1. mars 2008 - Um áfenga drykki

Fyrir 19 árum var ég á göngu seint að kvöldi og rölti framhjá skemmtistað sem hét Abrakadabra og var held ég þar sem Keisarinn var síðar nærri Hlemmtorgi. Þar sem ég gekk fyrir hornið á Tryggingastofnun og suður Snorrabrautina, sá ég snyrtilega klæddan mann á miðjum aldri sem studdi sig við Tryggingastofnun með annarri hendi en ríghélt í öldós með hinni.

Maðurinn brosti með öllu andlitinu til umheimsins, augun voru fljótandi eftir talsverða bjórdrykkju og ljóst að hann var að leggja af stað heim eftir heimsókn á Abrakadabra og hamingjan var fullkomin. Hún var komin til mannsins í formi öldósar.

Þetta var að kvöldi 1. mars 1989 þegar bjórinn var leyfður á Íslandi eftir margra áratuga áfengishöft.

29. febrúar 2008 - Afmælisdagur Lindu frænku

Ég kynntist Lindu frænku í gegnum netið haustið 1998 eða snemma árs 1999. Hún var á kafi í að leita ættingja á Íslandi og fann ég tengingu við sjálfa mig í fimmta lið, tengingu sem síðar reyndist vera röng, en samt hélt Linda frænka áfram að vera Linda frænka.

Hún bjó vestur í Las Vegas afkomandi Helga Helgasonar tónskálds og náfrænka Jacobsen fjölskyldunnar (þar um leið beljakans í Mercedes Club) og hennar stærsti draumur var að heimsækja land áa sinna, en hingað hafði hún aldrei komið. Það var bara einn hængur á. Linda var með lungnasjúkdóm og hafði verið ráðlagt að fara ekki í flug sökum súrefnisskorts og hreyfihömlunar. Það var svo að vori aldamótaársins að Flugleiðir fundu leið til að bjarga málunum án mikils aukakostnaðar og Linda kom til Íslands 24 júní 2000.

Þarna var Linda ljóslifandi komin, sífellt hlæjandi, í hjólastól með súrefniskútinn, í góðum holdum og reykti mikið. Reykingar hennar við þessar aðstæður urðu mér slíkt áfall að ég ákvað að hætta að reykja og gerði svo alvöru úr því nokkrum vikum síðar, þann 6. ágúst og hefi ekki reykt síðan. Þessar tvær vikur sem hún var á Íslandi voru góður tími. Það var farið um allt suðurland, skoðaðar menjar eftir náttúruhamfarirnar dagana á undan og annað það merkilegt sem hægt að komast yfir á stuttum tíma.

Rúmlega tveimur árum síðar kom Linda frænka aftur til Íslands. Þá var hún að verðlauna sjálfa sig, því með þrautseigjunni hafði henni tekist að ná af sér 84 kg af líkamsfitu á tveimur árum, var staðin upp úr hjólastólnum og búin að leggja súrefniskútnum um sinn, en reykti enn. Það var haldið áfram að skoða land og þjóð, dáðst að norðurljósunum og farin ferð norður í land þar sem Linda kynntist íslenskum vetri í fyrsta og eina sinn. Við komum þar að sem tveir bílar höfðu fokið af veginum án þess að slys yrðu á fólki og lentum í minniháttar aðstoð við fólkið í bílunum. Þá var nú Linda frænka í essinu sínu og ég held að ég hafi aldrei séð hana ljóma jafn innilega eins og eftir þetta ævintýri.

Eftir þessa Íslandsför Lindu héldum við áfram góðu sambandi þótt aldrei léti ég verða af því að fara vestur í heimsókn, allt þar til að hún hætti skyndilega öllum tengslum við Ísland vorið 2005 án þess að nokkur skýring væri gefin. Mig grunaði að þetta væri í tengslum við sjúkdóm hennar því lungnaþemban var farin að ágerast að nýju, þótt síðar hafi verið gefin sú skýring að tölvunni hennar hefði verið stolið þar sem hún var á leiðinni heim úr viðgerð.

Linda lést úr lungnaþembu 2. febrúar 2006 og var jarðsett í heimaborg sinni Las Vegas. Ástæða þess að ég rifja þetta upp hér er að nú á hlaupársdaginn hefði hún orðið 16 ára sinnum fjórir, þ.e. 64 ára, en hún var fædd 29. febrúar 1944. Um leið er ástæða til að minnast hennar sérstaklega fyrir það hve hún átti auðvelt með að smita alla í kringum sig með lífsgleði.

(Hluti af þessu birtist á blogspot 15. febrúar 2006 er Linda var jarðsett, en góðar minningar um gott fólk eru aldrei rifjaðar upp of oft.)

28. febrúar 2008 - Nýr frændi, 46 ára :)

Ég lenti á aðalfundi Samfylkingarfélagsins í Reykjavík á miðvikudagskvöldið. Meðal fundargesta var fyrrum stjórnarmaður sem flutti stutta ræðu og fórst það verkefni vel úr hendi. Eitthvað fannst mér ég kannst við nafnið á kauða, hvort ekki væri um að ræða týnda frændann?

Föðurbróðir minn frá Stykkishólmi dvaldi í Reykjavík í tvö ár um tvítugt, tók bílpróf og lenti síðan í bretavinnunni þegar Bretar hernámu landið ásamt leiguakstri. Hann fór svo aftur vestur í Stykkishólm um 1942 þar sem hann bjó æ síðan og lést þar á miðjum áttræðisaldri um 1995. Nærri hálfri öld eftir að hann hafði dvalið í Reykjavík, fréttist að hann hefði skilið eftir sig lífsneista í Reykjavík, stúlku sem var farin að nálgast miðjan aldur.

Það var semsagt sonur hennar sem ég hitti á aðalfundinum, hinn myndarlegasti maður eins og von er og vísa. Að sjálfsögðu höfðum við ýmislegt að ræða um eftir fundinn og víst er að kynnum okkar er ekki lokið.

27. febrúar 2008 - Útúrsnúningur vegna sölu Baldurs

Enn og aftur verð ég að tjá mig um söluna á Baldri. Í yfirlýsingu fjármálaráðuneytis er tekið fram að ríkið hafi grætt á sölu Baldurs á 37,8 milljónir þegar raunvirði skipsins var nærri hundrað milljónir. Ég held að þetta sé sett fram til að hvítþvo Sturlu Böðvarsson frá hneykslanlegum embættisfærslum.

Við erum að tala um skip sem var nærri hundrað milljón króna virði en var selt á um 37,8 milljónir. Slíkt heitir ekki að græða heldur að tapa. Þeir kunna að líta öðruvísi á málin í hinu háttvirta fjármálaráðuneyti, enda skilst mér að einhver starfsmaður þar hafi lent inni vegna aðkomu sinnar að fíkniefnum.

Í fyrra lenti þetta sama ráðuneyti í vondum málum þegar önnur ferja var til umræðu. Þar var ferja keypt og erum við enn að greiða gífurlegan kostnað við endurbyggingu á henni þótt hún hafi enn ekki komist í rekstur. Núna fáum við að heyra að ferja hafi verið seld á spottprís.

Er ekki kominn tími til að kenna starfsfólki fjármálaráðuneytisins að það heitir ekki að græða þegar ferjur eru keyptar dýrt og seldar ódýrt? Í Fréttablaðinu þriðjudaginn 26. febrúar reynir Pétur Ágústsson að gera sem minnst úr kynnum sínum við Sturlu Böðvarsson. Ef farið er á Alþingisvefinn snýst málið við þar sem Sturla reynir í sífellu að hampa þessum sama manni sem neitar kynnum við hann.

Erum við nokkuð búin að gleyma því er fyrrum samgönguráðherra tók við Arnarfellinu fyrir hönd Færeyinga?

Enn og aftur verð ég að krefjast þess að embættisverk þessa sama fyrrum samgönguráðherra verði rannsökuð ofan í kjölinn allt frá fyrsta starfsdegi hans til hins síðasta.

Þar sem ekki er ætlast til að fólk kasti vondum orðum á fólk persónulega, dettur mér ekki til hugar að væna umræddan fyrrverandi ráðherra um að vera Ólsari en ekki Hólmari, enda gera Hólmarar ekki svona skandala. Umræddur fyrrverandi ráðherra býr í Stykkishólmi en ekki í Ólafsvík Sömuleiðis dettur mér ekki til hugar að ætla að umræddur Pétur Ágústsson af Svefneyjaætt, eigandi Sæferða hf., sé fæddur í Flatey á Breiðafirði en ekki í Stykkishólmi.

Mér þykir vænt um Hólmara enda komin af þeim.

http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/02/26/segir_rikid_hafa_hagnast_verulega_a_solu_baldurs/

26. febrúar 2008 - Fræknir feðgar

Allur bloggheimur hristist nú af vandlætingu yfir dómi héraðsdóms gegn Gauki Úlfarssyni vegna orða hans um ónefndan blaðafulltrúa Impregilo og ég fór að líta á ættir drengsins.

Gaukur er fæddur sama dag og Pinochet framdi blóðuga byltingu í Chile og lét m.a. myrða réttkjörinn forseta landsins, sjálfan Salvadore Allende, þ.e. 11. september 1973. Þetta er sami dagurinn og Bandaríkjamenn fengu að finna fyrir árásum 28 árum síðar.

Úlfar Þormóðsson faðir Gauks, var dæmdur fyrir guðlast þegar hann var ritstjóri Spegilsins ef mig misminnir ekki. Þá olli hann talsverðum titringi meðal frímúrara með ritum sínum um frímúrararegluna. Hann þótti sjálfur dálítið grófur og óvandur að meðulum sem blaðamaður og auglýsingastjóri Þjóðviljans sáluga þótt hann hafi farið að spekjast með árunum, en samt, hinn ágætasti félagi og friðarsinni.

26. febrúar 2008 - Um Breiðafjarðarferjuna Baldur

Fréttablaðið upplýsti í morgun að Breiðafjarðarferjan Baldur hafi verið seld einkavinum Sturlu Böðvarssonar fyrir tveimur árum án útboðs fyrir rúman þriðjung af raunvirði skipsins. Þetta var fyrir kosningar og þá var Sturla ennþá samgönguráðherra. Ári síðar var hann verðlaunaður fyrir vond störf sín með því að hann var gerður að forseta Alþingis. Núna kemur hneykslið í ljós með söluna á Baldri.

Af hverju hefur ekkert heyrst um þetta mál fyrr? Hvar voru fjölmiðlarnir þegar þessi sala átti sér stað? Er ekki kominn tími til að fara yfir embættistíma og embættisfærslur Sturlu Böðvarssonar í smáatriðum frá fyrsta degi til hins síðasta?

25. febrúar 2008 - Ekkifrétt sunnudagsins

Vilhjálmur Þórmundur Vilhjálmsson borgarfulltrúi lýsti því yfir á sunnudag eftir fund með nánustu flokkssystkinum sínum, að hann ætlaði að halda áfram að leiða borgarstjórnarflokk Sjálfstæðisflokksins. Þetta var mikil frétt að mati fjölmiðla. Fyrir okkur hin var þetta dæmigerð ekkifrétt.

Minnst þrisvar sinnum á síðustu tveimur vikum hefur vesalings Villi gengið framfyrir skjöldu og lýst því yfir að hann ætli að halda áfram að leiða borgarstjórnarhópinn sinn. Heldur hann virkilega að við trúum honum ekki? Við trúum honum alveg, líka þau sem hafa kvatt Sjálfstæðisflokkinn á síðustu vikum vegna þess að enginn vill axla ábyrgð á mistökunum í REI-málinu.

Einhvernveginn fer Villi að minna mig á Göran Persson síðustu dagana áður en hann tók við formennsku í Socialdemokratiska Arbetarpartiet og forsætisráðherraembætti í Svíþjóð í mars 1996, en hvað eftir annað lýsti hann því yfir að hann væri ekki á leiðinni að taka við forsætisráðherraembættinu, síðast þegar hann fór inn á lokaðan fund þar sem hann var valinn forsætisráðherra eftir afsögn Ingvars Carlssonar. Með þessum stælum sínum féll hann gjörsamlega í áliti hjá mér.

Einhvernveginn fæ ég á tilfinninguna eftir að hafa margheyrt þessar yfirlýsingar vesalings Villa, að hann sé að undirbúa sig undir að fylgja fordæmi Alfreðs vinar okkar Þorsteinssonar, hætta og setjast í helgan stein.

24. febrúar 2008 - Ég og íslenskir Júróvisjónaðdáendur...

...virðumst fátt eiga sameiginlegt. Oftar en ekki hefi ég verið ósammála þeim lögum sem send voru í keppnina og talið önnur lög betri en þau sem kosin voru til þátttöku í Evrópsku sönglagakeppninni. Ef mig misminnir ekki, fannst mér eitthvað annað lag betra en Gleðibankinn þegar það keppti í undankeppninni þótt ég hafi vissulega tekið þátt í sigurgleði landans þegar lagið lenti í frægu 16. sæti.

Ég var þó sátt við lögin sem send voru út næstu tvö árin á eftir, en svo kom stóri skellurinn þegar kornungur söngvarinn náði ekki hæstu tónunum og Ísland lenti í neðsta sætinu. Eftir það fylgdist ég aðeins með Júróvisjón úr fjarlægð þar sem ég bjó í Svíþjóð. Þó man ég að við söfnuðumst saman hópur Íslendinga á krá einni á Södermalm þegar dóttir Svanhildar og Ólafs Gauks flutti sitt framlag sem við höfðum heyrt að væri alveg hreint frábært. Eftir að hafa heyrt lagið misstum við áhugann á Júróvisjón það árið.

Ein örfárra undantekninga þar sem ég og þjóðin vorum sammála var svo þegar Selma söng All out of luck, en það dugði samt ekki til. Birta þótti mér hræðileg og enn verri sem Angel. Á sama tíma tók lag Margrétar Kristínar, Röddin, þátt í undankeppninni og lenti í þriðja sæti. Einfalt og glæsilegt framlag sem því miður mátti síns einskis gegn áróðursmaskínu Einars Bárðarsonar. Þau ár sem Ísland fékk rétt á þátttöku í kjölfarið voru lög Íslands ekki þess virði að þeim væri hampað. Síðustu þrjú árin hefur Ísland ekki einu sinni komist upp úr undankeppninni.

Fyrir tveimur árum sló Silvía Nótt í gegn þrátt fyrir gullfallegt lag sem Regína Ósk flutti. Nú var eins og íslenska þjóðin ætlaði að koma í veg fyrir annan skandal og sendi Regínu Ósk til keppninnar með öllu verra lag, reyndar svo ömurlegt að Ísland má þakka fyrir að komast upp úr undankeppninni þótt löndunum sem komast áfram að þessu sinni verði fjölgað um helming.

Af einhverjum ástæðum grunar mig að lag Barða eigi eftir að heyrast mun meir á næstu mánuðum en sjálft sigurlagið. Allavega er gott til þess að vita að alltof langdreginni undankeppni er lokið og ekki ástæða til frekara áhorfs á Júróvisjón þetta árið. Þar er lokakeppnin meðtalin.

23. febrúar 2008 - Enn einn vinstrimaðurinn!

Ég sat heima í makindum mínum og horfði á fréttirnar í sjónvarpinu á föstudagskvöldið þegar ég sá merkilegt atriði í fréttunum og gladdist mjög, svo mjög að ég verð að brjóta á nýrri reglu minni og blogga um það á miðnætti.

Hvað eiga þeir Gerald Ford, George Bush (faðir Dobbljú), Bill Clinton og hugsanlega Ronald Reagan (þótt ég efist um það) sameiginlegt. Jú, þeir eru allir örvhentir. Ef satt er með Ronald, þá eru einungis Jimmy Carter og Dobbljú sem pára til stafs með hægri hendi af síðustu sex forsetum Bandaríkjanna.

Þrátt fyrir aðdáun mína á Hillary Clinton, þá bráðnaði ég gjörsamlega þegar ég sá í fréttunum að helsti keppinautur hennar um stuðning Demókrataflokksins, sjálfur Barack Hussein Obama, greip pennann með vinstri og hóf að skrifa hjá sér athugasemdir við orð Hillary Clinton.

22. febrúar 2008 - Jákvæð eða neikvæð afstaða?

Fyrir nokkru hitti góður vinur minn sameiginlegan kunningja okkar úr æsku sem kallaður er Lalli Johns þar sem hann var á leið í Félagsmálaráðuneytið til viðræðna við Jóhönnu Sigurðardóttur félagsmálaráðherra. Að sögn vinar míns var erindi Lalla það að athuga hvað liði óskum Breiðavíkurdrengja um fébætur til handa þeim sem töldu sig hafa orðið fyrir skaða vegna dvalar sinnar í Breiðavík.

Þetta rifjaðist upp fyrir mér í morgun er ég heyrði að skýrsla Breiðavíkurnefndarinnar yrði lögð fram í dag. Í útvarpsfréttum benti Róbert Spanó formaður Breiðavíkurnefndarinnar á það að réttur til skaðabóta vegna vistunar drengja á Breiðavíkurheimilinu sé fyrndur samkvæmt lögum. Orð hans eru eðlileg enda liðin 35-55 ár frá þeim brotum sem þar voru framin og þá helst því broti forstöðumanns til átta ára að “með illu skal illt út reka”.

Ég styð algjörlega þær raddir sem telja að greiða beri drengjunum bætur vegna vistunar sinnar að Breiðavík, en um leið velti ég fyrir mér orðum Róberts Spanó þar sem hann bendir á að það þurfi að koma til jákvæð afstaða til greiðslu skaðabóta. Því spyr ég hvort ekki megi líta á orð Róberts sem kröfu til ríkisvaldsins um skaðabætur þar sem enginn ráðherra vill fá á sig þann stimpil að framkvæma embættisfærslur sínar með neikvæðri afstöðu til mála.

Lalla vegna og annarra Breiðavíkurdrengja vona ég svo að ríkisstjórnin afgreiði málið fljótt og vel og með jákvæðum og örlátum hætti.


http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/02/22/tvenns_konar_grundvollur_fyrir_hugsanlegum_botagrei/

21. febrúar 2008 - Köttur á ferð og flugi

Það var fyrir nærri tuttugu árum síðan að sænsk kisa sá opinn gám fyrir utan hús eitt í Lundi í Svíþjóð. Þetta var stór og mikill gámur í augum kattarins, blár að lit og fólk í kring við að setja búslóð inn í gáminn.

“Best að kíkja inn og sjá hvað er fleira áhugavert þarna inni” hugsaði kisa og læddist inn án þess að nokkur yrði hennar var. Svo kom einhver og lokaði gámnum og vesalings kisa var innilokuð í myrkrinu.

Svo var gámurinn hífður upp á flutningabíl og honum ekið til Hälsingborgar. Einhverjum dögum síðar kom svo skip og tók gáminn, hélt síðan sinni áætlun og síðan yfir hafið til Íslands. Í Reykjavík var gámnum skipað í land og eftir hefðbundna pappírsvinnu var hann fluttur vestur á Seltjarnarnes og settur niður á jörðina framan við hús eitt þar sem hann var opnaður. Hið fyrsta sem fólkið sá er það opnaði gáminn með búslóðinni sinni var glorhungruð kisa sem reynt hafði að leita sér matar í húsgögnum í myrkri gámsins án árangurs. Þá hafði hún gert ítrustu þarfir sínar inni í gámnum og lyktin var ógeðsleg af rifnum og tættum húsgögnum.

Ekki var þrautagöngu kisu lokið með þessu því henni var tafarlaust ekið upp á dýraspítala þar sem hún lauk ævi sinni samkvæmt lögum og reglum um innflutning dýra. Hennar hefur vafalaust verið sárt saknað af heimili sínu í Lundi í Svíþjóð.

http://www.mbl.is/mm/folk/frettir/2008/02/21/kottur_a_ferd_og_flugi/

20. febrúar 2008 - Ábyrg fjármálastjórn?

Ábyrg fjármálastjórn er lykilatriði í stefnu núverandi meirihluta sagði núverandi formaður íþrótta- og tómstundaráðs Reykjavíkur í viðtali við útvarpið í dag er hann svaraði orðum Dags B. Eggertssonar um svik á loforðum Sjálfstæðisflokksins.

Næst fáum við væntanlega að heyra að kaup mín sem útsvarsgreiðanda á húsunum að Laugavegi 4-6 sem og kostnaður minn við niðurrif toppstöðvarinnar við Elliðaár séu dæmi um ábyrga fjármálastjórn núverandi meirihluta.

Er nema von að sumir ónefndir borgarfulltrúar og aðstoðarmenn þeirra fái hiksta er ég hugsa til þeirra?

http://dagskra.ruv.is/streaming/ras2/?file=4371151/3

20. febrúar 2008 - Leikur að tölum

Þær raddir heyrast æ oftar að nauðsynlegt sé að fjölga borgarfulltrúum úr 15 í 21 vegna mikils álags á sérhvern þeirra. Til þess að bæta úr þessu er sífellt meiri ábyrgð færð á hendur varaborgarfulltrúa.

Meirihluti Alþýðubandalags, Alþýðuflokks og Framsóknarflokks sem ríkti á árunum 1978 til 1982 gerði sér grein fyrir þessu álagi og samþykkti fjölgun borgarfulltrúa úr 15 í 21 fyrir kosningarnar 1982 og efa ég ekki að þetta ásamt skefjalausum áróðri Morgunblaðsins gegn skipulagsmálum hafi orsakað fall meirihlutans 1982 því auðvitað sér almenningur eftir aurunum sem fara í að fjölga borgarfulltrúum. Síðan var borgarfulltrúum fækkað aftur niður í 15 og hefur enginn þorað að impra á þessu síðan þá og nú sitja 15 borgarfulltrúar yfirhlaðnir verkefnum, en treysta æ meira á varaliðið til að leysa úr hinum ýmsu verkefnum.

En hvernig hefði staðan orðið ef borgarfulltrúarnir hefðu verið 21 við síðustu borgarstjórnarkosningar? Ég fór að reikna og fékk það út að við slíkar aðstæður hefðu Sjálfstæðismenn verið með níu borgarfulltrúa, Samfylking sex, Vinstrigrænir þrjá, F-listi með tvo og Framsókn með einn borgarfulltrúa. Þetta hefði með öðrum orðum þýtt að Framsókn hefði ekki komið til greina sem samstarfsflokkur Sjálfstæðisfloks eftir síðustu kosningar. Hinsvegar hefði ...... . ......... auðveldlega getað skriðið uppí hjá íhaldinu og þá væntanlega tekið Margréti með sér enda var þetta áður en allt fór upp í loft á milli þeirra tveggja. Þessi sami ...... ekki getað skriðið uppí hjá vesalings Villa nema Margrét væri einnig með. Ef hinsvegar Degi hefði auðnast að mynda meirihluta á sama hátt og átti sér stað síðasta haust, hefði ...... ekki getað sprengt þáverandi meirihluta þótt hann hefði komið sér heim til íhaldsins.

Ég veit hinsvegar ekki hvort hinn aukni fjöldi borgarfulltrúa hafi komið vesalings Villa inn í borgarstjórn 1982.

Til fróðleiks má þess geta að sveitarfélagið Jarmafellshreppur (Järfälla kommun) skammt norðvestan Stokkhólms þar sem ég bjó í Svíþjóð er með um 63 þúsund íbúa og fjöldi bæjarfulltrúa er 61.

19. febrúar 2008 - Einu sinni var til stórt og mikið ríki

Einu sinni var stórt og mikið ríki suður á Balkanskaga sem hét Júgóslavía. Eftir að einhver sem var gestkomandi þaðan hér uppi á Íslandi skammaði íslensku þjóðina fyrir það hve lítið hún vissi um þetta stóra land las ég eitthvað smáræði um þetta merkilega land og komst meðal annars að því að landið var sambandsríki sem samanstóð af sex ríkjum. Síðan þetta var hefur landið farið í frumeindir sínar og gott betur því nú eru ríkin sem áður mynduðu Júgóslavíu orðin sjö. Þetta fer að minna á Þýskaland eftir 30 ára stríðið 1648. En eru svona smáríki ekki tímaskekkja?

Hægt er að velta því fyrir sér hversu heppileg slík smáríki eru sem stundum virðast einvörðungu sameinast um eina trú, eina tungu eða eitt fornt þjóðerni. Hvenær má búast við því að Vestfirðingar segi sig úr lögum við Ísland? Eða Vestmannaeyingar? Ég minnist þess er maður einn (Árni Johnsen?) hélt mikla ræðu um hversu mjög Vestmannaeyingar gætu orðið sjálfstætt ríki, en það var vel að merkja fyrir gos.

Í dag er þjóðríki orðið býsna óljóst og þjóðrembunni helst haldið við með boltaleikjum. Sjálf forðast ég þjóðrembuna og er sama þótt Ísland skori mark í handboltaleik.

Einhvernveginn fæ ég á tilfinninguna að þjóðríkið sem og eintrúarríkið séu að renna sitt skeið á enda. Lái mér hver sem vill, en þjóðríkið hefur einungis verið til í rúm þúsund ár, en mannkynið margfalt lengur. Fótboltaleikir í þeirri mynd sem við þekkjum þá, hafa verið til í mun skemmri tíma.

18. febrúar 2008 - Ég nenni ekki að blogga í nótt

Þegar ég settist fyrir framan tölvuna löngu eftir miðnættið og ætlaði að láta vitsmuni mína leka út á lyklaborðið og þaðan inn á netið, skeði ekki neitt. Það var ritstífla í gangi, svo slæm að ég kom ekki einasta orði frá mér.

Ég snéri mér að Hrafnhildi ofukisu og bað hana að blogga í þetta sinn. Hún séri sér snúðug undan og af svip hennar mátti helst lesa að hún kærði sig sko ekkert um að vera einhver varabloggari fyrir mig. Að auki væri hún köttur og kynni þarafleiðandi hvorki að lesa né skrifa: Síðan strunsaði hún beint inn í rúm og liggur þar nú og flatmagar. Ekki þýðir að biðja Tárhildi grátkisu enda er hún enn grátandi síðan ég banaði henni að hoppa á lyklaborði tölvunnar.

Því fór sem fór og ég verð að vona að mig dreymi eitthvað skemmtilegt sem ég get sett inn á netið þegar ég vakna.

17. febrúar 2008 - Hvað kostar að rífa ónýt hús?

Það er eðlilegt að ég spyrji. Borgarstjórn Reykjavíkur ákvað fyrir skömmu að kaupa ónýt hús við Laugaveg og endurbyggja þau fremur en að rífa þau. Niðurrifið átti reyndar ekki að vera á kostnað borgarinnar en nú hefur ............ ákveðið að láta mig og aðra útsvarsgreiðendur kaupa ónýt húsin og endurbyggja þau.

Inn við Elliðaár stendur gamla toppstöðin, löngu ónýt ásamt öllu sem í henni er. Ástæða þess að hún hefur ekki verið rifin fyrir löngu er sú að kostnaðurinn við að rífa hana hleypur á tugum eða jafnvel hundruðum milljóna sem ætti með réttu að lenda á reikningi Landsvirkjunar. Vegna mikils kostnaðar hefur fyrirtækið frestað niðurrifinu í mörg ár og notað stöðina sem geymslupláss.

En nú er komin ný borgarstjórn og nýr ............ í Reykjavík, fólk sem elskar ónýt hús, því verr farin því betra. Þetta kann Friðrik Sophusson forstjóri Landsvirkjunar að meta og samkvæmt sunnudagsMogga hefur Landsvirkjun nú gefið borginni gömlu ónýtu toppstöðina með öllum þeim kostum og göllum sem fylgja. Þar með er reikningurinn fyrir niðurrif hússins kominn á mig og aðra útsvarsgreiðendur í Reykjavík.

Er nú bara að leggjast á bæn og biðja þess að ónefndur ............ fari ekki að friða draslið.

P.s. Það má að sjálfsögðu ekki rugla toppstöðinni saman við gömlu rafstöðina frá 1921 sem enn malar gull fyrir Reykvíkinga.

16. febrúar 2008 - MH-ingar, æææ...

Með stúdentspróf frá MH í vasanum hlýtur hjarta mitt ávallt að vera með MH-ingum í Gettu betur. Svo hefur einnig verið öll þessi ár og jafnoft hefur gleðin breyst í vonbrigði, oftast þó á síðustu metrunum.

Þennan veturinn held ég þó aðallega með MH af gömlum vana. Mér finnst liðið ekki standa sig með sama glæsileika og oftast áður þótt þeir séu búnir að tryggja sér sæti í undanúrslitum. Ég get svosem fyrirgefið þeim að muna ekki nafnið á braskaranum í Société Générale sem og nafnið á Vonarskarði, en að klikka á einföldustu eðlisfræðispurningum eins og Beaufort-kvarðanum finnst mér öllu grátlegra í óvenju léttri keppni föstudagsins svo ekki sé talað um dæmigerðar hraðaspurningar úr nágrenni okkar eins og Þerney, styttuna af Jónasi og gamla konsúlatið að Höfða og síðan laufléttar spurningar um Sigurhæðir Matthíasar og Monróvíu, höfuðborg Líberíu.

Vissulega unnu MH-ingar keppnina naumlega á föstudagskvöldið, en það var einhvernveginn enginn sigurvegarabragur á þeim. Ef þeim á að takast að sigra keppnina sem ég vona svo sannarlega, verða þeir að standa sig betur en að vonast eftir sigri með heppninni einni.

Um leið fannst mér hálfgerð synd að Kvennaskólinn komst ekki lengra í þetta sinn.

15. febrúar 2008 - Smurolíuhundur?

Ég er farin að hafa áhyggjur af henni Hrafnhildi ofurkisu. Hún kemur orðið heim dag eftir dag illa þefjandi af gamalli og brenndri smurolíu eins og gamall smurolíuhundur eða kannski eins og gamall bifvélavirki.

Þetta gengur ekki. Það er alveg á hreinu að ekki er hún að gera við bílinn minn því afturrúðuvinnukonan er jafnmikið biluð og fyrrum. Því grunar mig að hún sé farin að halda framhjá mínum vinstrigræna Subaru með einhverri druslu með leka smurolíupönnu.

Þá væri nú betra að að hún lyktaði eins og gamall vélstjóri. Þeir sverja sig að venju í ætt við sjómannastéttina því eins og máltækið sagði:

Old fishermen never die. They just smell that way!

14. febrúar 2008 - Ég þoli ekki óstundvísi!!!!

Ég skrapp á fund á miðvikudagskvöldið. Það þykir ekkert tiltökumál að mæta á fund, en þegar ég mætti tuttugu mínútum áður en fundurinn átti að hefjast var ég fyrsti fundargesturinn auk formannsins sem hafði opnað húsið tíu mínútum áður. Þú ert tímanlega á fundinum sagði hann mér og ég fór að rifja upp gamlar minningar úr hugarfylgsnum mínum. Ég þoli nefnilega ekki óstundvísi.

Einhverju sinni missti góð vinkona mín af flugvél og þurfti fyrir bragðið að kaupa nýja ferð til Íslands þar sem hún var orðin strandaglópur í útlöndum. Þetta komst í tal á milli mín og einhvers úr fjölskyldunni og svaraði þá fjölskyldumeðlimurinn, að ekki þyrfti að leita út fyrir fjölskylduna eftir slíkum dæmum og nefndi eina náfrænkuna sem hafði tvisvar misst af flugi. Fleiri hryllingssögur fékk ég einnig að heyra úr minni eigin fjölskyldu, t.d. af manninum sem mætti of seint í eigið brúðkaup svo ekki sé rifjuð upp sagan af einum sem kom heim til sín úr vinnu klukkan tíu mínútur yfir sex á aðfangadagskvöld jóla með jólatréð í fanginu.

Ekki er óstundvísin algjör innan fjölskyldunnar. Ef ég er að fara í flug er ég venjulega mætt þremur tímum fyrir brottför sé mælst til þess að fólk mæti tveimur tímum fyrir brottför. Svo er um fleiri innan sömu fjölskyldu, svo skipta má fjölskyldunni í tvo álíka stóra hópa, tímaslóða og klukkuþræla.

Ástæða þess að ég rifja þetta upp hér og nú er einföld. Í dag, 14. febrúar 2008 eru liðin nákvæmlega tíu ár síðan ég mætti síðast of seint til vinnu. Það hafði fennt svo mikið um nóttina að gatan sem ég bjó við í þá daga var nánast ófær nema fyrir stærstu jeppa. Eftir mikið þóf komst ég loksins af bílastæðinu á mínum gamla Subaru og ekki gat ég skilið fólkið eftir sem komst hvergi á smábílunum sínum. Því fyllti ég bílinn af nágrönnum og kom þeim í sína vinnu áður en ég kom of seint í mína eigin vinnu. Þetta var um leið annað skiptið sem ég kom of seint í vinnuna síðan ég hóf störf hjá Hitaveitunni, síðar Orkuveitunni. Fyrra skiptið var 14. febrúar 1997, nákvæmlega einu ári fyrr og af svipuðum ástæðum, ófærð í efra Breiðholti.

Nú þarf ég ekki lengur að hafa áhyggjur af ófærðinni því ég bý í næsta húsi við vinnuna og reyni alltaf að mæta á réttum tíma.

13. febrúar 2008 - Velkomin til Íslands Heather Mills

Þótt ég og margir Íslendingar séum miklir aðdáendur Paul McCartney og þeirra félaga, lífs sem liðinna, er sjálfsagt að bjóða fyrrum eiginkonunni hæli á Íslandi úr því henni er ekki lengur vært í Englandi eftir skilnaðinn við hinn örvhenta söngfugl, enda hefur unnist umtalsverð þekking á móttöku flóttamanna frá Vesturlöndum hér á landi sbr. Bobbý Fisher, Aron Pálma og Gervasoni.

Hmmm. Kannski ekki Gervasoni beint þar sem hann var rekinn aftur úr landi þrátt fyrir hetjulega baráttu Guðrúnar Helgadóttur fyrir dvalarleyfi honum til handa. En allavega tók RJF-hópurinn vel á móti Fisher og Aron Pálma.

Nú er skarð fyrir skildi þar sem Fisher hefur horfið á braut forfeðra sinna. Því er tilvalið fyrir RJF-hópinn að fá Heather Mills í staðinn og svo getur hún örugglega fengið vinnu sem PR-manneskja hjá Össuri hf. Henni yrði örugglega vel tekið sem fjölmiðlafulltrúa þar á bæ.

http://www.mbl.is/mm/folk/frettir/2008/02/13/mills_hyggst_flytja_fra_bretlandi/