20. júlí 2006 - Sörrý stelpur, ekkert blogg í nótt

Þegar ég mætti á næturvaktina mína reyndist tölvusambandið við hinar ýmsu dælustöðvar vera í lamasessi. Svo er enn, þ.e. sumt komst í lag, en annað var tengt inn á PC vélar til bráðabirgða fyrir nóttina. Þar sem engar viðvaranir eru tengdar inn á þær, get ég ekki einu sinni lokað öðru auganu yfir blánóttina. Þetta er skelfilegur þrældómur. Þvílík fórn sem ég færi Reykvíkingum til handa. Þetta veldur því að skáldskapargyðjan mun ekki vera með mér á vaktinni og því verður mjög fátæklegt blogg að sinni.

Annað kvöld verð ég komin í helgarfrí og væntanlega búin að fá mér í glas á þessum tíma og nýbúin að skola af mér svitann eftir hetjudáð dagsins. Þá verður sko bloggað!!!

19. júlí 2006 - Hreinsunarátak Sjálfstæðisflokksins.....

fór fram í Breiðholtinu í gær. Það hófst með því að Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson setti á sig hjálm, gleymdi að draga andlitshlífina fyrir og hóf að háþrýstiþvo blátt veggjakrot. Slíkt kann ekki góðri lukku að stýra. Brátt kom rauður grunnurinn í ljós undan málningunni og ljóst að maðurinn hafði farið offari í hreinsunarátakinu. Gísli Marteinn sást á bakvið og var hann óvopnaður sem var kannski eins gott, því ef hann fer jafn óhönduglega með riffil og Vilhjálmur fer með háþrýstibyssu, er mikil hætta á að eitthvað fari úrskeiðis. Ekki veit ég hvort það sé táknrænt, að Gísli vill skjóta á allt sem kennt er við máva, en Vilhjálmur býr einmitt við Máshóla.

Þeir félagar, Gísli og Vilhjálmur, hafa hótað að halda átakinu áfram. Sjálf er ég búin að yfirgefa Gólanhæðirnar fyrir allnokkru og flutt í næsta hverfi fyrir norðan. Þar hafa þeir félagar þegar tekið til höndunum með því að minnka verulega þjónustuna við strætisvagnafarþega. Hvað frekara hreinsunarátak af þeirra völdum þýðir fyrir íbúa Árbæjarhverfis veit ég ekki, en ég óttast hið versta.

-----oOo-----

Í gær flutti flugvél á vegum Utanríkisráðuneytisins fjölda fólks frá Damaskus í Sýrlandi til Kaupmannahafnar. Með í för voru nokkrir misgáfaðir fréttamenn. Ekki sá ég mikinn tilgang í ferð þeirra því þeir spurðu heimskulegra spurninga og tóku að auki upp pláss frá einhverjum sem hefðu vafalaust viljað komast með vélinni frá Damaskus á öruggari stað. Það hefði að auki verið nóg að spyrja þessara spurninga við komuna til Keflavíkur. Var þetta kannski enn eitt dæmið um gúrkutíð íslenskra fréttamanna?

18. júlí 2006 - Aumingjablogg

Það verður fátt sagt að sinni. Ég var á dagvakt allan daginn og hafði ekkert hugsað út í blogg þegar ég kom heim. Ég var rétt komin heim af vaktinni þegar ég fékk heimsókn og þurfti svo að hlaupa í burtu að bjarga Hrafnhildi ofurkisu niður úr tré, en einn stór og mikill nágrannaköttur hafði reynt að koma fram vilja sínum við hana með þessum afleiðingum. Fyrir bragðið var ég gjörsamlega tóm í höfðinu er ég átti að semja eitthvað, því eins og haft er eftir Wittgenstein: “Um það er menn eigi vita, eiga þeir að þegja.”

Athugið, að til að fá aðeins skýrari mynd er bara að klikka á þær.

17. júlí 2006 - Átök fyrir botni Miðjarðarhafs

Aðalfréttin á textaræmu NFS sunnudaginn 16. júlí 2006:

“Að minnsta kosti níu Ísraelar létust í sprengjuárás Hespollah-samtakanna á lestarstöð í Haifa í morgun.”

Eins og sjá má, er þetta frétt sem er samin í Ísrael. Hvergi var minnst á fjölda Líbana sem féllu í loftárásum Ísraels á Beirút. Það hefur enginn áhuga fyrir afdrifum araba, hvorki Palestínumanna né Líbana. Íslenskar fréttastofur, sérstaklega hinar svokölluðu frjálsu fréttastofur, eru ekkert betri en þær bandarísku. Þær túlka bara fréttir sigurvegaranna. Í fréttum ríkisútvarpsins mátti þó heyra að nærri fjórir tugir Líbana hefðu fallið í árásum Ísraela í kjölfar árásarinnar á Haifa. Hvað hafa þá margir fallið samanlagt í þessu árásarstríði Ísraels á hendur nágrönnum sínum?

Þegar haft er í huga að stríðið byrjaði vegna tveggja manna sem voru í fullu starfi sem byssufóður, þá spyr maður þess hvaða líkindi eru á milli þessa stríðs og annars þar sem pólskir landamæraverðir voru taldir hafa ráðist á granna sína í ágústlok árið 1939.

-----oOo-----

Mér finnst það flott hvernig Valgerður Sverrisdóttir tók á málunum þegar Norðmenn vildu ekki lofa Íslendingum að fara með sér til Damaskus frá Líbanon. Afstaða Norðmanna er skiljanleg í ljósi þess að þeir eru að verja sína hagsmuni og norskra ríkisborgara, ekki íslenskra. Það hefði sennilega allt orðið vitlaust í Noregi hefðu Norðmenn boðið Íslendingum að fara á undan í flugvél sem er að sækja Norðmenn.

Til að höggva á hnútinn leigði utanríkisráðuneytið flugvél til að fara til Damaskus og sækja þessa sex íslensku strandaglópa og bauð öðrum Norðulandabúum að fylla vélina með Íslendingunum. Þetta er vissulega dýrt ævintýri, en öðru eins hefur verið tjaldað til að koma fólki í öruggt skjól, auk þess sem þetta er snilld að snúa við málunum sér í hag. Í stað þess að verða skuldbundnir Norðmönnum, fá aðrir að njóta gestrisni ríkisstjórnar Íslands.

-----oOo-----

Hún Tárhildur kisa hefur verið lasin að undanförnu, étið illa og verið aum og vesældarleg. Á laugardagskvöldið tók hún upp á því að byrja að æla hér og þar, svo mjög að mér hætti að standa á sama. Áður en ég fór á vaktina á sunnudagsmorguninn þurfti ég að byrja á að þrífa upp nokkrar ælur eftir kisuna sem hún hafði skilið eftir sig um nóttina. Þá var hún óttalega vesældarleg og ég vissi ekki mitt rjúkandi ráð, hvað ég gæti gert í málinu.

Að reyna að fá einhvern til að leysa sig af á vaktinni á sunnudegi er nánast vonlaust. Því reyndi ég hvað ég gat að fá einhvern til að kíkja heim og á kisuna. Ekkert gekk og þegar vaktinni loksins lauk flýtti ég mér heim og bjóst við hinu versta. Það varð þess ánægjulegra að mæta tveimur glorhungruðum kisum kvartandi og kveinandi yfir lélegu atlæti þegar heim var komið. Tárhildur er að vísu enn óttalega horuð og vesældarleg eftir lasleika síðustu daganna, en allt horfir til betri vegar. Ég hafði ekki ekki bara skilið eftir of lítið handa tveimur kisum í svanginn, heldur hafði ég og gleymt að kveikja á útvarpi og sjónvarpi og þannig tekist að hafa af þeim þá ánægju að sjá heimsmethafann geðþekka bæta heimsmet sín í Formúlu saumavél. Skamm ég.

16. júlí 2006 – Stofnleið númer fimm

Þá er hin nýja borgarstjórn Reykjavíkur farin að taka til hendinni. Nú skal tekið til á Klambratúni og lögð niður stofnleið fimm hjá strætó. Daginn eftir að þessi sparnaður er tilkynntur, segir Mogginn svo frá að samdráttur farþega hjá Strætó bs hafi einungis verið 1.7% síðasta árið. Er það virkilega nóg til að leggja af heila stofnleið?

Það sem enn hefur komið fram hjá þessari nýju borgarstjórn er pópúlismi. Ekkert annað. Hreinsa Reykjavík. Var Reykjavík virkilega svo góð á tíma R-listans að ekki sé hægt að bæta um betur? Ég skal viðurkenna að ég var hrifin af hugmyndinni um mislæg gatnamót á mótum Kringlumýrarbrautar og Miklubrautar, en þau áform gat Sjálfstæðisflokkurinn framkvæmt á árunum milli 1965 og 1978, en gerði ekki. Núna var þetta aftur orðið aðalkosningamálið, enda búið að rífa rampinn við Tollstöðina sem átti að verða að hraðbraut gegnum miðbæinn í kosningaplaggi Sjálfstæðisflokksins frá 1965.

Það sem sýnir best aumingjaskapinn er niðurlæging strætisvagnakerfisins. Það eru enn til börn, aldraðir og öryrkjar í Reykjavík og þeim þarf einnig að koma á milli hverfa þótt þau hafi ekki efni á einkabílnum. Sjálf hefi ég sárasjaldan notast við strætó á undanförnum árum, en þykir gott að geta gripið til hans þegar svo stendur á að ég hafi skilið bílinn eftir í bænum. Það er þó betra en að aka ölvuð heim. Þetta ættu Sjálfstæðismenn að hafa lært af biturri reynslu vorsins. Sjálf hefi ég oft gengið framhjá nýju biðskýli strætó við Bæjarháls að undanförnu og eftir að nýtt leiðarkerfi tók gildi. Það voru nánast alltaf farþegar að bíða eftir strætó þar inni þótt einungis hafi verið tíu mínútur á milli vagna. Núna er enginn farþegi lengur, en hvítur miði þar inni sem tilkynnir okkur að ferðirnar hafi verið lagðar af tímabundið. Þetta þykir mér synd.

Sjálfstæðismenn hljóta að geta gert betur en þetta, auk þess að snúa styttunni af Einari Ben við svo hann þurfi ekki lengur að snúa baki í sólinni og umferðinni af stalli sínum á Klambratúni.

Ég er farin að bíða eftir nýjum borgartjórnarkosningum. Þar mun ég greiða atkvæði gegn því að Framsóknarflokknum verði boðin aðild að nýjum R-lista. Hann á það ekki skilið.

15. júlí 2006 - Gengið á Þorbjörn

Litli gönguhópurinn gekk á Þorbjörn á föstudagskvöldið. Það þykir ekki mikil þolraun og oft höfum við komist í verri aðstæður en þessa kvöldstund. Það var hinsvegar rigning og leiðindaveður er lagt var að heiman, en er við komum að rótum fjallsins hafði létt svo mikið til og lygnt að uppgangan varð létt og löðurmannleg.

Eitt þótti okkur fremur hvimleitt á fjallinu. Það var sóðaskapurinn, ekki einungis sá sóðaskapur sem fylgir allskyns hernaðartækni og mætti rukka ónefndar ríkisstjórnir fyrir, heldur og tómar plastflöskur og rusl eftir göngugarpa nútímans. Rétt eins og að bæjarstjórn Bessastaðahrepps, hvað sem hann heitir nú á þessum síðustu og verstu tímum mætti senda vinnuskólann sinn í að hreinsa fjörurnar, mætti bæjarstjórn Grindavíkur senda vinnuflokka upp bæjarhólinn sinn til tiltektar. Þetta fjall gæti orðið algjör perla ef rétt yrði að staðið og það auglýst sem heppilegt fyrir hressilegar heilsubótargöngur, t.d. fyrir eða eftir bað í Bláa lóninu. Svo má Hitaveita Suðurnesja alveg koma fyrir gestabók á toppnum fyrir gesti og gangandi.

Ég tók nokkrar myndir og setti á myndavefinn minn.

14. júlí 2006 - Af Framsóknarflokknum

Ég verð að viðurkenna að ég hefi ekki miklar áhyggjur af Framsóknarflokknum þessa dagana þótt hann virðist vera í forystukreppu. Einungis er rúmur mánuður þar til formaðurinn stígur af stalli sínum lúinn og rúinn trausti eftir stuðning við innrásir og borgarastyrjaldir í fjarlægum löndum og enn hefur einungis eitt framboð fram til formanns. Sá formannskandidat er þó eldri í árum en fráfarandi formaður sem kominn er að fótum fram. Er Framsóknarflokkurinn farinn að líkjast kínverska kommúnistaflokknum í mannavali þessa dagana. Það getur verið að Framsóknarmönnum finnist Jón Sigurðsson vera heppilegur formaður, en fyrir okkur hin er hann bara gamall og lúinn flokksgæðingur á sjötugsaldri sem hefur litla reynslu af að standa í eldlínunni og vafamál hvort hann muni nokkru sinni ráða við þetta embætti. Hann er einfaldlega fulltrúi gamla tímans í flokknum.

Ástandið er lítt betra hjá varaformanninum. Bæði núverandi varaformaður og hinn kornungi mótframbjóðandi eru komin vel yfir fimmtugt þótt mótframbjóðandann vanti ár í að ná mér í aldri svo hún telst barnung og vart nógu þroskuð til að gegna svo mikilvægu embætti sem felst í varaformennsku í Framsóknarflokknum.

Verður þetta svo? Siv Friðleifsdóttir er áratugnum yngri og ætlar sér frama í flokknum. Þá hefur hún verið óvenjudugleg að auglýsa sig í fjölmiðlum án þess að hafa neitt fram að færa síðustu dagana svo eitthvað býr undir. Það kæmi mér ekki á óvart þótt Siv byði sig fram til formanns með Guðna sem varaformannsefni.

Mér skilst að Siv hafi bjargað Framsóknarflokknum frá hruni 1995, rétt eins og Valgerður gerði 2003. En nægir það í dag? Ég er ekki viss. Kannski er einfaldast að leyfa flokknum að deyja drottni sínum í friði.

-----oOo-----

Ég setti inn nokkrar myndir í albúmið mitt á miðvikudagskvöldið og er sá kaflinn sem merktur er Hampsons með skýringartextum að nokkru leyti. Þar er fjallað vítt og breitt um heimsókn mína til ættingjanna í Reykholtsdalnum (Rochdale) í síðustu viku og afleiðingar heimsóknar minnar. Mér skilst að ekki sé lengur þorandi að bjóða mér í heimsókn, önnnur eins rigning hefur ekki sést frá síðustu öld og ölið kláraðist.

-----oOo-----

Loks fá Viktoría litla Bernadotte og franska þjóðin hamingjuóskir í tilefni dagsins.

13. júlí 2006 – Gúrkutíð

Þegar fyrsta frétt í ríkisútvarpinu byrjar með orðunum: “Sif Friðleifsdóttir heilbrigðisráðherra segir ...”, veit ég að það er gúrkutíð í fjölmiðlum. Þannig byrjaði hádegisfréttatíminn í útvarpinu einn daginn í vikunni og þar með var mér það ljóst að það væri ekkert í fréttum. Það er heldur ekkert í fréttum af mér.

Ég var að dunda mér við að útbúa geisladiska með myndum í gær og senda út um hvippinn og hvappinn og undirbúa þannig að hreinsa vel út úr tölvunni hjá mér. Á millum þess dundaði ég mér við að klappa köttunum og sofa aðeins meira áður en ég fór á næturvaktina.

Jú, eitt gerði ég. Ég setti inn fjölda nýrra mynda á myndavefinn minn, myndir frá fundi TGEU í Manchester, en einnig setti ég inn allnokkrar myndir frá opinberri heimsókn minni til Halifaxhrepps og frá öldrykkju með frændfólki mínu í Reykholtsdalnum (Rochdale). Einnig setti ég inn mynd sem sönnunargagn þess að rollurnar í Halifaxhreppi eru alveg jafnheimskar og þær í Lundarreykjadalnum. Með öldrykkjunni er kannski komin skýringin á magakveisunni sem ég þjáðist af.

Ég á enn eftir að setja inn texta með fjölda mynda, en mun gera það eftir því sem ég nenni.

12. júlí 2006 - Allt á afturfótunum

Ég eyddi gærdeginum í að taka afrit af myndum og gögnum í tölvunni hjá mér áður en ég hreinsa til í henni. Um leið ætlaði ég að taka afrit af öllum þeim myndum sem ég hefi tekið á hinum ýmsu TGEU fundum, en það hefur heldur betur gengið illa. Ég var búin að skrifa heildarafrit á fjölda diska sem ég ætlaði að senda með sniglapósti til hlutaðeigandi, en þegar ég var búin að ljúka verkinu, áttaði ég mig á að ég hafði gert slæm mistök og ekki safnað nema stórum hluta þeirra mynda sem ég ætlaði að senda. Fremur en að senda það sem ég hafði þegar skrifað, henti ég tuttugu diskum í ruslið og skrifaði allt upp á nýtt. Fyrir bragðið er bloggið óskaplega fátæklegt.

Ekki get ég gefið þessa diska. Hver vill svo sem eiga geisladiska af tugum furðufugla af mínu tagi samankomna á fundum eða þá drekkandi öl á vafasömum slóðum í skemmtanahverfum evrópska stórborga. Ekki ég! Ef einhverjir vilja svala forvitni sinni, þá er slíkar myndir að finna í myndaalbúminu mínu undir liðum númer 3.1, 3.2 og 3.3. þar sem nýjustu myndirnar eru samankomnar.

-----oOo-----

Þá er blessaður drengurinn hann Syd Barret farinn yfir móðuna miklu. Hann var vafalaust hinn ágætasti piltur, en mikið skelfing held ég að heimurinn hefði farið margs á mis, ef hann hefði ekki þurft að yfirgefa Pink Floyd á unga aldri. Allavega er ég sannfærð um að Roger Waters hefði aldrei náð eins langt eins og hann gerði ef Syd Barret hefði haldið sönsum. Annars var dálítið forvitnilegt að að heyra Guðna Má og fleiri tönnlast í sífellu á að Syd hefði látist fyrir tveimur dögum þótt þegar hafi dánardagur hans verið kominn á alfræðisafnið Wikipedia sem 7. júlí. “Couple of days ago” getur nefnilega verið dálítið teygjanlegt hugtak þegar ekki er vitað nákvæmlega hvenær þau orð voru sögð.

11. júlí 2006 - Magakveisa

Þær hafa verið erfiðar tvær síðustu næturvaktirnar. Ekki er það vegna mikils vinnuálags, heldur sökum þess að ég hafi orðið að sæta lagi til að ná af einu settinu yfir á annað. Eftir seinni næturvaktina fór vandræðunum eitthvað að linna og grunar mig að ástandið fari að lagast. Ég hefi allavega verið laus við vandræðin og Gustavsberg frá hádegi á mánudag.

Með því að að ég er að hressast, hefur andlega þrekið sömuleiðis batnað. Ég ætlaði að setja inn nokkrar myndir í kvöld, en borðtölvan er orðin slíkur garmur að ég verð sennilega að því fram á miðvikudag ef það tekst þá.

10. júlí 2006 - Wetherspoons

Tim Martin er stór maður og mikill um sig, tveir metrar á hæð. Þegar hann þvældist á milli skóla á yngri árum voru hans helstu áhugamál að spila squash, (hvað sem það nú er) drekka öl og æfa lyftingar. Fyrir bragðið þótti hann fremur lélegur námsmaður.

Kennari einn að nafni Wetherspoon sem reyndi að bæta atferli hans, lét svo um mælt að Tim Martin væri gjörsamlega glataður nemandi og að ekkert yrði úr honum. Tim Martin tókst samt að skrapa saman aurum og kaupa sér krá skömmu fyrir 1980. Í dag eru krár í eigu Tim Martins orðnar yfir 650 um allt Bretland, lausar við óþarfa tónlist, margar reyklausar, sami matseðill allsstaðar og því ódýrt að fá sér snæðing þar inni.

Þótt krár þessar beri hin ýmsu nöfn, er þó samheiti þeirra hið sama og fyrirtækisins sem rekur þær og lýsir það ágætlega skemmtilegu hugmyndaflugi stofnandans, en þær bera nafn kennarans sem skammaði Tim Martin forðum daga, Wetherspoon.

Ég ætla að vona að Wetherspoon sé ekki ábyrgður fyrir magakveisu þeirri sem hefur hrjáð mig undanfarna þrjá daga, enda borðaði ég síðustu stórsteikina í Englandi á veitingastað sem er kenndur við miklu virðulegri mann en nýsjálenskan kennaragarm, sjálfan Winston Churchill.

9. júlí 2006 - Lessan á Mannshestaflugvelli

Ég er búin að losa eitthvað úr töskum, sumt komið á herðatré og ein þvottavél búin og ég komin á vaktina.

Ferðin heim var tíðindalítil. Mearl eiginmaður Sonju skutlaði mér á flugvöllinn og reyndist ferðin eingöngu taka rúman hálftíma í stað þess klukkutíma sem rætt var um. Hann keyrði með öðrum létt drengurinn, enda greinilega að verða búinn að ná sér eftir síðasta mótorhjólaslys. Það þýddi um leið að ég þyrfti að sitja á flugvellinum í fulla þrjá tíma áður en flugvélin færi í loftið. Þegar ég kom að örygginu var ég komin með bullandi ógleði og þráði Gustavsberg fremur öllu öðru. Eftir að hafa afrekað að standa í biðröð í rúman hálftíma var loksins komið að mér að fara í gegn. Þá tók ekki betra við (eða verra myndu einhverjar segja). Blessuð konan sem stóð handan við píphliðið var greinilega ekkert ánægð með að ekkert píp heyrðist og rak mig til baka. Ekkert píp heyrðist og enn einu sinni var ég rekin út í hliðið og til baka.

Mér fór að leiðast þófið, en þá tók næsta atriði við því nú ákvað hún að þukla mig. Það var ekkert venjulegt þukl. Þar sem hún dundaði sér við að káfa á brjóstunum á mér fór ég að velta fyrir mér hvort hún hefði séð mig niður á Canal Street (Gay Village) um fyrri helgi. Hún lét sér ekki nægja brjóstin, heldur allan líkamann frá toppi til táar og dundaði sér vel og lengi við káfið og var mér þá ljóst að kenndir hennar voru aðrar en þær, að kanna hvort ég væri með sprengju á milli brjóstanna.

Eftir að ég komst loksins í gegnum Gullna hliðið (með sælusvip kynnu einhverjar að segja) flýtti ég mér á næsta salerni þar sem ég dundaði mér í óratíma við að faðma Gustavsberg. Síðan fór ég fram í kaffiteríu og fékk mér eina kók að drekka. Skammt þaðan frá var hávaðasamt leiktæki og maðurinn á næsta borði rak augun í yfirgefinn plastpoka við hliðina á þessu sama leiktæki og kallaði í þjónustuna. Nær samstundis birtist hópur öryggisvarða, rak okkur í burtu og ætlaði að girða af nánasta svæði. Áður en af því varð, mætti eigandi pokans og heimtaði sinn poka og fékk hann og þar með leystist það mál. Ekki varð þessi uppákoma til að bæta heilsufarið hjá mér.

Loksins kom vélin og eftir það gekk allt vel. Það var farið frá Mannshestaborg í ljósaskiptum og klukkutíma síðar tók sólin á móti okkur. Flugfreyjurnar voru hinar sömu sem flugu mér til Mannshestaborgar fyrir viku og voru enn jafn ágætar og fyrrum. Á Keflavíkurflugvelli ætlaði einhver ungur tollvörður að gera athugasemdir við alla Fríhafnarpokana sem ég hafði meðferðis, en komst snarlega að því að þetta var bara Tóblerón og Aftereit og sennilega of lítið af áfengi. Miðað við leitina á Mannshestaflugvelli, hefði stórleit í Keflavík orðið til að fylla mælinn, en þeir vildu ekkert við mig tala úr því ég hafði ekkert umframáfengi í pokum.

En heim komst ég og skreið snarlega í rúmið og tvær litlar kisur fylgdu mér eftir.

8. júlí 2006 - Heimkoman

Ég lofaði góðum pistli hér í nótt, en sökum einhverrar slæmsku í maga, ælupest, niðurgangi, höfuðverk og almennum slappleika frá því um miðjan dag í gær og stendur enn yfir (sennilega afleiðingar frá allri öldrykkjunni í Englandi), fór ég beint undir sæng þegar heim var komið og allar birgðirnar af Tóbleróni, Aftereit og Extra Strong Mint liggja enn í pokum hér frammi unidr vökulum augum Hrafnhildar og Tárhildar. Reyni að koma einhverju inn í kvöld.

7. juli 2006 - Endir godrar ferdar

Thessari viku i Mannshestahreppi og vidar lykur senn. Eg akvad stutt blogg ad sinni, en betri saga verdur a netinu annad kvold. Hafa ber i huga ad lending er skommu fyrir midnaetti svo naesta blogg verdur um klukkan eitt annad kvold og tha fra Reykjavik.
Eg man eftir hvitu Tobleroni og Aftereit og ollu hinu i Frihofninni. Eitthvad fleira?

6. júlí 2006 – Kisan Bína frænka

Ég er búin að komast að því af hverju formaður aðdáendafélags fótboltaklúbbs Halifaxhrepps á Íslandi, sjálfur Gísli Einarsson fréttamaður og fyrrum ritstjóri Skessuhorns, er svona hrifinn af þessu ágæta hreppsfélagi. Rollurnar í Halifaxhreppi hegða sér nefnilega á sama hátt og frænkur þeirra í Lundarreykjadalnum, bíða þar til bílar nálgast og ryðjast þá út á vegina. En nóg um það.

Um hádegið í gær kom Sonja frænka og sótti mig í Reykholtsdalinn (Rochdale) og síðan var haldið í sveitina. Eftir góðan akstur gegnum sveitasælu Englands var komið til Halifaxhrepps þangað sem förinni var heitið. Þar var strax þefað uns við fundum lyktina af The Shay og við héldum þangað. Er komið var að leikvanginum var allt lokað og læst, völlurinn í endurbyggingu og ekkert um að vera. Samt ruddumst við inn á völlinn og þóttumst eiga hann.

Sonja heimtaði afgreiðslu og fékk hana. Þegar hún tjáði gamla manninum sem vísaði okkur inn á völlinn að ég væri Halifaxaðdáandi fra 'Islandi, yppti sá gamli öxlum og þóttist vita að það væri fjöldi aðdáenda Halifaxhrepps á Íslandi. Hann náði jafnvel að nefna einn þeirra, sjálfan formann klúbbsins, Gísla Einarsson fréttamann.

Við fengum góða afgreiðslu á vellinum og ung stúlka seldi okkur allt sem vildum kaupa, könnur, lyklakippur, penna og regnjakka. Síðan fengum við leiðsögn um völlinn og stúkurnar sem eru í endurbyggingu og kvöddum með virktum eftir góða ferð á völl Halifaxhrepps.

Í framhaldinu var haldið í miðbæinn og drukkinn einn öl á ónefndri bæjarkrá, farið um og verslað. Ég viðurkenni að hafi ég verið að grínast að Halifaxhreppi áður, þá get ég hætt því í dag. Þessi staður er hreinlega yndislegur. Ég á eftir að koma hingað aftur.

Á leiðinni til baka var farið framhjá þekktum fótboltanöfnum á borð við Oldham Athletics og Huddersfield Town. Sjálf hafði ég séð hina einu sönnu Róm og get dáið glöð í bragði. Á leiðinni heim var komið við á sveitakrá sem ekki var kennd við Whetherspoons og þar fylltum við okkur af góðum mat áður en við héldum heim á leið.

-----oOo-----

Örlítið kráarkvöld hafði verið ákveðið og við komum okkur fyrir á “The Brown Cow” í Rochdale og fengum okkur öl. Þar var svo drukkið og notið lífsins. Eftir skamma stund kom lítil og sæt kisa til okkar. Hún var bröndótt, svört, rauð og ljós á lit og vildi ekki yfirgefa okkur. “Komdu og heilsaðu mömmu” sagði Pétur frændi og kynnti mig fyrir kisunni Bínu sem virtist líka vel athyglin sem hún fékk. Ég fékk að heyra sögu kisunnar.

Þegar Bína frænka dó fyrir tæpum tveimur árum síðan, var hún jörðuð í kirkjugarðinum andspænis þorpskránni. Þar sem líkfylgdin var á leiðinni í kirkjugarðinn með kistuna veitti einhver ókunnri kisu eftirtekt þar sem hún slóst í för með hópnum, fylgdist með jarðsetningunni og fylgdi síðan með útfarargestum að þorpskránni þar sem Bína frænka hafði oft drukkið og þar sem nú var haldin erfidrykkja hennar. Enn í dag er hún fastagestur á kránni, á sinn eiginn dall og virðist líka vel og nafnið Bína fylgir henni allar götur frá jarðarförinni. Börnin segja allavega að þarna sé Bína endurfædd og ég trúi því alveg. Mynd af henni mun koma á netið um helgina. Hún verður að sjálfsögðu höfð með öðrum kisumyndum þótt sumir telji að hún eigi heima í fjölskyldualbúminu.

5. juli 2006 - Enn i Mannshestahreppi

Deginum var eytt i ad skoda sofn. Thad var haldid ad nyju i Mannshestahreppinn, skodad Science & Industry Museum og vaentanleg haesta venjulega bygging Evropu (ad turnum fratoldum) ur fjarlaegd, nyja Hilton Hotelid. Somuleidis var farid um nokkur vaenleg hverfi, Pakistanahverfid, gydingahverfid og Chinatown. Einnig var drukkid ol i Gay Village og verslad litilshattar.

A midvikudag er aetlunin ad fara i pilagrimaferd a stad einn her naerri en meira af thvi sidar.

4. júlí 2006 – Laus við Bush

Áður en ég hélt að heiman bárust þær fregnir til Íslands, að George gamli Bush ætlaði að koma til Íslands og myrða laxa með Orra vini sínum Vigfússyni. Eins og allir vita sem lesa bloggið mitt, flúði ég af landi brott á meðan og færði enskum rigningu ofan í hitabylgjuna sem hefur gengið um England að undanförnu. Nú er í alvöru rætt um að senda mig eitthvert þangað sem rigning hefur ekki komið í hundrað ár í þeirri von að koma mín þangað geti valdið því að eyðimerkur fái nýtt líf. Helst er rætt um að senda mig til Súdan eða Eþíópíu í von um að hægt sé að græða á óheillakrákunni mér. Ég er þó ekki jafnviss og tel þessa rigningu vera heillamerki.

Af rigningu sunnudagskvöldsins er það að frétta að útköllin voru um 630 á einum klukkutíma. Fólkið í húsinu á móti Pétri frænda er ekki í þeim hópi, því síminn bilaði á meðan og enn er lélegt samband gegnum farsíma auk þess sem næsta útsendingarmastur BBC varð fyrir eldingu og er enn óvirkt. Vesalings fólkið þurfti því að treysta á Guð og lukkuna og bíða af sér rigninguna og ausa íbúðina sína um leið og rigningunni slotaði.

Mánudeginum var eytt í lítilsháttar verslunarferð í miðbæ Rochdale auk þess sem heimili gamla Peters og Bínu var skoðað, svæðið umhverfis heimili þeirra sem nú er í eigu yngsta sonar þeirra sem og næstum fjögur hundruð ára hús í eigu hans sem hann hefur dundað sér við að endurbyggja á undanförnum árum. Palli (Benedikt Paul Hampson) færði húsið til um tvo metra um leið og hann endurbyggði það, stein fyrir stein. Þetta er algjört þrekvirki sem hann hefur framkvæmt á þessum stað.

Í dag þriðjudag, ætla Sonja og Lesley að sýna mér ýmislegt það sem Mannshestaborg hefur að bjóða, en ég ætla að þakka þeim hjartanlega með því að sýna þeim lífið í Gay Village. Hin opinbera heimsókn til Halifaxhrepps verður að bíða þar til á miðvikudag. Lúðrasveitin klikkaði á þjóðsöngnum og fór illa með Eldgamla Ísafold auk þess sem rauði dregillinn var enn í hreinsuninni.

Myndir koma seinna.

3. júlí 2006 – Hjá the Hampsons (not the Simpsons)

Það var að sjálfsögðu vaknað eldsnemma á sunnudagsmorguninn, kannski óþarflega snemma, því eftir að hafa drukkið nokkur glös á laugardagskvöldinu, hafði ég gleymt því að ég hafði flýtt klukkunni minni og mætti hálftíma of snemma á framhald miðstjórnarfundarins í TGEU í stað þess að mæta hálftíma of seint. Ýmsar ályktanir voru samþykktar og sömuleiðis var ákvörðun um næsta þing samtakanna frestað þar til séð yrði hvort dönsku samtökin réðu við slíkt verkefni. Næsti fundur var síðan ákveðinn í Tórínó á Ítalíu (heimabæ Ferrari) í nóvember n.k.

Eftir fundinn var sest að snæðingi um stund og kvartað og kveinað yfir 30 °C hita og glaðasólskini áður en fólkið hélt til sína heima. Sjálf hafði ég ákveðið að dvelja hjá ættingjum í nokkra daga og hélt með allt mitt hafurtask út í hið fræga Gay Village og að gatnamótunum á Canal Street og Princess Street þar sem ég beið um stund uns Pétur frændi sótti mig.

Þar sem við héldum frá Manchester og komumst yfir bæjarmörkin til Haywood, datt skyndilega upp úr Pétri:
“The street is wet”
Það var rétt hjá honum. Gatan framundan var blaut eins og að rigningarskúr hefði gengið yfir og vart sást ský á himni. Við héldum áfram í gegnum Haywood og til Rochdale og heim til Péturs. Þar var systkinahópurinn sem allur býr í sama hverfinu samankominn, því nú átti að grilla.

Vart hafði Pétur kveikt upp í grillinu þegar skall á þrumuveður með slíku úrhelli að ég man vart annað eins í Evrópu. Gatan fyrir neðan hjá Pétri varð eins og stórfljót og vatnið náði bílum í bílastæðum uppá miðjar felgur og jafnvel enn ofar. Veðrið gekk yfir á um þremur tímum og vesalings fólkið í húsinu á móti Pétri komst ekki út á meðan til að vatnselgurinn inn í húsið yrði ekki enn verri. Lesley systir og eiginmaður áttu í basli því 20 centímetra hátt vatnsborð var í bílskúrnum hjá þeim sem var yfirfullur af drasli og ljóst að þau höfðu orðið fyrir tilfinnanlegu tjóni. Bæjarkránni var lokað vegna vatnselgs þar inni og síðar fréttum við að nokkrir tugir húsa hefðu verið rýmdir vegna flóða auk þess sem björgunarsveitir fengu mörg hundruð útköll vegna veðursins.

Til að bæta gráu ofan á svart fór rafmagnið skömmu eftir að regninu slotaði og var rafmagnslaust í um þrjá tíma. Þegar haft er í huga að ágætis veður hefur verið á Íslandi um helgina eftir að ég fór og að rigningin byrjaði í Rochdale þegar ég kom þangað, er rætt um það í fúlustu alvöru að banna mér að koma aftur til bæjarins

Verst var þó að netsambandið hjá Pétri bilaði og ég kom engum fréttum út á netið fyrr en núna.

-----oOo-----

Það hefur löngum þótt góður siður hjá sigurvegurum að nudda ekki salti í sárin hjá þeim sem tapaði. Ég ætla því ekkert að tala um Formúla saumavél sem fram fór í Indianapolis á sunnudeginum, en fagna úrslitunum þess betur. Ég sá hvort eð var ekki nema hluta af keppninni vegna látanna í veðrinu.

2. júlí 2006 – Fundað í Mannshestahreppi

Það var mikið rætt og ritað á miðstjórnarfundi Evrópsku transgendersamtakanna á laugardeginum. Ekki veitti af því loksins er að komast mynd á þessa ómynd okkar sem byrjaði með ráðstefnunni í Vín fyrir átta mánuðum síðan. Það er komin þriggja manna stjórn sem á að sjá um framkvæmdirnar, formaður, ritari og gjaldkeri. Við hin höldum áfram að ferðast og njóta lífsins á þessum endalausu fundum okkar. Þá færði Erwin Jöhnk mér nýju bókina sína TS-Jyden og sömuleiðis skoðuðum við helsta afrek samtakanna fram að þessu, heimildarmyndina um Gisbertu sem var myrt í Portúgal í febrúar síðastliðnum.

Eftir velheppnaðan fundardag var okkur boðið í garðveislu og grill heima hjá Stephen Whittle í 25°C hita og glampandi sólskini. Það var margt girnilegt á grillinu, meðal annars makríll og náttúrulega risatrönsur úr hafinu, sömu gerðar og þessar sem Don Alfredo hefur reynt að ala austur í Ölfusi á vegum Orkuveitunnar.

-----oOo-----

Meðan við funduðum þurfti England að spila fótboltaleik við Portúgal og bárust okkur reglulega fréttir af gangi leiksins inn í fundarsalinn. Þegar fundinum var frestað til morguns var staðan ennþá 0-0 og stefndi í framlengingu. Við flýttum okkur á hótelið að gera okkur sætar fyrir heimboðið hjá Stephen, en þegar við fórum af hótelinu á þann stað þar sem hann ætlaði að sækja okkur, var vítaspyrnukeppni að hefjast.

Þegar við gengum um mannlausar göturnar og framhjá nokkrum krám, heyrðust skyndilega gífurleg fagnaðarlæti frá öllum þessum krám í nágrenninu og bílar þeyttu flautur. Greinilegt að England hafði skorað sitt fyrsta mark í vítaspyrnukeppninni. Við biðum spennt eftir næstu fagnaðarlátum, en aldrei kom neitt. Er við sáum hnugginn Englending með vonleysissvip úti á gangstétt fyrir utan krá, þóttumst við vita úrslitin, enda var ekki sagt eitt orð um fótbolta allt kvöldið.

1. júlí 2006 - Í Mannshestahreppi

Föstudagurinn var erfiður. Hann byrjaði með því að ég var á næturvakt. Það kemur ekki til mála að ég viðurkenni að hafa sofið einn tíma eða tvo á vaktinni, en um miðja nótt var rafmagnið tekið af Lögbergslínu og með henni lokahúsinu á Reynisvatnsheiði. Þar með var öllum möguleikum á að loka öðru auganu á næturvaktinni lokið.

Ég var ósofin þegar ég hélt heim eftir vaktina og erfiður dagur framundan. Ég þurfti að sjá um tvær kisur, þvo og strauja og pakka og fara í bankann og kaupa gjaldeyri og ósofin hélt ég á Miðnesheiðarflugvöll þegar klukkan var að verða þrjú með hjálp Dagbjartar vinkonu minnar. Á flugellinum sá ég Ragnheiði Hrefnudóttur álengdar en þorði ekki að gefa mig á tal við hana. Hún er á leið til Kanada í verkefnið “Snorri West” og á allar mínar hvatningarkveðjur í huganum.

Mín vél fór í hina áttina, til Mannshestaborgar í Bretaveldi, ekki langt frá Halifaxhreppi sem er orðinn mér svo kær. Flugfreyjurnar vöktu mig ekki á leiðinni, en voru ósköp indælar, reyndu ekki einu sinni að pranga inn á mig vörum sem ég hefi ekkert að gera við, en sáu til þess að ég yrði ekki hungurmorða á leiðinni.

Eftir vel heppnaða lendingu í Mannshestahreppi tók við passaskoðun. Það var martröð. Ekki vegna þess að neitt væri að, en að byrja í röð í öðrum sal við vegabréfaskoðun er ekki þægilegt og svo leið meira en hálftími áður en ég komst í gegn. Þá var að sækja töskur og svo eins hratt og hægt var út úr kvalræðinu.

Fyrir utan biðu Pétur frændi og Margaretha eiginkona hans eftir mér og við fundum leiðina á hótelið sem ég ætla að gista á, meðan á fundi TGEU stendur. Eftir að hafa bókað mig inn á hótelið, fórum við upp á Canal Street, líflegustu götuna í Mannshestahreppi, þar sem við hittum restina af miðstjórn TGEU og varð þar fagnaðarfundur.

Eftir að hafa skipst á myndum og kveðjum og skálað í öli var haldið aftur á hótelið og sé ég fram á skemmtilega daga í þessari merkisborg, en mér hefur verið lofað kynnisferð um Halifaxhrepp og Mannshestahrepp auk Reykholtsdalsins sjálfs sem Gísli Einarsson kallar Rochdale í Lancasterskíri.

Engar nýjar myndir fyrr en ég hefi lært á nýju myndavélina sem ég keypti í Fríhöfninni.