29. maí 2013 - Fíflið ég og sjómannadagshelgin

Það hefur löngum þótt tilhlýðilegt fyrir gamla sjómenn að halda upp á sjómannadaginn og svo er einnig með mig. Þó hefi ég oftar en ekki verið fjarverandi á þessum degi eða þá eftir að ég hætti til sjós, bundin af vaktinni í landi. Reyndar var sjómannadeginum sýnd svo lítil virðing í mörg ár í útgerðarbænum Reykjavík að haldið var upp á daginn í Nauthólsvík. Þau árin kom ég ekki nálægt hátíðarhöldum sjómannadagsins þótt ég væri í Reykjavík og í fríi, enda voru hátíðarhöldin þá eins og hver önnur niðurlæging. Sem betur fer höfðu menn rænu á að flytja hátíðarhöldin aftur niður að gömlu höfn og síðan hafa þau bara aukist ár frá ári og frá því fyrir fimmtán árum orðið að tveggja daga hátið með Hátíð hafsins á laugardeginum.

Hátíðarhöldin aukast enn þetta árið með því að Landsbjörg „þjófstartar“ með fjáröflunardagskrá í sjónvarpi og er það vel að tengja hana við hátíðarhöld sjómannadagsins, en sjálf mun ég byrja á hádegi á föstudag með verkefni á vegum Slysavarnaskóla sjómanna. Þar sem mikið af þeim verkefnum sem björgunarsveitirnar munu sinna sjómannadagshelgina voru löngu skipulögð, var ég búin að skrá mig til vinnu á björgunarskipið Ásgrím S. Björnsson alla helgina eftir því sem báturinn verður í notkun. Fyrir rúmri viku síðan fékk ég beiðni um vaktstöðu um borð í Óðni þessa sömu helgi því þá er stöðugur gestagangur um skipið og Hollvinasamtök Óðins sjá um að sýna gestunum skipið, en því miður. Ég var búin að lofa mér til vinnu á björgunarskipið þessa helgi og get því einungis aðstoðað við gæsluna um borð í Óðni að verkefnunum á Ásgrími verði lokið.

Ég var varla búin að gefa kannski-kannski ekki svarið til Sjóminjasafnsins og Óðins að ég fékk símtal. Það er nefnilega þjóðfundur hinsegin fólks í Ráðhúsinu í Tjörninni eftir hádegi á laugardag. Síðan þá hefi ég fengið skeyti, bréf og beiðnir á Facebook um að mæta á þjóðfundinn, en betra er að segja nei en að segja kannski þegar vitað er að ég kemst ekki. Næsta beiðni kom frá Íslandsdeild Amnesty International. Það á að vera uppákoma til stuðnings Rómafólki á Ingólfstorgi eftir hádegi, jú getið hvenær, eftir hádegi laugardaginn 1. júní. Ég svaraði eins og áður, búin að lofa mér í annað og kemst ekki. Á þriðjudag kom svo enn ein tilkynningin. Það er flokksstjórnarfundur Samfylkingarinnar í Reykjavík laugardaginn 1. júní klukkan 10.00 - 16.00. Ofaná allt átti að halda einhvern samevrópskan símafund, aukaaðalfund Evrópsku transgendersamtakanna þessa sömu daga, en af einhverri þrjósku hefi ég ekki einu sinni lesið póstana mína, enda verð ég að sleppa því að taka þátt í gagnrýni á sjálfa mig og aðra eftir að ég neitaði að undirrita ársreikningana í haust sem leið.

Nú vantar ekkert nema kröfu um að mæta á aukavakt í vinnunni til að fullkomna dæmið. Ég hafði fengið kröfu um skyldumætingu á vinnustaðarfund á föstudag, en sökum þess að ég er í sumarleyfi er ég undanþegin kröfunni þótt mælst sé til þess að ég mæti og sem ég hefði gert annars.

Benda allar þessar óskir til þess að ég sé búin að gefa mig út í alltof mörg félagsmálastörf eða er ég kannski bara gamalt fífl sem kann ekki að segja nei?

Ég hallast æ meira að þessu síðarnefnda, en það er bara svo gaman að þessu öllu.

29. maí 2013 - Ég er virkjanasinni og umhverfissóði

Á þriðjudag mætti ég fyrir framan Stjórnarráð Íslands til að lýsa yfir samstöðu með þeim sem tóku þátt í hófsamri aðgerð þar sem fáránlegum ummælum hins nýja forsætisráðherra um mótmæli gegn virkjanaframkvæmdum var mótmælt. Fólk kann að furða sig yfir mætingu minni á þennan fund, en þarna var ég af öllu mínu hjarta. Ég gætti þess þó vandlega að afþakka boð um að halda á lofti hinum græna fána Lýbíu frá dögum Gaddafis og klappaði hóflega fyrir góðu ræðufólki. Þar stóð sig betur lítil tík í eigu dýralæknis kattanna minna, en hún gelti ákaflega í hvert sinn sem fólk klappaði og eingöngu þá. Hún kunni sig betur en ég.

Það er alveg rétt. Ég hefi löngum verið stimpluð álverssinni og virkjanasinni og hefi unnið vel fyrir því orðspori. Ég hefi aldrei tekið til baka þau orð mín um að ál er hið besta mál, umhverfisvænn málmur sem gerir okkur kleyft að ferðast ódýrt og er einn af mörgum undirstöðum undir velferðarsamfélag nútímans.  Ég ætla heldur ekki að taka til baka þau orð mín núna. Ég var stuðningsaðili Fljótdalsvirkjunar og framkvæmda við Kárahnúka rétt eins og meginþorri Austfirðinga vina minna. Ég hefi heldur ekki bakkað frá þeirri skoðun minni, en viðurkenni jafnframt að í blindni minni gerði ég mér ekki grein fyrir afleiðingunum á lífríki Lagarfljótsins þótt mér hefði átt að vera ljóst að mikið magn af jökulárleir færi ekki vel í bergvatnsána  Lagarfljót. En það er mín heimska.

Um leið er ég ekki reiðubúin að bakka með þá skoðun mína að hækkun Þingvallavatns um hálfan metra á árunum fyrir 1960 hafi ekki verið umhverfisslys. Dæling á óhemjumagni af skordýraeitri á bakka Þingvallavatns árin eftir 1960 að kröfu sumarbústaðaeigenda voru hinsvegar umhverfisslys og hafa frekar en allt annað útrýmt stórurriðanum að mestu. Þá vil ég meina að virkjun Blöndu hafi einungis verið af hinu góða þar sem með Blönduvirkjun tókst að koma böndum á Blöndu og gera áraurana í Langadalnum byggilega. Ég er einnig sammála þeim rökum að án virkjunar Elliðaánna væru árnar stjórnlausar og hættulegar. Núverandi ástand gerir árnar lífvænlegar og á hverju sumri sé ég gnótt fiskjar í ánum sem annars væru í mjög sveiflukenndu ástandi.

Á sama hátt reyni ég að meta afstöðu mína útfrá þekkingu íbúa viðkomandi landssvæðis. Ég fylltist hrifningu af baráttu Þingeyinga er þeir sprengdu stífluna í Laxá 1970, en ég fylltist einnig hrifningu yfir baráttu Austfirðinga fyrir sinni virkjun. Ég mun einnig halda áfram að styðja baráttu heimamanna fyrir sínum málstað í framtíðinni þótt deila megi um málstaðinn. Þeir þekkja best sitt land.

Og þá er komið að stóra vandamálinu. Hengilssvæðinu. Reykjavíkurborg keypti landssvæði og vatnsréttindi á Hengilssvæðinu fyrir löngu. Það var ljóst að sú orka sem fékkst frá borholum í Reykjavík og Mosfellsbæ nægði engan veginn til framtíðar til tryggingar hitaveitukerfi Reykjavíkur og nágrannasveitarfélaga og það þurfti að grípa til róttækra aðgerða til að tryggja hitaveituna til framtíðar.  Nesjavallavirkjun komst í gagnið 1990 og það var unaðslegt að skoða í töflum og tölum hve virkjunin létti á heitavatnsforðabúum Reykjavíkur  og Mosfellsbæjar. Eftir of mikla dælingu á heitu vatni nægði heita vatnið frá Nesjavöllum til að fá heitu svæðin í Reykjavík og Mosfellsbæ til að jafna sig á skömmum tíma og ná fyrri styrk og í dag tökum við ekki meiri orku úr þessum forðabúum en krefst til að viðhalda náttúrulegu jafnvægi. Rafmagnsframleiðsla á Nesjavöllum breytti heldur ekki miklu er hún hófst haustið 1998. Þarna var verið að nýta toppinn af gufuþrýstingnum til rafmagnsframleiðslu en eftir var samt nægileg orka til heitavatnsframleiðslu og sama gilti er þriðja túrbínan bættist við.

Síðan þá hefur mikið breyst. Með fjórðu túrbínunni á Nesjavöllum og síðan Hellisheiðarvirkjun kom nýtt viðmót, gróðasjónarmiðið. Allt í einu  hætti heitavatnsframleiðslan fyrir höfuðborgarsvæðið að vera aðalatriðið og rafmagnið og gróðasjónarmiðið tóku við og í Hellisheiðarvirkjun bættust við 300 MW sem kostuðu óhemjumikla orku sem var puðrað út í andrúmsloftið eftir rafmagnsframleiðsluna með hæfilegum skammti af brennisteinsvetni, en með sáralítilli heitavatnsframleiðslu til hagsbóta fyrir íbúa höfuðborgarsvæðisins.

Ég var hlynnt þessum framkvæmdum, en ekki lengur. Sem betur fer er búið að stoppa af brjálæðið um sinn. En hversu lengi?  Orkuveita Reykjavíkur tók þátt í brjálseminni og var nánast gjaldþrota á eftir, eftir að hafa selt rafmagn í heildsölu á útsöluverði.  Eigum við að þurfa að horfa á áframhaldandi virkjanaframkvæmdir þar sem meirihluta orkunnar er veitt beint út í andrúmsloftið til skaða fyrir alla eða verður skynseminni beitt þar sem ekki er virkjað meira en nægir til að nýta affallið til heitavatnsframleiðslu, öllum til hagsbóta? Hvað tekur við eftir nokkur ár ef raforkuframleiðslan verður til að forðabú Hengilssvæðisins tæmist á næstu tuttugu árum? Það væri gott fyrir fólk að lesa ævisögu Jóhannesar heitins Zoëga, hitaveitustjóra Reykjavíkur 1962-1988 og velta fyrir sér þeim vandamálum sem geta blasað við ef við göngum of nærri þeim möguleikum sem finnast á Hengilssvæðinu.

Ég reyni ekki að véfengja þá skoðun fólks á mér að ég sé virkjanasinni og umhverfissóði. En um leið veit ég  hvað mér finnst um frekari virkjanaframkvæmdir á Hellisheiði. Því segi ég stopp við frekari framkvæmdum við rafmagnsframleiðslu á  Hellisheiði!  

28. maí 2013 - Að bera virðingu fyrir fólki

Síðustu dagana hefur mikill persónulegur áróður verið í gangi gegn Vigdísi Hauksdóttir alþingimanni á Facebook og kannski víðar, nú síðast eftir mjög ljótt orðbragð af hálfu manns sem siglir undir fölsku flaggi á Facebook og fleiri nafngreindir einstaklingar, þar með taldir nokkrir fésbókarvinir mínir,  voru sömuleiðis með leiðindi gegn Vigdísi persónulega á Facebook, reyndar ekki jafnharkaleg og dularfulli „verkfræðingurinn“ sem á tvífara í norskum píanóleikara.

Ég hefi aldrei talist stuðningsmanneskja Vigdísar Hauksdóttur í pólitík. Við erum pólitískir andstæðingar í flestum málum enda erum við í sinnhvorum stjórnmálaflokknum og á sinnhvorum vængnum í íslenskri póltík. Það breytir ekki því að ég tel að sérhver manneskja eigi skilið fulla virðingu sem manneskja og þá ekki síður Vigdís en aðrar manneskjur. Ég hefi vissulega oft brosað að ummælum hennar eða jafnvel hneykslast á þeim, en ég mun samt halda áfram að bera virðingu fyrir Vigdísi eins og öðru fólki. Að auki hefi ég heyrt frá samflokksfólki mínu á Alþingi að Vigdís sé skemmtileg í hópi félaga sinna á Alþingi og mitt samflokksfólk myndi ekki halda slíku fram nema vegna þess að það sé sannleikskorn í slíku.

Ég hefi lært það af rúmlega sex áratugum af fátækt, einelti, fordómum og ofbeldi að persónuleg virðing gagnvart öðru fólki sé hið einasta sem getur leitt til betra ástands í samfélaginu. Barátta samkynhneigðra fyrir mannréttindum á Íslandi  á síðasta fjórðungi síðustu aldar var ekki háð með ofbeldi heldur virðingu fyrir andstæðingunum og ofbeldinu var sömuleiðis svarað með virðingu fyrir þeim persónum sem áttu hlut að máli. Sjálf hefi ég reynt að læra af baráttu og reynslu samkynhneigðra og reyni að forðast persónulegt og nafngreint níð í eigin baráttu fyrir réttlæti, en það hefur ekki alltaf verið auðvelt. Stundum hefi ég misst eitt og annað útúr mér gagnvart hópi manna en sjaldnast gegn einstaklingum nema ég viti á þá skömmina og jafnvel þá hefi ég forðast persónulegt níð.  Ég skal þó játa að ég á það til að bölva hressilega þeim sem koma illa fram gagnvart mér, gagnvart öðru fólki eða gagnvart umhverfi sínu að mínu mati. Þannig fá íbúarnir við Rituhóla gjarnan hiksta þegar ég geng göngustíginn neðan við Rituhólana, en þeir sem kunna ekki á stefnuljósin á bílum sínum eða tala í síma í akstri  fá sömuleiðis bölbænir frá mér, en þær eru venjulega gleymdar daginn eftir, en bölbænir gagnvart íbúum Rituhóla rifjast alltaf upp næst þegar ég geng stíginn milli eyðilagðra trjánna.

Sem andstæðingur núverandi ríkisstjórnar mun ég nota hvert tækifæri til að bölva stjórnarflokkunum og nýjum meirihluta á Alþingi. En það verður að vera málefnalegt og má ekki vera of persónulegt. Mér myndi til dæmis aldrei koma til hugar að gefa Ásmundi Einari á lúðurinn ef ég mætti honum á götu þótt ég fyrirlíti skoðanir hans gegn samvinnu þjóða og Evrópusambandinu. Þvert á móti læri ég af neikvæðni hans hve Vigdís Hauksdóttir er í raun skemmtilegur karakter.

En ég mun aldrei kjósa þau, ekki frekar en fyrri daginn.

26. maí 2013 - Um skerðingar ellilífeyrisgreiðslna

Nú hefur Landssamband eldri borgara ferið fram á það við hina nýju ríkisstjórn að hún afnemi tekjutengingar þær sem síðasta ríkisstjórn setti á 2009 þegar ríkissjóður var nánast gjaldþrota eftir hrunið. Ekki þekki ég mjög vel til þessara tekjutenginga en ein þeirra er sú að sett var þak grunnlífeyri þannig að hann var afnuminn við vissar tekjur, en í dag er grunnlífeyrinn 34.053 krónur á mánuði, en hann fellur niður ef lífeyrisgreiðslur og aðrar tekjur ellilífeyrisþegans eru yfir 350.814 krónum á mánuði.

Ég viðurkenni alveg að 350.814 krónur á mánuði er ekkert til að hrópa húrra fyrir, en um leið ber að hafa í huga að margir eldri borgarar eru með miklu hærri tekjur en þetta. Um leið eru margir með miklu lægri tekjur en þessu nemur. Þeir einstaklingar fá enga leiðréttingu á skerðingunni. Það þýðir að leiðréttingin á skerðingunni kemur einungis betur stöddum lífeyrisþegum til góða, alls ekki þeim sem verst eru staddir.

Sjálfstæðisflokkurinn vill afnema hátekjuskattinn, Framsóknarflokkurinn vill afnema skerðingu eftirlaunagreiðslna. Jóhanna Sigurðardóttir fær þá talsverðar leiðréttingar á eftirlaunum sínum væntanlega gegn eigin vilja þar sem hún gerði sér grein fyrir miklum vanda ríkissjóðs á sínum tíma og studdi þær skerðingar á lífeyrisgreiðslum sem gerðar voru og hún studdi sömuleiðis hátekjuskattinn. Þótt staða ríkissjóðs hafi lagast verulega undir stjórn Jóhönnu þá er hún enn óásættanleg. og því mikil dirfska að ráðast þegar í verulegar breytingar á skatt- og eftirlaunakerfinu í þá veru að einungis hinir efnaðri hagnist á því.

Ef hinsvegar verður ráðist í að hækka skattleysismörkin kemur það öllum til góða, líka þeim fátækari. Nær væri fyrir hina nýju ríkisstjórn að fara frekar þá leið sem leiðir til jafnaðar en að verðlauna einungis þá ríku.  

30. apríl 2013 - Tíu ár

Það var fyrir rúmum áratug eða um svipað leyti og Orkuveita Reykjavíkur flutti í nýju aðalstöðvarnar við Bæjarháls að Karl Karlsson, vélfræðingur í stjórnstöð Orkuveitunnar og áður Hitaveitunnar allt frá því um miðjan áttunda áratug síðustu aldar gekk á fund stjórnenda lífeyrissjóðsins sem reiknuðu út fyrir Karli hvað hann fengi í eftirlaun ef hann hætti að vinna við 67 ára aldur. Karl sá að hann gæti lifað góðu lífi með þessi eftirlaun, sagði upp og hætti 30 apríl 2003.

Það er ekki nóg að einhver hætti að vinna, það verður að vinna verkin áfram, ég sótti um starf Karls og byrjaði formlega í stjórnstöðinni 1. maí 2003. Ég var ekkert óvön starfinu, hafði leyst af reglulega á vöktunum frá því 1997 á milli þess að vera í vinnu úti á vettvangi og í borholueftirliti og því flestum hnútum kunnug á hitaveituvöktunum. Það var því einfaldast að ég fengi starf Karls þar sem ekki þurfti að þjálfa nýjan starfsmann til verka sem talið er geta tekið fleiri mánuði áður en viðkomandi telst fullfær um að vera einn á vöktum.

Síðan eru liðin tíu ár og enn hangi ég á vöktunum eins og Fúll á móti, ávallt kvartandi og kveinandi í hvert sinn sem einhver breyting verður eða nýjum verkefnum bætt á stjórnstöðina. Einhver verður líka að vera Fúll á móti og því ekki ég sem hefi nú starfað lengst samfellt  í stjórnstöðinni af þeim sem þar starfa þótt hvorki sé ég með mesta starfsreynslu hjá Hitaveitunni/Orkuveitunni né elst í árum.

Það hafa líka verið miklar breytingar á starfinu á þessum áratug. Frá því ég byrjaði hjá Hitaveitunni og þar til ég fékk fast starf í stjórnstöðinni hafði smám saman verið bætt við verkefnum því auk heitavatnsframleiðslu frá hitaveitusvæðum í Reykjavík, Mosfellssveit og Nesjavöllum, hafði rafmagnsframleiðsla bæst við á Nesjavöllum og síðan eftirlit með kerfum Vatnsveitunnar.

Í dag erum við með fjargæslu á hitaveitukerfum allt frá Hvolsvelli til Stykkishólms þó að Suðurnesjum og Árborg undanskildum, vatnsveitum á mörgum þessara sömu svæða, fráveitu á höfuðborgarsvæðinu og á Vesturlandi og gæslu tveggja stórra orkuvera, á Nesjavöllum og Hellisheiði. Auk þessa eru rafdreifikerfi á höfuðborgarsvæðinu og Akranesi vöktuð frá stjórnstöð en þau eru ekki í höndum okkar vélfræðinganna heldur sérfræðinga í rafdreifikerfum.  Þá höfum við verið með svo gott vaktkerfi síðan 2006 að við getum auðveldlega séð hverjir verða á vaktinni um jólin 2016 og gert ráðstafanir vegna sumarleyfa eða einstöku viðburða mörg ár fram í tímann.

Á þessum tíu árum hefur vissulega ýmislegt gengið á, alvarlegar bilanir, minni uppákomur og eitt og eitt óhapp, en með því að sömu sex persónurnar sinna störfum í stjórnstöð vatns ár eftir ár hefur tekist að halda uppákomum, óhöppum og kostnaði í lágmarki til stórsparnaðar fyrir viðskiptavini Orkuveitunnar.

Karl vinur minn Karlsson hefur nú notið tíu ára á eftirlaunum, orðinn ekkjumaður og farinn að hægja á sér enda orðinn 77 ára gamall. Megi hann njóta elliáranna sem lengst og best.  Vonandi verð ég jafnhress er ég fer á eftirlaun eftir innan við áratug og Kalli var er hann hætti.

28. apríl 2013 - Að afloknum kosningum

Það þarf ekki að fara í neinar grafgötur með að ég var mjög óánægð með kosningaúrslitin 27. apríl. Þrátt fyrir margt gott sem fráfarandi ríkisstjórn hafði komið til leiðar tókst henni ekki að kynna það nægilega vel fyrir þjóðinni auk þess sem nokkur stór mál voru enn óútkljáð sem drógu verulega úr fylginu við ríkisstjórnarflokkana þá fyrst og fremst Samfylkinguna. Þar fer  stjórnarskrármálið fremst sem glutraðist niður í óheppilegu orðalagi formannsins einungis mánuði eftir að hann hafði tekið við formennskunni og skapaði þannig grundvöll fyrir enn einu nýju framboði sem kom engum manni á þing. Formaðurinn verður sjálfur að bera ábyrgð á orðum sínum og fylgishruninu sem varð í kjölfar orða hans.

Annars fór ég að velta fyrir mér orðum hinna ýmsu forystumanna smáframboðanna og kvörtunum þeirra yfir 5% markinu til að koma manni á þing. Það var vissulega heilmikið til í þeim orðum þeirra að 5% markið er erfiður hjalli að klífa, en um leið má velta því fyrir sér hver staðan hefði verið ef þessi þröskuldur hefði verið afnuminn. Ég fór að skoða tölurnar miðað við að landið hefði allt verið eitt kjördæmi og án 5% marksins. Þá hefði málið litið aðeins öðruvísi út. Sjálfstæðisflokkur hefði þá fengið 18 þingmenn, Framsóknarflokkur 16 þingmenn, Samfylking 8 þingmenn, VG sjö þingmenn, Björt framtíð 5 þingmenn og „Píratar“ 3 þingmenn. þá hefði Dögun fengið tvo þingmenn, Flokkur heimilanna tvo þingmenn, en Lýðræðisvaktin og Hægri grænir einn þingmann hvor. Með öðrum orðum, þingmennirnir hefðu skipst í tíu flokka í stað sex eins og nú er. Slíkt hefði boðið heim möguleikanum á mörgum einstaklingsframboðum af sama tagi og Sturla Jónsson reyndi að stofna. Við slíkar aðstæður er ástæða til að hugsa til þeirra aðstæðna sem voru á tímum Weimar lýðveldisins í Þýskalandi á millistríðsárunum þar sem margir tugir smáflokka reyndu að koma sér á framfæri, mörgum tókst en að lokum hrundi Weimar lýðveldið með yfirtöku harðstjórnar nasista.

Það er enginn vafi að ástæða er til að fara í naflaskoðun að afloknum kosningum. Það þarf að skoða innviðina, félagaskrána, félagsgjöldin, læra af því sem miður fór og efla baráttuandann. Ég er viss um að fjöldi stuðningsmanna Bjartrar framtíðar og Lýðræðisvaktarinnar eru á félagaskrá Samfylkingarinnar og margir þeirra hafa vafalaust tekið þátt í að móta stefnu Samfylkingarinnar og velja fólk til forystu í vetur til góðs eða ills eftir því hvernig á það er litið. En umfram allt er ljóst að það er kominn tími til að setjast niður og tala saman og skoða hvernig hægt er að gera betur.

10. apríl 2013 - Burt með draslið

Um daginn var vitnað í bókina Burt með draslið á Facebooksíðu bókaútgáfunnar Sölku. Upp fyrir mér rifjaðist að ég hafði eignast bókina fyrir fáeinum árum. Ég hafði flett í gegnum hana og lagt hana frá mér og búmms, hún var horfin í draslið á heimilinu. Síðan eru liðin nokkur ár sem fyrr segir og ég hefi ekkert saknað hennar fyrr en nú.

Eftir áminninguna á Facebook fór ég að athuga hvort ég fyndi bókina heima og mikið rétt. Það tók mig einungis skamman tíma að finna hana þar sem hún var í þriðju skúffu að ofan í hillusamstæðunni sem ég hafði fengið eftir andlát foreldranna, einmitt í skúffunni sem átti að geyma drasl sem ég tímdi ekki að henda og þar fann ég í sama vettvangi talsvert af gögnum sem ég taldi mig hafa glatað eða gleymt. Lagði síðan bókina frá mér á stofuborð þar sem hún yrði örugglega fyrir augum mínum næst þegar næði gæfist.

Um hádegið í dag kom slíkt næði. Ég hafði lokið helstu morgunverkum á heimilinu og lagað hádegismat fyrir mig og kettina og ákvað síðan að kíkja í bókina. Ég hafði ekki lesið margar blaðsíður þegar ég kom að kafla sem setti mig út af laginu:

Skjalasafnið á borðstofuborðinu
Áður en ég hvarf frá draslaralífi mínu montaði ég mig af því að við værum afslöppuð fjölskylda sem vildi frekar borða óformlegar máltíðir í eldhúsinu en í borðstofunni. Sannleikurinn var sá að á borðstofuborðinu voru svo háir staflar af pappírum, bókum og dóti að það hefði tekið mig óratíma að tæma það.  (tilvitnun lýkur)

Ég leit í áttina að borðstofunni. Eins og venjulega var borðstofuborðið yfirfullt af pappírum, bókum og allskyns dóti sem ég hafði ekki komið í verk að ganga frá. Ég leit til baka á diskinn sem ég hafði nýlega lokið við að borða af á litla stofuborðinu og ég gaf mér ekki tíma til að halda áfram að lesa í bókinni.

Nokkrum klukkutímum síðar hafði mér tekist að ganga frá öllum pappírum sem höfðu verið á borðstofuborðinu, gengið frá uppþvottinum inni í skáp, hreinsað eldavélina svo að hún skein af hreinlæti, hreinsað gufugleypirinn að utan og innan og þrifið eitthvað af hillum og skápum í eldhúsinu og var þó talsvert eftir enn í eldhúsi og borðstofu er ég þurfti að fara á vaktina.

Mig grunar að ég muni hafa nóg að gera næstu dagana auk þess að lesa betur í þessari merkilegu bók.

23. mars 2013 - Baráttan gegn Evrópusambandinu

Þessa dagana er Ásmundur Einar Daðason Evrópusambandsandstæðingur á ferð í Brussel að kynna neikvæða afstöðu sína fyrir Evrópusambandinu. Eitthvað finnst honum illa búið að sér eða eins og hann segir sjálfur þar sem hann kvartar sáran á Eyjunni/Pressunni og gerir samanburð á boðsferðum Evrópusambandsins og ferð Evrópusambandsandstæðinganna:

Í ljósi þessa þurfa ESB andstæðingar að búa við þær “hræðilegu” aðstæður að fá ekki dagpeninga meðan á dvölinni stendur, geta ekki dvalið á fínasta hóteli borgarinnar, þurfa að sætta sig við það að á hótelinu sé enginn opinn bar, ekkert gufubað, engin líkamsræktaraðstaða, þurfa að borga fyrir kvöldmáltíðir sínar sjálfur og geta ekki drukkið gott kampavín í boði ESB.

Ef ég væri Evrópusambandið myndi ég ekki einu sinni hleypa honum inn í Brussel, ekki einu sinni inn í Belgíu, en það er bara mín skoðun. Hann má þakka fyrir að Evrópusambandið sem slíkt er ákaflega umburðarlynt og lýðræðislegt og gefur öllum skoðunum tækifæri. Það er meira en hægt er að segja um Ásmund Einar Daðason.  Skoðun mín á Evrópusambandinu er nefnilega allt önnur en Ásmundar Einars Daðasonar þótt við séum ættingjar langt aftur í miðaldir og vestur í Dali.

Sjálf var ég andstæðingur Evrópusambandsins á sínum tíma og greiddi meira að segja atkvæði gegn Evrópusambandsaðild Svíþjóðar árið 1994. Eftir að Svíþjóð gekk með í Evrópusambandið hófst mikill uppgangur í Svíþjóð, bjartsýni jókst og miklu auðveldara varð að koma ýmsum málum í gegn, betri vinnuaðbúnaði og bættum mannréttindum. Öfugt við verstu andstæðingana skipti ég um skoðun á Evrópusambandinu, viðurkenndi mistök mín og hefi síðan verið stuðningsmanneskja Evrópusambandsins.  

Rúmum áratug síðar tók ég þátt í stofnun Evrópsku transgendersamtakanna (TGEU) á fundi í Vínarborg árið 2005. Ég sat þar í stjórn fyrstu þrjú árin sem við vorum að byggja upp samtökin en var síðan skoðunarmaður reikninga samtakanna næstu fjögur árin þar á eftir. Þessi fyrstu þrjú ár samtakanna voru okkur erfið. Samtökin áttu enga peninga og þessar fáu evrur sem komu inn í félagsgjöldum eyddust upp í bankakostnaði og ítrasta rekstri. Allar ferðir okkar á stjórnarfundi, hvort heldur var um að ræða flug eða hótel,  voru greiddar úr eigin vasa. Við urðum sjálf að finna ódýrustu flugin og ódýrustu hótelin, ferðuðumst gjarnan með RyanAir eða EasyJet, bjuggum á farfuglaheimilum eða ódýrustu hótelum og þetta voru fjórar til fimm ferðir á ári.

Vorið 2008 gat ég ekki meir. Yfirdrátturinn minn í bankanum var að sliga mig og ég sá fram á að fara á hausinn ef ég héldi baráttunni áfram á eigin kostnað.  Ég hætti því í stjórn samtakanna þótt ég héldi áfram trúnaðarstörfum fyrir þau að svo miklu leyti sem mér var unnt. Skömmu eftir að ég hafði tilkynnt um úrsögn mína úr stjórninni kom fyrsti styrkurinn og hann kom frá Evrópusambandinu. Barátta okkar þessi fyrstu þrjú ár var farin að skila árangri og valdastofnanir Evrópu og einstök vinveitt ríki voru farin að taka eftir góðu starfi TGEU og styrkirnir fóru að streyma inn. Sem skoðunarmaður reikninga næstu fjögur árin sá ég hvernig velta samtakanna jókst úr núlli í þriðjung milljónar í evrum talið og starfsfólkinu fjölgaði sömuleiðis úr engum í fimm manns í hlutastörfum og að sjálfsögðu eru allar ferðir stjórnar og annarra trúnaðarmanna greiddar  úr sameiginlegum sjóði samtakanna.

Evrópsku transgendersamtökin eru mannréttindasamtök og við höldum áfram að horfa í hverja krónu. Við höldum áfram að búa á ódýrustu hótelum, farfuglaheimilum eða stúdentagörðum er við hittumst og förum ekki fram á neitt annað. Ef við viljum búa flott gerum við það á eigin kostnað.

Ég sé enga ástæðu til að vorkenna áður nefndum og fjarskyldum ættingja mínum og öðrum félögum hans í Heimssýn fyrir að búa á hóteli í Brussel án gufubaðs, ókeypis kvöldmatar og kampavíns. Hefi reyndar aldrei búið á svo fínu hóteli þrátt fyrir stuðning minn við Evrópusambandið enda er það tæplega í anda evrópskrar jafnaðarstefnu. Það skilur ekki Ásmundur Einar Daðason enda löngu búinn að segja skilið við vinstristefnu og orðinn hægrisinnaður Framsóknarmaður.