10. mars 2013 - Um regnbogann

Að frátöldum eðlisfræðilegum staðreyndum um regnboga hefur hann oft verið kenndur við brú á milli heima, sem merki um friðarboðskap á milli manna, brúna á milli manna og guða samanber brúna Bifröst á milli manna og heljar í goðafræðinni. Þá má ekki gleyma sögunni um samband Guðs og manna í fyrstu Mósebók þar sem Guð sendi mönnunum regnbogann sem merki þess að syndaflóðið kæmi aldrei aftur.

Á seinni árum hefur regnboginn verið notaður sem tákn um stolt hinsegin fólks, sem alþjóðlegt tákn sem tengir ólíkar manneskjur með svipaðar tilfinningar í ólíkum heimshlutum og sem friðarmerki á milli hinsegin fólks og annars fólks.

Í Evrópu hefur einn helsti bakhjarl og stuðningsaðili hinsegin fólks verið Evrópusambandið. Þaðan hefur komið talsvert fjármagn til evrópskra baráttusamtaka hinsegin fólks og mikil viðurkenning hefur komið þaðan til okkar sem hefur verið okkur sem hvatning um að halda baráttunni áfram til fulls jafnréttis við aðra samfélagsþegna.

Fyrir okkur sem höfum staðið í baráttu fyrir réttindum hinsegin fólks bæði heima og erlendis er það því sem háðung er nýtt framboð einangrunarsinna gegn Evrópu í komandi alþingiskosningum skuli kenna sig við regnbogann.  

4. mars 2013 - Einkennileg viðbrögð

Þegar ég birti pistil minn um uppgjöf Árna Páls á blogginu í upphafi nýs dags 3. mars 2013 átti ég ekki von á miklum viðbrögðum enda eru bloggin mín löngu orðin að persónulegu spjalli sem fáir nenna að lesa nema þá helst nokkrir vina minna á Facebook og gamlir og forhertir bloggarar af guðs náð. Því til staðfestingar blogga ég orðið einungis endrum og eins og þá einvörðungu ef mér er mikið niðri fyrir.

Þess meira undrandi varð ég er bæði Smugan og Eyjan/Pressan sáu ástæðu til að birta bloggið mitt án þess að hafa samband við mig. Þetta minnir mig reyndar á stutt viðtal sem birtist við mig í DV fyrir mörgum árum, en sem var að öllu leyti tilbúningur blaðamanns, enda var ég fjarri landinu og ekki í símasambandi er blaðamaðurinn reyndi að ná sambandi við mig og því samdi hann viðtalið sjálfur. Af viðbrögðum við greininni í Pressunni virðist samt sem margir hafi einungis lesið greinina án þess að skoða bloggið mitt, en þar var mun ítarlegar farið í hlutina.

Best að taka fram hér og nú að ég er ekki á leiðinni að yfirgefa Samfylkinguna og alls ekki Samfylkingarfélagið í Reykjavík sem hefur verið sem klettur í ólgusjó jafnaðarmennskunnar.

Ég kom inn í Samfylkinguna árið 2006 frá vinstri. Áður hafði ég stutt Alþýðubandalagið og eftir uppstokkun stjórnmálanna árið 1999 gaf ég Vinstri hreyfingunni, grænu framboði atkvæði mitt um nokkurra ára skeið þótt aldrei væri ég meðlimur. Fyrir sveitarstjórnarkosningarnar 2006 ákvað VG að hætta samstarfinu um Reykjavíkurlistann. Ég var ekki sátt við þá ákvörðun. Áratug fyrr hafði ég skipt um skoðun gagnvart Evrópusambandinu. Ég bjó í Svíþjóð þegar Svíþjóð gekk með í Evrópusambandið 1994 og greiddi atkvæði gegn Evrópusambandsaðild. Fljótlega eftir inngönguna fór ég að sjá jákvæð áhrif Evrópusambandsins á mannlífið í Svíþjóð, lærði af mistökum mínum og hefi síðan þá verið Evrópusinni. Sú skoðun mín styrktist síðar er ég hóf að starfa alþjóðlega að mannréttindamálum hinsegin fólks og komst að því hve rækilega Evrópusambandið styður við baráttu minnihlutahópa fyrir réttindum sínum.

Með slitum á Reykjavíkurlistanum ákvað ég því að söðla um, hætti óopinberum stuðningi við VG og gekk með í Samfylkinguna og hefi starfað þar síðan.  Ég varð aldrei mikill bógur í Samfylkingunni, tók þó þátt í félagsstarfinu eftir því sem ég hafði tíma, mætti iðulega á félagsfundi og stolt viðurkenni ég að ég var með á frægum fundi í Þjóðleikhúskjallaranum sem samþykkti ályktun gegn ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar 21. janúar 2009. Skömmu síðar var ég kosin inn í stjórn Samfylkingarfélagsins í Reykjavík og sat þar í tvö ár, en hætti í stjórn árið 2011 og hefi síðan þá verið lítt virk í Samfylkingunni. Það er því rangt sem segir í Pressunni að ég hafi verið áhrifamanneskja í Samfylkingunni, var og er frekar sem lítið peð í öflugri hreyfingu.

Starf Samfylkingarfélagsins í Reykjavík hefur löngum borið keim af jafnaðarmennsku til vinstri, friðarsjónarmiðum, feminisma, mannréttindabaráttu og náttúruvernd , atriði sem við fengum kannski í arf frá Alþýðubandalaginu og Kvennalistanum auk Evrópusamvinnunnar. Fyrir bragðið hefur starf Samfylkingarfélagsins í Reykjavík oft verið litið hornauga af sumum öðrum félögum Samfylkingarinnar sem ekki hafa viljað skrifa jafnafdráttarlaust upp á þessi vinstrisinnuðu gildi og kallað okkur órólegu deildina. Sjálf hefi ég verið á þeirri línu sumra félaga minna sem hafa viljað læra af félögum okkar í Svíþjóð og Þýskalandi, til dæmis hvað varðar félagsgjöld og skipulag.

Þegar Árni Páll gaf út á föstudag að ekki væri hægt að koma stjórnarskrárfrumvarpinu í gegnum Alþingi á þessu þingi varð ég að mótmæla. Þótt einungis séu sex dagar eftir af þessu þingi þurfa þeir ekkert að vera sex. Það eru þrjátíu og sex dagar eða meira til kosninga og því nægur tími til að koma málinu í gegnum Alþingi ef viljinn er fyrir hendi. Því hljómuðu orð Árna Páls eins og útrétt sáttarhönd til andstæðinganna sem voru fljótir að slá vopnin úr höndum Árna eins og þeirra hefur verið vaninn þessi fjögur ár sem Samfylkingin og VG hafa verið í ríkisstjórn. Um leið hrundi fylgið af Samfylkingunni  samanber ummæli á Facebook í gær. Ég hélt að Samfylkingin mætti ekki við frekara fylgistapi.

Það getur vel verið að Árni Páll hafi rétt fyrir sér að ekki sé hægt lengur að afgreiða stjórnarskrármálið þótt ég sé honum ósammála í því efni. En það er ekki sæmandi flokksformanni að koma með yfirlýsingar um uppgjöf áður en orustan er hafin nema hann sé að búa sig undir samstarf með Sjálfstæðisflokknum í hægristjórn eftir kosningar, en þá verður líka ástæða til að stofna nýjan Evrópusinnaðan vinstriflokk.

Eins og gefur að skilja er ég ekkert brennimerkt einum flokki til lífstíðar.

3. mars 2013 - Að skjóta sig í fótinn.

Það hefur löngum þótt lélegt veiðibragð að skjóta sjálfan sig í fótinn. Þetta fékk einn skólafélagi minn að reyna er við vorum bekkjarfélagar í Vélskólanum og hann hélt til rjúpnaveiða. Hann gekk um óbyggðir í marga klukkutíma án árangurs þar sem rjúpurnar földu sig fyrir íturvaxinni hetjunni og kom loks til baka að bílnum, en um leið og hann ætlaði setjast inn í bílinn með hlaðna byssuna enn í höndunum, hljóp skot úr byssunni og tók af honum aðra stórutána. Skepnurnar sem voru með honum í bekk í Vélskólanum sáu alveg grínið í þessu slysi og hann var kallaður Tánus 9M eftir þetta eftir vinsælu þýsku bílategundinni Taunus 10M.

Ég er reið. Kortéri fyrir kosningar lætur formaður stærsta stjórnmálaflokks landsins (Samfylkingin er stærsti stjórnmálaflokkur landsins miðað við kjörna alþingismenn) út úr sér að það sé í lagi að hætta að þrýsta á um nýja stjórnarskrá af því að það er svo stutt til kosninga. Þó eru nærri tveir mánuðir til alþingiskosninga 2013. Þessi orð formannsins verða til þess að ég velti fyrir mér hvort það sé í lagi að greiða flokknum atkvæði mitt?

Það á að greiða stjórnarskrárfrumvarpinu allan þann stuðning sem það getur fengið. Látum á það reyna hvort Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur séu reiðubúnir að standa fyrir málþófi á síðustu dögum þingsins. Hverjum verður það til minnkunar? Örugglega ekki Samfylkingunni. Hinsvegar mun það verða Samfylkingunni til minnkunnar að gefast upp án átaka á þessum síðustu dögum þingsins. Þjóðin vill nýja stjórnarskrá hvort sem Árna Páli og félögum hans í Sjálfstæðisflokk og Framsóknarflokk líkar betur eða verr. Við Evrópu- og mannréttindasinnar vildum fá samning um Evrópusambandsaðild á kjörtímabilinu. Við fengum það ekki. Við sósíalistar vildum fá ný lög um stjórn fiskveiða þar sem auðlindin í hafinu er hluti af þjóðarauðnum, en það er að renna úr höndunum á okkur. Nú á að gefa eftir stjórnarskrána í þjónkun við íhaldið.

Það var margt gott gert á kjörtímabilinu. Við fengum lög um réttarstöðu transfólks sem eru til fyrirmyndar þótt bæta megi atriðum í þau, lög sem gefa samkynhneigðum jafnrétti á við annað fólk og ríkisstjórninni tókst að draga þjóðina upp úr þjóðargjaldþroti eftir hrunstjórnir Sjálfstæðis og Framsóknar. Það gekk þó ekki átakalaust og við þurfum að horfast í augu við að fórnir okkar við að rétta af þjóðarhag ætla að verða okkur dýrkeypt.

Þegar sjálfur formaður Samfylkingarinnar ákveður að skjóta sig í fótinn með heimskulegum ummælum um stjórnarskrárfrumvarpið í stað þess að berjast fyrir framgangi þess fram á síðustu stundu er ég ekki lengur með í liðinu.

Ég verð þó áfram meðlimur í Samfylkingarfélaginu í Reykjavík á meðan ég verð ekki rekin þaðan, annað en fölsku atkvæðin til Árna í formannsslagnum  og mun greiða mín félagsgjöld til að staðfesta jafnaðarhugsjónina, en hvort ég sé reiðubúin að lýsa yfir stuðningi við Samfylkinguna í kosningunum í vor er annað mál. Atkvæði mitt fer allavega ekki til pópúlista eða hægrimanna!

P.s. Umræddur Tánus 9M er af Akranesi eins og ónefndur formannsframbjóðandi sem hlaut ekki nægilegt fylgi.

9. febrúar 2013 - Eru dópistar í Vestmannaeyjum?

Ég hefi aldrei prófað hass eða önnur efni af því tagi, aldrei kókaín eða heróín. Í gegnum allt lífið hefi ég forðast þessi efni og kannski barist gegn notkun þeirra, kannski ekki barist gegn, en sýnt þessum efnum megnustu andúð. Ég hefi tekið þátt í að upplýsa um smygl á dópi og tel mig manneskju að meiri fyrir bragðið. Dóp hefur aldrei verið mín megin í lífinu og ég vona að ég komist í gegnum lífið án notkunar á skemmtanadópi.

Þar sem ég var á sjó man ég sárasjaldan eftir að einhverjir notuðu kannabisefni.  Ég man eftir því að einhverjir hásetar komust yfir kannabis í Líbanon fyrir nærri 40 árum og reyktu þetta um borð og einhverjir unglingar voru fiktandi við þetta þegar ég var í Ameríkutúrunum, en þeir voru umsvifalaust kærðir þegar upp um þá komst og heim var komið. 

Ég segi skemmtanadópi því oft er talað um læknadóp í sömu andrá og skemmtanadópið. Þar er ég ekki eins saklaus.  Ég rifja upp dagana sem ég lá á spítala í Stokkhólmi í Svíþjóð sundurskorin í klofinu og mænustungan og deyfingarpillur losuðu mig við þær kvalir sem annars hefðu fylgt erfiðri aðgerð til leiðréttingar á kyni. Ég notaði slíkt þó af mikilli varúð og er enn sömu skoðunar og þegar ég braut á mér öxlina og lenti á spítala í Antwerpen og afþakkaði þrautalyfin, ég ætti nóg af áfengi um borð til að sefa sársaukann þar til ég kæmist heim.

Af hverju er ég að rifja þetta upp núna? Jú, það kom upp atvik um daginn þar sem ellefu manns á skipum Vinnslustöðvarinnar í Vestmannaeyjum voru reknir fyrir notkun á skemmtanadópi. Ég var í fyrstu sátt við hörkuna uppfull fyrirlitningar á dópinu, en ekki lengur. Svona harka á ekki að líðast. Þarna er gengið á hlut fólks sem eiga ekki möguleika á að verja sig.

þegar ég á dagvakt í vinnunni, byrja ég gjarnan daginn á að rölta við í bakaríinu í Árbæjarhverfi og kaupi mér eitt rúnstykki með skinku og osti og borða það síðan með kaffinu eftir að komið er á vaktina. Þvílíkur glæpur!!!  Notkun á birkifræjum er nefnilega hið versta mál. Hún getur gefið merki um notkun á dópi ef ég lendi í dóptesti fljótlega eftir að rúnstykkisins var neytt og miðað við hörkuna hjá Vinnslustöðinni fengi ég þá reisupassann með hraði eftir að hafa neytt rúnstykkisins með osti og skinku. Er þetta sanngjarnt? Ég held ekki.

Fyrstu viðbrögð við hugsanlegri notkun á dópi hlýtur ávallt að vera viðvörun, ef þú verður staðinn að slíku aftur verður þú rekinn! Af blaðafregnum virðist slíku ekki fyrir að fara hjá Vinnslustöðinni. Fyrsta brot og þú ert rekinn! Þrátt fyrir andstöðu mína gegn dópi get ég vart orða bundist. Þetta er hreinlega brot á mannréttindum.  Forystumenn Vinnslustöðvarinnar geta kannski bent á að þeir hafi varað starfsfólk sitt  við notkun skemmtanadóps, en það er engan veginn ásættanleg ástæða slíkrar hörku.

Kannski hafa Vestmannaeyjar orðið svo illa fyrir barðina á dópneyslu  að komin er ástæða til að grípa til aðgerða og af hverju ekki byrja hjá Vinnslustöðinni af öllum vinnustöðum í bænum? Getur það virkilega verið að Vestmannaeyjar séu orðnar svo gegnsýrðar af dópi að þurfi að grípa til aðgerða? Má kannski búast við að einnig verði alkóhólmælir við landganginn á skipum í Eyjum sem og við stimpilklukkuna á vinnustöðum bæjarins í framtíðinni?  

Kannski er þetta allt yfirskin. Það þurfti kannski að losna við óþekka einstaklinga úr bæjarfélaginu, óþekka einstaklinga sem ekki styðja Sjálfstæðisflokkinn og hvað er betra en að reita af þeim æruna um leið og þeir eru hýrudregnir og reknir úr bænum?  Eða hvað?

2. janúar 2013 - Blysmengun á gamlárskvöld

Ég viðurkenni að það lýsir engri meðvirkni með björgunarsveitunum að lýsa því yfir hér að ég hefi ekki keypt einn einasta flugeld í fjölda ára. En satt er það samt og er ég þó full aðdáunar á starfi björgunarsveitanna og vil þeim allt hið besta. Ég skal meira að segja sigla með björgunarskipinu eins oft og og mér er unnt í sjálfboðavinnu ef þeir kæra sig nokkuð um aðstoð mína, bara svo lengi sem ég þarf ekki að kaupa af þeim sprengjudót til að hræða kisurnar mínar. Ég þoli bara ekki bengalblys og skottertur til skemmtunar án þess að um sé að ræða neyðartilfelli.

Áður en ég flutti í Árbæjarhverfið bjó ég á sjöttu hæð í Hólunum með útsýni yfir Elliðaárdalinn,  Árbæjarhverfið og Grafarvog. Um leið og Áramótaskaupinu lauk á gamlárskvöld hurfu Elliðaárdalur, Árbæjarhverfi og Grafarvogur í reykjarmekki og tilheyrandi sprengjugnýr og mengun lögðust yfir allt. Síðan sást ein og ein raketta koma upp úr reykjarmökknum og springa með látum. Ef heppnin og vindurinn voru með mér sást glitta eilítið í sprengjudótið en síðan ekki söguna meir. Mér þótti lítið í þetta varið og gat ekki hugsað mér að taka þátt í hildarleiknum.

Ekki lagaðist ástandið eftir að ég flutti í Árbæjarhverfið og var allt í einu komin ofan í reykjarkófið. Allt í einu var fjarlægðin frá jörðu ekki lengur vörn fyrir mig og ég neyddist til að loka öllum gluggum og draga fyrir gardínur til að minnka mengunina inn til mín. Ekki var það til að bæta úr skák að nú var ég komin með tvær kisur sem áttu bágt með sig á svona kvöldum.

Ég viðurkenni alveg að það verður seint hægt að banna svona mengun á gamlárskvöld, en er ekki hægt að breyta aðeins áherslunum? Má ekki fækka eitthvað þessum mengunarblysum og skottertum, ýlum og „kínverjum“ en fjölga þess í stað alvöru flugeldum og gömlu skipablysunum, jafnvel að nágrannar komi sér saman um flugeldasýningar öllum til ánægju?

Meira að segja ég er tilbúin til að halda á eldspýtunum fyrir þá sem kaupa flugeldana  :o)  

1. janúar 2013 - Hvernig verður árið 2013?

Það er ávallt erfitt að spá, sérstaklega um framtíðina. Ef að líkum lætur mun nýja árið virðast einfalt og ódramatískt hjá mér þótt vissulega muni ýmislegt ganga á í þjóðfélaginu. Þannig tel ég mjög líklegt að Eyjamenn muni halda upp á að liðin verða 40 ára frá gosinu í Heimaey, en sömuleiðis að Morgunblaðið verði hundrað ára ef það fer ekki á hausinn fyrir þann tíma. Það er þó ólíklegt enda mikill hagnaður af fyrirtækjunum sem halda Morgunblaðinu gangandi. Líklegt er að stjórnarskipti verði á árinu en ég er samt ekki viss um að ég muni styðja þá stjórn ef hún ætlar að taka stórt skref til hægri. Úr því Katla sveik okkur á síðasta ári hlýtur hún að láta vita af sér á þessu ári eða næsta.

Án þess að ég viti það get ég ekki fullyrt að ég verði starfandi á sama stað næsta árið. Það getur verið en þarf ekki að vera svo. Það er þó ekki vegna óánægju minnar, en ég veit ekki hvað fer fram í kollum þeirra sem öllu ráða á efstu hæðum fyrirtækisins. Ef starfið bregst tekur bara sjórinn við rétt eins og hann tók ávallt við öllu rusli fyrr á árum. Hvað sem því líður á ég frekar von á betri afkomu á árinu 2013 en hinu síðasta. Ekki er það þó vegna betri launa enda er ekkert launaskrið hjá mér, 3% kjararýrnun á síðasta ári og viðbúið að það verði önnur kjararýrnun upp á 3% á þessu nýbyrjaða ári. Á móti kemur að ég sé fram á lækkaða greiðslubyrði á árinu sem nemur öllu meiru en þessum 3% og þetta byrjar að skila sér strax í maí.

Ég reikna með að endurnýja rafkerfi heimilins að einhverju leyti, koma fyrir geislahitara á svölum með varanlegri tengingu og breyta rafkerfi eldhúss þannig að það miðist við hugsanleg elliglöp. Ekki veitir af þegar komið er á sjötugsaldurinn. Ýmislegt fleira þarf að bæta og spurningin hvort ekki þurfi að endurnýja nærri 15 ára gamalt sjónvarpstæki heimilisins á árinu og endurnýja svalahurðir og glugga.

Ég mun halda áfram formennsku í Ættfræðifélaginu nema að vantrausti verði lýst á mig á aðalfundi í febrúar. Ég er nefnilega kosin til tveggja ára. Það eru ekki mörg verkefni sem ég þarf að sinna erlendis vegna baráttu transfólks fyrir réttindum sínum. Ég mun þurfa að hitta félaga mína á Norðurlöndunum að minnsta kosti einu sinni snemma á árinu, en ekki á ég von á að mæta á aðrar skipulagðar ráðstefnur á vegum TGEU á árinu.

Ég ætla að ná af mér 15 kílóum á árinu 2013. Ég veit að ég get það en það krefst minniháttar fórna og slatta af svita. Úr því að stórreykingamanneskjan ég gat hætt að reykja árið 2000 hlýt ég líka að geta hætt að éta með græðgi. Einhverjar fjallgöngur verða farnar, kannski svipað margar og 2010 eða 2011 og Elliðaárdalurinn verður farinn oftar en síðasta ár, en ég var líka sérstaklega löt þegar leið fram á haustið.

Ýmislegt fleira er í bígerð, hlutir sem ég ætlaði að vera löngu búin að framkvæma en lét bíða á hakanum allt árið 2012. Það er engin ástæða til að bíða frekar. Ég hefi nægan tíma ef ég kæri mig um þótt aðilar sem ætluðu að aðstoða mig hafi skorast úr leik, en ég lofa ekki að verkefninu verði lokið á árinu 2013. Ef alþjóð veit þetta ekki fyrir næstu jól má ýta á eftir mér um næstu áramót.

Með þessu óska ég öllum gleðilegs árs og friðar.