18. desember 2006 – “Á Valhúsahæðinni ...

... er verið að krossfesta mann.”

Loksins, loksins, kom eitthvert safaríkt slúður. Stöð 2 hafði vissu fyrir ásökunum sínum og auglýsti vel og vandlega að maður yrði tekinn af lífi með krossfestingu klukkan 22.25. Til að gera málið enn forvitnilegra var þess vandlega getið að þátturinn yrði stranglega bannaður börnum.

“Og fólkið kaupir sér far með strætisvagninum til þess að horfa á hann.”

Löngu áður en þátturinn hefst, er fólk búið að koma sér fyrir í sjónvarpssófanum með popp og kók því það skyldi ekki missa af krossfestingu þessa villutrúarmanns. Börn jafnt sem gamalmenni troðast í sófann og velta fyrir sér hvort Gummi í Byrginu sé Mummi í Mótorsmiðjunni eða hvort hann sé djöfullinn uppmálaður. Hann sem má ekki vamm sitt vita, hefur gert sig legorðssekan og auk þess notað svipur og allskyns lostatæki.

“Það er sólskin og hiti og sjórinn er sléttur og blár.”

Ekki er það alveg sannleikanum samkvæmt. Úti er frost og nepja sem á betur við í landi sem drepið hefur heilu kynslóðirnar úr vosbúð og kulda og danskri áþján, en í næsta versi deilir enginn um sannleikann:

“Þetta er laglegur maður með mikið enni og mógult hár”

Í sjónvarpsþættinum er manninum gefinn kostur á að svara ásökunum áður en krossfestingin fer fram. Hann svarar röggsamlega og hiklaust. Hann hefur orðið fyrir röngum sakargiftum. Fólk hefur stolið frá honum og fólk hefur lætt dónaskap inn á tölvurnar hans. Sjálfur er hann vel kvæntur og á börn og enginn efast um að hann hefur bjargað margri sálinni frá glötun. En samt. Réttlætið hefur sinn gang og því er framfylgt með krossfestingu.

“Og stúlka með sægræn augu segir við mig:
Skyldi manninum ekki leiðast að láta krossfesta sig?”

Þá höfum við heyrt páskaboðskap Stöðvar 2, en afsakið: Eru ekki að koma jól?

(Innan gæsalappa: Passíusálmur nr 51, eftir Stein Steinarr)

17. desember 2006 – Skulu dæmdir af verkum sínum ....

..... voru orðin sem Jón Sigurðsson gaf árangri Framsóknarflokksins í landsmálunum síðustu 90 árin.

Þar sem ég var í vinnunni og fylgdist með fréttum af 90 ára afmæli Framsóknarflokksins, fóru í gegnum huga minn stuðningur fyrrum formanns Framsóknarflokksins við innrás og fjöldamorð í Írak. Sömuleiðis var mér hugsað til þeirra 80 Framsóknarmanna sem hafa fengið bitlinga hjá Reykjavíkurborg að sögn Björn Inga Hrafnssonar og þá sérstaklega þess þeirra sem Reykvíkingar höfnuðu en fékk samt feit embætti. Í gegnum hugann fór sú spilling í mannaráðningum og bitlingum sem Jónas frá Hriflu innleiddi hér á landi í árdaga Framsóknarflokksins og nú síðast, hvernig Framsóknarmenn hafa hreinlega keypt sér fylgi í síðustu tvennum kosningum.

Á afmælisfundi Framsóknarflokksins reigði sig formaður flokksins sjálfur Jón Sigurðsson eins og Gissur jarl Þorvaldsson á meðan utanríkisráðherrann virðist hafa verið í Noregi að semja við þarlent konungsvald um yfirtöku landsins rétt eins og Gissur jarl og Þórður kakali á þrettándu öld. Á mánudag ætlar kakalinn að gera víðreist og reyna að komast að samkomulagi við Dani, þið vitið, þjóðina sem hefur reynst okkur verst allra þjóða í gegnum aldirnar. Nú eiga þeir að taka að sér varnir þjóðar sem hvorki þarf á dönskum né norskum vörnum að halda. Við vitum hvernig slík svik enda. Hið einasta sem við þurfum á að halda, eru lítt eða ekki vopnuð varðskip, þyrlur og flugvélar sem halda uppi löggæslu og öryggisþjónustu sjófarenda á Norður-Atlantshafi sem og öryggisþjónustu við strendur og á hálendi Íslands, ekkert annað.

Ég hefi verið spurð að því, af hverju ég ræðst ekki að Sjálfstæðisflokknum af sama offorsi og ég ræðst gegn Framsóknarflokknum? Því er til að svara, að Sjálfstæðisflokkurinn er með stefnu, ákveðna stefnu sem er í algjörri andstöðu við lífsskoðanir mínar, en samt stefnu. Með andláti samvinnuhreyfingarinnar hefur Framsóknarflokkurinn enga raunverulega stefnu lengur aðra en það markmið að sitja að völdum og sitja sem lengst að völdum.

Af þessu tilefni og þrátt fyrir hamingjuóskir mínar í gær til þessarar ónefnu af flokki í tilefni af níræðisafmælinu, held ég að best sé fyrir alla aðila að þessi gjörspillti eiginhagsmunaflokkur fái að deyja í friði, saddur lífdaga.

-----oOo-----

Á föstudag rölti ég út á pósthús með nokkur jólakort sem ég hugði koma í póst til vina og vandamanna erlendis. Ofurkisan Hrafnhildur fylgdi mér niður stigana, en öfugt við venjuna þegar ég hleypi henni út garðmegin og fer svo sjálf út að framanverðu, fór ég með henni út í garð og rölti þá leiðina út í pósthús sem er jú örstutt frá heimilinu. Hrafnhildur ofurkisa átti ekki von á því að ég breytti útaf venjunni og rölti því með mér út í pósthús rétt eins og þegar hundur fylgir eiganda sínum. Hún beið svo róleg fyrir utan pósthúsið á meðan ég lauk erindum mínum þar inni og rölti svo með mér heim aftur.

Það er alveg á hreinu, að ekki þarf ég á hundi að halda, þegar ég á jafn húsbóndaholla kisu.

16. desember 2006 – Veðurfræðingar

Einn ágætur frændi minn, ákaflega geðþekkur og léttur í lundu, dæmigerður brandarakarl, lenti í þeirri aðstöðu fyrir einhverjum áratugum síðan, að þurfa að flytja veðurfregnir í sjónvarpi. Frændfólkið sat sem límt fyrir framan skjáinn fyrsta kvöldið sem hann lýsti veðrinu og beið þess að hann færi að reyta af sér brandarana fyrir framan alþjóð, en þvílík vonbrigði.

Þarna var hann á skjánum, ákaflega þurrlegur með samanbitnar varir og svitastorkið enni og þegar hann ætlaði að benda á einhver atriði á veðurkortinu, var erfitt að sjá hvort hann væri að benda á Langanes eða Reykjanes, svo skjálfhentur var hann. Frændinn lýsti svo veðrinu í sjónvarpi allra landsmanna í nokkur ár, en var aldrei eins og hann átti sér á meðan hann var á skjánum, en sem betur fer losnaði hann ávallt úr álögum í hvert sinn sem hann hvarf úr mynd.

Ástæða þess að ég nefni þetta hér, er að ég fæ á tilfinninguna að veðurfræðingum sé uppálagt að vera þurrir og leiðinlegir í sjónvarpi. Oft eru þeir með slíkan angistarsvip að ætla mætti að einhverri ólyfjan hafi verið þvingað ofan í þá og þeim síðan dyfið ofan í sýrubað til að þjáningin verði raunverulegri er þeir birtast á skjánum. Ég er ekki að tala um eitthvert einstakt tilfelli, heldur allan hópinn sem flytur veðurfregnir í Ríkissjónvarpinu, oft svo armæðufullur að maður leggst í þunglyndi yfir veðurspánni sem kannski hljómar upp á sól og blíðu.

Þá er nú munur að fylgjast með Sigga stormi er hann sést á Stöð 2, geislandi af gleði og segjandi brandara eins og honum væri borgað fyrir það (hann fær reyndar borgað fyrir það). Þá er fólkið sem segir veðrið með honum greinilega betur upplýst um góða framkomu í sjónvarpi og mættu veðurfræðingarnir á Ríkissjónvarpinu taka það sér til fyrirmyndar.

Ég skil ekkert í Páli Magnússyni útvarpsstjóra að hafa ekki lagað þennan þátt mála hjá Ríkissjónvarpinu fyrir löngu, þar sem hann hefur nú verið við störf sem útvarpsstjóri í rúmt ár.

-----oOo-----

Þegar fólk heldur upp á níræðisafmælið er oft stutt eftir og vafasamt hvort eigi að óska því til hamingju með afmælið ef það er komið að fótum fram sökum elli og lasleika, jafnvel lagst í kör. Þótt ekki sé hátt risið á Framsóknarflokknum þessa dagana og ýmis merki um ekki sé langt eftir, ætla ég samt að láta kurteisina ráða og óska flokknum til hamingju með níræðisafmælið í dag.

-----oOo-----

Loks er Pottaskefill kominn til byggða og veri hann velkominn eins og bræður hans. Það minnir mig svo aftur á ónefndan matsvein á nýsköpunartogara hjá Bæjarútgerð Reykjavíkur sem var að segja nýjum aðstoðarmanni fyrir verkum í eldhúsinu. Þar sem nýi aðstoðarmatsveinninn var að hamast við að hreinsa súputarínuna (stór súpupottur sem súpan var framreidd í), benti gamli maðurinn honum ofan í tarínuna og sagði rólega en með sinni djúpu og hljómmiklu röddu svo vel heyrðist inn í borðsalinn:
“Þessa klessu þarftu ekki að þvo, hún er gömul”

15. desember 2006 – Jólakortin og skörðótti bryggjukanturinn

Ég hefi setið allt fimmtudagskvöldið og skrifað á jólakort. Ekki get ég sagt að þeim hafi fækkað mikið frá því í fyrra þrátt fyrir fækkun vegna þess að tveir aðilar hafa látist síðasta árið. Á móti kemur að ég hefi eignast fullt af nýjum vinum sem nær undantekningarlaust búa úti í heimi og sjálfsagt að rækta sambandið við. Því verð ég trúlega að semja á jólakort fram eftir nóttu og svo það sem upp á vantar, á föstudag. Ekki veitir af, því kveðjurnar eru þegar farnar að berast mér úr öllum heimshornum.

-----oOo-----

Ég ætla svo að endurbirta athugasemd mína um þennan bryggjukant á Kleppsveginum í von um fleiri athugasemdir en hingað til hafa borist:

Það er búið að reisa heilmikinn bryggjukant á milli Kleppsvegar (íbúðagötunnar) og Sæbrautar (aðalbrautar). Eins og gefur að skilja þegar um gamalt bryggjujárn er að ræða, er hann haugryðgaður og að auki býsna skörðóttur. Ég efa það ekki að ætlunin með þessum bryggjukant langt uppi í landi er annars vegar að hindra börn frá því að fara út á umferðargötuna, hinsvegar minnka hávaðann í blokkunum við Kleppsveginn.

Spurningin er hinsvegar þessi:
Hvað finnst fólki um þennan bryggjukant á þessum stað, útlit hans og fegurðargildi? Ég vil gjarnan fá að heyra álit sem flestra á þessu!

-----oOo-----

Í nótt kemur sá jólasveinninn sem lætur minnst af sér og þolir ekki sviðsljósið, sjálfur Þvörusleikir.

14. desember 2006 – Gísli Baldur Garðarsson ...

...hélt því fram í viðtali við fjölmiðla, að verið væri að láta undan háværum kröfum dómstóls götunnar með því að birta forstjórum olíufélaganna ákærur vegna margumrædds olíusamráðs. Vel mælt, enda hafa verið uppi háværar kröfur að draga höfuðpaura málsins fyrir lög og rétt og láta þá svara til saka fyrir afbrot sín.

En hver er þessi dómstóll götunnar? Ekki er það almenningur sem oft á tíðum hefur lítið lagt til málanna samanber margumrætt Baugsmál sem þó er flesta daga í sjónvarpinu, flestum til ama og leiðinda. Er dómstóll götunnar þá kannski Jón Steinar Gunnlaugsson sem tókst að kjafta sig inn á Hæstarétt með réttum samböndum auk allskyns yfirlýsinga á síðum Morgunblaðsins? Eða er það kannski Sveinn Andri Sveinsson sem hefur rekið hvert málið á fætur öðru á vettvangi götunnar með sífelldum yfirlýsingum í fjölmiðlum um sekt eða sakleysi skjólstæðinga sinna? Kannski Gestur Jónsson og fjandvinir hans Jón H.B. Snorrason og Haraldur Johannessen sem hafa rekið hið viðamikla Baugsmál að miklu leyti á skjánum? (Ég vil taka fram að ég hefi ekki séð sömu athyglissýkina hjá stráknum hans Magnúsar heitins á Grafarbakka, enda væri hann þá ekki sonur hins mjög svo hógværa föður síns)

Gísli Baldur Garðarsson hefur ekki verið vanur að reka mál fyrir fjölmiðlum, heldur hefur hann verið manna duglegastur að láta verkin tala sínu máli og verið fremur hógvær á ótímabærar yfirlýsingar. Því þykir mér skjóta skökku við er hann blandar sér skyndilega í hinn eina sanna dómstól götunnar, lögmannahópinn sem rekur mál sín í fjölmiðlum fremur en í réttarsalnum og fer að kveða dóma í sjónvarpi og útvarpi, löngu áður en dómur fellur.

-----oOo-----

Þá er Stúfur væntanlega kominn til byggða. Öfugt við bræður hans tvo sem komu af fjöllum, kom Stúfur frá Namibíu, nokkuð á undan áætlun hefi ég sannfrétt, en samt kominn og veri hann velkominn eins og andlegir bræður hans.

-----oOo-----

Ég vil endilega fá sem flest álit á bryggjukantinum við Kleppsveg samanber færsluna mína frá því 11. desember.

-----oOo-----

Loks fær þýðandi kvikmyndarinnar 100% menneske sem sýnd var í sjónvarpinu á miðvikudagskvöldið falleinkunn fyrir hörmulega þýðingu myndarinnar. Sjálf valdi ég betri söngva en glassúrvæmna ástarsöngva er ég var komin á skurðarborðið og sönglaði Goodbye Cruel World fyrir hjúkkurnar síðasta augnablikið áður en ég kvaddi gamla lífið.

13. desember 2006 – Óskar Bergsson og Framsóknarflokkurinn

Það er orðið langt síðan ég lagði Framsóknarflokkinn síðast í einelti. Kominn tími til að bæta úr því.

Í maí síðastliðnum voru haldnar borgarstjórnarkosningar í Reykjavík. Annað sæti Framsóknarflokksins vermdi Óskar Bergsson trésmiður eftir að Anna Kristinsdóttir hafði afþakkað sæti á framboðslista flokksins. Reykvíkingar höfnuðu Óskari Bergssyni. Með atkvæðum okkar létum við það heyrast svo ekki væri um villst að við höfnuðum þeim skoðunum sem Óskar Bergsson stóð fyrir, sem og því hvernig hann óð yfir bílastæði fatlaðra á skítugum EXBÉ herjeppanum sínum. Með atkvæðum okkar tilkynntum við stjórnvöldum að við treystum ekki þessum gerspillta stjórnmálaflokki sem var leiddur inn í kosningarnar af aðstoðarmanni manns sem studdi innrás og fjöldamorð í fjarlægu landi.

Það nægði ekki.

Hinn nýi borgarstjóri, Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson, dró Framsóknarflokkinn upp úr foraðinu og hlóð á hann bitlingum sem aldrei fyrr. Ekki einungis fékk aðstoðarmaðurinn fyrrverandi ótrúleg völd miðað við atkvæðamagn á bakvið sig, heldur fékk trésmiðurinn sem við höfnuðum algjörlega, tæpar 380 þúsundir í laun á mánuði fyrir setu í Framkvæmdaráði borgarinnar og skipulagsnefnd auk þess sem hann tók að sér skipulagsvinnu fyrir Faxaflóahafnir fyrir litlar 6500 krónur á tímann. Samtals eru þetta 770 þúsundir á mánuði. Var einhver að tala um spillingu?

Nú hanga þeir Björn Ingi Hrafnsson fyrrverandi ættingi minn og félagi hans Óskar Bergsson í pilsfaldi og þiggja völd að launum fyrir stuðning við Sjálfstæðisflokkinn, ef ekki pilsfaldinum hans Villa, þá í pilsfaldi Hönnu Birnu sem er nánast sú eina í borgarstjórnarmeirihlutanum sem hægt er að hanga í pilsfaldinum á. Ekki líst mér á stöðu mála.

-----oOo-----

Ekki get ég skorist undan ættartengslum við annan Framsóknarmann, sjálfa Valgerði Sverrisdóttur, en við erum sexmenningar í beinan kvenlegg, báðar komnar af Brigittu Þorvarðardóttur í Stíflisdal í Þingvallasveit, en slæmar þykja mér fréttirnar sem hún ber okkur af samningaviðræðum sínum við Dani um að þeir taki að sér varnir Íslands.

Við höfum ákaflega slæma reynslu af þeim aðilum sem hafa boðist til að vernda okkur. Sturlungar seldu varnir okkar til Noregs sem síðar framseldu samninginn til Danmerkur og allir vita hvað það kostaði okkur í möðkuðu mjöli. Í gær rakti ég lauslega hina vondu reynslu okkar af Dönum, en við má bæta að Bretar sem gerðu innrás á Ísland árið 1940 sendu síðar herskip á Íslandsmið í þeim tilgangi að knésetja íslensku þjóðina og hagsmunabaráttu hennar í fiskveiðistjórnunarmálum. Samkvæmt blaðinu sem ég las í gær, reyndu Framsóknarmenn að fá Dani til að gæta landhelgi Íslands á fjórða áratugnum, en það tókst ekki. Nú reynir Valgerður að fá þessa sömu bjórþambandi Bauna til að verja okkur. Af fenginni reynslu ber íslensku þjóðinni að hafna öllum tilraunum til að færa valdið yfir landinu og miðunum og loftinu fyrir ofan okkur í hendur þessari þjóð sem kúgaði okkur um margar aldir.

Kannski er kominn tími til að rifja upp orð þjóðhetju vorrar frá þjóðfundinum í gamla Latínuskólanum, er hann mælti: VÉR MÓTMÆLUM ALLIR.

-----oOo-----

Velkominn Giljagaur. Vegna ummæla um Stekkjarstaur en ekki Stekkjastaur í bloggfærslum og dagblöðum gærdagsins spyr ég sem sú sem ekki veit: Af hverju er Bolungarvík ávallt skrifuð sem Bolungarvík, en ekki Bolungavík? Ef ég man rétt, hefi ég ýmist séð nafnið Bolungavík á Ströndum skrifað sem Bolungavík eða Bolungarvík. Hvar eru íslenskufræðingarnir og hvar eru bæjarstjórahjónin í Bolungarvík?

12. desember 2006 – Gamall Moggi

Orð Ástu Möller alþingismanns um menningu Íslendinga í "Íslandi í dag" urðu til þess á mánudagskvöldið að ég fór að fletta gömlum Mogga frá 1936 í tilraunum mínum til að finna dæmi um hina löngu bindindismenningu íslensku þjóðarinnar. Það leið ekki á löngu uns ég var komin á kaf í gamlar sögur sem nú endurtaka sig á síðum blaðanna þessa dagana.

Um mannvonsku ritstjóra Ekstrabladet gegn íslensku þjóðinni má lesa, ekki bara á síðum Fréttablaðsins síðustu mánuði, heldur og á síðum Morgunblaðsins og þá sérstaklega 5. júlí 1936 bls 3 auk sérstaks flugublaðs daginn áður sem dreift var um bæinn. Ég ætlaði mér að mynda síðuna, en fórst það illa úr hendi og læt mér því nægja að birta slóðina að greininni:

http://timarit.is/mbl/?issueID=407255&pageSelected=2

Valgerður Sverrisdóttir hefur verið að bera víurnar í dönsku ríkisstjórnina um samstarf í öryggismálum. Slíkt hefur einnig verið gert áður. Danir sáu um varnarmál Íslands í mörg hundruð ár og fórst það illa úr hendi. Voru þeir stundum duglegastir við að beina spjótum sínum að Íslendingum sjálfum sbr. Kópavogsfundinn 1662. Þá voru þeir hvergi nálægir á tímum Tyrkjaráns, þegar Jörundur tók hér völdin árið 1809 né þegar baráttan hófst að gagni um landhelgina um aldamótin 1900. Gengu þá dönsku varðskipin undir heitinu heimalningarnir þar sem þau lágu mest í höfn þegar enskir togarar voru að veiðum upp undir landssteinum.

Árið 1936 vildu ónefndir Framsóknarmenn fara í samstarf við Dani um gæslu landhelginnar og má lesa um það hér:

http://timarit.is/mbl/?issueID=407255&pageSelected=2

Ætli faxtæki með fyrirfram ákveðnum texta um uppgjöf, sömu gerðar og Mogens Glistrup lagði til að komið yrði fyrir á borðum dönsku ríkisstjórnarinnar, sé ekki nægilegt sem helsta landvarnartækið á Íslandi komi til innrásar?


Árið 1936 kom hópur þýskra ferðamanna til Íslands með þýska skemmtiferðaskipinu Milwaukee. Ferðamennirnir sendu frá sér kveðju til íslensku þjóðarinnar, þar sem einn ferðamannanna í hópnum, Gunnar Gunnarsson var hylltur. Þessa kveðju má lesa hér:

http://timarit.is/mbl/?issueID=407255&pageSelected=2

Ekki voru allir Íslendingar jafnhrifnir af þessum þýsku ferðamönnum, því einhverjir máluðu slagorð gegn nasistum utan á annan hafnargarðinn, eða eins og segir á bls 6 í þessu sama Morgunblaði: “Gestir Íslendinga svívirtir af kommúnistabullum”

Í fréttinni segir m.a.:
“Vjer vitum að hinn siðspilti þorparalýður sem sver sig undir blóðmerki kommúnismans svífst einskis til að svívirða foringja Þýskalands. Þótt lítilsigldri ríkisstjórn hafi ekki tekist að hefta þennan óaldarlýð, þá verður þó að krefjast þess að þeir geri ekki þjóðinni skömm með því að svívirða gesti vora.”

Ætli við þurfum nokkuð að efast um afstöðu Morgunblaðsins til heimsmálanna á þessum tíma?
Þess má geta að á þessum tíma sat hér ríkisstjórn Framsóknarflokks og Alþýðuflokks undir forystu Hermanns Jónassonar.
Það verður að smella á myndirnar til að sjá þær stærri.

-----oOo-----

Við getum alltjent fagnað innrás fyrsta jólasveinsins í nótt. Velkominn Stekkjarstaur :)

11. desember 2006 – 2. kafli – Skörðóttur bryggjukantur langt frá sjó

Það er búið að reisa heilmikinn bryggjukant á milli Kleppsvegar (íbúðagötunnar) og Sæbrautar (aðalbrautar). Eins og gefur að skilja þegar um gamalt bryggjujárn er að ræða, er hann haugryðgaður og að auki býsna skörðóttur. Ég efa það ekki að ætlunin með þessum bryggjukant langt uppi í landi er annars vegar að hindra börn frá því að fara út á umferðargötuna, hinsvegar minnka hávaðann í blokkunum við Kleppsveginn.

Spurningin er hinsvegar þessi:
Hvað finnst fólki um þennan bryggjukant á þessum stað, útlit hans og fegurðargildi? Ég vil gjarnan fá að heyra álit sem flestra á þessu!

11. desember 2006 – Týndur sonur snýr heim

Það urðu fagnaðarfundir í Helvíti í gær þegar einn hinna virtustu og duglegustu sona Andskotans snéri heim úr langferð sinni til yfirborðs jarðarinnar. Það var líka talin ástæða til að fagna. Maðurinn hafði komið þúsundum íbúa Chile fyrir kattarnef, en fangelsað og pyntað tugi þúsunda til viðbótar. Í stað þess að gráta mikið örlög þessa manns, læt ég mér nægja að birta hér hluta pistils sem ég birti 11. september fyrir tveimur árum á gamla blogginu:



Ég er að horfa á gamla ljósmynd á netinu. Á myndinni eru þrír heimsþekktir einstaklingar. Einn þeirra er rithöfundurinn og Nobelsverðlaunahafinn Pablo Neruda. Annar er forseti Chile, Salvador Allende. Þriðji maðurinn er ljóðskáldið og söngvarinn Victor Jara. 11. september 1973 var örlagadagur fyrir þessa menn.

11. september gerði herinn uppreisn undir stjórn Augusto Pinochet og byrjaði í hafnarborginni Valpariso. Síðan voru gerðar loftárásir á höfuðborgina Santiago og herinn réðist inn í forsetahöllina þar sem forsetinn beið örlaga sinna. Hann var myrtur með köldu blóði.

Fjöldi fólks var myrtur af hernum á götum úti en öðrum var smalað ínn á íþróttaleikvang í borginni eins og fé í rétt. Þar var fólk pyntað og myrt eftir geðþótta herforingjanna. Meðal hinna handteknu var ljóðskáldið og söngvarinn Victor Jara. Til að tryggja að hann gæti ekki beitt gítarnum fyrir sig í söngvum sínum gegn fasistum, voru hendur hans mölbrotnar. Hann var svo myrtur af herforingjaklíkunni 17. september 1973. Svona verknaður yrði kallaður einbeittur brotavilji ef Augusto Pinochet væri fyrir íslenskum dómstól. Viku síðar lést Pablo Neruda úr hvítblæði þar sem hann var í útlegð. Talið er að morðin á vinum hans og baráttufélögum og hörmungarástandið í Chile þessa hræðilegu daga í september 1973 hafi flýtt fyrir dauða hans.

Í nærri tuttugu ár hélt Pinochet chileönsku þjóðinni í heljargreipum herforingjastjórnarinnar. Er lýðræðisleg stjórn komst aftur til valda reyndi Pinochet að tryggja sér áframhaldandi friðhelgi og gekk það um tíma, en með tímanum sást betur hve stjórnartíð hans hafði verið grimmúðleg og lamað andlegan þrótt þjóðarinnar og kröfur urðu sífellt háværari um að honum yrði refsað fyrir glæpi sína.

Spænskur rannsóknardómari gerði kröfu um framsal Pinochet er sá síðarnefndi var staddur í Englandi 1998. Dómarinn hafði undir höndum nöfn á fjórða þúsunda manna sem herforingjaklíka Pinochet hafði sannanlega myrt þessa örlagadaga 1973. Pinochet komst undan með hjálp enskra ráðamanna. Nú er loks verið að svipta hann friðhelgi svo hægt verði að draga hann fyrir dómarann fyrir ódæðisverk sín.

Í raun veit enginn hversu mörg mannslíf Pinochet hefur á samviskunni. Þau skipta kannski tugum þúsunda. Það verður þó að hafa í huga að Pinochet hefði aldrei getað myrt allan þennan fjölda og haldið landi sínu í helgreipum í áratugi nema fyrir það að hann átti sér trausta bakhjarla við fjöldamorðin. Bakhjarlarnir voru ríkisstjórn Bandaríkjanna. Þeir hafa krafist þess að við vorkennum þeim hástöfum er þeir verða sjálfir fyrir hryðjuverkum.

Það skulum við gera. Bandaríska þjóðin á það skilið að við vorkennum henni. Henni er vorkunn.

10. desember 2006 – Lýðheilsustofnunin Stasi

Fyrir nokkrum árum síðan var sett á laggirnar stofnun á Íslandi sem á vinna í anda sumra þeirra verkefna sem Stasi í Austur-Þýskalandi sá um, það er eftirlit með því að alþýða landsins færi ekki framúr sjálfri sér, misþyrmdi hvorki börnum né dýrum, reykti ekki óhóflega og borðaði ekki óhollan mat. Mér skilst að þessi stofnun hafi hlotið heitið Lýðheilsustofnun og er einhver sá versti óskapnaður sem stofnaður hefur verið á Íslandi á eftir leyniþjónustu feðganna Bjarna og Björns.

Lýðheilsustofnun á að gæta þess að fólk reyki sig ekki í hel, borði ekki yfir sig og annað það sem þeim kemur ekkert við, eftirlitsstofnun um hegðun þegnanna. Tóbaksvarnarnefnd var innlimuð í Lýðheilsustofnun og ýmis afskiptasemi af hegðun þegnanna virðist vera innbyggð í þessa furðustofnun .

Nýjasta útspil Lýðheilsustofnunar er að ekki megi lækka gjöld á gosdrykki þar sem þeir eru óhollir. Þessi norsk/austur-þýska afskiptasemi er óþolandi. Ef fólk getur ekki sjálft ákveðið hvað þeim og börnum þeirra er fyrir bestu, er Lýðheilsustofnun enn verri eftirlitsaðili. Hún hefði betur aldrei verið stofnuð og úr því hún hefur verið stofnuð, er best að leggja hana niður hið bráðasta.

-----oOo-----

Hetjur vorar í Halifaxhreppi hafa verið að hrista af sér rykið að undanförnu og vaða nú upp kvenfélagsdeildina eftir að hver ósigurinn á fætur öðrum elti þær í haust. Sitja þær nú í 12. sæti deildarinnar eftir stórsigur á heilögu albínóunum 4-1.

Þá hefur heldur betur orðið viðsnúningur hjá köppunum í Sameiningu Mannshestahrepps, því þeir hafa verið að tapa leikjum að undanförnu og nú síðast duttu þeir útúr rassvasabikarkeppninni eftir tap í framlengingu gegn einhverju liði af Miðhálendinu sem enginn kann að nefna.

9. desember 2006 - Lífeyrisgreiðslur

Fyrir nokkrum árum síðan byrjaði eitthvert merkilegt æði í þjóðfélaginu. Allt í einu byrjaði þjóðin að spara í svokölluðum séreignarsjóðum. Með því að greiðslur sem námu 0.2 % af heildartekjum lögðust við 2% sem var framlag einstaklingsins og skattgreiðslum frestað af þessum aurum þar til við úttekt, myndaðist ákveðinn stofn sem átti að vera góður að grípa til þegar á þyrfti að halda í ellinni.

Kona ein hlýddi þessum góðu ráðum sem jakkafataklæddir ungir menn ráðlögðu henni og lagði fyrir í séreignarsparnað. Þegar hún var hætt að vinna og taldi sig þurfa á peningum að halda og ætlaði að taka út þessar 400.000 krónur sem hún átti inni, reyndust þær aðeins vera 9.000 krónur vegna tekjutengingarákvæða.

Ég skrifaði heilmikla drápu um þennan lífeyrissparnað um daginn, en birti ekki strax. Síðan það var, hefur verið ákveðið að gera nokkrar breytingar á séreignarlífeyri svo að þau mistök sem gerð voru, muni ekki endurtaka sig.

Ég er í hópi þess fólks sem lagði fyrir á þennan hátt og á nú rúmlega hálfa aðra milljón í séreignarsparnaði. Þrátt fyrir þessar nýju reglur sem á að setja, sýnist mér sem að það borgi sig fyrir mig að taka út allan lífeyrissparnaðinn um leið og ég næ sextugu og leggja inn á venjulegan bankareikning.

Eftir allt saman virðist sem lífeyristryggingin mín sem ég keypti hjá ónefndum tryggingasala og sem ég taldi mig stórtapa á í upphafi, sé sú eina sem ætlar að skila raunverulegum sparnaði til framtíðar.

Það er svo önnur saga að það var haldið kaffiboð fyrir eftirlaunafólk Orkuveitunnar á fimmtudag og öll bílastæðin fylltust af flottum jeppum.

-----oOo-----

Maggi mágur fær svo hjartanlega afmæliskveðjur með 62 ára afmælið. Karlkvölin þarf að fara til Jótlands um jólin ásamt systur minni að mála nýja húsið sem þau voru að kaupa og ætla að búa í á elliárunum. Þó kunna þau, held ég, ekki orð í dönsku. Flott hjá þeim.

-----oOo-----

Ekki mun fuglasöngur heyrast um himinhvolfin þessa helgina eins og áætlað var, en Christer Fuglasöngur (Fuglesang) frá Svíþjóð er á leið í sína fyrstu geimferð. Henni var frestað vegna veðurs.

8. desember 2006 – Tilraun til leti

Ég ákvað í gær að taka mér nokkurra klukkustunda frí frá bloggi og setti því enga færslu inn á miðnætti eins og ég er vön. Það er skemmst frá að segja að engin kvörtun hefur enn borist og styður það tilgátu mína þess efnis að blogg mitt sé bæði hugmyndasnautt og leiðinlegt. Þetta gefur mér um leið tækifæri til að taka mér frí dag og dag, enda erfitt að halda úti daglegum bloggfærslum 365 daga á ári.

Orð mín má þó alls ekki túlka sem svo að til standi að hætta, heldur einungis að fækka bloggfærslum úr 31 í 30 á mánuði. Eða var ástæðan kannski sú að ég var á aukalegri næturvakt í nótt á stað þar sem enginn er veraldarvefurinn, bara veröldin sjálf?

7. desember 2006 – Átthagafjötrar

Ég er enn í rusli eftir síðustu ferð mína til Evrópu. Ekki er það vegna þess að ferðin hafi verið neitt leiðinleg, langt í frá, né heldur að þjónustan hafi verið neitt slök. Hinsvegar finnst mér það fáránlegt að ferðin með “lággjaldafélaginu” Æsland Express skuli hafa verið helmingur kostnaðar við ferðina að áfengi og fríhafnarverslun frátalinni. Farmiðinn með Æsland Express kostaði með öðrum orðum jafnmikið og ferð með Ryan Air frá Englandi til Ítalíu og til baka aftur auk þriggja nótta á hóteli á Ítalíu og einnar nætur á hóteli í Stansted.

Það hefur verið rekinn vægðarlaus áróður gegn Ryan Air í löndum Evrópu á undanförnum árum, sumt kannski satt, en annað sem hljómar eins og neikvæður áróður samkeppnisaðila. Það er vissulega satt að ýmsar verklagsreglur félagsins og annarra slíkra, yrðu túlkaðar sem ákaflega neikvæðar útfrá sjónarmiði verkalýðshreyfingarinnar. Ég neita hinsvegar að trúa því að þeir brjóti alvarlega gegn kjarasamningum og vinnuálagi, enda er Írland í Evrópusambandinu og slíkt yrði ekki liðið til langframa þar.

Þessa dagana hrynja inn allskyns jólatilboð frá Ryan Air inn á netfangið mitt sem og samstarfsfélögum þeirra, hótelum og bílaleigum þar sem allskyns jólatilboð eru í gangi auk ferða til flugvalla í mestallri Evrópu og Norður-Afríku fyrir innan við 5000 krónur báðar leiðir. Af reynslunni veit ég að þeim er alvara og að þessi tilboð eru ekkert grín. Sömuleiðis veit ég að margar vélarnar eru nýlegar og þokkalegar að innan og þjónustan ekkert síðri en hjá öðrum lággjaldafélögum og “lággjaldafélögum”. Vandamálið er bara að komast frá Íslandi og eitthvert þangað sem boðið er upp á ódýr fargjöld.

Með þessum orðum óska ég þjóðinni þess að Ryan Air byrji sem fyrst að fljúga til Íslands sem jólagjöf ársins og losi okkur undan vistarböndunum.

6. desember 2006 – Ekki stóð sælan lengi

Í fréttum á þriðjudagskvöldið kom Jón Rögnvaldsson vegamálastjóri og hélt því fram að nóg væri að gera svokallaðan tveir+einn veg austur að Selfossi og með dósaskera á milli akbrauta. Þar sem hann telst vera undirmaður samgönguráðherrans, er ég ekki í nokkrum vafa um að þessi framsetning hans er sett fram að undirlagi Sturla Böðvarssonar sem aldrei hefur ætlað sér að efna orð sín um tvöföldun Suðurlandsvegar. Með útreikningum sínum og gröfum sýndi hann svo ekki verður um villst, að tvöfaldur Suðurlandsvegur verður ekkert öruggari en fyrri tillaga hans með dósaskerann. Sjálf dundaði ég mér við að gera annað svona graf og sannfærðist um að eina lausnin er tvöfaldur vegurinn því hver sem er getur gert slíkt graf ef engar staðreyndir liggja á bakvið. Það er hinsvegar ljóst að alvarlegum slysum á Reykjanesbraut á milli Hafnarfjarðar og Keflavíkur hefur stórfækkað með því að hluti vegarins var gerður tvöfaldur.

Það skiptir kannski litlu máli hvað ég eða almenningur í þessu landi krefst. Lestarstjórarnir eru risnir upp á afturlappirnar með Jón Rögnvaldsson í broddi fylkingar og sjá ekkert athugavert við tillögur hans og vilja jafnvel lækka umferðarhraðann enn frekar. Það er svo aftur umhugsunarefni hversu mjög fólk forðast að aka Suðurlandsveginn til Selfoss. Sjálf hefi ég átt erindi þangað í allt haust, en hefi ekki nennt að sitja í langri og hægfara bílalest á leiðinni og sleppi því frekar að fara austur þar til ég verð búin að safna svo mörgum erindum í eina ferð að ég geti eytt degi í að fara austur, ljúka erindum mínum og aka heim aftur. Þarna klikkar Rögnvaldsson þegar hann talar um umferðarþunga. Hann gerir ekki ráð fyrir hinni auknu umferð sem skapast af betra vegakerfi. Við þurfum ekki annað en að skoða þá miklu breytingu á lífsháttum Vestlendinga sem áttu sér stað með tilkomu Hvalfjarðarganga.

Af einhverjum ástæðum fóru afgamlar Zoëgabeygjur um huga minn. Geir G. Zoëga var vegamálastjóri á árunum 1917 – 1956 og á meðal vegaframkvæmda sem gerðar voru að hans undirlagi voru svonefndar Zoëgabeygjur, en í þeim tilgangi að draga úr umferðarhraða við brýr, voru jafnan hafðar beygjur að brúnum. Frægastar þeirra voru beygjurnar í ofanverðum Borgarfirði. Mest umtöluð var brú yfir Gljúfurá í Stafholtstungum sem var aflögð fyrir aðra nýrri haustið 1962. Hún var þó byggð fyrir tíð Zoëga vegamálastjóra. Í grein eftir Baldur Þór Þorvaldsson verkfræðing og brúahönnuð í Framkvæmdafréttum Vegagerðarinnar bls 9, sést gjörla hverskonar manndrápsmannvirki var á þessum stað, en auðvelt var fyrir ókunnuga að villast á vegmerkingum og aka beint út í ána í stað þess að taka fjórar beygjur að og frá brúnni. Ef mig misminnir ekki, var lokaatriði kvikmyndarinnar 79 af Stöðinni tekið á þessum stað, en slæmt slys var þarna árið 1946 er áætlunarbifreið valt þarna og fimmtán manns slösuðust. Þá fórst hópur breskra hermanna er bifreið þeirra lenti ofan í ánni á stríðsárunum. Sjálf man ég vel eftir nokkrum brúm í ofanverðum Borgarfirði sem voru lítt betri, en aflagðar í lok áttunda áratugs tuttugustu aldar.

5. desember 2006 – Það var eins og blessuð skepnan skildi

Í gær flutti ég hinn hatrammasta áróður gegn Sturla Böðvarssyni samgönguráðherra, en vart hafði ég sent þetta út á netið,er blessaður drengurinn dró í land svo eftir var tekið og benti á að hægt væri að tvöfalda Suðurlandsveg til Selfoss og Vesturlandsveg að Hvalfjarðargöngum á næstu fjórum árum. Þegar haft er í huga að Vegagerðin hefur ekki heyrt af þessari nýju framkvæmdagleði samgönguráðherrans, verður spurningin sú hvort hann telji ekki nóg að hægt sé að tvöfalda umrædda vegi. Þannig verður hægt að nota þetta sem kosningaloforð við tvennar Alþingiskosningar.

Annað klúður samgönguráðherrans var í kvöldfréttum útvarpsins. Það var þrenging vikmarka við hraðakstur. Með því að þrengja vikmörkin niður í 5 km/h í stað 10km/h staðfesti þessi sami samgönguráðherra að honum væri skítsama um ofsaakstur, heldur væri tilgangurinn sá eini að auka tekjur Lögreglukórsins með fjölgun sekta þeirra sem telja sig aka á löglegum hraða eins og ég benti reyndar á fyrir nokkru hér á blogginu. Nú hefur Guðlaugur Jónasson rafmagnsverkfræðingur og sérfræðingur í mælitækni bæst í hóp þeirra sem mótmæla þessari þrengingu vikmarka. Sjálf mun ég ekki hika við að mótmæla kröfunni og senda í dóm, verði ég uppvís að því að aka rétt yfir hámarkshraða.

Sjálf held ég að einu Hólmararnir sem ekki munu óska þess að Sturla Böðvarsson verði sendur heim til föðurhúsanna vestur í Ólafsvík, séu bílhræddur faðir minn heitinn og Árni fyrrum símstöðvarstjóri.

-----oOo-----

Ég þurfti að skreppa með uppáhaldsvetrarstígvélin mín, þessi sem kennd eru við Pertti og voru fundin upp í Vetrarstríðinu forðum daga, í hressingu í gær og notaði tækifærið og bauð Hrafnhildi ofurkisu að fara út í garð á meðan ég væri í burtu. Þegar ég kom heim aftur var hún hvergi sjáanleg. Vinkona hennar í þarnæsta stigagangi var hinsvegar á vappi úti í garði og datt mér helst til hugar að Hrafnhildur væri að gæta kettlinganna á meðan.

Svo leið kvöldið og hvergi sást Hrafnhildur. Ég fór að hafa áhyggjur. Þegar klukkan var farin að ganga ellefu um kvöldið tók ég mig til og fór að hlusta öll skúmaskot í nágrenninu og heyrði þá ámáttlegt mjálm úr læstri hjólageymslunni í næsta stigagangi. Ég fékk einn nágrannann til að opna hjólageymsluna fyrir mig og sleppa Hrafnhildi úr prísundinni og hún reigði sig og strunsaði í burtu uppfull fyrirlitningar á björgunarfólki sínu. Núna harðneitar hún að leggjast hjá mér og dást að bloggfærslu minni eins og hún gerir venjulega.

4. desember 2006 – 2. kafli – Glaumbær brann og fólkið fann ...

Þar sem ég lá hálfsofandi uppi í rúmi í morgun með útvarpið í gangi heyrði ég viðtal við Ástu Ragnheiði fyrrum plötusnúð í Glaumbæ í tilefni þess að liðin eru 35 ár frá því þessi frægasti skemmtistaður Íslandssögunnar brann og gamlar minningar rifjuðust upp frá unglingsárunum.

Ég kom nokkrum sinnum í Glaumbæ þegar ég var 18 og 19 ára, ekkert mjög oft, enda stundaði ég sjó á þessum aldri og sjaldan í landi um helgar. Aldurstakmarkið var 20 ár um helgar, en á fimmtudögum var öllu frjálslegra og miðaðist við 18 ár. Það breytti ekki því að Jón Hildiberg frændi minn vann í Glaumbæ og laumaði mér inn í gegnum eldhúsið þegar hann varð var við mig í biðröðinni í portinu að reyna að komast inn.

Sjálfri þótti mér staðurinn ekkert sérstakur af tískustað að vera. Mér þótti Klúbburinn við Borgartún öllu skemmtilegri þótt mun eldra fólk stundaði hann á þessum tíma. Og svo voru náttúrulega Röðull og Þórskaffi sem höfðuðu meira til þeirra sem stunduðu vinnu á óhefðbundnum tímum, sjómenn og vaktavinnufólk.

Veturinn 1971-1972 var ég langdvölum í millilandasiglingum og kom ekki heim nema dagspart tvisvar eða þrisvar allan veturinn. Því olli Glaumbæjarbruninn mér engum sérstökum sárindum eða nostalgíuminningum, nema þá helst fyrir það mig vantaði enn nokkra daga í að verða lögleg þar inni þegar hann brann. Það var því ekki fyrr en veturinn á eftir sem ég var komin á skólabekk að nýju sem ég varð fyrst fyrir áfalli vegna Glaumbæjarbrunans. Það var þegar ég uppgötvaði að það var komin alltof löng röð fyrir utan Klúbbinn sem nú var orðinn vinsælasti staðurinn í bænum og sem hann var næsta áratuginn á eftir.

Það er svo aftur önnur saga sem ég veitti litla eða enga athygli þegar risastóru diskótekin sungu sitt síðasta og tími litlu skemmtistaðanna tók við.

4. desember 2006 – Um tvöföldun Suðurlandsvegar

Í hádegisfréttum Ríkisútvarpsins á sunnudag var rætt við Ágúst Mogensen sem vildi aðgreina bílaumferð í hvora átt á einföldum Suðurlandsveginumveginum. Um leið var þess getið að ekki væri á áætlun hjá Vegagerðinni að tvöfalda Vesturlandsveginn eða Suðurlandsveginn á næstu árum, en gera tveir+einn veg á nokkrum köflum á veginum. Þetta voru vond tíðindi, en þó ekki óvænt því í Samgönguráðuneytinu situr gamall karlfauskur sem berst hatrammlega gegn öllum samgöngubótum í nágrenni við Reykjavík.

Það er löngu kominn tími til að ráðast í Sundabraut og tvöföldun þjóðveganna frá Reykjavík til Borgarness og frá Reykjavík að Hellu. Fjöldi hagsmunaaðila hefur krafist þessara samgöngubóta og jafnvel boðist til að byrja framkvæmdir án þátttöku ríkisins. Það mun hinsvegar ekki ske á meðan Sturla Böðvarsson er samgönguráðherra. Því er nauðsynlegt að losna við hann sem fyrst. Vonandi losnar þjóðin við hann úr Samgönguráðuneytinu og ekki seinna en eftir Alþingiskosningarnar í vor.

Alfreð Þorsteinsson lagði til á sínum tíma, að vegurinn austur fyrir fjall verði lýstur upp, en talaði þar fyrir daufum eyrum samgönguyfirvalda sem og Vegagerðarinnar. Það er í sjálfu sér skiljanlegt í ljósi þess að ljósastaur réðist á ónefndan sveitastjórnarmann á Suðurlandi þegar hann var á ferð í nágrenni við ljósastaur í Reykjavík á síðastliðnu vori. Þótt ljósastaurinn hafi einungis gert það í sjálfsvörn, finnst flokksbróður sveitastjórnarmannsins sem situr í Samgönguráðuneytinu óþarfi að auka á hættuna á fleiri slíkum árásum með fjölgun ljósastaura í framtíðinni.

Sjálf var ég á ferðinni í Borgarfjarðarsýslu á laugardagskvöldið og fannst orðið óþægilegt að aka um í myrkrinu vegna dimmviðris á leið sem ég þekkti lítið til, þ.e. frá Akranesi og út að þjóðveginum til Borgarness. Hin fjölförnu vegamót Akranesvegar við þjóðveg nr 1 sem og vegamót Hvalfjarðarstrandarvegar voru ljóslaus og í myrkri. Það ætti ekki að vera mikið mál að lýsa upp jafnmikilvæga punkta í umferðarkerfinu. Vonandi verður það gert um leið og við fáum nýjan samgönguráðherra.

-----oOo-----

Allt frá barnæsku hefi ég heyrt að jólasveinarnir séu þrettán og byrji að koma til byggða þrettán dögum fyrir jól. Mér finnst það góður siður svo ekki sé talað um þann sparnað sem slíkur siður hefur í för með sér fyrir foreldra, að þurfa ekki að leika jólasvein löngu áður en Stekkjastaur byrjar að gefa í skóinn.

Það er því hið versta mál að einhverjir gerfijólasveinar sem enn eru á fjöllum séu að syngja og tralla fyrir blessuð börnin fyrir framan Alþingishúsið heilli viku áður en sá fyrsti kemur til byggða. Það ætti að vera nóg að sýna Vilhjálm borgarstjóra og Sturlu samgönguráðherra svo blessuð börnin sannfærist um tilvist jólasveinanna.

3. desember 2006 – Afmæli

Kæru lesendur. Þið þurfið ekkert að óttast. Ég á ekki afmæli fyrr en eftir 27 daga og það er bara hálfur tugur svo þið þurfið ekki byrja að leggja í stóran söfnunarsjóð fyrir afmælisgjöfinni minni. En ég fór í afmæli í Borgarnesi á laugardagskvöldið. Vor ágæta bloggvinkona og göngufélagi Guðrún Vala var að halda upp á fertugsafmælið og að sjálfsögðu var ég þar. Líka Gurrí blaðakona, en ekki Gurrý, af Skipaskaga.

Það var vel veitt og ræður fluttar og af ræðuflutningi sannfærðist ég enn frekar um að Guðrún Vala er ekki bara úr Dölunum, heldur ofvirk að auki. Slík er atorkan og sífellt hungur í að læra meira og meira. Ekki teljumst við skyldar, en ættir okkar tengjast á dálítið óvenjulegan hátt. Ingveldur föðursystir Guðrúnar Völu var nefnilega ráðskona hjá Magnúsi ömmubróður mínum og átti með honum eina dóttur.

Þar sem setið var í góðu yfirlæti var einhver að spyrja mig um starf mitt hjá Orkuveitunni. Ég sagði eins og var að ég væri búin að starfa þar í tíu ár og varð svo að hugsa mig um því víst átti ég afmæli. Fyrsti starfsdagur minn hjá Hitaveitunni, síðar Orkuveitunni, var nefnilega mánudagurinn 2. desember 1996 og eru því komin tíu ár frá því ég hóf þar störf.

2. desember 2006 – Í tilefni af símahlerunum...

Ég skrapp á Næstabar á föstudagskvöldið, hitti meðal annara Uppsaladömuna okkar, Þórdísi sem býr í Norðurmýri. Áður hafði ég rekist á mest hleruðu manneskju Íslandssögunnar, sjálfa vinkonu mína Birnu Þórðardóttur. Birna var þreytt enda alþjóðaalnæmisdagurinn að baki og á leið heim eftir erfiðan dag. Ég náði þó að spyrja hana um hleranir og Birna hló. Hún þurfti ekki að segja neitt, enda vafalaust vel kunnug hlerunum öll þessi ár. Sjálfri datt mér í hug ágæt saga sem mér barst á dögunum:

Gamall maður af arabískum ættum og sem búið hefur í Bandaríkjunum í áratugi ætlar að setja niður kartöflur í garðinn sinn eins og hann hefur gert í fjölda ára, en kemst þá að því að hann er orðinn of gamall og bakveikur til að standa í að plægja kartöflugarðinn sinn. Hann sest þá við tölvuna sína og sendir bréf í gegnum netið til Ahmeds sonar síns sem er við nám í Frakklandi:

“Kæri Ahmed!
Ég óttast að ég ráði ekki við að plægja kartöflugarðinn okkar til að setja niður kartöflur í hann. Ég er viss um að ef þú værir hér, þyrftum við ekki að hafa áhyggjur af þessu því þú gætir auðveldlega plægt garðinn áður en ég set niður kartöflurnar.”

Daginn eftir fær gamli maðurinn bréf í gegnum internetið:

“Elsku besti faðir minn.
Gerðu það fyrir mig, ekki plægja garðinn. Það er þar sem ég geymdi, þú veist.
Þinn trausti sonur Ahmed.”

Klukkan fjögur morguninn eftir mætir lögreglan í bænum á staðinn ásamt fulltrúum frá FBI, CIA, þjóðvarðliðinu og landgönguliðinu ásamt Steven Seagal, Sylvester Stallone, Clint Eastwood og Bruce Willis og þeir grafa og grafa og þeir snúa kartöflugarðinum upp og niður í leit að sprengiefni, skotfærum, vélbyssum og öðru hættulegu. Að lokum gefast þeir upp og hverfa á braut án þess að finna neitt.

Um kvöldið kemur nýtt bréf frá syninum:
“Elsku besti faðir minn.
Ég reikna með að kartöflugarðurinn sé núna tilbúinn fyrir útsæðið”
Þinn trausti sonur Ahmed”

1. desember 2006 – Jólagjafalistinn

Það er dálítið snemmt að óska sér einhvers í jólagjöf, en ég ætla samt að gera það. Þá getur fólkið ákveðið í tíma hvernig það getur verslað bókina mína. Jólagjöf ársins í ár heitir Óvinir ríkisins eftir Guðna Th. Jóhannesson sagnfræðing. Svo langar mig líka í bókina um hana Rögnu á Laugabóli, enda algjör kjarnorkukerling sem hefur séð það versta í lífinu og samt haldið haus. Bara svo þið vitið af því.

Jú eitt enn. Mér áskotnaðist bókagjöf í dag, kannski ekki fyrir mig sjálfa sem á þessar ágætu bækur í safni mínu, en Ættfræðifélagið mun örugglega hafa gagn af þessum bókum til framtíðar. Af sérstökum ástæðum vil ég ekki nefna gefandann fyrr en síðar, en þær mæðgur munu njóta þakklætis í hugum þeirra sem munu grúska í bókasafni Ættfræðifélagsins.