8. ágúst 2006 – Hvernig endar þetta eiginlega?

Þegar Guðrún Helga stakk upp á því að við klifum Ásfjallið í vor er við vorum á göngu suður í Hafnarfirði, átti ég ekki von á öðru en að slíkt erfiði myndi einvörðungu leiða af sér svita og tár. Svo fór erfiðið að spyrjast út og nokkrum hólum síðar vildi Þórður bætast í hópinn. Það var sjálfsagt, enda sér maðurinn mun lengra en við, þó ekki væri nema sökum hæðar sinnar og ekki skemmir GéPéEssinn fyrir. Svo kom kjóinn og svo birtist hópur aðdáenda Þórðar sem óskaði eftir skráningu í hópinn. Þar með segi ég stopp. Við verðum ekki fleiri en tuttugu á fjalli í einu. Það þýðir ekkert að draga með þessar vinkonur hans sem virðast óska inngöngu af annarlegum ástæðum. Nei Pollý mín, þú færð ekki að vera með fyrr en þú hefur sannað þig með því að labba þrjá hringi um Elliðaárdalinn.

Þegar Þórður villtist á Kaldadal í leit sinni að Eyktarási á laugardaginn var, sáum við nokkra girnilega hóla sem kosta munu bæði svita og tár á næstu árum. Er nú slegist um hver verður næstur hóla að verða sigraður. Ég er með tvo hóla í huga, en stjórnarformaðurinn er úti í Finnlandi og ekkert má gera án hans samþykkis.

-----oOo-----

Það eru nokkur blogg sem hafa ekki verið uppfærð í mánuði. Bráðum fer ég að færa þau blogg sem ekki er skráð í minnst mánaðarlega, á varalistann.

-----oOo-----



Enn og aftur ítreka ég kertafleytinguna á Tjörninni á miðvikudagskvöldið klukkan 22.30

7. ágúst 2006 - Af þjóðhátíð og fleiru

Í hvert sinn sem ég hefi hitt Eyjamann uppi á landi á undanförnum árum, eða frá því ég flutti aftur til Íslands fyrir áratug síðan, hefur samtalið endað með orðum Eyjamannsins: “Þú mætir svo á Þjóðhátíð í sumar.” Ég hefi enn ekki mætt, hefi ekki komið til Vestmannaeyja síðan haustið 1988 og ekki mætt á þjóðhátíð síðan 1980. Ég viðurkenni þó að mig langar. Ég er þess fullviss að ég eigi enn góða vini í Eyjum sem myndu taka vel á móti mér.

Ég var að hugsa um þjóðhátíð á meðan ég var að hlusta á Árna Johnsen stjórna brekkusöng í útvarpinu áðan, svo skömmu eftir að móðir hans, hún Imba í blómabúðinni, kvaddi þessa veröld og hélt á framandi slóðir.

-----oOo-----


Ég vil minna fólk á kertafleytinguna á miðvikudagskvöldið klukkan 22.30 við Tjörnina í Reykjavík. Ég verð þar að venju og vonandi sem flestir vina minna, hvort heldur það eru bloggvinir, veraldlegir vinir, eða hvorutveggja. Þar verða seld kerti til fleytingar fyrir lítinn pening, einungis 400 krónur.

Í ljósi atburða liðinna daga í Líbanon má segja að áður hafi verið þörf, en nú er nauðsyn. Mætum öll.

6. ágúst 2006 – 31 ár, 2191 dagur og sannleiksástin

Ég er þess enn minnug er ég átti að vera á þjóðhátíð í Vestmannaeyjum fyrir allmörgum árum, en í stað þess að heyra Ása í Bæ stjórna brekkusöng á Breiðabakka, var ég samferða bæjarfógetanum til Reykjavíkur sama dag og þjóðhátíð hófst. Hann sá sitt óvænna og ákvað að koma sér upp á land, svo hann yrði ekki brenndur á báli fyrir að hafa látið loka Ríkinu á miðvikudagsmorgni fyrir þjóðhátíð. Ástæða þess að ég þurfti að yfirgefa samkvæmið var önnur og betri, en dóttir mín fæddist viku síðar, á miðvikudegi eftir þjóðhátíð. Nú á dóttir mín afmæli og fær hún að sjálfsögðu hamingjuóskir frá mér í tilefni dagsins.

Um leið óska ég sjálfri mér til hamingju með daginn því nú er liðinn 2191 dagur síðan ég hætti að reykja eða nákvæmlega sex ár.

-----oOo-----

Það hefur komið fyrir undanfarna daga að sannleiksást mín hafi verið dregin í efa. Því er ljóst að ég verð að ítreka það sem ég hefi haldið fram áður, að frásagnir mínar af fjallaferðum og öðrum þáttum tilverunnar eru heilagur sannleikur og ekkert nema sannleikur. Ég veit að Þórður á það til að ýkja svolítið, en ekki ég. Ég þori að rétta tíu fingur upp til Guðs því til staðfestingar. Ef þið sjáið eitthvert misræmi á frásögnum okkar Þórðar, er það vegna þess að hann klínir oft smjöri á sannleikann, ekki ég.

Þetta minnir mig svo aftur á gamalt sakamál þar sem ég var ranglega ákærð fyrir þátttöku í smygli á nokkrum flöskum af sterku áfengi á þeim árum er ég vann við það fórnfúsa verkefni að færa varninginn heim hjá Óskabarni þjóðarinnar á honum Álafossi. Ég var kölluð til yfirheyrslu og þrátt fyrir ítrasta vilja minn til að leysa úr vandræðum Rannsóknarlögreglunnar, gat ég ekki annað en sagt þeim þann sannleika sem ég vissi bestan og sannastan. Eitthvað voru þeir efins um frásögn mína og sendu málið til saksóknara sem sendi málið áfram til dómarans.

Dómarinn sem dæmdi í málinu, hafði áður starfað sem fulltrúi bæjarfógeta í Vestmannaeyjum. Hann áttaði sig fljótlega á að hér væri illa farið með gott mál, enda mundi hann ekki betur en að ég hefði í löghlýðni minni og uppfull kærleika og sannleiksástar, fylgt fyrrum yfirmanni hans upp á land um árið er sá lét loka Ríkinu. Slík heiðursmanneskja gæti ekki staðið í stórsmygli á áfengi og sýknaði hann mig með hraði af öllum ákærum, en veitti rannsóknaraðilum ávítur fyrir slæleg vinnubrögð í málinu.

5. ágúst 2006 - Svaðilför á Eyktarás

Til að byrja með, ber að taka það fram að Kjóinn var dæmdur í einnar ferðar bann fyrir að þjófstarta, er við gengum á Skálafell og vonandi að hann verði stilltari næst. Hann var því ekki með í föstudagsgöngunni, en hann verður væntanlega orðinn nógu stilltur að hægt sé að taka hann með á Vífilfellið eða eitthvað annað fell seinnihluta vikunnar.

Föstudagsgangan hófst með þvi að ég ásamt einum aðstoðarmanni, nafn hans skiptir ekki máli, en við skulum kalla hann Þórð, héldum í austurveg og var ætlunin að klífa hið fagurbláa og himinháa Ármannsfell ofan við Þingvelli. Er við komum austur á Þingvelli lá súldin yfir öllu og ljóst að erfitt yrði að finna topp fjallsins nema með aðstoð Þórðarnefs þess sem getið var í pistli Þórðar sjóara síðastliðinn miðvikudag sem og kompáss og GéPéEss þess hins sama. Það varð þó fljótt ljóst að það var lítt hægt að taka mark á tækjum og tólum Þórðar svo ekki sé talað um Þórðarnefið mikla, því eftir að hafa gengið í þrjú kortér í þokunni, komum við að pulsuskálanum í þjónustumiðstöðinni á Þingvöllum.

Eftir þetta greip ég til minna ráða, tróð Þórði inn í minn vinstrigræna eðalvagn, héldum upp að Bolabás og hófum nýja leit að fjallinu þaðan. Ég gerði mér um leið grein fyrir því að Ármannsfellið væri fullmikið fyrirtæki að unnt væri að finna það allt á einum degi og því ákváðum við að leita einungis að hinum sögufræga Eyktarási sem bræðurnir Jónas og Jón Múli gerðu ódauðlegan í ljóðinu góða.


Það var gengið af stað og gengið og gengið. Brátt var þokan orðin svo dimm að við sáum ekki handa okkar skil og Þórður sá ekki niður á fæturna á sér, enda maðurinn með afbrigðum hávaxinn. Áfram héldum við og vorum brátt orðin rammvillt. Er við sáum ekki aðra leið úr ógöngunum en að setjast á dönskunámskeið og reyna að kalla til danska björgunarþyrlu, rofaði skyndilega til um stund og við áttuðum okkur á því að við værum allnærri Eyktarási, en ekki olli uppgötvun okkar neinni bjartsýni því þarna rákust við á útbúnað leitarmannanna sem héldu frá Þingvöllum til leitar að Eyktarási um miðjan sjöunda áratuginn og hafði aldrei spurst til þeirra síðan.


Aftur dimmdi yfir og við héldum áfram og ráfuðum í þokunni uns við rákumst á umferðarskilti sem sett var upp eftir að Skúli og Sörli voru þarna á ferð á átjándu öld og ber það mynd þeirra félaga og hefur Skúlaskeið ekki borið sitt barr síðan og er nú vandlega skráð í bækur. Þarf ekki að eyða frekari orðum á það.


Öfugt við það sem ætla mátti er við fjarlægðumst mannabyggðir frekar, jókst umferð gangandi, ríðandi og akandi ferðalanga og ljóst að erfitt mun fyrir útilegumenn að dyljast yfirvöldum á þessum slóðum í framtíðinni Enn létti til og vorum við þá upp undir Eiríksjökli í allri sinni dýrð, en áfram skyldi haldið. Við héldum áfram yfir fjöll og dali, niðdimma hella og vorum við að gefast upp er Þórður hrópaði skyndilega upp fyrir sig þar sem höfuð hans stóð eitt upp úr þokunni, en Þórður er mjög hávaxinn maður eins og ég hefi nefnt áður: “Ég er búinn að finna Eyktarás.”


Mikið rétt. Þarna var Eyktarás í allri sinni dýrð og eftir myndatökur, gátum við haldið heim á leið og fagnað áunnum sigri.

4. ágúst 2006 - Sigurður Kári og Valdi koppasali

Í dagblaði einu sem gefið er út í Reykjavík, er sagt frá svaðilförum hinna ungu alþingismanna Björgvins Sigurðssonar og Sigurðar Kára auk hins gamalreynda Jóns Kristjánssonar er þeir héldu á ráðstefnu norður til Kiruna. Að sögn þeirra félaga var þetta hin versta svaðilför og misstu þeir af stórum hluta ráðstefnunnar og hefðu misst af henni allri ef þeir hefðu ekki sjálfir gripið til sinna ráða. Miklar hetjur, Björgvin og Sigurður Kári. Ekki veit ég hvernig íslensk dagblöð færu að ef þau hefðu ekki Björgvin Sigurðsson og Sigurð Kára Kristjánsson til að bera í sig fréttirnar af svaðilförum sínum.

Í desember 2004 var Sigurður Kári Kristjánsson í flugvél á leið til Lundúna frá Mið-Evrópu í hópi einhverra alþingismanna, en ekki þori ég að fullyrða hvort Björgvin hafi verið í þeim hópi. Þar sem hann sat í vélinni fannst einhver ókennileg lykt í farþegarýminu. Skömmu síðar heyrði Sigurður Kári flugfreyju hvísla einhverju að annarri flugfreyju og sú hin sama svaraði hinni fyrstu með orðunum “Oh my God”. Fáum sögum fer af því hvort lyktin hafi magnast í farþegarýminu eftir þetta, en Sigurður Kári Kristjánsson sá ástæðu til að tilkynna þetta sérstaklega í blöðin eftir að heim var komið. Taldi Sigurður Kári að hann hefði lent þarna í mikilli lífshættu og mátti ráða af fréttaflutningi af málinu að furðulegt hafi verið að ekkert var tilkynnt um þetta til farþeganna og ekki einu sinni reynt að nauðlenda vélinni.

Mér finnst það ætti að vara flugmenn sérstaklega við því ef Sigurður Kári á bókað far með vélinni, svo hægt sé að halda blaðamannafund eftir lendingu og tilkynna til fjölmiðla að allt hafi gengið að óskum.

-----oOo-----

Ég týndi hjólkopp af bílnum mínum um daginn. Hann hafði greinilega verið illa festur eftir viðgerð á framdrifinu og einn daginn veitti ég því athygli eftir að ég hafði skroppið suður í Smáralind, að koppurinn var horfinn. Mér finnst alltaf ljótt að sjá svarta og skítuga felguna á bíl svo ég notaði tækifærið á fimmtudag, eftir að hafa verslað lítilsháttar í bænum og fór að kíkja á bílapartasölur í von um að þeir ættu svipaðan kopp og þann sem ég týndi. Allsstaðar sem ég kom sögðust menn ekki eiga svona koppa, en Valdi koppur á örugglega eitthvað til handa þér.

Að lokum renndi ég uppeftir til Valda. Mikil ósköp. Valdi átti til kopp sem passaði. Hann hafði meira að segja fundið kopp, nákvæmlega eins og mig vantaði, kvöldið áður við mislægu gatnamótin við Smáralindina.

Týndi koppurinn er kominn heim.

3. ágúst 2006 - Gengið á fjall

Ég var á næturvakt aðfararnótt miðvikudagsins um borð í Dettifossi, enda verð ég helst að vera í þremur vinnum ef ég vil eiga fræðilega möguleika á að komast í hóp 2400 ríkustu, fallegustu og gáfuðustu einstaklinganna sem þetta þjóðfélag hefur alið af sér. Ekki sá ég Stebba Rósu frænda hans Pedro de la Rosa á listanum, en Grímur á Felli var þar, greinilega skítblankur sem og fleiri ágætir Eyjamenn sem nú eru flúnir upp á land frá Þjóðhátíðarfárinu.

Eftir hádegið hélt gönguhópurinn Eitt skref í einu, sem Þórður vill helst kalla kleyfhugana, til fjalla. Ekki var ráðist á garðinn þar sem hann var hæstur, heldur tekið fyrir Skálafell á Hellisheiði sem mér skilst að sé um 574 metrar yfir sjávarmáli. Við Þórður töldum það nauðsynlegt að velja létt fjall því við vorum með óvanan göngumann með okkur sem þurfti á þjálfun að halda og við vildum ekki sprengja hann á fyrsta fjalli. Þetta var Sverrir sem er nýlega hættur að reykja og því áttum við von á hinu versta, maðurinn illa búinn til fjallaferða á léttum strigaskóm og án alls útbúnaðar. Við Þórður vorum fljót að hrista Sverrir af okkur og týndum honum í þokuslæðingi, en þegar við nálguðumst toppinn sáum við hvar hann var á fullu að taka myndir ofan af fjallstoppnum.

Stjórn gönguhópsins Eitt skref í einu á enn eftir að taka ákvörðun um hvort Sverri verður leyft að koma með í næstu gönguferð. Myndir frá ferðinni verða að bíða þar til ég hefi sofið eftir næturvaktina.

2. ágúst 2006 - Afsökunarbeiðni

Eins og mínir ágætu lesendur hafa tekið eftir, kom ekkert blogg frá mér í nótt. Ástæðan er ekki sú að ég sé hætt að blogga, heldur var ég utan þjónustusvæðis, slökkt á tölvunni eða allar línur uppteknar eftir klukkan 17.00 í gær. Ástæða ritleysis míns er sú að ég var kölluð til vinnu í aukavinnunni í nótt með vinum hans Þórðar og þar er ekkert net.

Ég hlýt að geta fundið mér eitthvað að skrifa um næstu nótt, ef ekki um kisur, þá um gönguhópinn sem sumir vilja kalla Kleyfhugana.

-----oOo-----

Ég sá þessa dönsku þyrlu á æfingu í gærkvöldi.

1. ágúst 2006 – Að bera ábyrgð

Á undanförnum mánuðum hafa allnokkrir dómar fallið gegn fyrrum ritstjórum DV þeim Mikael Torfasyni, Illuga Jökulssyni og Jónasi Kristjánssyni vegna ýmiss þess efnis sem birtist á síðum blaðsins. Það skipti engu hver skrifaði, ritstjórarnir báru ábyrgð á efni blaðsins og voru dæmdir vegna ritstjórnarlegrar ábyrgðar sinnar.

Bloggsíða er eins og fjölmiðill. Allt sem birtist á bloggsíðu er opinbert efni um leið og ýtt er á enter og eftir það ber eigandi síðunnar ábyrgð á öllu sem þar birtist, að minnsta kosti ef það birtist og látið óátalið af eiganda síðunnar. Eigandi síðunnar ber fulla ábyrgð á sinni síðu, einnig athugasemdum sem aðrir gera við skrifin þótt þau séu frá aðilum sem skrifa undir nafni, þó með ákveðnum undantekningum sem geta tengst IP-tölu í eigu eiganda athugasemdanna.

Síðustu nótt skrifaði Hlerinn ákaflega neikvæðar athugasemdir um samkynhneigða sem athugasemd við skrif mín frá því á miðnætti. Ég ætlaði að láta þessi orð hans standa, honum sjálfum til háðungar, en eftir hádegið var haft símasamband við mig og mér bent á ritstjórnarlega ábyrgð mína á öllu sem birtist á minni síðu. Í framhaldi af þessu símtali ákvað ég að henda athugasemdum Hlerans út og setja IP-tölu hans í bann á athugasemdakerfinu.

Að endingu hvet ég hann til að opna sína eigin bloggsíðu þar sem hann getur ausið úr viskubrunn sínum yfir landslýð og ég lofa honum því að hann muni fá góða aðsókn að síðunni sinni.

31. júlí 2006 – Hinsegindagar í Stokkhólmi

Eitt af því sem ég hreifst mjög af í stefnuskrám litlu rauðlituðu hópanna sem voru til vinstri við Alþýðubandalagið á áttunda áratug síðustu aldar, var afdráttarlaus stuðningur þeirra við fólk sem þorði að koma út úr skápnum og tjá sig um tilfinningar sínar, um samkynhneigð, tvíkynhneigð og transgender, löngu áður en samfélagið þorði að tjá sig um hlutina, hvað þá ég sem var á þessum tíma harðlokuð inni í skáp minna eigin fordóma.

Frá og með sunnudeginum 30 júlí til og með sunnudagsins 6. ágúst er Pridevikan í Stokkhólmi, viku á undan sambærilegum hátíðarhöldum í Reykjavík og mun Gay Pride gangan verða þar í borg 5. ágúst n.k. Í tilefni af hinseginvikunni birtist viðtal við Kristinu Börjesson kynningarfulltrúa hjá RFSL (Sambærilegt við Samtökin 78) í sunnudagsblaði Dagens Nyheter þar sem hún bendir á hve skammt á veg kynjajafnréttisbaráttan er komin á sænskum vinnustöðum. LGBT fólk í Svíþjóð er samkynhneigt nú þegar það er í sumarleyfi, en um leið og það mætir í vinnuna eftir sumarfrí hverfur það aftur inn í skápinn alræmda.

Ég fór að hugleiða hvernig staða þessara mála er á Íslandi eftir góða sigra í jafnréttisbaráttunni. Ég vinn hjá 600 manna fyrirtæki og við erum tvær sem erum yfirlýstar, önnur lesbísk og ég transsexual og báðar meðlimir í Samtökunum 78. Bara tvær? Það getur ekki verið! Ef 5% fólks telst vera í þessum hópi, þ.e. samkynhneigt, tvíkynhneigt eða transgender, þá eru það 30 persónur hjá þessu eina fyrirtæki. Hvar eru þá hin 28?

Ég veit að starfsmannastefna fyrirtækisins er okkur hliðholl. Það þekki ég af eigin reynslu og þeirri staðreynd að ég hefi lifað opið sem transsexual (transgender) í fjölda ára. Það hefur verið tekið hart á þeim brotum á jafnréttisstefnu fyrirtækisins sem hefur komist upp um og á Orkuveita Reykjavíkur hrós skilið fyrir gott fordæmi á þessu sviði. En samt. Við erum bara tvær af þrjátíu sem höfum þorað að láta sjá okkur utan við skápinn illræmda. Getur það verið að andrúmsloftið meðal starfsfólksins sé enn svo neikvætt að fjöldinn þori ekki að koma fram í dagsljósið?

Ég heyri iðulega talað um “Saurbæinga” og “kynvillinga” í vinnunni og þá í þeirri merkingu að átt sé við samkynhneigt fólk. Þeir hinir sömu sem nota slíkt orðbragð gera það í háði og halda að það sé í lagi að gera grín að fólki á þennan hátt, en þeir gleyma því að í hvert sinn sem slíkt orðbragð er notað, er verið að segja við þann sem enn er í skápnum: “Vertu áfram í skápnum. Þú ert í umlukinn hatri gegn þér og þínum líkum.” Ég mótmæli í hvert sinn og mun gera það áfram þótt ég gangi ekki um og kæri í hvert sinn sem slíkt er gert. Um leið er mér fullkunnugt um fólk í vinnunni sem talar um mig á versta veg í hvert sinn sem ég heyri ekki til. Mér sárnar, en læt sem ég viti ekki af því. Smám saman hefur tekist að byggja upp jákvæðan trúnað að vissu leyti um leið og tíminn hefur snúið nokkrum fyrrum andstæðingum mínum á mitt band.

Með tímanum mun ástandið lagast, en ég vil sjá fleiri koma út úr skápnum. Baráttan vinnst ekki fyrr en fólki verður alveg sama um kynhneigð eða fortíð náungans.

RFSL = Riksförbundet för sexuellt likaberättigande
LGBT = Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender

-----oOo-----

Í dag hefði hún móðir mín orðið 82 ára og Jóna Hildiberg, föðursystir mín orðið níræð hefðu þær lifað. Þær eru báðar látnar fyrir alllöngu, föðursystir mín lést árið 1969 og móðir mín árið 2003. Blessuð sé minning þeirra. Það er um leið athyglisvert að Jóna Hildiberg fæddist sex mánuðum eftir að föðurafi minn lést þannig að hún sá aldrei föður sinn. Er hún fluttist til Reykjavíkur frá Stykkishólmi voru gerð þau mistök að hún var skráð fædd 1917 og við það sat. Alla tíð eftir þetta var hún skráð fædd 1917 og dó sem slík og þarafleiðandi fædd einu og hálfu ári eftir andlát föður síns. Það er margt sem við ættfræðigrúskararnir þurfum að huga að svo réttar upplýsingar komist til seinni kynslóða.

-----oOo-----

Hver verður númer 30.000 á nýja blogginu?

30. júlí 2006 – 2. kafli - Upp komast svik um síðir.

Það þykir ekki við hæfi að fagna einhverju réttlæti sem á sér stað í miðju árásarstríði þar sem fjöldamorð eru framin á saklausu fólki, en þó get ég ekki annað en fagnað einu litlu dæmi slíks frá Líbanon, ekki síst vegna þess að stríðið varð þess valdandi að upp komst um svikin.

Það var í ágúst árið 1991 sem nýlega fráskilinn líbanskur faðir tveggja ára stúlku í Nordmaling í Västerbotten í Svíþjóð, fór með hana í labbitúr og tilkynnti móðurinni sama dag að barninu hefði verið rænt frá sér. Sterkur grunur komst strax á kreik þess efnis að hann hefði sent stúlkuna til ættingja sinna í Líbanon og var reyndar dæmdur og sat í fangelsi um tíma fyrir barnsránið, sem hann þó neitaði alla tíð að hafa framið.

Í síðustu viku birtist barnið í Svíþjóð eftir fimmtán ára fjarveru, í hópi flóttafólks frá Líbanon og var henni að sjálfsögðu vel fagnað af móðurinni.

http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=147&a=562017&previousRenderType=1

-----oOo-----

Það er ekki hægt annað en að orða hlutina svo að hinn tapsári íþróttafréttamaður Morgunblaðsins, Ágúst Ásgeirsson, hafi séð rautt, er heimsmethafinn geðþekki, Michael Schumacher, bætti nokkur heimsmeta sinna með glæsilegum sigri á Hockenheim brautinni í Þýskalandi í dag. Hvað ætli gangi Morgunblaðinu til að vera með svona ótrúlega vilhallan fréttaskussa í sinum röðum á tímum sem blaðið er að reyna að skapa sér ímynd sem hlutlaust á sem flestum sviðum? Þess ber að geta að fréttinni af sigri Schumachers var nokkuð breytt nokkru eftir að hún birtist og fyrirsögninni um hundleiðinlegan kappakstur hent út og önnur fyrirsögn sett inn í staðinn. Ekki veit ég hver lét breyta fyrirsögninni, en það var örugglega ekki Ágúst Ásgeirsson.

http://www.mbl.is/mm/sport/frett.html?nid=1215217

30. júlí 2006 - Af jarðgöngum til Eyja

Eins og þessir fáu sem hafa lesið bloggið mitt að staðaldri vita, þá er ég ákaflega hrifin af gerð jarðganga allsstaðar þar sem þeirra er þörf og finnst hið besta mál að borað sé í gegnum sem flest fjöll og undir firði í þeim tilgangi að stytta vegalengdir á milli byggðarlaga. Ég tel Hvalfjarðargöng vera eina mestu samgöngubót Íslandssögunnar á eftir veginum yfir Skeiðarársand árið 1974 og fagnaði mjög ákvörðun um göng á milli Fáskrúðsfjarðar og Reyðarfjarðar sem nú eru orðin að veruleika. Svo er um fleiri göng á borð við Vestfjarðagöngin og ekki hefi ég sett mig á móti Héðinsfjarðargöngum þótt þjóðhagslega séu þau dýr fjárfesting.

Ein eru þó þau göngin sem ég er mjög efins um, en það eru göng til Vestmannaeyja. Heyrst hafa kostnaðartölur við gerð þeirra allt frá tuttugu milljörðum til hundrað milljarða og er þá enn ekki útséð um hvort þau séu yfirleitt framkvæmanleg sökum lélegra berglaga.

Þegar Hvalfjarðargöngin voru gerð á árunum 1996-1998, reyndust þau miklu ódýrari en upphaflega var ráðgert vegna heppilegra ytri skilyrða, góðra berglaga og lítils leka úr berginu. Þá tókst að ljúka þeim á styttri tíma en upphaflega var áætlað og öll framkvæmdin tókst betur en nokkur þorði að vona í upphafi. Þó nam kostnaður við göngin rúmlega 800.000 krónum á hvern lengdarmetra ganganna á verðlagi ársins 1996. Ætli megi ekki áætla kostnaðinn rúmlega milljón á metrann á verðlagi dagsins í dag, tíu árum síðar.

Nú birtast skyndilega nýjar kostnaðartölur fyrir göngin til Vestmannaeyja og er kostnaðurinn nú kominn niður að milljóninni á hvern metra í Eyjagöngum. Samkvæmt nýjustu tölum sem Ægisdyr hf hafa birt, kosta 18 kílómetra löng göngin um 1,65 milljarða norskra króna eða 19.4 milljarða íslenskar krónur. Það er nú ánægjulegt að heyra að hriplegt gosbergið og setlögin á miðju eldstöðvasvæðinu er nú orðið sambærilegt að gæðum við bergið sem Hvalfjarðargöngin voru gerð í gegnum.

Einhvernveginn fæ ég það á tilfinninguna að þessar nýju tölur séu hreinn lobbýismi. Ef hægt er að fá ríkissjóð til að leggja fram tuttugu milljarða í gangagerð til Eyja er erfitt að hætta við, þótt langt sé eftir þegar peningarnir verða búnir. Og ekki munu Magnús Kristinsson og Árni Johnsen leggja fram krónu úr eigin vasa til þessarar framkvæmdar þótt hún stöðvist vegna vöntunar á fjármunum sem gætu reyndar í versta tilfelli numið nokkrum tugum milljarða.

Þá líst mér betur á höfn í Bakkafjöru.

29. júlí 2006 - Galdramaðurinn Þórður

Eins og ég nefndi í þriðjudagsbloggi mínu, þá heyrðist ekkert skrölt í mínum vinstrigræna Súbarú þegar Þórður ferðafélagi sat mér við hlið í fjallaferðum okkar. Ég mat þetta sem svo að Þórður væri galdramaður úr því ekkert heyrðist í drifinu þegar hann sat í bílnum.

Í gær rölti ég yfir í Kópavog og endurheimti minn ástkæra vinstrigræna Súbarú úr viðgerð og viti menn. Skröltið var horfið úr bílnum. Er ég spurðist fyrir um bilunina reyndist skröltið koma úr framdrifi hægra megin og var liður á drifinu byrjaður að gefa sig. Þegar hár og myndarlega vaxinn maður á borð við Þórð settist í framsætið hægra megin, kom ný afstaða á drifið og þar með hætti hljóðið að heyrast. Semsagt, það var annað hvort að hafa Þórð alltaf í bílnum eða skipta um hjöruliðinn.

Þótt vissulega væri gott að hafa Þórð alltaf í bílnum, var tekin sú ákvörðun að skipta um hjöruliðinn.

-----oOo-----


Ég þurfti aðeins að skreppa á mínum vinstrigræna eðalvagni áður en ég fór á vaktina, en þegar ég kom heim aftur var þessi glæsivagn búinn að leggja í innkeyrsluna og eins gott að ég var á liprum bíl með alla liði í lagi svo ég slapp framhjá honum. Ég viðurkenni að ég mældi ekki vegalengdina frá bílnum að gatnamótunum, en ég náði í myndavélina og tók mynd af flottheitunum.

-----oOo-----

Þess má loksins geta að ég hefi stækkað margar myndir á myndasíðunum mínum svo auðveldara verði að njóta þeirra.

28. júlí 2006 - Banaslys!

Í desember síðastliðnum var öryggisnefnd Orkuveitu Reykjavíkur á ferð um framkvæmdasvæði á Austurlandi þar á meðal hjá Bechtel á Reyðarfirði sem annast byggingu álvers þar eystra. Eftir góða kynningu á öryggismálum og framkvæmdum og við vorum komin í langferðabifreiðina sem ók okkur á milli staða, vorum við að spjalla saman í rútunni, einhverjir stóðu, en bílstjórinn sat og beið.
“Á ekki að keyra af stað?” spurði einhver.
“Við erum ennþá inni á athafnasvæði Bechtel og ég hreyfi ekki bílinn fyrr en þið eruð öll sest og búin að spenna á ykkur öryggisbeltin, annars fæ ég bara kæru á mig frá Bechtel” svaraði bílstjórinn.

Á þriðjudagsmorguninn varð banaslys skammt frá Hellisheiðarvirkjun, nánar tiltekið við nýja spennistöð Landsnets sem verið er að byggja til flutnings raforku frá virkjuninni. Slíkt slys er ávallt mjög sorglegt og áfall fyrir fjölskyldu og vini hins látna sem og nærstadda og þá sem koma að slysinu og skiptir þá engu hvers lenskur maðurinn er sem lést.

Þetta slys var að því leyti öðruvísi að ýmislegt bendir til að það hafi verið fyrirsjáanlegt. Samkvæmt dagblöðum virðist maðurinn sem lést hafa staðið á vörubretti framan á skotbómulyftara sem var færður til svo maðurinn gæti athafnað sig betur í 7-9 metra hæð. Við það gaf jarðvegur sig undir lyftaranum og hann féll á hliðina, maðurinn féll til jarðar og hlaut slík höfuðmeiðsl að hann hlaut bana af.

Ég fór að velta fyrir mér hvað fór úrskeiðis, ekki síst eftir að myndir frá slysstað voru sýndar í sjónvarpi um kvöldið. Það er ljóst að margt fór öðruvísi en ætlað var. Þá er ég ekki að benda sérstaklega á hjálminn sem lá við hliðina á lyftaranum á sjónvarpsmyndum. Það ber hinsvegar að hafa í huga að auðvelt er að koma fyrir hjálmi eftir að slys hefur orðið. Sömuleiðis að óbundinn hjálmur gerir jafnmikið gagn og enginn hjálmur þegar unnið er í einhverri hæð.

Ég viðurkenni fúslega að ég hefi aldrei farið á vinnuvélanámskeið á Íslandi. Mitt lyftarapróf er frá Svíþjóð og leyfi ég mér að ætla að öryggisreglurnar séu svipaðar á Íslandi og Svíþjóð. Þá hefi ég farið á öryggisnámskeið hjá Vinnueftirlitinu. Því leyfi ég mér að ætla að margt sé líkt þegar kemur að öryggismálum í þessum tveimur löndum.

Eitt grundvallarskilyrði þegar fólk er híft upp á lyftara, er að fólk sé með fastspenntan hjálm, að notuð sé viðurkennd karfa og að sá sem lyft er, sé í öryggisbelti sem fest er við körfuna. Mér sýnist í fljótu bragði að öll þessi atriði hafi verið brotin. Í tilfellum þar sem hætta er á höggi, t.d. við umferðargötu, að stuðningslappir séu úti og látnar styðja við tækið. Ég veit ekki hvort slíkar lappir hafi verið á lyftaranum, en hefði að sjálfsögðu átt að nota við þessar aðstæður þar sem manninum er lyft í margra metra hæð. Þá er að sjálfsögðu ekki hægt að færa lyftarann á meðan sem gerir ekkert til, enda hefði það bjargað mannslífi í þessu tilfelli. Það eitt að maðurinn var ekki fastspenntur í körfu, er annað veigamikið atriði, því færa má rök að því að maðurinn hafi kastast af brettinu við hnykkinn sem kom á lyftarann áður en hann féll á hliðina. Höggið hefði vafalaust orðið mýkra ef maðurinn hefði fylgt körfunni í fallinu og hjálmurinn hefði hugsanlega bjargað höfðinu.

Það er margt sem ég veit ekki varðandi þetta slys. Hver vildi færa lyftarann þegar maðurinn var í 7-9 metra hæð? Hver var ábyrgðaraðili þessa verkþáttar? Hversu mikil var tímapressan? Hversu gírugur var arðræninginn (verktakinn) sem seldi vinnu þessara manna? Hvernig var eftirliti verkkaupans háttað?

Það er óþarfi að dæma neinn í dag. Hinsvegar er nauðsynlegt að skoða málið í minnstu smáatriðum og fela síðan þar til bærum yfirvöldum að dæma hvers sökin er og senda dóminn til allra sem telja sig hafa hag af öryggismálum til góðs eða ills. Síðan má dæma hinn seka til vinnu hjá Bechtel svo hann eða hún kynnist því hvernig á að standa að öryggismálum. Einungis þannig er hægt að uppræta óþarfa slys.

Það er löngu kominn tími til að hætta að gera grín að öryggismálum.

27. júlí 2006 - Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur.

Síðasta mánuðinn hefur miði hangið uppi í strætisvagnabiðskýlinu við Bæjarháls, því sem næst er heimili mínu. Á miðanum hefur verið tilkynning þess efnis að stofnleið S5 væri lögð niður þar til í ágúst vegna sumarleyfa. Ekki vil ég koma í veg fyrir sumarleyfi strætisvagnsstjóra með nöldri mínu þótt ég hefði fremur kosið að einhver önnur leið yrði lögð af meðan á sumarleyfi stendur en einmitt hraðferðin heiman frá mér og til miðborgarinnar, t.d. leið 1 Njálsgata-Gunnarsbraut eða leið 13 Kleppur hraðferð.

Í gærmorgun er ég var á leið til vinnu, varð ég fyrir miklu áfalli. Ég veitti því nefnilega athygli að miðinn góði var horfinn. Það var ekkert sem minnti lengur á þann dag sem strætisvagnaleið númer S5 hefur göngu sína að nýju eftir sumarleyfi strætisvagnsstjórans. Ekki bara það, heldur var glugginn á gafli biðskýlisins þar sem miðinn hafði verið límdur, horfinn líka. Þetta þótti mér hið versta mál, enda var biðskýlið horfið og hið einasta sem minnti á nýfengna frægð þess var útsléttuð malarhrúga.

Það setti ákafa sorg að mér því enginn veit hvað átt hefur, fyrr en misst hefur. Að hugsa sér öll tækifærin sem ég hefi misst af því að ferðast með stofnleið S5. Sjálf hefi ég einungis einu sinni orðið svo fræg að setja í Árbæjarstrætó, enda hefi ég búið í Árbænum í minna en tvö ár, bý í sex mínútna göngufæri frá vinnunni og tíu mínútna gang í Heiðrúnu. Einasta skiptið sem ég notaði vagninn góða, var þegar ég þurfti að sækja bílinn niður í bæ eftir að hafa fengið mér öl á kránni kvöldið áður, enda veit ég enga almennilega krá hér í hverfinu og flestar þær góðu í námunda við Ingólfsstræti.

Ég hefði örugglega farið oftar með stofnleið 5 hefði ég lent oftar í því að drekka öl í miðborginni, frekar en að gera eins og fyrrum borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins sem ólst upp í Árbænum og réðist á ljósastaur eftir öldrykkju skömmu fyrir kosningar.

26. júlí 2006 - Riddarar hringvegarins

Haustið 1996 er ég hafði nýlega flust til Íslands aftur skrapp ég nokkrar ferðir á nótaskipinu Jóni Kjartanssyni SU-111 frá Eskifirði. Þótt eldgos í Gjálp væri nýafstaðið og beðið væri flóðbylgju á Skeiðarársandi, fór ég austur á bílnum, enda var margt óvisst með þessar ferðir mínar. Þótt veðrið væri dásamlegt er ég ók meðfram suðurströndinni, breyttist það heldur betur til hins verra þegar austar dró og þurfti ég að fara mjög varlega er ég ók Hvalsnes- og Þvottárskriður, enda þá þegar komin ausandi rigning eins og hún verður verst fyrir austan. Síðan rétt slapp ég yfir hvarf á veginum í Berufirði þar sem vegurinn grófst svo í sundur seinna um kvöldið, en er ég ók Vattarnesskriðurnar kom ég að stórum stein sem fallið hafði mitt á veginn úr skriðunum fyrir ofan. Mér hætti að lítast á þetta. Ég komst þó alla leið til Eskifjarðar á mínum Heimdallarbláa Súbarú og hélt á sjóinn daginn eftir eins og um hafði verið rætt.

Á meðan ég var um borð í skipinu kom flóðið mikla yfir Skeiðarársand og ruddi í burtu vegum og brúm. Þegar afleysningu minni lauk var suðurlandsvegurinn enn lokaður eftir flóðið og þurfti ég að fara norðurleiðina til Reykjavíkur. Það var kominn vetur. Ég var með ónegld heilsársdekk undir bílnum, en kunni annars lítið að aka í snjó og hálku. Á leiðinni kom ég að tveimur flutningabílum sem höfðu farið útaf vegna hálkunnar, hinn fyrri á Jökuldalsheiði, en hinn seinni hafði oltið á leiðinni upp eftir Ljósavatnsskarðinu og voru björgunarsveitir þar við störf við að bjarga dýrmætum farminum úr gámi bílsins.

Ég stoppaði stutta stund hjá vinafólki mínu á Akureyri, en hélt síðan áfram för minni og náði loksins til Reykjavíkur seinnihluta nætur eftir fjórtán stunda ferð.

Þetta rifjaðist upp fyrir mér í gær er ég heyrði af mengunarslysi í Ljósavatnsslysi og þar sem vegurinn var lokaður í margar klukkustundir vegna slyssins. Ég fór að skoða hringveginn á korti. Það er engin varaleið ef Suðurlandsvegurinn lokast af einhverjum ástæðum og gildir það um mestalla leiðina frá Eyjafjöllum og austur til Berufjarðar, einungis hægt að snúa við og fara öfugan hring. Sömu sögu er að segja um Ljósavatnsskarðið og Vaðlaheiðina, sömuleiðis hluta af þjóðveginum í gegnum Húnavatnssýslur. Þá er ég ekki að tala um ófærð vegna vetrar og snjóa, heldur fyrst og fremst náttúruhamfarir eða slys.

Það verður vissulega mikil samgöngubót að Héðinsfjarðargöngum, en betur má ef duga skal. Með hugsanlegum göngum undir Vaðlaheiði og alvörugöng frá Bolungarvík til Ísafjarðar sem og víðar á Vestfjörðum og Austfjörðum má vissulega létta mjög á þessum viðkvæmu þáttum í vegakerfinu. Ekki má heldur gleyma nýjum vegi og göngum undir Lónsheiði. Hvernig best er að leysa önnur vandamál í vegakerfinu skal ósagt látið að sinni, en það er kominn tími til að byrja að gera eitthvað.

Ef ríkisstjórnin þarf að halda niðri vöxtum, væri nær að leggja spítalamonstrið á ís, notast áfram við lágtæknisjúkrahúsin sem fyrir eru og bæta vegakerfið. Ekki veitir af.

-----oOo-----

Ég er ekki með neinar harðsperrur í dag og langar til að labba á eitt eða tvö fjöll. Því miður er ekki á allt kosið því vinnan kallar næstu dagana og verð ég því að labba Elliðaárhringinn daglega næstu kvöld. og svo þarf ég að rölta suður í Kópavog og endurheimta eðalvagninn minn

25. júlí 2006 - Af leyndarmálum náttúrunnar

Ég hefi um nokkurra mánaða skeið þurft að búa við það ergelsi að eitthvað skrölt heyrist í drifinu á mínum vinstrigræna Súbarú. Ég hefi ekki getað fundið út orsökina, en hefi farið með bílinn á tvö verkstæði sem bæði gerðu við bílinn og 58 þúsund krónum síðar sit ég enn með skröltið í drifinu.

Á laugardaginn var hélt ég austur á Hellisheiði með Þórð sem farþega og þá heyrðist ekkert í drifinu. Í morgun bauð ég Þórði aftur far og ekkert heyrðist í drifinu. Þegar ég hafði skilað honum af mér nokkrum klukkustundum síðar, byrjaði hávaðinn aftur þegar ég var á leiðinni heim. Ég skildi bílinn eftir fyrir utan viðurkennt Súbarúverkstæði í þeirri veiku von að þeir finni ástæðuna á þriðjudag.

-----oOo-----

Guðrún Helga og Þórður eru ákveðin í að ná sér niðri á mér fyrir bloggfærslur síðustu daganna. Á mánudagsmorguninn var fólkinu safnað í minn vinstrigræna Súbarú og haldið á Helgafell ofan Hafnarfjarðar. Það hafði gleymst að taka myndavél með þegar við réðumst til uppgöngu 20. maí og nú skyldi bætt úr því.

Ég lagði bílnum úti í guðsgrænni náttúrunni og fjarri öllum mannabyggðum. Ég hafði að vísu veitt athygli brunahana eigi fjarri frá bílnum og þótt það vel til fallið að hafa brunahana úti í náttúrunni. Hafnfirðingar geta þá allavega sótt sér vatn í brunahana við Kaldársel ef kviknar í heima hjá þeim. Við héldum síðan á Helgafellið, tókum myndir, hittum álfadrottningu og fórum niður aftur. Eitthvað fannst mér grunsamlegt hve Guðrún Helga var oft að hringja í gemsann sinn, en skýringin kom í ljós þegar niður var komið. Brunahaninn hafði færst til um nokkra metra og kominn fast að mínum vinstrigræna eðalvagni. Mátti ég víst þakka fyrir að sleppa við hina þyngstu refsingu fyrir þetta hræðilega afbrot.

Mig grunar að þetta hafi verið samantekin ráð hjá Guðrúnu Helgu og Þórði og að ég sé fórnarlambið. Sönnunargögnin eru á myndasíðunni.

24. júlí 2006 - Það blæs ekki byrlega fyrir Þórði

Ég vil taka það skýrt fram áður en lengra er haldið, að meðfylgjandi mynd er ekki af hinum hávaxna og myndarlega Þórði, heldur af náunga einum vestanhafs sem þekktur er fyrir annað og verra en guðrækni og góða siði, sjálfum illvirkjanum George Dobbljú Bush.

Sunnudagurinn hefur verið haldinn heilagur eins og þykir siða á kristnu heimili, mínu og tveggja katta. Það veit ekki á gott. Ég svaf til klukkan tíu á sunnudagsmorguninn og komst svo ekki framúr rúminu fyrr en um hádegi vegna stirðleika. Það hefði mátt ætla að ég hefði verið að kljást við Stekkjastaur á laugardaginn, en ekki sambýlisfólkið, þau Giljagaur og Gilitrutt. Ofan á allt saman er ég komin með slæmt kvef, en ég veit skýringuna á því. Pollý-Gunna reiddist mér svo eftir síðasta pistil að hún sendi mér kvefpest með hugskeyti.
Ég ætla samt að klífa lítinn hól á morgun, með eða án ferðafélaganna. Það verður bara lítill hóll, rétt til að viðhalda áunnu þrekinu.

Fyrirsögn frásagnar gærdagsins af hreystiverkum Þórðar fór vel í lesendur bloggsíðna, enda ekki á hverjum degi sem baráttan við Gilitrutt kemst í fyrirsagnir. Ég ákvað því að nota nýja fyrirsögn í dag, tengda hinum sama Þórði.

-----oOo-----

Það berast okkur váleg tíðindi frá Noregi. Það vita allir að Norðmenn eru reglugerðarpúkar, enda varð allt vitlaust í Noregi þegar kóngurinn þar í landi slapp frá refsingu fyrir að aka á 71 km hraða þar sem hámarkshraðinn var 70 km. Þessir Norðmenn. Þetta minnir mig reyndar á sænskan kunningja minn sem skrapp til Noregs í sumarfríinu með fjölskylduna. Hann var tekinn fyrir að aka of nálægt næsta bíl og var sendur heim með áætlunarbílnum. Hann ætlar aldrei aftur til Noregs og berst nú fyrir því að Svíar slíti stjórnmálasambandi við Noreg. Þá er fræg sagan af Norðmanninum sem missti bílprófið sitt fyrir að aka garðsláttuvél undir áhrifum áfengis.

Nú berst enn ein fréttin frá Noregi af svipuðum toga. Er hún svo sannarlega dæmigerð fyrir reglugerðarpúka og munu nágrannar þeirra í austri og vestri hlæja dátt næstu dagana.

-----oOo-----

Ég rakst á góða mynd á einhverjum unglingavefnum í gær. Myndin lýsir ágætlega hvað ónefndur Bandaríkjaforseti er að gera þjóð sinni undir yfirskyni baráttunnar gegn hryðjuverkum. Muna bara að það þarf að klikka á hana til að fá hana stærri.

23. júlí 2006 - Hverju reiddist Gilitrutt?

Um hádegi á laugardegi var kominn tími á nýja fjallgöngu því nú skyldi Hengillinn klifinn og tækifærið notað og heilsað upp á jólasveininn Giljagaur og hann áminntur um góðar gjafir í skóinn um næstu jól. Guðrún Helga komst ekki með og því fór ég ásamt ferðafélaga einum sem óþarfi er að nefna, en við skulum kalla hann Þórð. Þórður þessi er hár maður vexti, ljóshærður og þrekinn, semsagt óskaprins allra ungra meyja.

Við héldum úr Árbænum á mínum vinstrigræna Súbarú og héldum austur, framhjá Hellisheiðarvirkjun og að skíðaskála þeim við Kolviðarhól sem kenndur er við Víking. Þar var bílnum lagt og haldið áfram fótgangandi og klifrandi og gekk ferðin vel framanaf. Við fórum framhjá Sleggju og upp á Húsmúlann, fikruðum okkur eftir einstigi í átt að Henglinum og Þórður kallaði reglulega í Giljagaur vitandi að hann var þarna einhversstaðar.

Er við komum að heilmikilli klettaborg sem mig grunar að sé kennd við Sleggjubeinsskarð, birtist sambýliskona Giljagaurs, hún Gilitrutt, þreif í Þórð og vildi fá hann til eignar. Hann vildi hinsvegar ekkert með hana hafa og bara ræða málin við Giljagaur undir fjögur augu um hvað væri hæfilegt í skóinn fyrir næstu jól. Þá reiddist Gilitrutt og hrinti Þórði útaf einstiginu sem hann hafði verið að fikra sig eftir svo hann rann á rassinum á fullri ferð niður í grjóturðina fyrir neðan. Ég var komin yfir, þakkaði almættinu fyrir að Gilitrutt ýtti ekki Þórði niður vestanverðunni þar sem voru hundruð metra niður á fastlendi, en gat ekkert frekar gert Þórði til bjargar, greip í farsímann og reyndi að hringja í Pollý-Gunnu sem hafði áður lofað að hafa tilbúnar þrjár þyrlur til björgunar Þórði. Það reyndist rangt. Það var alltaf á tali hjá Pollý-Gunnu og þarna lá vesalings Þórður í urðinni.

Úr því ég gat ekkert gert frekar Þórði til hjálpar, hélt ég för minni áfram í átt að sjálfum Henglinum, hágrátandi og vissi vart mitt rjúkandi ráð. Það var fremur einmanaleg ganga og erfið enda er ég enn með gamlar harðsperrur sem ekkert virðast lagast og því ákvað ég að snúa við er ég kom að síðasta áfanganum upp á sjálfan Skeggja og hélt eftir ómerktu skarði sem ég sá í átt að Innstadal. Ekkert hafði ég í höndunum sem gat sagt mér réttu leiðina því Þórður tók öll kort og gépéessa með sér í fallinu. Ég fann þarna ágætis einstigi sem ég taldi mér óhætt að fikra mig eftir, en eftir allnokkra stund við sífellt verri aðstæður fór ég að skoða sporin sem voru í þessu einstigi og reyndust þau öll vera eftir kindur. Einhvernveginn tókst mér að mjaka mér úr þessum aðstæðum, illa lyktandi rauðar ár og annan ósóma uns ég komst í Innstadal.

Úr litlu gili undir Sleggjubeinsskarði veitti ég athygli reyk. Ahaa, útilegumenn á ferð hugsaði ég með mér og er ég nálgaðist, reyndist Landroverjeppi staðsettur við gilið. Ekki þorði ég að hóa hátt af ótta við að útilegumennirnir yrðu varir við mig og læddist síðustu metrana að fólkinu sem gat hugsanlega verið að grilla nýveitt lambakjöt.

Það varð mikill léttir er ég loksins sá fólkið, einn jarðfræðinganna hjá Orkuveitunni var ásamt frú sinni að grilla vel fengið lambakjöt úr Nóatúni og þarna sat Þórður í góðu yfirlæti og reyndi að éta björgunarfólk sitt út á gaddinn. Ég þakkaði Gretari og Önnu Dís kærlega fyrir veitta björgun og dró Þórð frá grillinu og áleiðis niður að Víkingsskála og í minn vinstrigræna Súbarú sem hafði beðið þolinmóður eftir okkur í sex klukkutíma og héldum við síðan til Reykjavíkur eftir að hafa skoðað aðeins virkjunarsvæðið.

Merkilegt hvað starfsfólk Orkuveitunnar hefur gaman af að vera í vinnunni í frítímanum sbr. Gretar sem er á Hengilssvæðinu alla daga í vinnutímanum og fer svo í útilegu á Hengilssvæðið um helgar.

Auðvitað voru teknar myndir og sjást þær í myndaalbúmi merktar 2.4.4. Hengill 22. júlí 2006

22. júlí 2006 – Tvö ár af bulli

Nú eru liðin tvö ár frá þeim tíma er ég byrjaði að blogga. Það var 21. júlí 2004 sem ég fékk hana Pollý-Gunnu til að aðstoða mig við að setja upp bloggsíðu á blog.central.is sem þá var stjórnað af ungum tölvunarfræðinemum sem dunduðu sér við bloggið í frístundum og sem hluta af náminu í skólanum. Takk Gunna.

Upphaflega setti ég mér það markmið að reyna að blogga annan hvern dag, en fljótlega varð þó ljóst að sú ætlun mín stæðist ekki, því svo margt lá mér á hjarta. Á síðastliðnu hausti tóku nýir eigendur að blog.central.is sig til, hentu út ýmsum aukahlutum þar á meðal historik, fylltu bloggið með auglýsingum og kröfðust þess að ég greiddi fyrir að fá aukahlutina aftur inn. Ég gerði það og hélst það inni í einhverjar vikur síðasta vetur, en brátt fór allt á sömu leið.

Vegna þessarar ófyrirleitni hjá blog.central.is hætti ég frekari pistlaskrifum hjá þeim, en byrjaði með nýtt blogg um síðustu jól á blogspot.com. Þar hefur allt gengið mun betur, og er ég sátt við skiptin. Þá telst mér til að heildarfjöldi heimsókna á gamla bloggið hafi verið um 72944, en frá því um síðustu jól hefi ég fengið um 28404 heimsóknir á nýja bloggið eða samtals um 101348 heimsóknir að eigin innliti meðtöldu.

Frá þriðja degi hefi ég því bloggað daglega og stundum oftar en einu sinni á dag. Því ætla ég að heildarpistlafjöldi sé um 750 frá upphafi, en þessi pistill er númer 219 hjá blogspot. Þessir 750 pistlar hafa verið af ýmsum toga, mikil pólitík þar sem ég hefi lagt Framsóknarflokkinn í einelti. Hann á það reyndar skilið, enda með alltof mikil völd miðað við atkvæðamagn á bakvið völdin. Því fyllist ég stolti í hvert sinn sem ég heyri Framsóknarmann kvarta yfir því að flokkurinn sé lagður í einelti og eigna mér hluta heiðursins. Auk pólitísku pistlanna hafa flestir pistlar verið tómt bull, en stöku sinnum ratast kjöfugum satt orð á munn og á það líka við um mig. Mér hefur tekist að grobba mig aðeins af afrekum fyrri ára, sagt sögur af sjónum og af skemmtilegum samferðamönnum í lífinu, bæði lífs og liðnum.

Nokkrir samferðamenn mínir hafa hvatt mig ákaft til að hætta þessu bulli. Ég skil ótta þeirra vel. Ég myndi líka biðja pistlahöfund að hætta skrifum ef ég hefði eitthvað að óttast. Ég ætla því að láta orð þeirra sem vind um eyrun þjóta og halda áfram að bulla, halda áfram að leggja Framsóknarflokkinn í einelti og svo er aldrei að vita nema eitt og eitt sannleikskorn fljóti með svo ekki sé talað um myndirnar mínar.

Ég er enn með harðsperrur eftir Esjugönguna á fimmtudag. Ég verð orðin góð til næstu göngu um hádegi á laugardag.

21. júlí 2006 - Jólasveinn á ferð?

Það var haldið á bæjarhól Reykvíkinga í gær, þennan fagra hól sem ég hefi haft fyrir augunum hálft lífið, en dreymt hinn hlutann, þar sem móðurætt mín veðurbarin og vindþurrkuð, ól aldurinn mann fram af manni og konu fram af konu. Ég er að sjálfsögðu að tala um Esjuna. Þótt ég hafi haft hana fyrir augunum öll þessi ár, hafði ég aldrei klifið hana og nú var kominn tími til.

Guðrún Helga og Þórður sjóari komu heim til mín og ræstu mig af værum blundi eftir næturvaktina um hádegisbilið og svo var lagt í hann, bílnum lagt að Mógilsá með nesti og nýja skó og haldið á brattann. Þetta var erfið ferð í blíðskaparveðri. Ég var enn dálítið þreytt eftir næturvaktina og var alls ekki í góðu formi fyrir erfiða fjallgöngu, en lét mig samt hafa það að klifra fjallið með hvíldum. Og við klifum hærra og hærra. Stundum fór ég að velta því fyrir mér hvort ég væri einasti auminginn á fjallinu þennan dag, svo margt fólk fór framúr okkur og á tímabili var mannmergðin slík að ætla mátti að við værum að ganga í Gay Pride á Laugaveginum.

Hærra komumst við og hærra. Við þurftum að klífa síðustu klettana upp Þverfellshornið áður en við komumst alla leið á toppinn. Þangað komumst við með erfiðismunum og skráðum nöfn okkar í bók sem þar var geymd.

Þegar upp var komið var ekki farið að hlaupa niður aftur, heldur var stefnan tekin á Hábungu. Það var nokkur leið þangað og fremur seinfarin. Þó mættum við manni einum sem þar var einn á ferð. Er hann nálgaðist okkur sáum við að hann var rauðklæddur, með rauða húfu og mikið alskegg. Slíkur maður á toppi Esjunnar getur vart verið af okkar sauðahúsi og þóttumst við vita að þetta væri heimamaður á fjallinu, einn hinna frægu bræðra sem heimsækja okkur um hver jól.

Við héldum áfram og brátt komum við að snjóskafli. Fylgdarfólk mitt gladdist mjög við þetta og var snarlega sett upp húfa kennd við Kimi Raikkonen eða annan álíka fýr og þau síðan mynduð í bak og fyrir. Ég lét mér þó fátt um finnast og vildi halda för okkar áfram að Hábungu. Brátt fór Guðrún Helga að kvarta og tilkynnti okkur að hún þyrfti að sækja barnið sitt á leikskólann. Í hógværð minni lét ég sem þetta væri heilagur sannleikur þótt ég vissi mætavel að hún ætti ekkert barn á leikskóla. Það var þó ekkert annað í spilunum en að snúa við og halda til baka í átt að Þverfellshorni og síðan niður af fjallinu. Við hittum einn breskan náunga sem var í bol sem í fyrstu virtist vera Rassenalbolur og vildi ég taka mynd af honum fyrir Polly sem komst ekki með á fjallið. Það var sjálfsagt, en Bretinn neitaði því þó að bolurinn væri frá Rassenal. Við héldum svo áfram niður í fylgd stjórnarformanns EFFELL grúpp og fjölskyldu hans og gekk ferðin vel eftir það, ef frá er talið hrufl og mar sem ég hlaut á niðurleið eftir nærri sjö klukkutíma göngu.

Myndir frá ferðinni prýða svo myndaalbúmið mitt.

-----oOo-----

Nú eru komin 2 ár síðan ég byrjaði að blogga og mun ég tjá mig um það nánar að kvöldi, því eitthvað verð ég að skrifa á föstudagskvöldið.