26. desember 2006 – 2. kafli – Fjöldi fallinna hermanna

Í hádegisfréttum Ríkisútvarpsins er sagt frá því að nú hafi Bandaríkjamenn misst tveimur hermönnum fleiri en féllu í árásinni á tvíburaturnana árið 2001 (í fyrirsögn vefútgáfu 9/11 eða 9. nóvember).

Þessi frétt er vissulega rétt miðað við þrengstu opinberar tölur um fallna hermenn, en stjórnvöld ríkja sem eiga í stríði eru gjörn á að gefa upp mun færri fallna en raun ber vitni til að lama ekki baráttuþrek þjóðarinnar, en það eru einnig til fleiri tölur. Frá því stríðið gegn ætluðum hryðjuverkum hófst haustið 2001 hafa Bandaríkjamenn misst 2975 hermenn í Írak en 356 í Afganistan. Samtals gera þetta því 3331 hermaður. Hinir samseku hafa að auki misst 239 menn í Írak og því er heildarfjöldi fallinna hermanna svokallaðra bandamanna kominn upp í 3570 samkvæmt skýrslum hermálayfirvalda. Að auki hafa 22235 hermenn Bandaríkjamanna særst samkvæmt opinberum tölum en talið er að sú tala sé verulega hærri eða á milli 23000 og 100000 hermenn samkvæmt áætlunum Antiwar.com .

Það sem er þó grátlegra er að ástandið í Írak er í dag verra en nokkru sinni fyrr, blóðug borgarastyrjöld og engar friðarlíkur í augsýn.

Á myndinni sést er breskir hermenn í Basra í Írak fagna jólunum 2006 með því að sprengja eina litla lögreglustöð með innihaldi.

26. desember 2006 – Hið gleymda jólatré

Á jóladagskvöld var flutt frétt um gleymt jólatré við Reykjavíkurhöfn. “Ha, er búið að gleyma Hamborgarjólatrénu?” hugsaði ég og sperrti eyrun. Fréttin fjallaði um það að Íslendingar vissu ekki lengur hversvegna íbúar Hamborgar senda Íslendingum jólatré á hverju ári sem þeir hafa gert síðan 1965 og var síðan flutt viðtal við Unni Friþjófsdóttur útgerðarmanns á Patreksfirði, Ólafssonar Jóhannessonar, en eldgamlir sjóhundar muna vafalaust eftir nýsköpunartogara sem bar nafn Ólafs og einkennisstafina BA-77, en faðir Unnar var í hópi íslenskra útgerðarmanna og sjómanna sem blöskraði svo neyðin og fátæktin í þýskum hafnarborgum eftir lok seinni heimsstyrjaldar að þeir hófu matargjafir þangað. Það var svo 1965 sem félagsskapur fólks í Hamborg undir heitinu Wikingerrunde ákvað að þakka fyrir sig og í samráði við Hamborgarhöfn, hóf að senda árlega jólatré til hafnarstjórnar Reykjavíkur og var tréð lengstum reist framan við Hafnarbúðir.

Sjálf get ég ekki sagt að ég hafi gleymt tilefni þessa jólatrés, en með því að stór hluti hafnsækinnar starfsemi Reykvíkinga er farinn úr gömlu höfninni, verða erindin færri og færri niður á höfn með hverju árinu og smám saman gleymist að þarna er reist jólatré á hverju ári til minningar um vinarþel Íslendinga og þýsku þjóðarinnar.

Myndin er tekin af síðunni Togarar sjá http://www.togarar.homestead.com/bretog.html, en þar hefur Jóhann Jóhannsson unnið gott starf við að koma sögu íslenskrar útgerðar á netið.

-----oOo-----

Fyrir 22 árum síðan keypti ég mér hljómkassettu með jólasöngvum Dolly Parton og Kenny Rodger og hefi ég spilað þessa kassettu á hverju ári síðan þá og talið ómissandi í aðdraganda jóla og allt til þrettándans, þá sérstaklega þau ár sem ég hefi ekki verið í nálægð við íslenska jólatónlist. Í fyrra fannst mér tími til kominn að endurnýja þreytta kassettuna og keypti ég mér geisladisk með sama nafni og sömu flytjendum. Nú um jólin fór ég að undrast af hverju ég hefði ekki heyrt sum lögin þetta árið og fór að skoða geisladiskinn betur og viti menn. Enska útgáfan af Heimsumból (Silent night) var ekki á geisladiskinum, en eitthver brjóstsykursjól (Hard Candy Christmas) komin í staðinn. Gamla þreytta kassettan er nú komin á sinn stað, en geisladiskurinn ofan í skúffuna með jólaskrautinu frá Húsasmiðjunni.

-----oOo-----

Golfdruslan LN-131 er farin úr stæðinu mínu og ástæða til að fagna.

25. desember 2006 – Af gömlu jólastressi

Sumarið 1981 lenti flutningaskipið Berglind sem var í rekstri hjá Eimskip, í árekstri við flutningaskipið Charm og sökk. Til þess að fylla það skarð sem Berglindin skyldi eftir sig, tók Eimskip danskt flutningaskip á leigu að nafni Junior Lotte. Skipið sigldi á Ameríku á móti Bakkafossi.

Ég var í landi veturinn 1981-1982 og sá um viðhald frystigáma. Junior Lotte var í höfn í Reykjavík tveimur dögum fyrir jól og gekk illa að lesta skipið í frostinu þessa daga fyrir jól. Það voru tveir kranar á skipinu og báðir dieselknúnir og þurfti að loka lúgum skipsins með hjálp krananna, en þeir fóru ekki í gang í frostinu. Þá var hringt í okkur í gámaeftirlitinu af tæknideildinni og við beðin um að aðstoða áhöfnina við að koma krönunum í gang. Mig grunaði strax að áhöfnin kærði sig ekkert um að fá kranana í gang svona rétt fyrir hátíðarnar og hefðu ætlað sér að sitja á þessari bilun þar til mesta jólahátíðin væri liðin. Valdi vinnufélagi minn, hin mesta hamhleypa til allra verka, var þó ekki á því að láta þessa menn komast upp með slóðaskapinn, greip Kosangaskút og óð um borð og hóf að hita vél annars kranans með hjálp Kosangass og þegar hann öskraði, ræsa, gaf ég vélinni start og við hurfum í reykmekki um leið og vél kranans fór í gang. Svo afgreiddum við hinn kranann á sama hátt og eftir það hafði áhöfn skipsins enga afsökun lengur fyrir því að loka lúgunum svo unnt væri að ljúka lestun skipsins og senda það af stað til Ameríku.

Áhöfn Junior Lotte sá enga ástæðu til að fagna þessu framtaki okkar. Þvert á móti fundu þeir atorku okkar allt til foráttu, en þeir neyddust samt til að halda úr höfn á Þorláksmessu, en íslenska þjóðin fór heim og hélt sín jól. Á aðfangadagskvöld jóla 1981 var flutningaskipið Junior Lotte á siglingu eigi fjarri suðurodda Grænlands, er yfirvélstjóri skipsins fékk skyndilega heiftarlega magakveisu og eftir alvarlegar þrautir í skamman tíma, lést hann í höndum skipsfélaga sinna án þess að neinni björgun yrði komið við. Líkinu var síðan komið fyrir í tómum frystigám, en nýr yfirvélstjóri kom svo um borð eftir að komið var til Norfolk í Virginíufylki.

Næstu árin á eftir var ég iðulega að ásaka sjálfa mig og Valda fyrir dugnaðinn. Ég veit auðvitað að við gátum ekkert að þessu gert og vorum einungis að sinna skyldustörfum, en hefðum við verið aðeins værukærari við að koma skipskrönum skipins í gang þennan örlagaríka dag ársins 1981, væri yfirvélstjórinn kannski lifandi enn í dag.

Með þessari sorgarsögu ítreka ég enn og aftur jólaóskir mínar til allra sem nenna að lesa bloggið mitt. Sömuleiðis fá allir bifreiðarstjórar sem gáfu okkur stefnuljós í jólagjöf á aðfangadag jólakveðjur. Að lokum ætla ég að fyllast kristilegum kærleiksanda og senda jólakveðjur bílstjóranum á gráu Golfdruslunni sem stalst til að leggja í stæðið mitt á aðfangadag og er enn með hræið sitt í stæðinu þegar þessi orð eru rituð.

24. desember 2006 – Gleðileg jól

Mig langar til að byrja á einni stuttri leiðréttingu því að sjálfsögðu geta mér orðið á lítil mistök rétt eins og Mogganum. Mér skilst að Dofri Hermannsson sé fastur Moggabloggari, en að sjálfsögðu setti hann upp hauspokann og læddist inn í friðargönguna á Þorláksmessu. Veri hann ávallt velkominn í Guðs friði sem og aðrir þeir sem velja friðinn framyfir hollustu við foringjann.

Þegar ég byrjaði til sjós og í mörg ár á eftir, var til siðs að flytja jólakveðjur til sjómanna á hafi úti, eftir hádegi á aðfangadag jóla. Í þau skipti sem hægt var að hlusta á íslenskt útvarp, voru jólakveðjurnar jafnframt það sem markaði þáttaskil á milli hversdagsleikans og jólahátíðar. Allir sem gátu komið því við, hlustuðu á jólakveðjurnar, oftast um leið og vistarverurnar um borð voru skreyttar og ilmurinn af jólasteikinni barst um skipið.

Þetta var oft mjög erfiður tími, sérstaklega fyrir fjölskyldufólk. Það var erfitt að vera fjarverandi, að missa af sælubrosi barnanna á aðfangadagskvöld og hamingjunni sem skein úr andlitum þeirra, að þurfa að láta sér nægja að ímynda sér brosin á andlitum þeirra. Sjálf var ég ellefu jól á sjó eða á skipi í höfn erlendis af rúmlega tuttugu ára sjómennsku og taldi mig komast ágætlega frá þessu. Góður vinur minn lenti hinsvegar í að þurfa að leysa yfirvélstjórann af ár eftir ár og hafði ekki kjark í sér til að segja stopp, hingað og ekki lengra. Nú er komið að mér að fá frí ein jól. Í gamla daga fóru skipstjóri og yfirvélstjóri í frí um jólin og næstráðendur sigldu skipinu á meðan. Eftir að hafa verið á sjó í sautján jól nánast í röð, var þrek vinar míns búið og hann var keyrður beint á Vog er heim var komið úr jólatúr snemma í janúar. Þessi maður þarf ekki lengur að drekkja jólasorgum sínum í brennivíni. Hann er sjálfur þurr yfirvélstjóri í dag og stýrir sínu fólki af sanngirni og réttlæti, ekki eins og honum var stjórnað fyrr á árum.

Í dag eru fá skip á sjó á jólum, nánast engin fiskiskip, en fá önnur skip. Þá eru föst áhafnaskipti um borð og þess gætt að sem flestir fái sín jól með fjölskyldu sinni. Sjálf eyddi ég flestum mínum jólum á sjó um borð í flutningaskipum, en þó með tveimur undantekningum. Með fækkun skipa á sjó á jólum, hefur jólakveðjunum til sjómanna á hafi úti fækkað svo mjög, að jólakveðjurnar lögðust af. Þessari þróun ber að fagna.

-----oOo-----

Aðfangadagur jóla er dagur Kertasníkis, en rétt eins og Stekkjastaur er stýrimaðurinn í hópnum, er Kertasníkir sá sem veitir okkur birtu og yl (eins og ég) og heldur okkur að góðum verkum, drífur okkur áfram rétt eins og vélstjórinn kemur skipinu áfram með hjálp aflvéla skipsins.

Með þessu óska ég öllum þeim sem lesa bloggið mitt sem og öllum öðrum, gleðilegra jóla.

23. desember 2006 – 2. kafli – Friðargangan

Ég fór í hina hefðbundnu Þorláksmessugöngu friðarhreyfinga í dag niður Laugaveginn. Þar var fullt af góðu fólki að venju, herstöðvaandstæðingar, ýmsir vinstrimenn og marga sá ég bloggarana í göngunni. Hinsvegar engan fastan Moggabloggara, enda stunda þeir ekki friðargöngur, eru sýnu hrifnari af að hylla foringjann. Óvinir ríkisins voru fjölmennir en hvorki Jón Baldvin né Árni Páll Árnason voru þarna, enda flokkast þeir varla sem óvinir ríkisins og sjálfir hluti af gömlu ríkisvaldi. Þá sá ég tvo Framsóknarmenn. Sigmar B. Hauksson læddist meðfram veggjum á móti göngunni, en hinn Framsóknarmaðurinn sem ég veit að er utan af landi, þvældist um eins og hann væri villtur. Þegar fundinum lauk á Lækjartorgi gekk ég til baka upp Bakarabrekkuna og Laugaveginn og sá þá ónefnda Framsóknarmanninn þar sem hann var enn að ráfa um Laugaveginn bláedrú. Ég þóttist vita að einhver myndi vísa honum réttu leiðina út til landsbyggðarþorpsins Kópavogs þar sem hann á heima og lét hann því eiga sig.

-----oOo-----

Nú er komin Þorláksmessa og gluggaseríurnar sem ég keypti í Húsasmiðjunni eru komnar í ruslið. Þá er ég farin að hengja jólaljós frá Bykó á litla glænýja ljósleiðarajólatréð mitt frá Húsasmiðjunni þar sem mótorinn sem knýr litaspjaldið snýst ekki nema með hjálp. Svo á ég hér ákaflega sæta ljósakúlu frá Húsasmiðjunni sem ég ætlaði að hengja í einn glugga, en þar sem það kviknar ekki á henni, fær hún að vera í kassa þessi jólin. Næsta ár ætla ég ekki að kaupa mér jólaskraut frá Húsasmiðjunni.

23. desember 2006 - Hvar hefur Sigurður Kári verið öll þessi ár?

Ég hlustaði á hluta af spjalli um fréttir vikunnar í síðdegisútvarpi Rásar 2, þar sem viðmælendurnir voru Sigurður Kári hinn flughræddi Kristjánsson alþingismaður og Árni Páll Árnason frambjóðandi. Vesalings Sigurður skyldi ekkert í því hverjar breytingar hefðu orðið á veðri síðan hann var að alast upp því þá hefði alltaf verið snjór og frost fyrir jólin. Ég þykist vita að Sigurður Kári hefur verið uppi á Grænlandsjökli veturinn 1976-1977. Allavega hefur hann ekki verið í Reykjavík, því það snjóaði varla allan veturinn. Sennilega hefur það verið einn snjóléttasti vetur tuttugustu aldar. Það sem af er þessum vetri hefur þegar snjóað miklu meira en allan þann vetur.

Hið vesæla veðurminni fólks er að vísu þekkt meðal veðurfræðinga og í bernskuminningunni snjóaði allan veturinn. Þetta minnir mig svo aftur á orð ágæts manns sem nú er látinn, en ól allan sinn aldur í dalnum góða, Mosfellsdalnum. Einhverju sinni var hann að rifja upp veðrið í gamla daga og öll skiptin sem það var nánast ófært úr dalnum góða. Ég reyndi hvað ég gat að rifja upp öll þessi skipti og man einungis eftir einu tilfelli sem skólabíllinn festist í skafli í Ásunum vestur af Mosfellsdalnum.

Þegar Sigurður Kári og Árni Páll hættu að ræða um veðrið og verið sammála um Byrgið (sem og ég), barst talið að strandi Wilson Muuga ex Selness á Hvalsnesi norðan við Stafnes. Missti þá Sigurður Kári út úr sér að hann skildi ekkert af hverju sjálfstýringin hefði verið á svona nærri landi. Orð hans segja mér það að annaðhvort hefur hann aldrei verið til sjós eða þá að hann hætti til sjós fyrir 1960. Mér finnst fyrri skýringin líklegri.

Sigurður Kári virðist halda að stýri í skipi sé eins og stýri í bíl eða þá svona gamaldags risastórt tréhjól þar sem maður stendur og stýrir 24 tíma á sólarhring á siglingu. Það er auðvitað ekki svo. Fyrstu sjálfstýringarnar frá því fyrir 1960 voru vissulega svo ófullkomnar að setja varð skipið á stefnuna áður en sjálfstýringin var sett á, en þær voru svo viðkvæmar að ef eitthvað var að veðri, fór skipið iðulega af stefnunni og þurfti þá að handstýra því inn á stefnuna að nýju eða kalla á vakt til að stýra skipinu. Selnesið er smíðað 1975 og þá voru löngu komnar mun fullkomnari sjálfstýringar þar sem einungis þurfti að snúa einum takka til að breyta stefnunni. Nýlegri skip eru búin með sjálfstýringar þar sem skipið beygir sjálft eftir GPS punktum eða öðrum staðarákvörðunarpunktum. Þetta vita lesendur mínir, að minnsta kosti þeir sem eru búnir með Stýrimannaskólann, þeir Siggi, Steini og Þórður. Það er hinsvegar eðlilegt að Sigurður Kári viti þetta ekki, enda er hann einungis með málflutningsréttindi og hefur sennilega aldrei dyfið hendinni í kalt vatn.

-----oOo-----

Ég ætlaði ekki að koma með nýja færslu fyrr en í morgunsárið, vitandi það að ég yrði á vakt um borð í Dettifossi í nótt. Áhöfn skipsins var hinsvegar kölluð til skips um miðnættið vegna mjög slæmrar veðurspár og þar með hafði ég ekkert frekar að gera um borð og flýtti mér heim.

22. desember 2006 - 2. kafli - Eru stefnuljós bönnuð?

Ég er að velta því fyrir mér hvort búið sé að banna stefnuljós? Ég hefi verið úti að aka í gær og í dag og það heyrir til undantekninga að fólk gefi stefnuljós. Það væri svo sem allt í lagi ef fólk rétti út hendina út um gluggann áður en það beygir, en því er ekki heldur að heilsa. Verst er þó þegar fólk er að troða sér inn á milli bíla eða svína á náungann og ómögulegt er að henda reiður á hvað viðkomandi ætlar að gera.

Ég er ekki hrifin af refsigleði lögreglu og yfirvalda, en ég held að það sé kominn tími til að sekta fyrir stefnuljósasparnaðinn. Hrifnust er ég af því ef fólk gefur mér stefnuljós í jólagjöf, nema auðvitað Þórður sem á að senda mér pels í jóla- og afmælisgjöf :)

-----oOo-----

Það er engin færsla í kvöld og ekki fyrr en í fyrramálið, Þorláksmessu.

22. desember 2006 – Eitt ár hjá Blogspot

Fyrir ári síðan skipti ég um blogg, fór frá Blog.central og byrjaði að skrá vandamál mín á Blogspot.com. Ástæðurnar komu ekki af góðu. Þegar ég byrjaði að blogga á Blog.central voru engar auglýsingar þar, en þegar ég gafst upp tæpu hálfu öðru ári síðar, blikkaði auglýsingafárið eins og jólatré. Að auki var farið að innheimta gjald fyrir færslurnar og ýmsum atriðum miskunnarlaust ýtt til hliðar væri ekki nóg pláss á servernum. Blog central var einfaldlega orðið peningaplokk. Þá gafst ég upp og færði mig yfir á Blogspot.com.

Á þessum 365 dögum hefi ég sett inn sléttar 400 færslur og er þetta færsla númer 401. Á þessu ári hefi ég fengið 60740 heimsóknir inn á síðuna sem svarar til 166.4 heimsóknir á dag að jafnaði. Auk þeirra hafa sumir óvart villst inn á Blog.central, en um 15000 gestir hafa villst þangað inn á þessum tíma svo heildarfjöldinn þar er 76984 er þessi orð eru rituð. Ég hefi verið að prófa mig áfram með önnur blogg, en ekkert þeirra hefur enn náð að uppfylla væntingar mínar nægilega til að ég færi alfarið þangað yfir.

-----oOo-----

Ég eyddi fimmtudeginum í jólagjafakaup og jólagjafadreifingu og svo fór ég með bókina um Möggu til Þórunnar Hrefnu og fékk hana áritaða (Takk Tóta). Þrátt fyrir mikið stress í umferðinni tókst mér að komast allra minna ferða klakklaust. Ég viðurkenni þó þá hræðilegu yfirsjón að stela bílastæði frá manni á gömlum jeppa sem einnig ætlaði að leggja í sama stæðið við Sjóvá rétt hjá Kringlunni. Ég skammast mín alveg eins og kleina, en um leið verður að viðurkennast að maðurinn hikaði líka eins og hann biði þess að sjá hvað ég myndi gera. Ef hann skyldi lesa þessi orð mín, vil ég láta það koma fram að ég er uppfull iðrunar ;)

21. desember 2006 - 2. kafli - Sorgarfréttir á Morgunblaðinu

Á liðnu hausti barst sú fregn út til allrar heimsbyggðarinnar, að heimsmethafinn geðþekki í kappakstri, hinn óumdeilanlega fremsti ökumaður allra tíma, hinn aldurhnigni Michael Schumacher, hygðist leggja stýrið á hilluna og taka upp heilnæmari og hógværari lífshætti. Þótt þessi tilkynning kæmi fáum á óvart, olli hún mikilli sorg, ekki einungis hjá okkur aðdáendum hans, en einnig og öllu frekar á íþróttadeild Morgunblaðsins þar sem íþróttafréttaritarinn og aðdáandi Schumachers númer eitt hefur síðan þetta var, ekki á heilum sér tekið. Vesalings Ágúst Ásgeirsson þarf nú risastóran afþurrkunarklút til að þerra tárin á sama tíma og við hin þurfum að leita að nýjum ökumanni sem getur hugsanlega hálffyllt það skarð sem Michael Schumacher skildi eftir sig.


Önnur sorgarfregn hefur nú borist okkur föstum lesendum Morgunblaðsins og sem veldur löngu sorgarferli á ritstjórnarskrifstofunum í Hádegismóunum hér í Árbæjarhverfinu. Turkmenbashi, faðir allra Turkmena er látinn, einungis 66 ára að aldri. Þessi maður sem sá til þess að brosviprum brá stöku sinnum fyrir á steinrunnum andlitum dyggra lesenda Morgunblaðsins er fallinn frá og ljóst að finna verður nýjan forseta til að hæðast að, svo ekki verði óbragð að jólamatnum. Sú leit ætti að vera mun auðveldari en leitin að arftaka Michaels Schumacher, enda einungis ein landamæri yfir að fara.

Nágranni og kollegi Turkmenbashi í Uzbekistan heitir Islam eða Islom Karimov. Hann komst til valda í lok Sovéttímans árið 1989 og fljótur að tileinka sér svipaðar lýðræðishugsjónir og nágranni hans í suðri og hefur barið niður alla andspyrnu af mikilli hörku. Öfugt við Turkmenbashi hefur Karimov áunnið sér virðingu meðal helstu hryðjuverkamanna þessa heims og hlotið mikinn stuðning þeirra. Sjálfur er hann flokkaður af tímaritinu Parade Magazine sem fimmti versti einræðisherra heims. Hann ætti því að vera kjörinn aðili fyrir Morgunblaðið að hæðast að í stað hins látna Turkmenbashi.

21. desember 2006 – Jólafrí

Samkvæmt vaktatöflunni minni er ég komin í jólafrí. Ég lauk síðustu vakt fyrir jól á miðvikudagsmorguninn og á ekki vakt aftur fyrr en á annandag jóla. Ég verð síðan á vakt þar til á afmælisdegi Tiger Woods og Alberts frænda míns, en þá fer ég aftur í frí til að fagna nýju ári. Þessi frí mín þýða þó ekki að ég muni taka mér langt frí frá bloggi, en ég lofa að ég muni sofa ágætlega næstu dagana.

-----oOo-----

Ég fór út að aka á miðvikudagskvöldið á mínum vinstrigræna eðalvagni og gaf stefnuljós til hægri og vinstri eftir því sem tækifæri gafst til slíkra aðgerða. Ekki veitti af því það var talsvert dimmviðri, hvassviðri og blautt. Því miður virtist sem ég væri ein um að gefa stefnuljós í Árbæjarhverfinu sem og víðar, en fleiri mættu þjálfa puttana með því að gefa oftar stefnuljós. Sú hreyfing er mjög holl og mannbætandi.

20. desember 2006 – Endurtekið efni?

Þriðjudaginn 10. janúar síðastliðinn, fyrir tæpu ári síðan, birti DV mynd af þekktum kennara og rithöfundi á forsíðu ásamt fyrirsögn sem gekk út á að umræddur maður hefði verið kærður fyrir að nauðga piltum. Þetta hefði vafalaust getað orðið áhugavert dómsmál, en með hinni nýju fréttamennsku DV og umfjöllun blaðsins um þennan mann, tókst þeim að eyðileggja málið. Þegar kennarinn svipti sig lífi í kjölfar myndbirtingarinnar, var rannsókn málsins hætt, ritstjórar DV neyddust til að segja af sér og blaðið fór nánast á hausinn í kjölfarið og er nú eingöngu gefið út sem helgarblað.

Síðastliðinn sunnudag hóf Stöð 2 sama leikinn með því að ritstjórn fréttaskýringarþáttarins Kastljóss hóf að sakfella forstöðumann Byrgisins með svipuðum hætti og DV gerði í janúar síðastliðnum. Forstöðumaður Byrgisins hefur þó ekki farið sömu leið og kennarinn fyrir tæpu ári, heldur verst hann af hörku og er það vel.

Ég held að það sé alveg ljóst, að ef forstöðumaður Byrgisins hefði verið álíka langt niðri og kennarinn fyrir einu ári, þá væru Sigmundur Ernir Rúnarsson og Jóhannes Kristjánsson ritstjórar Kompáss atvinnulausir í dag. Þeir mega því þakka fyrir að Guðmundur í Byrginu er maður til að berjast af hörku á móti þeim.

Það er ekki mitt að leggja á það mat hvort forstöðumaðurinn eða kennarinn séu eða hafi verið sekir eða saklausir af þeim glæpum sem þeim eru bornar á brýn. Það er heldur ekki hlutverk Sigmundar Ernis Rúnarssonar, Jóhannesar Kristjánssonar, Jónasar Kristjánssonar eða Mikaels Torfasonar. Það er hlutverk dómstólanna að leggja á það mat hvort þessir menn hafi gerst sekir um glæp eður ei. Þangað til forstöðumaðurinn verður hugsanlega dæmdur sekur er hann saklaus maður og ber að umgangast hann með virðingu.

Sumir blaðamenn sem og almenningur gera háværar kröfur um að stjórnmálamenn axli ábyrgð á verkum sínum. Við verðum að gera sömu kröfur til blaðamanna, því annars er illa komið fyrir þessu þjóðfélagi okkar. Við skulum svo hafa í huga að í réttarríki verður látinn maður ekki dæmdur sekur. Maðurinn sem svipti sig lífi fyrir ári síðan lést því saklaus af þeim syndum sem á hann voru bornar.

19. desember 2006 – Á Hlemmi

Það var vorið 1996. Ég hafði farið í umdeilda aðgerð árinu áður, en var ákveðin í að flytja heim aftur og hafði skroppið til Íslands í nokkra daga í þeim tilgangi að leita mér að vinnu á Íslandi. Þar sem ég var á gangi framhjá Hlemmi einn góðviðrisdag, rakst ég óvænt á gamlan kunningja sem ég hafði ekki séð síðan ég flutti af landi brott sjö árum áður. Kunninginn hafði það að atvinnu að aka strætisvagni og beið hann eftir vagninum sínum á vaktaskiptum er mig bar þar að.

Ég gekk auðvitað rakleitt að kunningjanum og heilsaði honum, en öfugt við það sem ég átti von á, muldraði hann eitthvað, svaraði fálega, leit undan eins og hann væri að leita að flóttaleið og hendur hans grófust djúpt í vasana eins og væri hann í vasabilljarð. Hann notaði síðan fyrsta mögulega tækifæri til að losna undan þessari pínlegu aðstöðu sem ég virtist hafa sett hann í með því að heilsa honum og hljóp inn í húsið, en ég hélt áfram göngu minni niður Laugaveginn. Ég hefi ekki séð ástæðu til að kasta á hann kveðju síðan þetta var og reyndar ekki séð hann nema einu sinni síðan og þá í nokkurri fjarlægð.

Verst þótti mér þó að hafa ekki getað laumað því að strætisvagnsstjóranum, að kynáttunarvandi væri atvinnusjúkdómur meðal þessarar ágætu stéttar, en í samtökum þeim sem ég veitti forystu um tveggja ára skeið, voru þrír strætisvagnsstjórar auk leigubílstjóra og eins lestarstjóra.

18. desember 2006 – “Á Valhúsahæðinni ...

... er verið að krossfesta mann.”

Loksins, loksins, kom eitthvert safaríkt slúður. Stöð 2 hafði vissu fyrir ásökunum sínum og auglýsti vel og vandlega að maður yrði tekinn af lífi með krossfestingu klukkan 22.25. Til að gera málið enn forvitnilegra var þess vandlega getið að þátturinn yrði stranglega bannaður börnum.

“Og fólkið kaupir sér far með strætisvagninum til þess að horfa á hann.”

Löngu áður en þátturinn hefst, er fólk búið að koma sér fyrir í sjónvarpssófanum með popp og kók því það skyldi ekki missa af krossfestingu þessa villutrúarmanns. Börn jafnt sem gamalmenni troðast í sófann og velta fyrir sér hvort Gummi í Byrginu sé Mummi í Mótorsmiðjunni eða hvort hann sé djöfullinn uppmálaður. Hann sem má ekki vamm sitt vita, hefur gert sig legorðssekan og auk þess notað svipur og allskyns lostatæki.

“Það er sólskin og hiti og sjórinn er sléttur og blár.”

Ekki er það alveg sannleikanum samkvæmt. Úti er frost og nepja sem á betur við í landi sem drepið hefur heilu kynslóðirnar úr vosbúð og kulda og danskri áþján, en í næsta versi deilir enginn um sannleikann:

“Þetta er laglegur maður með mikið enni og mógult hár”

Í sjónvarpsþættinum er manninum gefinn kostur á að svara ásökunum áður en krossfestingin fer fram. Hann svarar röggsamlega og hiklaust. Hann hefur orðið fyrir röngum sakargiftum. Fólk hefur stolið frá honum og fólk hefur lætt dónaskap inn á tölvurnar hans. Sjálfur er hann vel kvæntur og á börn og enginn efast um að hann hefur bjargað margri sálinni frá glötun. En samt. Réttlætið hefur sinn gang og því er framfylgt með krossfestingu.

“Og stúlka með sægræn augu segir við mig:
Skyldi manninum ekki leiðast að láta krossfesta sig?”

Þá höfum við heyrt páskaboðskap Stöðvar 2, en afsakið: Eru ekki að koma jól?

(Innan gæsalappa: Passíusálmur nr 51, eftir Stein Steinarr)

17. desember 2006 – Skulu dæmdir af verkum sínum ....

..... voru orðin sem Jón Sigurðsson gaf árangri Framsóknarflokksins í landsmálunum síðustu 90 árin.

Þar sem ég var í vinnunni og fylgdist með fréttum af 90 ára afmæli Framsóknarflokksins, fóru í gegnum huga minn stuðningur fyrrum formanns Framsóknarflokksins við innrás og fjöldamorð í Írak. Sömuleiðis var mér hugsað til þeirra 80 Framsóknarmanna sem hafa fengið bitlinga hjá Reykjavíkurborg að sögn Björn Inga Hrafnssonar og þá sérstaklega þess þeirra sem Reykvíkingar höfnuðu en fékk samt feit embætti. Í gegnum hugann fór sú spilling í mannaráðningum og bitlingum sem Jónas frá Hriflu innleiddi hér á landi í árdaga Framsóknarflokksins og nú síðast, hvernig Framsóknarmenn hafa hreinlega keypt sér fylgi í síðustu tvennum kosningum.

Á afmælisfundi Framsóknarflokksins reigði sig formaður flokksins sjálfur Jón Sigurðsson eins og Gissur jarl Þorvaldsson á meðan utanríkisráðherrann virðist hafa verið í Noregi að semja við þarlent konungsvald um yfirtöku landsins rétt eins og Gissur jarl og Þórður kakali á þrettándu öld. Á mánudag ætlar kakalinn að gera víðreist og reyna að komast að samkomulagi við Dani, þið vitið, þjóðina sem hefur reynst okkur verst allra þjóða í gegnum aldirnar. Nú eiga þeir að taka að sér varnir þjóðar sem hvorki þarf á dönskum né norskum vörnum að halda. Við vitum hvernig slík svik enda. Hið einasta sem við þurfum á að halda, eru lítt eða ekki vopnuð varðskip, þyrlur og flugvélar sem halda uppi löggæslu og öryggisþjónustu sjófarenda á Norður-Atlantshafi sem og öryggisþjónustu við strendur og á hálendi Íslands, ekkert annað.

Ég hefi verið spurð að því, af hverju ég ræðst ekki að Sjálfstæðisflokknum af sama offorsi og ég ræðst gegn Framsóknarflokknum? Því er til að svara, að Sjálfstæðisflokkurinn er með stefnu, ákveðna stefnu sem er í algjörri andstöðu við lífsskoðanir mínar, en samt stefnu. Með andláti samvinnuhreyfingarinnar hefur Framsóknarflokkurinn enga raunverulega stefnu lengur aðra en það markmið að sitja að völdum og sitja sem lengst að völdum.

Af þessu tilefni og þrátt fyrir hamingjuóskir mínar í gær til þessarar ónefnu af flokki í tilefni af níræðisafmælinu, held ég að best sé fyrir alla aðila að þessi gjörspillti eiginhagsmunaflokkur fái að deyja í friði, saddur lífdaga.

-----oOo-----

Á föstudag rölti ég út á pósthús með nokkur jólakort sem ég hugði koma í póst til vina og vandamanna erlendis. Ofurkisan Hrafnhildur fylgdi mér niður stigana, en öfugt við venjuna þegar ég hleypi henni út garðmegin og fer svo sjálf út að framanverðu, fór ég með henni út í garð og rölti þá leiðina út í pósthús sem er jú örstutt frá heimilinu. Hrafnhildur ofurkisa átti ekki von á því að ég breytti útaf venjunni og rölti því með mér út í pósthús rétt eins og þegar hundur fylgir eiganda sínum. Hún beið svo róleg fyrir utan pósthúsið á meðan ég lauk erindum mínum þar inni og rölti svo með mér heim aftur.

Það er alveg á hreinu, að ekki þarf ég á hundi að halda, þegar ég á jafn húsbóndaholla kisu.

16. desember 2006 – Veðurfræðingar

Einn ágætur frændi minn, ákaflega geðþekkur og léttur í lundu, dæmigerður brandarakarl, lenti í þeirri aðstöðu fyrir einhverjum áratugum síðan, að þurfa að flytja veðurfregnir í sjónvarpi. Frændfólkið sat sem límt fyrir framan skjáinn fyrsta kvöldið sem hann lýsti veðrinu og beið þess að hann færi að reyta af sér brandarana fyrir framan alþjóð, en þvílík vonbrigði.

Þarna var hann á skjánum, ákaflega þurrlegur með samanbitnar varir og svitastorkið enni og þegar hann ætlaði að benda á einhver atriði á veðurkortinu, var erfitt að sjá hvort hann væri að benda á Langanes eða Reykjanes, svo skjálfhentur var hann. Frændinn lýsti svo veðrinu í sjónvarpi allra landsmanna í nokkur ár, en var aldrei eins og hann átti sér á meðan hann var á skjánum, en sem betur fer losnaði hann ávallt úr álögum í hvert sinn sem hann hvarf úr mynd.

Ástæða þess að ég nefni þetta hér, er að ég fæ á tilfinninguna að veðurfræðingum sé uppálagt að vera þurrir og leiðinlegir í sjónvarpi. Oft eru þeir með slíkan angistarsvip að ætla mætti að einhverri ólyfjan hafi verið þvingað ofan í þá og þeim síðan dyfið ofan í sýrubað til að þjáningin verði raunverulegri er þeir birtast á skjánum. Ég er ekki að tala um eitthvert einstakt tilfelli, heldur allan hópinn sem flytur veðurfregnir í Ríkissjónvarpinu, oft svo armæðufullur að maður leggst í þunglyndi yfir veðurspánni sem kannski hljómar upp á sól og blíðu.

Þá er nú munur að fylgjast með Sigga stormi er hann sést á Stöð 2, geislandi af gleði og segjandi brandara eins og honum væri borgað fyrir það (hann fær reyndar borgað fyrir það). Þá er fólkið sem segir veðrið með honum greinilega betur upplýst um góða framkomu í sjónvarpi og mættu veðurfræðingarnir á Ríkissjónvarpinu taka það sér til fyrirmyndar.

Ég skil ekkert í Páli Magnússyni útvarpsstjóra að hafa ekki lagað þennan þátt mála hjá Ríkissjónvarpinu fyrir löngu, þar sem hann hefur nú verið við störf sem útvarpsstjóri í rúmt ár.

-----oOo-----

Þegar fólk heldur upp á níræðisafmælið er oft stutt eftir og vafasamt hvort eigi að óska því til hamingju með afmælið ef það er komið að fótum fram sökum elli og lasleika, jafnvel lagst í kör. Þótt ekki sé hátt risið á Framsóknarflokknum þessa dagana og ýmis merki um ekki sé langt eftir, ætla ég samt að láta kurteisina ráða og óska flokknum til hamingju með níræðisafmælið í dag.

-----oOo-----

Loks er Pottaskefill kominn til byggða og veri hann velkominn eins og bræður hans. Það minnir mig svo aftur á ónefndan matsvein á nýsköpunartogara hjá Bæjarútgerð Reykjavíkur sem var að segja nýjum aðstoðarmanni fyrir verkum í eldhúsinu. Þar sem nýi aðstoðarmatsveinninn var að hamast við að hreinsa súputarínuna (stór súpupottur sem súpan var framreidd í), benti gamli maðurinn honum ofan í tarínuna og sagði rólega en með sinni djúpu og hljómmiklu röddu svo vel heyrðist inn í borðsalinn:
“Þessa klessu þarftu ekki að þvo, hún er gömul”

15. desember 2006 – Jólakortin og skörðótti bryggjukanturinn

Ég hefi setið allt fimmtudagskvöldið og skrifað á jólakort. Ekki get ég sagt að þeim hafi fækkað mikið frá því í fyrra þrátt fyrir fækkun vegna þess að tveir aðilar hafa látist síðasta árið. Á móti kemur að ég hefi eignast fullt af nýjum vinum sem nær undantekningarlaust búa úti í heimi og sjálfsagt að rækta sambandið við. Því verð ég trúlega að semja á jólakort fram eftir nóttu og svo það sem upp á vantar, á föstudag. Ekki veitir af, því kveðjurnar eru þegar farnar að berast mér úr öllum heimshornum.

-----oOo-----

Ég ætla svo að endurbirta athugasemd mína um þennan bryggjukant á Kleppsveginum í von um fleiri athugasemdir en hingað til hafa borist:

Það er búið að reisa heilmikinn bryggjukant á milli Kleppsvegar (íbúðagötunnar) og Sæbrautar (aðalbrautar). Eins og gefur að skilja þegar um gamalt bryggjujárn er að ræða, er hann haugryðgaður og að auki býsna skörðóttur. Ég efa það ekki að ætlunin með þessum bryggjukant langt uppi í landi er annars vegar að hindra börn frá því að fara út á umferðargötuna, hinsvegar minnka hávaðann í blokkunum við Kleppsveginn.

Spurningin er hinsvegar þessi:
Hvað finnst fólki um þennan bryggjukant á þessum stað, útlit hans og fegurðargildi? Ég vil gjarnan fá að heyra álit sem flestra á þessu!

-----oOo-----

Í nótt kemur sá jólasveinninn sem lætur minnst af sér og þolir ekki sviðsljósið, sjálfur Þvörusleikir.

14. desember 2006 – Gísli Baldur Garðarsson ...

...hélt því fram í viðtali við fjölmiðla, að verið væri að láta undan háværum kröfum dómstóls götunnar með því að birta forstjórum olíufélaganna ákærur vegna margumrædds olíusamráðs. Vel mælt, enda hafa verið uppi háværar kröfur að draga höfuðpaura málsins fyrir lög og rétt og láta þá svara til saka fyrir afbrot sín.

En hver er þessi dómstóll götunnar? Ekki er það almenningur sem oft á tíðum hefur lítið lagt til málanna samanber margumrætt Baugsmál sem þó er flesta daga í sjónvarpinu, flestum til ama og leiðinda. Er dómstóll götunnar þá kannski Jón Steinar Gunnlaugsson sem tókst að kjafta sig inn á Hæstarétt með réttum samböndum auk allskyns yfirlýsinga á síðum Morgunblaðsins? Eða er það kannski Sveinn Andri Sveinsson sem hefur rekið hvert málið á fætur öðru á vettvangi götunnar með sífelldum yfirlýsingum í fjölmiðlum um sekt eða sakleysi skjólstæðinga sinna? Kannski Gestur Jónsson og fjandvinir hans Jón H.B. Snorrason og Haraldur Johannessen sem hafa rekið hið viðamikla Baugsmál að miklu leyti á skjánum? (Ég vil taka fram að ég hefi ekki séð sömu athyglissýkina hjá stráknum hans Magnúsar heitins á Grafarbakka, enda væri hann þá ekki sonur hins mjög svo hógværa föður síns)

Gísli Baldur Garðarsson hefur ekki verið vanur að reka mál fyrir fjölmiðlum, heldur hefur hann verið manna duglegastur að láta verkin tala sínu máli og verið fremur hógvær á ótímabærar yfirlýsingar. Því þykir mér skjóta skökku við er hann blandar sér skyndilega í hinn eina sanna dómstól götunnar, lögmannahópinn sem rekur mál sín í fjölmiðlum fremur en í réttarsalnum og fer að kveða dóma í sjónvarpi og útvarpi, löngu áður en dómur fellur.

-----oOo-----

Þá er Stúfur væntanlega kominn til byggða. Öfugt við bræður hans tvo sem komu af fjöllum, kom Stúfur frá Namibíu, nokkuð á undan áætlun hefi ég sannfrétt, en samt kominn og veri hann velkominn eins og andlegir bræður hans.

-----oOo-----

Ég vil endilega fá sem flest álit á bryggjukantinum við Kleppsveg samanber færsluna mína frá því 11. desember.

-----oOo-----

Loks fær þýðandi kvikmyndarinnar 100% menneske sem sýnd var í sjónvarpinu á miðvikudagskvöldið falleinkunn fyrir hörmulega þýðingu myndarinnar. Sjálf valdi ég betri söngva en glassúrvæmna ástarsöngva er ég var komin á skurðarborðið og sönglaði Goodbye Cruel World fyrir hjúkkurnar síðasta augnablikið áður en ég kvaddi gamla lífið.

13. desember 2006 – Óskar Bergsson og Framsóknarflokkurinn

Það er orðið langt síðan ég lagði Framsóknarflokkinn síðast í einelti. Kominn tími til að bæta úr því.

Í maí síðastliðnum voru haldnar borgarstjórnarkosningar í Reykjavík. Annað sæti Framsóknarflokksins vermdi Óskar Bergsson trésmiður eftir að Anna Kristinsdóttir hafði afþakkað sæti á framboðslista flokksins. Reykvíkingar höfnuðu Óskari Bergssyni. Með atkvæðum okkar létum við það heyrast svo ekki væri um villst að við höfnuðum þeim skoðunum sem Óskar Bergsson stóð fyrir, sem og því hvernig hann óð yfir bílastæði fatlaðra á skítugum EXBÉ herjeppanum sínum. Með atkvæðum okkar tilkynntum við stjórnvöldum að við treystum ekki þessum gerspillta stjórnmálaflokki sem var leiddur inn í kosningarnar af aðstoðarmanni manns sem studdi innrás og fjöldamorð í fjarlægu landi.

Það nægði ekki.

Hinn nýi borgarstjóri, Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson, dró Framsóknarflokkinn upp úr foraðinu og hlóð á hann bitlingum sem aldrei fyrr. Ekki einungis fékk aðstoðarmaðurinn fyrrverandi ótrúleg völd miðað við atkvæðamagn á bakvið sig, heldur fékk trésmiðurinn sem við höfnuðum algjörlega, tæpar 380 þúsundir í laun á mánuði fyrir setu í Framkvæmdaráði borgarinnar og skipulagsnefnd auk þess sem hann tók að sér skipulagsvinnu fyrir Faxaflóahafnir fyrir litlar 6500 krónur á tímann. Samtals eru þetta 770 þúsundir á mánuði. Var einhver að tala um spillingu?

Nú hanga þeir Björn Ingi Hrafnsson fyrrverandi ættingi minn og félagi hans Óskar Bergsson í pilsfaldi og þiggja völd að launum fyrir stuðning við Sjálfstæðisflokkinn, ef ekki pilsfaldinum hans Villa, þá í pilsfaldi Hönnu Birnu sem er nánast sú eina í borgarstjórnarmeirihlutanum sem hægt er að hanga í pilsfaldinum á. Ekki líst mér á stöðu mála.

-----oOo-----

Ekki get ég skorist undan ættartengslum við annan Framsóknarmann, sjálfa Valgerði Sverrisdóttur, en við erum sexmenningar í beinan kvenlegg, báðar komnar af Brigittu Þorvarðardóttur í Stíflisdal í Þingvallasveit, en slæmar þykja mér fréttirnar sem hún ber okkur af samningaviðræðum sínum við Dani um að þeir taki að sér varnir Íslands.

Við höfum ákaflega slæma reynslu af þeim aðilum sem hafa boðist til að vernda okkur. Sturlungar seldu varnir okkar til Noregs sem síðar framseldu samninginn til Danmerkur og allir vita hvað það kostaði okkur í möðkuðu mjöli. Í gær rakti ég lauslega hina vondu reynslu okkar af Dönum, en við má bæta að Bretar sem gerðu innrás á Ísland árið 1940 sendu síðar herskip á Íslandsmið í þeim tilgangi að knésetja íslensku þjóðina og hagsmunabaráttu hennar í fiskveiðistjórnunarmálum. Samkvæmt blaðinu sem ég las í gær, reyndu Framsóknarmenn að fá Dani til að gæta landhelgi Íslands á fjórða áratugnum, en það tókst ekki. Nú reynir Valgerður að fá þessa sömu bjórþambandi Bauna til að verja okkur. Af fenginni reynslu ber íslensku þjóðinni að hafna öllum tilraunum til að færa valdið yfir landinu og miðunum og loftinu fyrir ofan okkur í hendur þessari þjóð sem kúgaði okkur um margar aldir.

Kannski er kominn tími til að rifja upp orð þjóðhetju vorrar frá þjóðfundinum í gamla Latínuskólanum, er hann mælti: VÉR MÓTMÆLUM ALLIR.

-----oOo-----

Velkominn Giljagaur. Vegna ummæla um Stekkjarstaur en ekki Stekkjastaur í bloggfærslum og dagblöðum gærdagsins spyr ég sem sú sem ekki veit: Af hverju er Bolungarvík ávallt skrifuð sem Bolungarvík, en ekki Bolungavík? Ef ég man rétt, hefi ég ýmist séð nafnið Bolungavík á Ströndum skrifað sem Bolungavík eða Bolungarvík. Hvar eru íslenskufræðingarnir og hvar eru bæjarstjórahjónin í Bolungarvík?

12. desember 2006 – Gamall Moggi

Orð Ástu Möller alþingismanns um menningu Íslendinga í "Íslandi í dag" urðu til þess á mánudagskvöldið að ég fór að fletta gömlum Mogga frá 1936 í tilraunum mínum til að finna dæmi um hina löngu bindindismenningu íslensku þjóðarinnar. Það leið ekki á löngu uns ég var komin á kaf í gamlar sögur sem nú endurtaka sig á síðum blaðanna þessa dagana.

Um mannvonsku ritstjóra Ekstrabladet gegn íslensku þjóðinni má lesa, ekki bara á síðum Fréttablaðsins síðustu mánuði, heldur og á síðum Morgunblaðsins og þá sérstaklega 5. júlí 1936 bls 3 auk sérstaks flugublaðs daginn áður sem dreift var um bæinn. Ég ætlaði mér að mynda síðuna, en fórst það illa úr hendi og læt mér því nægja að birta slóðina að greininni:

http://timarit.is/mbl/?issueID=407255&pageSelected=2

Valgerður Sverrisdóttir hefur verið að bera víurnar í dönsku ríkisstjórnina um samstarf í öryggismálum. Slíkt hefur einnig verið gert áður. Danir sáu um varnarmál Íslands í mörg hundruð ár og fórst það illa úr hendi. Voru þeir stundum duglegastir við að beina spjótum sínum að Íslendingum sjálfum sbr. Kópavogsfundinn 1662. Þá voru þeir hvergi nálægir á tímum Tyrkjaráns, þegar Jörundur tók hér völdin árið 1809 né þegar baráttan hófst að gagni um landhelgina um aldamótin 1900. Gengu þá dönsku varðskipin undir heitinu heimalningarnir þar sem þau lágu mest í höfn þegar enskir togarar voru að veiðum upp undir landssteinum.

Árið 1936 vildu ónefndir Framsóknarmenn fara í samstarf við Dani um gæslu landhelginnar og má lesa um það hér:

http://timarit.is/mbl/?issueID=407255&pageSelected=2

Ætli faxtæki með fyrirfram ákveðnum texta um uppgjöf, sömu gerðar og Mogens Glistrup lagði til að komið yrði fyrir á borðum dönsku ríkisstjórnarinnar, sé ekki nægilegt sem helsta landvarnartækið á Íslandi komi til innrásar?


Árið 1936 kom hópur þýskra ferðamanna til Íslands með þýska skemmtiferðaskipinu Milwaukee. Ferðamennirnir sendu frá sér kveðju til íslensku þjóðarinnar, þar sem einn ferðamannanna í hópnum, Gunnar Gunnarsson var hylltur. Þessa kveðju má lesa hér:

http://timarit.is/mbl/?issueID=407255&pageSelected=2

Ekki voru allir Íslendingar jafnhrifnir af þessum þýsku ferðamönnum, því einhverjir máluðu slagorð gegn nasistum utan á annan hafnargarðinn, eða eins og segir á bls 6 í þessu sama Morgunblaði: “Gestir Íslendinga svívirtir af kommúnistabullum”

Í fréttinni segir m.a.:
“Vjer vitum að hinn siðspilti þorparalýður sem sver sig undir blóðmerki kommúnismans svífst einskis til að svívirða foringja Þýskalands. Þótt lítilsigldri ríkisstjórn hafi ekki tekist að hefta þennan óaldarlýð, þá verður þó að krefjast þess að þeir geri ekki þjóðinni skömm með því að svívirða gesti vora.”

Ætli við þurfum nokkuð að efast um afstöðu Morgunblaðsins til heimsmálanna á þessum tíma?
Þess má geta að á þessum tíma sat hér ríkisstjórn Framsóknarflokks og Alþýðuflokks undir forystu Hermanns Jónassonar.
Það verður að smella á myndirnar til að sjá þær stærri.

-----oOo-----

Við getum alltjent fagnað innrás fyrsta jólasveinsins í nótt. Velkominn Stekkjarstaur :)

11. desember 2006 – 2. kafli – Skörðóttur bryggjukantur langt frá sjó

Það er búið að reisa heilmikinn bryggjukant á milli Kleppsvegar (íbúðagötunnar) og Sæbrautar (aðalbrautar). Eins og gefur að skilja þegar um gamalt bryggjujárn er að ræða, er hann haugryðgaður og að auki býsna skörðóttur. Ég efa það ekki að ætlunin með þessum bryggjukant langt uppi í landi er annars vegar að hindra börn frá því að fara út á umferðargötuna, hinsvegar minnka hávaðann í blokkunum við Kleppsveginn.

Spurningin er hinsvegar þessi:
Hvað finnst fólki um þennan bryggjukant á þessum stað, útlit hans og fegurðargildi? Ég vil gjarnan fá að heyra álit sem flestra á þessu!