25. nóvember 2006 – Oliver Twist og kisurnar mínar

Einhver sterkasta kvikmyndaminning sem ég man frá æskunni, er sviðsmyndin af Oliver Twist á munaðarleysingjahælinu þar sem glorhungraðir krakkarnir horfa á starfsfólkið gæða sér á veisluréttum, en fá sjálf ekkert annað en leifarnar og illa það (útgáfan frá 1948?). Þarna var starfsfólkið sýnt sem hið illa í heiminum og andstæðan voru saklaus og munaðarlaus og óhrein börnin sem gátu lítið gert sjálfum sér til bjargar og í örvæntingu sinni drógu um það hvert ætti að biðja um meiri mat og Oliver Twist skjálfandi af hræðslu gekk til förstöðumannsins og sagði þessi fleygu orð sín: “Please, sir, I want some more”

Ég á það til að elda mér góðan mat sem gefur góða lykt og þá bregst ekki að kisurnar mínar koma hlaupandi og slefandi bíða þær færis að fá sér bita. Einhverju sinni hafði ég soðið mér sviðakjamma og sett á disk til að lofa honum að kólna aðeins áður hans yrði neytt. Ég þurfti að bregða mér frá í eina eða tvær mínútur og þegar ég kom aftur, var kjamminn horfinn. Hrafnhildur ofurkisa hafði þá dröslað honum niður á gólf og undir borð og nagaði hann af miklum móð. Eftir smástund gafst hún upp á kjammanum og snéri sér að venjulegum kattamat að venju. Eftir sat ég glorhungruð og hafði ekki lyst á matnum sem kötturinn hafði rænt frá mér.

Þrátt fyrir þessa hegðun kattanna, fæ ég alltaf hálfgert samviskubit þegar ég elda og kisurnar horfa slefandi á matinn sem ég er að búa mig undir að borða. Líður mér þá eins og starfsfólkinu á munaðarleysingjahælinu hlýtur að hafa liðið þegar það hámar í sig góðgætið og munaðarleysingjarnir, þau Hrafnhildur, Oliver Twist og Tárhildur horfa glorsoltin á.

24. nóvember 2006 - Um veiðar með botnvörpu

Það var mikið sagt frá mótmælum Greenpeace vegna þess að Ísland greiddi atkvæði gegn veiðibanni með botnvörpu hjá Sameinuðu þjóðunum í fréttum Stöðvar 2 á fimmtudagskvöldið. Eitthvað bar fréttin með sér að nú er enginn fréttamaður lengur á NFS/Stöð 2 sem hefur þekkingu á botnvörpuveiðum því öll myndskotin sem fylgdu fréttinni voru af skipum sem ekki stunda botnvörpuveiðar. Þarna voru línu og handfærabátar og svo stór nótaskip sem einnig geta stundað veiðar með flotvörpu, en ekkert botnvörpuskip sást í mynd, hinsvegar loðna sem er veidd í nót og flotvörpu og línufiskur.

Annars hefi ég lítið fylgst með þessu máli. Ég var þó búin að heyra að Kanada ætlaði að greiða atkvæði gegn þessu banni, en að hryðjuverkamaðurinn George Dobbljú Bush styddi bannið. Það er þá vel komið á með honum og genginu í Greenpeace og Sea Shephard. Fyrrum starfsmðaur Greenpeace, sjálfur Árni Finnsson má alveg öskra sig hásan í mótmælum við orð mín. Ég tek ekkert mark á orðum hans í þessum efnum.

Það væri annars fróðlegt að sjá listann yfir þau ríki sem greiddu atkvæða með banninu og hver á móti. Veit einhver hvar listann er að finna?

23. nóvember 2006 - 2. kafli - Af þróun lýðræðis

Ég rakst á ansi áhugaverða grein um lýðræði í heiminum í blaði í morgun og get ekki stillt mig um að birta slóðirnar.

Það kemur ekkert á óvart að Norðurlöndin ásamt Hollandi raða sér í sex efstu sætin, en það landið þar sem mest er gortað yfir lýðræði og er stöðugt að reyna að koma sínu lýðræði á önnur ríki, lendir aðeins í 17. sæti.

23. nóvember 2006 – Íslensk nákvæmni

Við lok miðstjórnarfundarins góða í Tórínó kom upp spurningin um tímasetningu næsta fundar sem verður haldinn í Amsterdam í vor og Justus formaður lagði til að fundurinn yrði haldinn helgina 28. og 29. apríl 2007. Ég mótmælti og benti á að ég yrði á vakt þessa helgi og kæmist hvergi.

“Hvað ertu að rugla manneskja, það er hálft ár þangað til og ertu virkilega búin að skipuleggja vaktina þína þessa daga?”, spurði Stephen Whittle.
Ég benti á að ég ynni vaktir og núverandi vaktafyrirkomulag og vaktir hefðu verið ákveðnar árið 2003, en var reyndar ekkert að taka fram að við værum að breyta vöktum um áramót, en vissum vaktirnar fyrir næsta ár.

(Í hugann sló gamalli minningu er Tollgæslan í Reykjavík fékk vaktatöfluna sína (sem var leyndarmál) hjá mér sem var vélstjóri á Álafossi á þeim tíma).

Vaktafyrirkomulag mitt og nákvæmnin í þeim efnum hafði áður komið til umræðu á fundinum í Manchester síðastliðið sumar. Með því að vaktirnar mínar komu aftur til umræðu á þessum fundi, er ég orðin illræmd fyrir íslenska nákvæmni, jafnvel af Þjóðverjunum sem kalla þó ekki allt ömmu sína í þeim efnum. Það var ekki Bretinn sem gerði góðlátlegt grín að íslenskri nákvæmni, heldur Þjóðverjarnir.

Þessir Íslendingar eru víst alveg hræðilega nákvæmir, skipulagðir og leiðinlegir. Spyrjið bara fólkið í miðstjórn TGEU!

-----oOo-----

Enn fleiri nýjar myndir frá Torino á myndasíðunni, 4.3. Torino 11.2006

22. nóvember 2006 – Hvað hefur komið fyrir?

Þegar ég kom heim frá útlöndum á þriðjudag var eitthvað skrýtið í gangi. Blessuð börnin í hverfinu voru útum allt að leika sér á sleðum og búa til listaverk úr snjó. Svona lagað gengur ekki og því voru kallaðar til gröfur til að fjarlægja þetta hvíta hvelvíti eins og kostur var svo að börnin færu sér ekki að voða. Ég fór að velta því fyrir mér hvort börnin í Árbæjarhverfi séu eitthvað öðruvísi en önnur börn og séu úti að leika sér í stað þess að iðka hugarleikfimi og tölvuspil?

-----oOo-----

Ég hefi verið að dunda mér við að setja inn nokkrar myndir á myndasíðuna mína. Verkinu er ekki lokið, en ég stefni að því að ljúka verkinu á miðvikudagskvöldið. Textarnir koma síðar.

-----oOo-----

Svo er gullið tækifæri til að óska Svenna mági mínum til hamingju með að hafa náð Paul McCartney í aldri. Nú geta þeir víst ekki lengur sungið: “When I´m sixtyfour.”

21. nóvember 2006 – Áttavilltur afgreiðslumaður

Ég kom við á Stansted flugvelli í morgun. Ég byrjaði á því að koma við á innritunarborði hjá Æsland Express og skilaði töskunni minni til afgreiðslumannsins (hvaða orð má nota um karlkyns hlaðfreyjur?) og hann spurði hvort ég vildi sæti við gang eða við glugga.
“Ég vil sæti við glugga, eins framarlega og hægt er og stjórnborðsmegin”, svaraði ég.
“Hvað áttu við?” spurði drengurinn.
Ég ítrekaði ósk mína en lét þess getið að ég vildi sitja hægra megin í vélinni í stað þess að nota orðin starboard side.
“Hvort viltu þá vera hægra megin miðað við að þú snúir aftur eða þú snúir fram?” spurði drengurinn.
“Ég vil vera hægra megin miðað við að ég horfi fram í vélinni, þ.e. stjórnborðsmegin”
“Já, stjórnborða, þú hefðir getað sagt það fyrr” sagði þá drengurinn, keyrði út brottfararspjald fyrir mig og ég hélt inn í fríhöfnina.Eftir þetta gekk allt vel. Vélin var nánast á áætlun og flugfreyjurnar voru óskaplega þægilegar sem og þeir farþegar sem ég hafði samskipti við. Einasta vandamálið var að ég sá ekkert nema Atlantshafið þar til flugvélin lenti í Keflavík þar sem ég sat aftarlega bakborðsmegin í vélinni!

20. nóvember 2006 - Austurríkismenn er lélegir drykkjumenn

Þá er síðustu nóttinni í Tórínó lokið að sinni, en um leið er ástæða til að kynna sér borgina betur því ætlunin er að halda hér ráðstefnu að ári svo það er eins gott að kanna vandlega hvar helstu flatbökustaðina er að finna eins og Pitsu 67 og Tommapitsur.

Ég skrapp aðeins út á lífið ásamt vinum mínum frá Austurríki. Þau drukku nánast ekki neitt, algjörir hænuhausar. Við komum við á einum flatbökuveitingastað og fengum okkur í gogginn á leiðinni í bæinn og svei mér ef Ragnhildur Steinunn (vinnufélagi hans Simma) var ekki sjálf að afgreiða á borð þar inni. (Mynd síðar) Nú er kominn mánudagsmorgunn, ég löngu búin að borða minn morgunmat og pakka í töskuna og sit hér niðri í hjá móttökunni og reyni að ljúga einhverju í mína kæru lesendur. Á sama tíma sýnist mér sem Eva og Jo séu enn hálfsofandi uppi á herbergi og nást varla út fyrr en um hádegi (nýta greiddan tíma á hóteli til hins ýtrasta). Ætlunin er að kíkja aðeins í kaupfélagið og athuga hvort nýjasta tískan af vaðmálspilsum og sauðskinnsskóm séu komin í búðina áður en haldið verður á flugvöllinn og áleiðis heim á leið, en samkvæmt áætlun mun ég þurfa að moka af bílnum um þrjúleytið á morgun.

P.s. Hér er ágætis veður, brakandi þurrkur og mér sýnist sem heyskapur sé góður. Blessaðir Rómverjarnir mættu þó vera aðeins duglegri við að taka til í kringum sig.

19. nóvember 2006 - 2. kafli - Líkklæði Krists

Það var alltaf á áætlun að kíkja á "líkklæði Krists" ef komið yrði til Tórínó og eftir að fundinum okkar lauk í hádeginu var komið við í kirkju. Ekki var það verra á þessum degi, en reynt er að halda alþjóðadag "Transgender Day of Remembrance" á þeim sunnudegi sem næstur er 20. nóvember. Þegar ég fór að spyrjast eftir kirkjunni þar sem líkklæðin eru geymd, var mér bent út á næsta torg örfáa metra frá fundarstaðnum okkar, en gatan er að auki við kirkjuna, Via della Basilica. Það var því byrjað á að rölta út á horn og í kirkju. Ekki vildu kirkjuverðirnir opna kistuna og sýna okkur líkklæðin, en leyfðu okkur að taka myndir þar inni að vild, þar á meðal af kistunni sem geymir gersemarnar. Muna að klikka til að sjá fulla stærð.

Annars allt í góðu. Ég er búin að ganga fæturna upp að hnjám og svo er örlítið teiti í kvöld.

19. nóvember 2006 - Formaðurinn okkar er þrælahöfðingi

Senn fer þessum fundi að ljúka. Við vorum að til klukkan að verða ellefu í gærkvöldi og byrjuðum aftur klukkan níu í morgun svo lítið hefur verið um skemmtanir. Að sjálfsögðu mætti formaðurinn of seint, enda löngu orðinn opinber karlmaður, ekki bara andlegur karl og rekur okkur áfram eins og hinn versti harðstjóri.

Eftir hádegið er á áætlun að kíkja hér í næsta hús og athuga hvort líkklæði Krists eru ófölsuð. Síðan verður hægt að líta á lífið hér í kring og svo er búið að bjóða í partí í kvöld hjá einhverjum ítalsk/austurrískum hjónum hér í bænum og kannski taka einn bryggjurúnt.

Það verður svo haldið áleiðis heim annað kvöld. Meira bull síðar.

P.s. Það er enginn snjór hérna.

18. nóvember 2006 - 3. kafli - Menningarsjokk

Við höfum setið á fundi hér í allan dag í gamla hverfinu í Tórínó og rætt landsins gagn og nauðsynjar, ekki komist út, ekki einu sinni á krána til væta í okkur kverkarnar, enda er formaðurinn hinn mesti harðstjóri. Það er kannski eins gott að fólk er ekki að drekka mikið. Þegar ég var búin að sitja á fundinum í sex tíma fannst mér tími til kominn að skreppa á salernið. Ég snéri öfug út aftur því ekkert var klósettið, einungis gat á gólfinu.

Ég rifjaði það upp fyrir mér að síðast þegar ég sá salerni þessarar gerðar var á Ítalíu 1974. Greinilega er ég sem Íslendingur góðu vön.

Í kvöld á að skreppa í bæinn og fá sér gott að borða og drekka með. Það er eins gott að salernin séu í lagi á þeim veitingastaðnum.

18. nóvember 2006 – 2. kafli - Schumacher númer tvö í Tórínó

Það rigndi þegar ég kom til Tórínó. Það var engin smárigning. Það rigndi eins og hellt væri úr fötu. Ég var orðin of sein til fundar og flýtti hvað ég gat í gegnum flugstöðina og út í leigubíl sem var þar fyrir utan og svo var ekið af stað.

Mér fannst leigubílstjórinn keyra hratt þótt ekki hefði ég óskað eftir því við hann að flýta sér og spennti öryggisbeltin þar sem ég sat afturí. Á hraðbrautinni frá flugvellinum og inn í borgina var 100 km hámarkshraði og ég sá mælinn liggja í 140 í úrhellinu og þótt varla sæist framfyrir bílinn vegna bleytunnar. Svo komum við að framkvæmdasvæði, 80, svo 60, loks 40, en bílstjórinn virtist taka öllum skiltunum sem áskorun því skyndilega var hann kominn upp í 160.

Fáeinum mínútum og tíu nöglum síðar var hann kominn að hóteldyrunum þar sem fólkið átti ekki von á mér fyrr en löngu síðar. Ekki sá mikið af andliti bílstjórans, en hann hlýtur að vera búinn að sækja um plássið hans Michaels Schumacher hjá Ferrari.

18. nóvember 2006 – Ítali með tvo farsíma

Þegar ég beið í biðröð á Stansted eftir innritun í flugið til Ítalíu, veitti ég athygli manni á milli þrítugs og fertugs sem var að tala í síma. Þetta var myndarlegur maður, óaðfinnanlega klæddur og snyrtur og talaði látlaust í síma. Málrómurinn var sterkur og ítalskan hjá honum var óvenjuskýr og auðvelt fyrir mig að greina orðaskil. Það var bara að maðurinn var með farsíma í báðum höndum og hringdi í þá til skiptis, en talaði einungis í annan þeirra, talaði hátt og mátti ætla að hann væri í góðu sambandi við móður sína.

Maðurinn bar það með sér að vera algjör frekjuhundur, tróð sér framfyrir einn að öðrum í biðröðinni og í hvert sinn tók hann upp símann og hringdi í mömmu. Áður en langt um leið stóð hann fremstur í biðröðinni og þar af leiðandi fyrstur til að innrita sig. Hann var fyrstur að afgreiðsluborðinu út í vél og hringdi í mömmu að venju, en þá fór í verra. Það hafði orðið seinkun á komu flugvélarinnar vegna úrhellisrigningar og að auki hafi raninn slegið út og því þurftu farþegarnir að hlaupa út að vél í rigningunni. Minn maður óttaðist að leysast upp í rigningunni og fór í regnjakka og hringdi í mömmu, en á meðan ruddust margir farþegarnir framhjá honum og út í vél og mér sýndist hann fá afleitt sæti í vélinni (það eru ekki númeruð sæti hjá Ryan Air).

Svo var flogið af stað og maðurinn þagði þessa tæpu tvo tíma sem flugið tók. Um leið og vélin var lent heyrði ég hvar hann kallaði í mömmu. Það var sama sagan í Tórínó, úrhellisrigning, enginn rani og farþegarnir þurftu að fara með flugvallarrútu að flugstöðinni. Ítalinn okkar komst ekki í fyrri rútuna, en varð að bíða undir vængnum eftir næstu rútu. Hið síðasta sem ég heyrði til hans var inni í flugstöðinni, en hann var þá enn úti við dyr í langri biðröð að vegabréfaskoðun og talaði við móður sína svo hátt, að öll flugstöðin heyrði hvert einasta orð.

Ég er enn að velta hinum símanum fyrir mér. Úr því annar farsíminn var auðsjánlega til að vera í beinu sambandi við mömmu, ætli hinn síminn hafi verið til Drottins allsherjar?

17. november 2006 - 2. kafli - Komin a Stansted

Ferdin gekk vel. 'A Keflavikurveginum sa eg leynilogguna fra Hafnarfirdi liggjandi i leynum og bidandi eftir einhverjum sem faeri kannski hugsanlega upp i 95, en theim brast bogalistin thvi thad var engin umferd klukkan halffimm ad morgni.

Velin var full af folki a leid a arshatid sem og nokkrum fotboltabullum sem halda med Rassenal, theirra a medal kallinn hennar Gerdar. Mer syndist hann vera edru. Fyrir framan voru sex bullur 'i hop og toludu hatt og mikid. Thad var ekki fyrr en eldingu laust i velina sem their thognudu smastund, en svo heldu their afram eins og ekkert hedfdi i skorist.

Annars allt i godu. Thad er agaett vidtal vid mig i DV i dag. Sem betur fer er thad litid aberandi. Thad var thad sem Kjoinn var ad tala um.

Lofa ad skila kvedjum til Michael Schumacher fra Sardinunni

17. nóvember 2006 - Ókristilegur tími

Ég átta mig á því nú þegar ég er búin að koma mér á fætur um miðja nótt, að forráðamenn flugfélaga hafa gleymt að til nokkuð sem heitir að vakna á kristilegum tíma að morgni. Því er ég hér stúrin, kettirnir í fýlu og framundan bíður löng leið til Kebblavíkur í ísköldum bílnum.

Mér skilst að það verði eitthvað hlýrra á þeim slóðum sem ég stefni á og það á sama tíma og Hitaveitan græðir á tá og fingri á góðri sölu á heitu vatni.

16. nóvember 2006 - 2. kafli - Loksins loksins ...

... kom jákvæð sænsk frétt um hvalveiðar Íslendinga.

Eins og flestir Íslendingar vita, hafa Svíar beitt sér mjög gegn hvalveiðum Íslendinga. Í fimmtudagsblaði Dagens nyheter kom ný frétt ásamt viðtali við Guðmund Árna Stefánsson sendiherra:

http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=678&a=589053&previousRenderType=6

16. nóvember 2006 – Að vera í Evrópusamstarfi

Eins og ég hefi verið að monta mig af, þá er ég að fara í helgarferð til Tórínó á Ítalíu á föstudaginn, en þar ætlar stjórn Evrópsku transgendersamtakanna (TGEU) að hittast og ræða starfsemina framundan. Allt er þetta óskaplega gott og ég uppfull tilhlökkunar að hitta vinina og vinkonurnar, ræða við þau málin og borða og drekka saman og kannski skreppa saman út á lífið eina kvöldstund og versla lítilsháttar jólagjafir á mánudeginum áður en haldið verður heim.

Einhver skaut að mér þeirri spurningu hvort fólkið væri eins og trönsurnar í sjónvarpsþáttunum í Little Britain. Því er til að svara að svo er ekki. Að venju mætir tugur til hálfur annar tugur fólk af öllum stærðum og gerðum, karlar og konur og fólk sem ekki vill skilgreina kyn sitt, yfirleitt fólk sem er búið að reyna ýmislegt í lífinu í gegnum margra ára baráttu og er tilbúið að aðstoða og styðja annað fólk í sömu aðstæðum við að takast á við lífsbaráttuna.

Einn er þó reginmunur á mér og öllum hinum í þessu Evrópusamstarfi. Mörg koma akandi á eigin bílum að heiman, frá Þýskalandi, Austurríki, en Rosanna kemur til fundar með strætó eða á reiðhjólinu. Önnur koma með lest og fólkið frá Bretlandseyjum kemur með flugi. Ég ein þarf að millilenda og bíða á flugvelli í marga klukkutíma og síðan gista á heimleiðinni. Að auki þarf ég að reiða af hendi það gjald sem fylgir því að búa í einu dýrasta landi í heimi og greiða himinhátt lausnargjald fyrir að komast frá átthagafjötrunum. Þannig þarf ég að greiða yfir 30 þúsund krónur fyrir ferðina með “lággjaldafélaginu” Iceland Express, Keflavík-Stansted-Keflavík, en einungis fimm þúsund krónur með Ryan Air fyrir ferðina Stansted-Torino-Stansted. Ég vil þó taka fram að sú þjónusta sem ég hefi fengið af hálfu starfsfólks Iceland Express hefur verið framúrskarandi og á það jafnt við um starfsfólk á jörðu niðri sem og flugáhafnir.

Reyndar hefi ég aðeins einu sinni orðið fyrir vonbrigðum með þjónustuna um borð, en það var hjá SAS og danskur flugþjónninn átti annað hvort slæman dag eða var löngu búinn að missa áhugann á starfi sínu og hálfpartinn kastaði viðbitinu í farþegana.

Loks vil ég taka fram að ég hefi einu sinni fengið styrk vegna þessara ferða minna. Það var frá Samtökunum 78 með því að ég sat hluta af alþjóðaráðstefnu Alþjóðasamtaka samkynhneigðra í Genf í Sviss ásamt með þátttöku minni í fundum Evrópsku transgendersamtakanna og ráðstefnu ILGA (Alþjóðasamtök samkynhneigðra) um transgender málefni og málefni tengd atvinnuþátttöku. Ég kann Samtökunum 78 mínar bestu þakkir fyrir einlægan stuðning. Ef einhver veit um aðila sem vilja styrkja þátttöku Íslendinga í slíku alþjóðasamstarfi, má hann eða hún gjarnan láta mig vita. Ég get ekki látið fjárvana fjölskylduna styrkja mig aftur til slíkra ferða eða sótt endalaust úr eigin vasa ofan á hefðbundna lífsbaráttu.

-----oOo-----

Loksins fær Jónas (sá sem gaf okkur fallegustu ljóð íslenskrar tungu) innilegar hamingjuóskir með 199 ára afmælið.

15. nóvember 2006 – Tæknileg mistök...

....voru orðin sem Árni Johnsen notaði um óskammfeilna áráttu sína eftir fjármunum annarra. Í viðtali við sjónvarpið nefndi hann auk þess, að hann hefði ákveðið fyrir alllöngu að helga líf sitt starfi fyrir fólkið í landinu. Þetta er í fyrsta sinn sem ég hefi heyrt að þjófnaður frá ríkissjóði sé starf fyrir fólkið í landinu. Allir vita hvernig það fór.
Þessi maður verður væntanlega í öðru sæti á lista Sjálfstæðisflokksins í Suðurlandskjördæmi í Alþingiskosningunum á vori komanda. Ég spyr á móti: Kann þessi maður ekki að skammast sín?

Tæknileg mistök voru sömuleiðis orðin sem ríkisstjórn Ísraels notaði um eldflaug sem geigaði og drap 18 saklausar persónur. Ber að skilja afsökunina sem svo að þeir hafi ætlað að myrða aðrar 18 persónur?

Tæknileg mistök verða vonandi aldrei notuð um hjónavígslu á þessum degi fyrir 31 ári síðan. Ég ætlaði að standa mig í hjónabandi, en það reyndist mér ókleyft og endaði með skilnaði tæpum áratug síðar. Það er kannski mín skömm, en á það ber að líta að ávöxtur þessarar hjónavígslu voru þrjú yndisleg börn sem nú eru uppkomin og farin að geta af sér eigin börn. Maður notar ekki orðið mistök yfir börnin sín, ekki einu sinni tæknileg mistök í því skyni að sópa yfir skömmina.

-----oOo-----

Ég heyrði mjög safaríka kjaftasögu á þriðjudeginum og fjallaði hún um mig. Samkvæmt henni er sæmilega þekkt kona hér á Reykjavíkursvæðinu skilin við eiginmanninn, orðin yfirlýst lesbía og farin að búa með mér. Til að fyrirbyggja misskilning, þá er enginn fótur fyrir þessari annars ágætu kjaftasögu og ég held áfram að búa ein með mínum tveimur kisum.

14. nóvember 2006 – Mikið að gera

Ég tók eftir því á mánudeginum er ég fylgdist með fréttum, að banaslysið á Reykjanesbrautinni átti hug fólks allan. Það er eðlilegt því þarna átti sér stað hörmulegur trassaskapur ásamt hugsanlegum ofsaakstri og ölvunarakstri.

Ég ætla ekki að réttlæta klaufaskap og handvömm vegagerðarmanna. Það er ljóst af fréttum að þeir fóru eftir lágmarkskröfum Vegagerðarinnar. Síðan má deila um hvort lágmarkskröfurnar séu nægar til að tryggja umferðaröryggi. Ef ég er að aka í Svíþjóð á vegi þar sem er 90 km hámarkshraði, kem ég skyndilega að varúðarskilti með merkjum um vegaframkvæmdir og um leið er ljósaskilti sem segir mér að lækka hraðann niður í 70 km/klst. Nokkru síðar kem ég að öðru skilti sem segir mér að lækka niður í 50 og síðan því þriðja, rétt áður en komið er að framkvæmdasvæðinu þar sem ég verð að lækka ofan í 30. Öll eru skiltin lýsandi allan sólarhringinn og þá loksins kem ég að sjálfu framkvæmdasvæðinu með slíku blikkljósasafni að ég kemst ekki hjá því að hægja á mér og aka varlega.

Er ekki kominn tími til að senda vegagerðarvinnuverkstjórana til Svíþjóðar að læra hvernig á að standa að vegaframkvæmdum?

-----oOo-----

Ég er komin í níu sólarhringa frí, á ekki vakt né vinnu fyrr en miðvikudaginn 22. nóvember. Þetta áttu reyndar að verða ellefu sólarhringar, en ég tók eina aukavakt. Samt er hægt að nýta þessa daga til hins ýtrasta. Vinafólk mitt frá hinum ýmsu ríkjum Evrópu og samherjar í baráttunni ætlum að hittast suður á Ítalíu næstkomandi laugardag og bera saman bækur okkar og ræða baráttuna framundan. Sjálf sá ég lengi vel ekki möguleika á að komast á fundinn vegna fjárhagsvandræða, en dýrar framkvæmdir við blokkina hjá mér setja mark sitt á peningamálin. Þá kom lausnin óvænt, en eldri sonurinn bjargaði ferðinni og nú er allt klappað og klárt og ég get farið að raða í ferðatöskuna.

-----oOo-----

Svo fær Surtsey hamingjuóskir með 43 ára afmælið.

13. nóvember 2006 – Af umferðarmerkingum

Um miðjan september var ég á ferð í miðborg Reykjavíkur seint að kvöldi og rigningarúði úti. Ég ók Lækjargötuna til norðurs á vinstri akrein, en bílarnir á hægri akrein ætluðu greinilega að halda austur Hverfisgötu. Ég ætlaði svo áfram út á Kalkofnsveginn, en þá veitti ég því skyndilega athygli að búið var loka leiðinni með gráum steinklossum sem sáust mjög illa í myrkrinu. Hvergi voru nein merki þess hvert átti að fara, til dæmis hvort önnur akreinin til suðurs væri frátekin fyrir umferð til norðurs. Ég þorði ekki að taka áhættuna og með hjálp tillitssamra leigubílstjóra, tókst mér að komast inn á Hverfisgötuna, síðar niður á Sæbraut og heim. Síðar heyrði ég útvarpsauglýsingar þess efnis að lokanir væru við Kalkofnsveg, en sjálf hefi ég ekki farið niður í bæ að kvöldlagi á bílnum síðan þá.

Þetta kom mjög sterkt upp í hugann þegar fréttir bárust af banaslysi á Reykjanesbraut á laugardagskvöldið og alvarlegar athugasemdir gerðar við merkingar á vinnusvæðinu við Reykjanesbrautina. Þá var einnig rætt um fleiri staði með ónógar merkingar eins og gatnamót Vesturlandsvegar og Suðurlandsvegar auk Kalkofnsvegarins og Sæbrautina ofan við Sundahöfn.

Þegar ég bjó í Svíþjóð kom ég oft að gatna- og vegaframkvæmdum. Þær voru undantekningarlaust merktar löngu áður en komið var að framkvæmdasvæðinu og hjáreinar vel merktar með ótal blikkljósum og lýstar upp eins og kostur var.

Nú eru framkvæmdirnar á Reykjanesbrautinni búnar að kosta mannslíf. Vonandi verður það til að þessi mál verði tekin föstum tökum hér eftir og að ekki þurfi að heyrast meira af slíkum slysum í framtíðinni.

12. nóvember 2006 - Grátur og gnístran tanna...

... heyrðust úr ranni mínum þegar ljóst var hvert stefndi í prófkjöri Samfylkingarinnar í Reykjavík og Guðrún Ögmundsdóttir úti í kuldanum. Getur það virkilega verið að staða mín, annars transgender fólks og samkynhneigðra sé virkilega svo lágt metin að okkar ákafasta stuðningsmanneskja skuli send út í ystu myrkur?

Ég hefi svosem lengi vitað að stuðningur minn við einstaka manneskju eða málefni hefur aldrei mælst vel fyrir, en samt. Guðrún Ögmundsdóttir á ekkert slæmt skilið og erfitt að sætta sig við að kjósendur Samfylkingarinnar skuli hafna henni. Sjálf fór ég að velta því fyrir mér hvort Samfylkingin væri raunverulega sá stjórnmálaflokkur sem ég hélt hana vera. Við höfðum orðið fyrir erfiðum úrslitum í hverju kjördæminu á fætur öðru og núna í Reykjavík. Við okkur blasir sú grátlega staðreynd að Samfylkingin er að verða karlrembuflokkur sömu gerðar og Sjálfstæðisflokkurinn. Sjálf græt ég hörmulega útkomu Guðrúnar Ögmundsdóttur, Bryndísar Ísfoldar og lélegan árangur Ástu Ragnheiðar.

Það er ljóst að smalarnir unnu þetta prófkjör. Það er ekki annað að gera en að taka þátt á fullu þetta árið, en koma í veg fyrir illindi smalanna með jákvæðu flokksstarfi næstu árin og koma svo á fullu til starfa og sigurs að fjórum árum liðnum.

Það verður erfitt að vinna þessar kosningar nema íhaldið klúðri sínum málum enn frekar en orðið er. Kannski að sakamannalisti Sjálfstæðisflokksins bjargi okkur að einhverju leyti. Guðrún Ögmundsdóttir má þó vita að störf hennar í þágu minnihlutahópa samfélagsins verða áfram í huga okkar og við munum standa áfram með henni hvað sem á dynur, vonandi öll full þakklætis í hennar garð.