1. apríl 2007 - Samúðarkveðjur til Hafnarfjarðar

Þegar Davíð Oddsson hótaði áframhaldandi okurvöxtum ef álverið í Straumsvík yrði stækkað og annað byggt í Helguvík 29. mars síðastliðinn, gaf hann fjölda fólks sem er þreytt á okurvöxtunum skýr fyrirmæli um að berjast gegn stækkuninni í Straumsvík. Eins og heyra mátti af viðtölum í fjölmiðlum við fólk á kjörstað á laugardag, virtust orð hans hafa ráðið heilmiklu um afstöðu fólks gegn stækkuninni, en um leið gerði það fólk sem greiddi atkvæði eftir fyrirmælum hans sér ekki grein fyrir því, að með því að greiða atkvæði gegn stækkuninni var um leið verið að greiða atkvæði með boðun hinnar hörðu lendingar Davíðs og hugsanlegu kreppuástandi.

Sá hópurinn sem helst barðist gegn stækkuninni, sér heiminn rétt eins og félagi Davíðs fyrir westan. Sá heitir George Dobbljú Bush og sér heiminn í hvítu eða svörtu, afsakið gráu eða grænu. Rétt eins og bandaríska þjóðin fylkti sér um hina svarthvítu stefnu Bush eftir 2001, hefur stór hópur Íslendinga fylkt sér um hina svarthvítu stefnu Andra Snæs, Ómars Ragnarssonar og Steingríms Jóhanns sem gengur út á að keyra íslenskt efnahagslíf í gjaldþrot með aðgerðarleysi og baráttu gegn framförum.

Það verður fróðlegt að sjá hvort íslenska þjóðin losi sig við kreppuna aftur með fótunum eins og hún gerði 1968-1969. Í það skiptið bjargaði nýhafin álvinnsla í Straumsvík því að ekki fór enn verr.

Hafnfirðingar hafa kosið og sagt nei. Spurningin er hvort þessi höfnun verði ekki hvatning fyrir kröfur heimamanna um byggingu álvera í Helguvík og á Bakka við Húsavík. Það er jafnvel hugsanlegt að hægt verði að ráða þrautþjálfað starfsfólk frá Hafnarfirði í ný störf á þessum stöðum.

31. mars 2007 - Ökumaður stakk annan ökumann!

Ég las frétt Morgunblaðsins um ökuníðinginn sem skaut á annan og rifjaðist þá upp fyrir mér atvik sem kom fyrir sænskan vinnufélaga minn í Stokkhólmi fyrir fjölda ára síðan.

Hann var úti að aka einhversstaðar á Bergslagsvägen í vesturborginni þar sem tvær akreinar eru í hvora átt og þar sem hann var að flýta sér renndi hann á vinstri akrein framhjá röð bíla sem fóru hægt yfir á hægri akrein og síðan þegar kom að þrengingu á veginum, tróð hann sér inn á milli bíla rétt eins og maður sér oft á dag hér á Íslandi. Bílstjórinn sem hann þrengdi sér framfyrir var aldeilis ekki glaður, flautaði og sýndi af sér að hann kynni illa við háttalag kunningja míns.

Svo kom að því að kunninginn þurfti að stoppa á rauðu ljósi og sá æsti í næsta bíl fyrir aftan. Sá steig þá útúr bíl sínum og gekk að bíl kunningja míns, reif upp bílstjórahurðina, dró hann útúr bílnum og stakk í magann með hníf og það fyrir framan augun á fjölda vitna. Kunningi minn lenti á spítala, en komst fljótt aftur á fætur og til vinnu, en sá sem stakk hann lenti á bak við lás og slá.
Það sem þótti merkilegast við þessa árás var að maðurinn sem stakk kunningja minn var um fertugt, og með tandurhreint sakavottorð.

Það getur verið varasamt að fara vitlausu megin framúr á morgnanna.

30. mars 2007 - II - Hernaðarhyggja Björns Bjarnasonar

Fyrir nákvæmlega 58 árum, þann 30. mars 1949 voru Heimdellingar notaðir til að berja á stjórnarandstæðingum sem voru andvígir hernaðarhyggju þáverandi stjórnvalda. Í lok maí 1973 var kallað í hjálparsveitir til að styðja við lögregluna við öryggisvörslu vegna fundar forsetanna Nixons og Pompidou. Sömuleiðis var kallað í hjálparsveitir skáta þegar Reagan og Gorbatsjov hittust í Reykjavík þrettán árum síðar.

Ef aðkoma Heimdallar er frátalin, virðist komin ákveðin hefð fyrir aðkomu björgunarsveita að stuðningi við lögregluna þegar mikið liggur við og ljóst að almennt lögreglulið nægir varla í slíkum tilfellum. Nú, þegar Björn Bjarnason leggur til að komið verði á 240 manna varaliði lögreglunnar, er tillagan sem slík ekki það sem fer fyrir brjóstið á fólki, heldur hver leggur tillöguna fram. Ég man ekki til þess að kvartað hafi verið yfir þörfinni á björgunarsveitum til aðstoðar lögreglu í þeim tilfellum sem áður er getið. Í því ljósi er tillaga Björns eðlileg og þörf. Hann hefur hinsvegar áður komið með margar tillögur um herlið og leyniþjónustu og allskyns hernaðarbrölt og því verður að skoða þessa tillögu hans í því ljósi.

Því er eðlilegt að Björn Bjarnason veki ákveðinn ugg í brjósti fólks í hvert sinn sem hann kemur fram með tillögur um eflingu lögreglu og svokallaðra öryggisþátta, jafnvel í þeim tilfellum sem hann er einungis að gera góða hluti eins og þegar hann gekk fram fyrir skjöldu við eflingu þyrlubjörgunarsveitar Landhelgisgæslunnar.

Er ekki bara kominn tími til að fá nýjan dómsmálaráðherra, einhvern sem fólk ber traust til?

30. mars 2007 - Að skera byggðalög með þjóðvegi!

Um daginn heyrði ég viðtöl Gísla Einarssonar við tvo Borgnesinga, sveitastjórnarmann sem vildi færa þjóðveg nr 1 út fyrir bæinn og svo kaupmann sem vildi hafa þjóðveginn áfram í gegnum bæinn en með hæfilegum fjölda af hraðahindrunum til að tryggja að þeir ökumenn sem ættu leið í gegn gætu skoðað í búðaglugga á leið sinni norður í land eða hvert sem þeir voru að fara.

Nú hafa sveitastjórnarmenn á Blönduósi ítrekað fyrri mótmæli sín gegn færslu hringvegarins út fyrir þorpið. Er ekki kominn tími til að stoppa svona hreppasjónarmið af?

Sú gamla aðferð að leggja þjóðvegina í gegnum hvert þorpið á fætur öðru er löngu úrelt. Auk hættunnar sem stafar af mikilli þungaumferð í gegnum þorpin, má nefna hávaða og mengun sem umferðinni er samfara. Því er víða búið að leggja aðalþjóðbrautirnar framhjá bæjunum og jafnvel heilu borgunum. Samkvæmt nýlegri áætlun sem ég sá fyrir ekki svo löngu síðan, á t.d. að leggja Suðurlandsveg og nýja brú yfir Ölfusá norðan við miðbæinn á Selfossi og kæmi hann þá inn á gamla Suðurlandsveginn austan við Mjólkubú Flóamanna, nærri Laugardælum ef mig misminnir ekki. Áætlun sú sem Borgnesingar tala um til að vernda börnin sín, gengur út á að þjóðvegurinn liggi meðfram sjónum og austur fyrir bæinn.

Mér sýnist lítil þörf á sérstakri vegasjoppu á leiðinni frá Staðarskála að Varmahlíð. Ég legg því til að fólk sem á leið norður í land sleppi því að stoppa í sjoppunni á Blönduósi uns sveitarfélagið hefur samþykkt að færa vegastæðið að Svínavatni, íbúunum og alþjóð til heilla.

Með því móti sleppum við kannski við að fá háværar kröfur um lagningu góðs heilsársvegar yfir Kjöl!

29. mars 2007 – Íþróttapistill dagsins

Á miðvikudagskvöldið töpuðu Íslendingar óvænt fyrir Spáni í boltasparki þrátt fyrir þá staðreynd að jafnmargir voru í hvoru liði, en aðstæður allar mjög hagstæðar Íslendingum. Íslendingar voru á heimavelli, því sá Spánverji hlýtur að vera eitthvað klikk sem fer til Mallorca í sumarfríinu. Hinsvegar eru fáir Íslendingar sem hafa komist hjá því að flatmaga á sólarströnd á Mallorca á undanförnum áratugum. Því verður völlurinn að teljast sem varaheimavöllur íslenska liðsins. Þá var veðurfarið mjög hagstætt íslenska liðinu, rigning og rok, alveg eins og heima. Semsagt, kjöraðstæður á vellinum.

Mig grunar reyndar að skýringin á tapinu sé sú að fyrirliði íslenska landsliðsins sé á mála hjá Spánverjum. Það þarf því að skipta um fyrirliða fyrir næsta leik!

-----oOo-----

Eins og Íslendingar tóku eftir var fátt um frásagnir af landsleiknum í útvarpi og sjónvarpi allra landsmanna. Sjálf er ég ekki með áskrift að Stöð 2 og sá því ekki leikinn, né heyrði. Það gerir að sjálfsögðu ekkert til því hingað til hefi ég bara fylgst með sparaksturskeppnum með Michael Scumacher í fararbroddi. Nú er hann hættur og ég eins og vængbrotinn fugl. Það gerir kannski ekki neitt til því mér skilst að Stöð 2 sé líka að hirða sparaksturinn af sjónvarpi allra landsmanna. Það er því óþarfi að finna sér nýtt uppáhald þar til sjónvarpið fær sýningarréttinn á ný.

28. mars 2007 - Of lengi á leiðinni?

Þegar ég bjó í efra Breiðholti og aðalstöðvar Hitaveitunnar, síðar hitaveituhluta Orkuveitunnar voru á Grensásvegi, lagði ég jafnan af stað að heiman klukkan 07:30 á morgnanna. Ég vissi ósköp vel að ég yrði komin tímanlega í vinnuna, enda tók það mig einungis tíu mínútur að keyra þennan spotta snemma morguns. Eftir það gilti einföld þumalputtaregla. Fyrir hverja þá mínútu sem ég fór seinna af stað að heiman þurfti ég að jafnaði að bæta einni mínútu við ferðatímann. Ef ég lagði af stað að heiman klukkan 07:35 var ég kortér að skjótast þessa vegalengd og ef mér seinkaði og fór að heiman 07:40, var ég á mörkum þess að koma í tæka tíð í vinnuna.

Til að spara mér tímann og stressið, vaknaði ég ávallt klukkan 06:45, lagði af stað í vinnuna klukkan 07:30 og hafði því tíma til að fá mér kaffibolla í rólegheitum áður en vinnutíminn hófst.

Í þriðjudagsMogganum var næstum opnugrein um mæðgur sem eyddu 35 mínútum til að komast í vinnuna og fannst ferðatíminn ómögulegur. Að þeirra sögn komu þær oft of seint í vinnuna, önnur í Verslunarskólann, hin á Suðurlandsbrautina, en í umræddri grein lögðu þær að heiman klukkan 07:40, það er á versta mögulega tíma til að komast hratt og vel og örugglega frá Áslandshverfi í Hafnarfirði á ákvörðunarstaði í Reykjavík.

Í stað þess að aka leiðina eðlilega og í rólegheitum, eru þær að stressast á leiðinni og allt verður ómögulegt ef þær koma of seint í vinnuna. Af hverju leggja þær ekki bara fyrr af stað á morgnanna? Þær geta einungis kennt sjálfum sér um stressið í stað þess að fá sér morgunsopann í vinnunni eða skólanum og geta svo hvílst eðlilega að kvöldi.

Í dag vakna ég eins og áður klukkan 06:45 ef ég þarf að fara á dagvakt eða til dagvinnu, en legg af stað gangandi að heiman klukkan 07:45. Þó er ég komin í vinnuna upp úr klukkan 07:50, því það er gott að búa í Árbænum! Mæðgurnar ættu að prófa hið sama og flytja í Árbæinn og þyrftu þá aðeins að leggja af stað að heiman klukkan 07:40 til að vera í vinnunni á réttum tíma.Ef þær vilja hinsvegar ekki flytja, má benda þeim á stórt og gott fyrirtæki sem blasir við út um stofugluggann hjá þeim og þar sem sagt er vera gott að starfa.

-----oOo-----

Ég er komin í páskafrí og þá loks fæ ég þessa flensu sem er að hrjá mörlandann. Af hverju get ég ekki verið veik í vinnutímanum eins og venjulegt fólk?

27. mars 2007 - Þjóðsöngurinn

Þessa dagana fyllist hluti íslensku þjóðarinnar heilögum rembingi vegna notkunar Spaugstofunnar á íslenska þjóðsöngnum. Ekki ég. Ég dáðist að frábærum flutningi þeirra á þjóðsöngnum með nýjum texta. Kannski er ég ekki nógu mikil þjóðremba.

Það gilda mjög ströng lög um þjóðsönginn og þjóðfánann. Þó hefur Árni Johnsen útsett þjóðsönginn á þann hátt að telja verður tvímælis, hann var leikinn alltof hratt á handboltamóti í janúar. Þá hefur honum verið útjaskað við ýmsa viðburði án þess að nokkur hafi séð ástæðu til andmæla. Svipað er með íslenska fánann. Um daginn var hann notaður í bikini. Þá má ekki gleyma því er Jakob Frímann Magnússon væntanlegur frambjóðandi kom fram á tónleikum í Englandi í lörfum sem líktu eftir íslenska fánanum.

Á sama tíma sér enginn neitt athugavert þótt Tommi og Jenni kyrji franska þjóðsönginn eins og hverja aðra drykkjuvísu í teiknimyndum og sjálfir hafa Íslendingar gaman af að syngja þann enska sem íslenskan ættjarðarsöng. Er ekki komin upp einhver tvöfeldni í móralinn?

Úr því við megum syngja Eldgamla Ísafold við enska þjóðsönginn, mega Bretar þá ekki syngja þann íslenska með sínum texta?

-----oOo-----

Ef fólki finnst pistlarnir mínir snubbóttir á mánudagskvöldum, er það af eðlilegum ástæðum. Þá er ég á Dale Carnegie námskeiði þar sem ég hefi verið síðustu átta mánudagskvöld. Ég er bundin trúnaði af því sem fram fer þessi kvöld, en þau eru bæði skemmtileg og erfið. Oftast er ég dauðuppgefin þegar heim er komið og langar helst til að skríða upp í rúm og fara að sofa án þess að skrifa neitt.

Strax á þriðjudögum finn ég hvernig ég er öll endurnærð á sálinni og get notað orkuna í betri pistla en áður var.

26. mars 2007 - Fermingar

Ég verð víst seint talin venjuleg manneskja. Enn minnist ég fermingar minnar fyrir rúmlega fjórum áratugum. Þá var ekki enn til siðs að leigja rándýr salarkynni undir fermingarveislur og var mín fermingarveisla haldin heima hjá foreldrum mínum. Meðal skemmtiatriða var upplestur minn úr fornsögum. Kaflinn sem ég las var ekki úr Biskupasögum og átti lítið skylt við fermingarfræðsluna. Þó voru fornritin til á flestum betri heimilum og reyndar fékk ég bækurnar til eignar eftir að foreldrar mínir höfðu kvatt þetta jarðlíf, enda ein systkinanna um að hafa gaman af þeim.


Ég lenti í fermingarboði á sunnudag. Ein mín uppáhaldsfrænka var að ferma dóttur sína og ég mætti til veislunnar, þótt ég forðist slíkar veislur að öllu jafnaði. Þetta var góð veisla, ekkert talað um bloggfærslur né pólitík, enn síður álbræðslur þar sem ég fór um. Þó voru þarna Austfirðingar góðir, jafnvel tengdir inn í Stuðlaættina frá Reyðarfirði. Sjálf sat ég á mér og þakka góðan viðurgjörning.

Á myndinni er fermingarbarnið Arndís Sigurbjörg ásamt náfrænku sinni, vinkonu og næstum jafnöldru, Katrínu Arndísi. Það mætti ætla að amma þeirra héti Arndís!

-----oOo-----


Fólk skilur ekkert í mér að ég skuli ekki vera jafnvond við Margréti Sverrisdóttur eins og þá skallapoppara Ómar, Jakob og Bubba. Skýringuna má sjá hér, en Sigríður Jósefsdóttir kosningastjóri Margrétar er hér í bloggvinahópi á Akranesi fyrr í mánuðinum. Að sjálfsögðu treður hún sér framfyrir Gurrí og gerir sig gilda þótt lítið fari fyrir aukakílóunum að öðru jöfnu. Ég ætla nú samt að kjósa Evrópusambandið og uppbyggingu á Austfjörðum í vor.

http://images22.fotki.com/v754/photos/8/801079/3367418/IMG_1502-vi.jpg?1174864698

http://images21.fotki.com/v758/photos/8/801079/4322174/IMG_1471-vi.jpg?1174865579

25. mars 2007 - Þetta hræðilega Moggablogg!

Ég skráði mig inn á Moggabloggið í september síðastliðnum í þeim tilgangi einum að geta hæðst að Moggabloggurum undir nafni og mynd. Það var svo í hinni árlegu friðargöngu á Þorláksmessu þar sem ég sá marga góðbloggara, að ég sá einn eða tvo Moggabloggara á ferð, en eins og allir vita, eru Moggabloggarar hinir verstu hægripúkar og óalandi og óferjandi. Ég skaut því inn smáskoti á Moggabloggið á sjálft Moggabloggið og með því fylgdi sjálf jólahugvekjan mín sem einnig birtist á aðalsíðunni minni á Blogspot. Um jólin sem og dagana á eftir komu létt skot á Moggabloggið á Moggabloggi, en ekki leið á löngu uns ég var skotin í kaf af sjálfum frænda mínum frá Leirvogstungu.

Eftir þetta fór ég að hegða mér skikkanlega, en færði inn færslurnar mínar daglega á bæði Blogspot og Moggablogg. Um miðjan janúar var ég við að gefast upp á tvöföldum færslum, því til hvers átti ég að skrá inn færslur á Moggabloggið með 50 lesendur þegar 200-300 lesendur lásu mig daglega á Blogspot?

Þá skyndilega óx lesendafjöldi minn á Moggabloggi úr 50 í 500 á dag og suma daga fór ég yfir þúsund á dag. Ég steinhætti við að hætta við Moggabloggið og færðist nú öll í aukanna, óð upp vinsældalistann á Moggabloggi og komst sem hæst í sjötta sæti. Síðan þá hefi ég verið á róli á milli þessa ágæta sjötta sætis og farið sem neðst niður í 25 sæti. Ekki get ég farið að hætta á Moggabloggi með slíkar aðsóknartölur. Þá ber þess að gæta að ég hefi sem mest fengið um 480 flettingar á Blogspot á einum degi, en fékk 2800 heimsóknir á Moggabloggið þegar ég fann mig knúna til að skrifa um árin í Reykjahlíð eftir nauðgun fjölmiðla á æskuminningum mínum. Viðbrögðin hafa heldur ekki látið á sér standa og ég er sífellt að hitta fólk sem er að vitna í bloggið mitt og jafnvel séð ástæðu til að kalla mig fyrir vegna skoðana minna og vitnar í mig á öðrum vígstöðvum þjóðfélagsins.

Á afmælisdegi dótturdóttur minnar síðastliðinn föstudag, komst heildarfjöldi heimsókna á Moggabloggið mitt upp fyrir heildarfjölda flettinga á Blogspot þrátt fyrir einungis þrjá mánuði á Moggabloggi en fimmtán mánuði á Blogspot eða samtals rúmlega 76000 heimsóknir.

Ég er löngu hætt við að hætta á Moggabloggi.

-----oOo-----


Og svo er það fótboltinn. Þótt ekkert hafi heyrst úr Lundarreykjadalnum um gengið í kvenfélagsdeildinni, er ekki sömu sögu að segja af spútnikliðinu United of Manchester .
Í gær burstaði það Dómínókubbana með fjórum mörkum gegn engu og eru nú komnir með afgerandi forystu og átta stig umfram næsta lið og þrjá leiki til góða í efstu Vestfjarðadeild.
Þá eru þeir með 90 mörk í plús en næsti keppinautur með 60 mörk í plús.
Hvað eru hetjurnar mínar að gera í svona lélegri deild?

24. mars 2007 - Óvænt afmælisveisla

Á föstudagseftirmiðdaginn plataði ég Gurrí Haralds, (þið vitið Kaffi-Gurrí, (sjá http://gurrihar.blog.is/ ) til að koma með mér á skómarkað á milli hitaveitutankanna í Öskjuhlíð. Eftir smáráp á milli skókassa kom Gurrí allt í einu með snilldarhugmynd: Það er frábær skómarkaður vestur í Sjóminjasafni á Grandagarði. Eigum við ekki að kíkja þangað?


Við vestur á Grandagarð á mínum víðfræga vinstrigræna Subaru. Þegar þangað var komið reyndist Gurrí hafa verið að plata því allt í einu vorum við komnar í stórafmæli matargúrúsins Nönnu Rögnvaldar og ég enn í hversdagsfötunum. Eins gott að ég var nýkomin úr klippingu.

Þrátt fyrir útganginn á mér var vel tekið á móti okkur og boðið upp á veitingar sem Nönnu einni er sæmandi. Ég gætti þess að vera ákaflega hófleg og láta ekki græðgina hlaupa með mig í gönur og þetta notfærði Gurrí sér óspart, fór fleiri ferðir að matarborðinu, benti á mig og þóttist vera að sækja ábót fyrir mig. Þetta skal ég launa henni þótt síðar verði.


Rétt eins og í öðrum veigamiklum afmælisveislum, var þarna mikill fjöldi frægðarfólks. Má þar nefna Guðrúnu Bóasdóttur af Stuðlaætt og Elvar vélfræðing eiginmann hennar, Hildigunni Rúnarsdóttur sem bjargaði æru minni þegar ég var tólf ára, Rósu Þorsteinsdóttur bókasafnsfræðing og skemmtilega skólavinkonu úr MH sem að auki er einungis átta mínútum yngri en Gurrí, Sigrúnu Magnúsdóttur fyrrum borgarfulltrúa og ekki má gleyma Ævari Erni Jósefssyni sem viðurkenndi fyrir mér að hann væri fastur laumulesandi bloggsins míns. Það er ljóst að glæpaverkin hafa tekið talsvert á Ævar því hann hefur lagt mikið af síðan ég sá hann síðast.

Greinilegt var að Gurrí skemmti sér ágætlega því ég varð að þvinga hana með valdi út í bíl og aka eins og vitleysingur með hana upp í Árbæ og í veg fyrir Akranesstrætó svo hún kæmist alla leiðina heim.

23. mars 2007 - Ómar og Bubbi og Kobbi og kannski Margét Sv!

Þegar Lennon lýsti því fyrir bandarískum sjónvarpsáhorfendum að Bítlarnir væru vinsælli en Jesús Kr. Jósefsson tóku sumir harðlínumenn í bandarískum trúmálum sig til og hófu að brjóta plötur Bítlanna.

Þessi aðgerð, að brjóta plötur og brenna bækur var ekkert ný uppfinning. Slíkt hefur verið stundað frá því prentlistin var fundin upp, að brenna bækur höfunda sem fólki voru ekki þóknanlegar og síðar brjóta plötur tónskálda sem fóru gegn skoðunum handhafa platnanna hverju sinni. Frægar eru bókabrennurnar í Þýskalandi nasismans og síðar í hinum hernumdu löndum þeirra og sennilega náðu hljómplötubrotin hámarki vestur í Bandaríkjunum er Lennon sagði þennan súra sannleika um vinsældir Bítlanna

Það var haldinn blaðamannafundur í Reykjavík á fimmtudag þar sem Íslandshreyfingin kynnti sig fyrir alþjóð. Í sjónvarpsfréttum mátti sjá ýmsa mektarmenn, Ómar Ragnarsson formann flokksins, Jakob Frímann Magnússon og Bubba Mortens hljómlistarmenn og fleira gott fólk sem vill láta gott af sér leiða á Íslandi í framtíðinni. Ég hafði skoðun á ýmsu sem Ómar Ragnarsson lét út úr sér og ekki allt jákvætt. Satt best að segja var ég ósammála Ómari í veigamiklum atriðum, t.d. varðandi náttúruvernd og áliðnað. Þá hefi ég áður lýst yfir andúð minni á drambsemi Jakobs Frímanns Magnússonar og ég hefi ekki alltaf verið sammála Bubba Mortens á undanförnum árum og þar sem mér hefur þótt miður að sjá hann gefa sig auðvaldinu á hönd.

Ég veit að ég má ekki segja þetta, en stundum finnst mér eins og Margrét Sverrisdóttir sé sér á báti í þessum nýja flokki, rétt eins og hún var sér á báti í Frjálslynda flokknum. Hún á sér bakland í fjölskyldu sinni og nánum vinum eins og bloggvinkonu minni og ættfræðivinkonu sem býr í Grafarholtinu. Mér finnast sumir hinna vera eins og fallandi stjörnur að leita sér nýrrar frægðar með stuðningi sínum við nýju Íslandshreyfinguna, þar með taldir hljómlistarmennirnir þrír sem áður eru upptaldir.

Þeir munu engin pólitísk áhrif hafa á mig, en í staðinn lofa ég þeim, að ég mun ekki brjóta hljómdiska Ómars Ragnarssonar, Stuðmanna og Bubba Mortens, heldur halda áfram að njóta þeirra fornu frægðar svo lengi sem ég lifi!

-----oOo-----

Svo fær litla Margrét hamingjuóskir með afmælisdaginn.

22. mars 2007 - Vesalings Pia!

Þegar ég hafði gengið í gegnum aðgerðarferli mitt í Svíþjóð fyrir 12 árum síðan, lenti ég í stappi við yfirvöld vegna eftirnafnsins, en Patent och registreringsverket (PRV) sem sér um nafnabreytingar ásamt öðru, neitaði mér um breytingu á eftirnafninu af því að það væri ekki nógu sænskt. Til að gera málið enn hjákátlegra, hét fulltrúinn sem úrskurðaði í málinu, einhverju nafni sem hljómaði eins og finnskt.

Komin þetta langt í ferlinu, var ég alls ekki sátt við að fá ekki mitt rammíslenska eftirnafn og kærði úrskurðinn umsvifalaust til Kammarrätten. Ég fékk Þórgunni Snædal rúnafræðing hjá Riksantikvarieembätet til að semja bréf til réttarins þar sem hún sýndi fram á það með rökum, að ekkert væri eins sænskt eins og eftirnafn mitt því þannig væru eftirnöfn sænskra kvenna rituð á sænskum rúnasteinum. Kammarrätten tók þetta til greina, snéri snarlega við úrskurði frú L. hjá PRV og viðurkenndi rétt minn til þess að bera mitt rammíslenska eftirnafn sem ég hefi borið með stolti allar götur síðan.

Þessi skemmtilegu tímamót í lífi mínu komu upp í hugann þegar ég heyrði af henni Piu sem ekki fær að heita Pia af því að hún er enn með typpi þótt hún hafi lifað í mörg ár sem kona. Kerfinu finnst hún ekki mega heita Pia þótt hún sé orðin 62 ára og því væntanlega fullfær um að meta sjálf hvað hún eigi að heita.

Pia hefur ekki óskað eftir leiðréttingu á kynferði sínu, en vill fá að halda áfram að lifa í kvenhlutverki á sínum eigin forsendum, þ.e. sem transgender án aðgerðar. Í slíkum tilfellum er boðið upp á möguleika á svokölluðum kynhlutlausum nöfnum í Svíþjóð, nöfnum á borð við Kim, Linus og Maria. Nafnið Pia er ekki í þeim hópi og því hefur henni verið neitað og verður því að halda áfram að heita Lennart.

Þrátt fyrir að Pia segist hafa reynt nóg, vona ég að hún haldi áfram að berjast, þó ekki sé til annars en að auka möguleika transgender fólks í framtíðinni fyrir betra lífi.

Þótt ástand nafnalaga sé slæmt í Svíþjóð, er það sem hátíð miðað við Ísland.

http://www.aftonbladet.se/vss/nyheter/story/0,2789,1026157,00.html

-----oOo-----

P.s. Mér var farið að leiðast í fríinu og náði mér því í eina aukavakt!

21. mars 2007 - II - Áfram Ísland!

Það var illa komið fyrir íslenska landsliðinu í fótbolta á dögunum þegar í ljós kom að einn leikmaður landsliðsins var meiddur og gat ekki spilað með í leik gegn Spáni. Ekki bætti heldur úr skák þegar kom í ljós að eiginkona annars leikmanns væri ólétt og ætti von á sér á hverri stundu. Hið síðarnefnda virðist hafa komið verulega á óvart þótt venjulega sé vitað um slík gleðitíðindi með margra mánaða fyrirvara.

Voru nú góð ráð dýr, því miðað við hamaganginn virtist sem aflýsa þyrfti leiknum vegna fæðar í leikmannahópi. Á endanum tókst þó að bjarga landsliðinu fyrir horn með því að tveir leikmenn voru fengnir að láni frá Danmörku og spila því leikinn gegn Spáni. Með þessari viðbót tókst að fullmanna íslenska landsliðið og munu því ellefu Íslendingar mæta ellefu Spánverjum í sólinni á Mallorca á miðvikudag eftir viku. Það ætti því ekkert að vera því til fyrirstöðu að Íslandi bursti Spán með mörgum mörkum gegn engu. Ekki er það til að minnka sigurvonirnar að bæði liðin byrja án forgjafar og standa því jöfn að vígi í upphafi leiks.

Það er aðeins eitt sem ég hefi áhyggjur af. Mér skilst að einn Íslendingurinn sé á mála hjá einhverju spænsku félagi og gæti því verið hlutdrægur í leiknum.

21. mars 2007 - Algjört lúxuslíf!

Ég veit vart hvað ég hefi gert til að verðskulda þennan lúxus, en þegar næturvaktinni lýkur, verð ég komin í helgarfrí. “Ha, helgarfrí, það getur ekki verið, það er rétt kominn miðvikudagur.” En satt samt. Ég er að byrja í helgarfríi og ætla ekki að vinna neitt fyrr en á þriðjudagsmorguninn klukkan átta.

Á þriðjudag þarf ég að prófa einhverjar neyðarrafstöðvar og eitthvað smálegt að auki, en auk þess að sitja eitt örstutt námskeið í vinnunni. Síðan fer ég í páskafrí. Þetta er refsingin fyrir að hafa ekki tekið út allt sumarfríið á réttum tíma í fyrra.

Um það er ég viss að kisunum mínum muni finnast þær vera ofdekraðar þegar ég mæti loks aftur á vaktina mína eftir páska.

-----oOo-----

Ég bið þessa örfáu lesendur mína sem eru eftir á blogspot að fyrirgefa mér kæruleysið og gleymskuna við að setja inn færslur á gamla bloggið, þ.e. á blogspot. Moggabloggið er nefnilega svo miklu meðfærilegra :)

20. mars 2007 - Írak

Það eru komin fjögur ár síðan Bandaríkin réðust inn í Írak og það eru komin fjögur ár síðan hópur fólks safnaðist saman fyrir framan stjórnarráðið og mótmælti stuðningi Davíðs Oddssonar og Halldórs Ásgrímssonar við stríðið í Írak sem þeir tilkynntu fyrir hönd íslensku þjóðarinnar. Enn hafa þeir ekki beðist afsökunar á gjörðum sínum.

Framsóknarflokkurinn er hverfandi, kannski vegna stuðnings Halldórs Ásgrímssonar við stríðið í Írak. Það væri kannski ráð nú þegar Halldór Ásgrímsson er farinn úr landi, að biðja íslensku þjóðina afsökunar á gerræðislegum og ólöglegum stuðningi Halldórs og Davíðs við stríðið?

Á þessum fjórum árum hafa tugþúsundir eða hundruð þúsunda, kannski allt að milljón Íraka fallið, algjörlega að nauðsynjalausu. Enginn veit hversu margir þeir eru, en allralægstu tölur nefna 60 þúsundir. Á sama tíma hafa Bandaríkjamenn misst minnst 3218 menn og konur í stríðinu, þar af 3079 síðan George Dobbljú Bush lýsti því yfir að stríðinu væri lokið með bandarískum sigri. Þá hafa aðrar innrásarþjóðir misst 257 hermenn á sama tíma. Auk þeirra eru sárir samkvæmt opinberum tölum taldir vera 24042, en talið er að fjöldi særðra sé verulega hærri, jafnvel allt að 100 þúsund.

Mér auðnaðist að taka þátt í mótmælum gegn stríði í Írak árið 2003 og er stolt af því. Ég er hinsvegar ekki eins stolt yfir því að hafa ekkert gert á mánudagskvöldið til að sýna andúð mína á stríðsrekstrinum. Ég var að sinna eiginhagsmunabaráttunni, var á námskeiði á mánudagskvöldið í stað þess að vera á vaktinni, en hugur minn var að sjálfsögðu hjá því hugrakka fólki sem vildi og þorði mótmæla stríðinu, stóðu við hugsanir sínar og mótmæltu.

Væri það kannski gott kosningabragð fyrir Framsókn að snúa við blaðinu og biðjast afsökunar á stríðsbröltinu?

-----oOo-----

Svo fær Pétur bróðir hamingjuóskir með að vera ekki lengur 64!

18. mars 2007 - Af kynleiðréttingum

Það var haustið 1994 sem ég fór á fund þáverandi landlæknis Ólafs Ólafssonar og óskaði þess að eitthvað yrði gert til að bæta stöðu þess fólks sem bjó á Íslandi og þjáðist af kynáttunarvanda, þ.e. fólks sem óskaði þess heitast af öllu að komast í aðgerð til leiðrétingar á kyni sínu. Ólafur tók mér vel. Við höfðum átt í nokkrum samskiptum áður gegnum síma og bréfleiðis, en nú var ég stödd á Íslandi og vildi sjá eitthvað gert hér á landi, eitthvað annað en þegar ég neyddist til að yfirgefa landið nokkrum árum áður.

Á þessum tíma var ég formaður sænskra samtaka transsexual fólks og sjálf langt komin í aðgerðarferli í Svíþjóð. Um leið vissi ég af hóp Íslendinga sem var í sömu aðstöðu og ég hafði verið áður fyrr, manneskjur sem treystu sér ekki til að flýja land og lifðu hér í vertíðarþjóðfélagi sem enn hugsaði eins og væru hér miðaldir.

Á fundinum með Ólafi var sett á stofn óformleg nefnd til að sjá um þessi mál og árangurinn blasir við okkur í svari forsætisráðherra við fyrirspurn Guðrúnar Ögmundsdóttur. Þótt ég vilji ekki kasta rýrð á einstöku nefndarmenn sem sumir hverjir hafa unnið að málinu af miklum heilindum, er ljóst að viðmiðun nefndarinnar af störfum Preben Hertoft geðlæknis í Danmörku voru slæm mistök, enda er Preben þessi Hertoft illa þokkaður af því fólki sem þráir ekkert frekar en að komast í leiðréttingarferli sem hér um ræðir.

Frá því nefndin hóf störf, hafa einungis tvær manneskjur lokið aðgerðarferli hér á landi. Á sama tíma hafa Íslendingar farið í gegnum aðgerð í Bandaríkjunum, Kanada, Svíþjóð, Thailandi, Danmörku og kannski víðar. Flest það fólk sem ekki treysti sér til að komast til útlanda í aðgerð 1994 hefur enn ekki komist í aðgerð og líður jafnilla í dag og það gerði þá.

Á síðasta áratug hefur Danmörk dregist stórlega aftur úr þróun þjóða Vestur-Evrópu og Norður-Ameríku á sviði kynleiðréttinga og Ísland hefur fylgt Danmörku eftir í afturhaldseminni. Er ekki kominn tími til að snúa við blaðinu?

Ég hélt að læknaeiðurinn gengi út á að bæta lífsgæði fólks, ekki gera þau verri.

http://www.althingi.is/altext/133/s/1218.html

17. mars 2007 - Söfnun fyrir lögreglukórinn

Á Fréttablaðinu á fimmtudag var frétt þess efnis að yfir hundrað ökumenn hefðu verið nappaðir fyrir of hraðan akstur á Dalvegi í Kópavogi á einni klukkustund á miðvikudag sem er um fjórðungur þeirra sem óku Dalveginn á þessum tíma. Meðalhraði þeirra sem voru teknir var 64 km á klukkustund.

Hvað er eiginlega í gangi? Er verið að safna fyrir Lögreglukórinn, eða er verið að reka sem flesta ökumenn í Kópavogi yfir á reiðhjól? Þegar haft er í huga að flestir sem teknir voru, óku á hraðamörkunum, er þetta ekki spurning um hraðaakstur, heldur söfnun peninga. Á móti kemur að margir þeir ökumenn sem voru teknir, munu aðeins espast upp í fyrirlitningu á lögreglunni og auka spennuna í umferðinni og var hún þó næg fyrir.

-----oOo-----

Mér skilst að sparaksturskeppnin fornfræga sé að byrja. Ég nenni ekki að vaka eftir henni í nótt, enda skilst mér að einhver finnskur ísklumpur sé kominn á Fíatinn hans Michaels Schumacher.

16. mars 2007 - Að halda út í fjögur ár!

Fyrir tveimur áratugum féll grunur á nokkra skipsfélaga mína, að við hefðum flutt nokkrar flöskur af áfengi ólöglega til landsins. Svo hart var gengið að einum fyrrum skipsfélaga mínum að hann sá sitt óvænna og játaði allar syndir alheimsins og var þá sleppt, þó eftir að játning hans hafði verið skjalfest. Mál hans fór þó aldrei til dóms því hann hafði verið rekinn fyrir áfengissmygl skömmu áður en umrætt smyglmál kom til sögunnar. Sjálf var ég sýknuð eftir fleiri ára málaþras þar sem engar sannanir lágu fyrir hugsanlegri sekt minni né annarra skipverja.

Ég get ekki annað en dáðst að pólitíska fanganum Khalid Sheikh Mohammed. Eftir fjögurra ára fangavist og illa meðferð Bandaríkjamanna hefur hann nú verið þvingaður til að játa á sig brot sem hann hefur trúlega aldrei framið. Heimurinn mun sennilega aldrei trúa játningu hans.

Fyrir aldarfjórðungi voru nokkur ungmenni á villigötum í lífinu látin játa á sig tvö morð á Íslandi. Síðar drógu þau öll játningar sínar til baka, sum eftir að hafa eytt blóma ævinnar á bak við lás og slá. Sum þeirra hafa aldrei náð að rétta úr kútnum sbr. Sævar Cielsielski sem þjóðfélagið hafnaði, þótt hann hafi hugsanlega aldrei framið þann glæp sem hann var dæmdur fyrir.

Þeir menn sem skipulögðu árásirnar 11. september 2001 eru dauðir. Þeir frömdu sjálfsvíg með árásunum. Játning Mohammeds er einungis gerð til að réttlæta þann glæp Bandaríkjanna gegn mannréttindum, að halda fólki í fangelsi við verstu aðstæður án dóms og laga uns það játar hvað sem er. Með einkennilegri játningu sinni er hann búinn að finna sér stöðu sem píslarvottur í augum þess fólks sem hatar Bandaríkin og hernaðarhyggju þeirra. Ef hann verður líflátinn fyrir hugsanlega upplognar sakir, tryggir hann sér stöðuna sem píslarvottur!

15. mars 2007 - II - Gáfað framtalsforrit

Ég ákvað að klára skattframtalið mitt í gær og fór inn á skattur punktur is og náði í framtalið. Eitthvað vantaði upp á að framtalið væri fullkomið af hálfu þeirra sem þurfa að skila inn gögnum um eignir, tekjur og skuldir og því þurfti ég enn einu sinni að rifja drengskaparheitið upp með mér um leið og ég bætti við örlitlum tekjum sem gleymst hafði að senda launaseðil fyrir.

Verra þótti mér þó er kom að skuldunum. Ég sótti upplýsingarnar í heimabankann minn og sendi inn á framtalið, en þá harðneitaði hið gáfaða framtal að taka við því óbreyttu. Þegar betur var að gáð, höfðu tölurnar frá bankanum lent í skökkum reit og því þurfti ég að handfæra upphæðirnar svo framtalsforritið yrði ánægt. Það var kannski eins gott því annars hefði ég glatað vaxtabótunum!

15. mars 2007 - Samúðarkveðjur

Mig langar til að votta aðstandendum Eiríks Þórðarsonar og Unnars Rafns Jóhannssonar samúðarkveðjur mínar.
Móðir Eiríks sem er góð vinkona mín, hafði samband við mig á miðvikudagsmorguninn og tjáði mér fréttirnar. Þetta var erfið stund.