30. nóvember 2006 – 2. kafli – Vetrardekkin

Ég var að lesa einkar athyglisverða frétt í Dagens nyheter. Þar er bent á að frá og með morgundeginum og út marsmánuð er bannað að aka um á sumardekkjum þar sem er snjór, ís eða bara hálka á vegum. Þess má geta að lágmarksdýpt raufa skal vera 3 millimetrar, en almennt er ráðlagt að hafa raufarnar ekki grynnri en 5 millimetra þegar dekkin eru sett undir bílinn. Sektin við að aka á sumardekkjum þar sem er snjór eða hálka er allt að 1200 sænskar krónur eða 12000 íslenskar krónur. Ekki er gerður greinarmunur á tegundum vetrardekkja, negldra eða ónegldra.

Ég minnist þess að fyrir rúmum áratug voru uppi deilur á milli Vägverket og tryggingarfélaga um notkun nagladekkja í Svíþjóð, en tryggingafélögin hvöttu fólk til að nota nagladekkin.

30. nóvember 2006 – Heimsókn

Ég fékk heimsókn á miðvikudag. Þetta var engin venjuleg heimsókn, heldur var um að ræða stúlku sem hafði einhverntímann verið í sömu aðstöðu ég var fyrr á árum, en hafði síðar lokið við aðgerðarferli í sínu heimalandi. Nú var hún sest að á Íslandi ásamt nánustu ættingjum sínum og fann fyrir einmanaleika í ókunnu landi.

Ég viðurkenni að ég var dálítið taugaóstyrk fyrir komu hennar. Ég vissi ekkert hverri ég átti von á, né hvort hún væri sú sem hún sagðist vera, eða hvort hún væri líkleg til að standast íslenskt samfélag, en komst fljótlega að því að hún stendur fyllilega undir því að fólk beri virðingu fyrir henni.

Stúlkan er í fullri vinnu á Íslandi og stendur sig vel. Hún er því enginn kostnaður fyrir samfélagið, heldur ein þeirra sem koma hingað til lands með sína uppfræðslu og menntun í farteskinu. Með komu sinni til Íslands eykur hún enn á fjölbreytileika samfélagsins og sjálf fyllist ég stolti yfir fallegri konu sem er að hasla sér völl í nýju landi og nýrri menningu.

-----oOo-----

Svo fær Oddur skrásetjari ættfræðiupplýsinga hamingjuóskir frá mér með 65 ára afmælið í gær, þótt ég efist um að hann vilji taka við óskunum frá mér.

29. nóvember 2006 – Af rusli

Eins og flestum lesendum mínum ætti að vera kunnugt, þá er ég ákaflega vanaföst manneskja. Á hverjum morgni rölti ég niður stigana, fer fram í anddyri og sæki dagblöð dagsins, Morgunblaðið, Fréttablaðið og hitt Blaðið. Þegar lestrinum er lokið, set ég blöðin í kassa þar sem ég hefi áður lagt spotta undir. Þegar mér finnst kominn góður slatti blaða kominn í kassann, sæki ég enda spottanna og set hnút á dæmið og fer með í næsta blaðagám.

Í kvöld fannst mér kominn tími til. Vandamálið var bara að ég hafði ekki tæmt kassann í þrjá mánuði. ég batt og batt og batt og loksins fór ég með mikinn bunka blaða í blaðagáminn. Þetta voru Morgunblaðið sem sífellt virðist þynnra og þynnra, Fréttablaðið sem bólgnar út eins og púkinn á fjósbitanum og loks hitt Blaðið. Þetta var burður á blöðum samanber mynd sem fylgir. Meðfylgjandi mynd er af blaðabunkanum.

Fer þessu ekki bráðum að linna?

-----oOo-----

Ég hefi lent í nokkrum vandræðum vegna litaskipta á blogginu mínu. Ég skipti yfir í beibíkúkabrúnan lit og mótmælunum rigndi yfir mig. ég skipti því yfir í Framsóknargrænan og þá tók ekki betra við. Vissulega varð breytingunni fagnað af góðum Framsóknarmönnum, en hinir mótmæltu sem aldrei fyrr. Sit ég nú uppi með lit sem flestir virðast hata. Einhverjar tillögur?

28. nóvember 2006 – Hógværð er dyggð

Fyrir nokkrum árum síðan náði Ólafsfirðingurinn Kristinn Björnsson þeim ágæta árangri að verða í öðru sæti í svigkeppni í skíðabrekkunum í Lake Placid í Bandaríkjunum. Þetta þótti þess meira afrek að Íslendingar hafa löngum þótt standa sig langtum aftar öðrum þjóðum í vetraríþróttum og er þetta afrek vissulega þess virði að minnast þess og vafalaust mesta afrek Íslendinga í vetraríþróttum. Á Ólafsfirði var öllu meira gert úr afreki Kristins og einhverjir Ólafsfirðingar héldu því óhikað fram
að afrek Kristins væri mesta íþróttaafrek Íslendings fyrr og síðar.

Eitthvað uppveðruðust Ólafsfirðingar við þessi ummæli og fóru að gera óhóflegar kröfur til Kristins sem þoldi illa álagið sem á hann var lagt og því fór sem fór og Kristinn datt.

Mánudaginn 27. nóvember berast þær fréttir út til þjóðarinnar að nótaskipið Guðmundur Ólafur ÓF-91 frá Ólafsfirði hafi náð mesta síldarafla sem um getur í einu kasti eða 1350 tonn. Af einhverjum ástæðum datt mér í hug vesalings Kristinn þegar ég heyrði þessa frétt. Ég minnist þess í þessu sambandi, er ég var um borð í Hólmaborginni á síldveiðum fyrir nokkrum árum, að við fylltum skipið í þremur köstum, um 2300 tonn og var þriðja kastið langstærst. Nægði restin til að fylla Jón Kjartansson sem var langt kominn að fylla sig auk þess að fylla Hólmaborgina.

Mér þótti kastið merkilegt, þótt ekki þori ég að fullyrða að umrætt kast hafi verið mikið stærra en “stærsta kast sögunnar”, en Eskfirðingar yppta bara öxlum við slík stórköst og þykja þau engin fréttaefni. Sat þó fréttaritari DV á Eskifirði á skrifstofu útgerðarfélagsins og hefði verið í lófa lagið að blása út fréttina. Kannski gildir bara gamla reglan, að það sem aflaklónni finnst lítið finnst fiskifælunni vera stórt.

Hógværð er dyggð.

Sama dag og aflafréttin mikla berst alþjóð, er þess getið að 50 ár eru liðin frá því Vilhjálmur Einarsson náði silfurverðlaunum á ólympíleikunum í Melbourne. Ekki ætla ég að níða niður það ágæta afrek, ekki fremur en afrek Kristins Björnssonar á skíðum. Hinsvegar er það gott dæmi um hve íslenskir íþróttamenn hafa staðið sig illa á alþjóðavettvangi, þó að þessum köppum og örfáum fleirum undanskildum, að í dag er þess minnst að hálf öld er liðin frá mesta íþróttaafreki Íslendings.

Íslendingar hafa fengið þrenn verðlaun á ólympíuleikum, eitt silfur og tvö brons. Með þessum þremur verðlaunapeningum standa þeir sig verst Norðurlandanna í verðlaunum á ólympíuleikum, einnig miðað við fólksfjölda. Ég skal þó ekki fullyrða hvort Færeyjar og Grænland hafi staðið sig ver, enda ókunnugt um hvort íþróttamenn þaðan hafi unnið til verðlauna í liði Danmerkur.

Hógværð er dyggð.

-----oOo-----

Eins og mínir dyggu og tryggu lesendur hafa veitt athygli, hefi ég tvisvar skipt um lit á síðunni minn á tveimur dögum. Það byrjaði með því að ég var orðin leið á skærbleika litnum sem minnti helst á 8 ára stelpu blogg, en ekki virðulegrar 54 ára konu sem er farin að nálgast eftirlaunaaldurinn. Því fór ég yfir á ljósbrúna litinn sem mér þótti hæfilega mildur, en þá tók ekki betra við. Mótmælunum rigndi inn og fólk virtist ekki vilja sjá þennan fallega beibýkúkabrúna lit og krafðist einhvers annars. Því ákvað ég að setja inn þennan vinstrigræna lit, reyndar örlítið upplitaðan, en það er bara í stíl við upplitaðar skoðanir lesenda minna.

27. nóvember 2006 - 2. kafli - Mokkablogg

Parísardaman boðaði fólk á fund á mánudagseftirmiðdeginum á Mokkakaffi. Að sjálfsögðu mætti ég . Þar mættu einnig http://bfrb.blogspot.com/ (Björn Friðgeir), http://farfuglinn.blogspot.com/ (Svala J.), http://thordis.blogspot.com/ (Þórdís G.), http://vestan.blogspot.com/ (Hanna J.) Afsakið, að sjálfsögðu vorum við að tala um Hörpu J. , en ekki Hönnu J.
http://parisardaman.blogspot.com/ (Kristín J.)
http://eyjamargret.blogspot.com (Eyja Margrét) og loks mætti http://ernae.blogspot.com/ (Erna E). Auk bloggaranna mættu Jóhanna Bogadóttir og Soffía Ákadóttir, en þær tvær síðastnefndu eru ekki á mála hjá Blogspot.com.

Að sjálfsögðu voru rædd helstu málefni þjóðarinnar, grátið yfir örlögum Mikka vefs og teknar myndir sem ein birtist hér og á http://public.fotki.com/annakk kafli 2.6. Þess má geta að Soffía mætti svo seint að hún náðist ekki á mynd né heldur náðist Erna E. á hópmyndina.

27. nóvember 2006 – Ef sama lýgin er sögð nógu oft, fer fólk að trúa henni.

Ég horfði á drottningarviðtal Evu Maríu við Styrmi Gunnarsson ritstjóra Morgunblaðsins í Kastljósi Sjónvarpsins í kvöld. Í sjálfu sér var fátt nýtt né merkilegt í þessu viðtali. Styrmir vildi sem minnst gera úr þeim deilum sem átt hafa sér stað á milli flokksins og blaðsins og því ekkert fréttnæmt af viðtalinu. Þá klifaði Styrmir enn einu sinni á gömlu Moggalyginni sem honum, Birni Bjarnasyni og Þór Whitehead er svo töm, að kenna vinstrimönnum um þegar Heimdellingar með hjálma og kylfur réðust ásamt lögreglumönnum með táragasbyssur á vopnlausa vinstrimenn sem mótmæltu aðförinni að hlutleysi þjóðarinnar á Austurvelli 30. mars 1949.

Jú eitt fannst mér dálítið merkilegt af því sem fram kom, en ekki af því sem þagað var yfir. Ég hefi löngum talið Styrmi Gunnarsson vera hófsaman hægrimann og í samræmi við þá skoðun mína, taldi ég að Björn Bjarnason hefði fremur ritað Staksteinapistilinn frá 2. október s.l., svo öfgafullur var hann. Nú er ég farin að efast og veit vart hvað ég á að halda í þeim efnum.

Um leið verður Styrmir Gunnarsson að axla ábyrgð Morgunblaðsins á velgengni Fréttablaðsins með hægrisinnuðum skrifum í fyrrnefnda blaðið og undirbúa þannig jarðveginn fyrir dagblað sem ekki er pólitísk málpípa neins ákveðins hægrisinnaðs stjórnmálaafls.

26. nóvember 2006 - 2. kafli - Tæknileg mistök mín og Djúsa

Þegar ég var að horfa á fréttirnar í gærkvöldi, veitti ég því athygli þegar formaður Framsóknar talaði um mistökin, að maður einn sem sat fremur aftarlega klappaði ekki fyrir orðum hans.

Ég er orðin hundleið á skærbleika útlitinu á síðunni minni. Með þessu útliti var ég farin að gefa í skyn, með útliti síðunnar, að ég væri sjö ára smástelpa, en ekki virðulegra 54 ára og farin að nálgast eftirlaunaaldurinn. Ég ákvað því að breyta litnum og réðist í það verk þegar ég var vöknuð eftir morgunsvefninn. Þegar verkinu var lokið, veitti ég þeim tæknilegu mistökum mínum þá athygli, að ég hafði gleymt að flytja kommentakerfið mitt með öðrum gögnum yfir á nýju síðuna og varð því að endurvinna færsluna að hluta.

Meðan á þessu stóð kom Anonymus sjálfur með komment inn á síðuna þar sem hann mæltist til að Saddam Hussein yrði settur aftur inn í embætti. Þar sem athugasemdir hans, sökum tæknilegra mistaka, lentu á milli athugasemdakerfa, eyddust þau sjálfkrafa þegar ég var búin að leiðrétta athugasemdakerfið.

Eitthvað fannst mér kvörtun Anonymusar minna dálítið á Djúsa vin minn, en hann mun ósammála formanni sínum í Íraksmálinu. Ekki vil ég fullyrða að hann hafi verið sá sem ekki klappaði á fundinum í gær, en hvort þetta var Djúsi eða Anonymus sjálfur, bið ég þá félaga afsökunar á að hafa eytt athugasemdum þeirra. Það voru tæknileg mistök.

26. nóvember 2006 - Tæknileg mistök Framsóknar

Ég var að velta því fyrir mér á meðan ég skrifaði pistilinn um Oliver Twist að ég hefði ekki lagt Framsóknarflokkinn í einelti í lengri tíma. Það er þó svo sannarlega kominn tími til þess.

Hinn aldni en nýi formaður Framsóknarflokksins hélt ræðu í dag á miðstjórnarfundi flokksins þar sem hann hann dró aðeins í land stuðning Framsóknarflokksins við innrásina í Írak. Eftir á heyrðist viðtal við Valgerði og vildi hún gera sem minnst úr orðum formannsins og hefði sennilega stutt innrásina miðað við þær forsendur sem þá voru fyrir hendi.

Það er stutt í kosningar. Það er ljóst að stuðningur Framsóknarflokksins við innrásina ætlar að verða honum fjötur um fót og ekki hafa formannsskiptin aukið fylgi flokksins. Það er því ljóst að grípa þarf til neyðarúrræða og losa sig við hernaðarhyggjuna og milda aðeins yfirbragð flokksins. Tal formannsins hljómaði því meira eins og tæknileg mistök stjórnar Ísraels sem ætlaði ekki að drepa þessa fjölskyldu heldur einhverja aðra, eða tæknileg mistök Árna Johnsen sem fólust í því að láta koma upp um sig.

Nei, ef Framsóknarflokkurinn vill halda andlitinu er aðeins eitt að gera, biðja írösku þjóðina afsökunar á stuðningi við fjöldamorðin í Írak og íslensku þjóðina afsökunar á að hafa stutt við innrásina. Jafnframt ber formanninum að draga opinberlega til baka stuðning Framsóknarflokksins við innrásina. Þá fyrst getum við velt því fyrir okkur hvort við fyrirgefum Framsóknarflokknum “mistökin”.

-----oOo-----

Af því að laugardagurinn er liðinn, er sjálfsagt að segja frá síðustu úrslitum í enska fótboltanum, allavega þeim úrslitum sem skipta máli og eru öllum gleðiefni.

Þar ber fyrst að nefna hetjurnar hugprúðu í Halifaxhreppi sem enn einu sinni sýndi sína olympísku hlið og töpuðu fyrir Kröflubæ í kvenfélagsdeildinni. Þá vann Sameining mannshestanna Dómínókubbana með sjö mörkum gegn engu í efstu Vestfjarðadeild og loks vann hinn illræmdi sendiherra Bandaríkjanna hjá Sameinuðu þjóðunum, Bolton að nafni, þið vitið, þessi með hárkolluna og að því er virðist, álímda yfirvaraskeggið, Rassenal með þremur mörkum gegn einu í litlu deildakeppninni.

25. nóvember 2006 – Oliver Twist og kisurnar mínar

Einhver sterkasta kvikmyndaminning sem ég man frá æskunni, er sviðsmyndin af Oliver Twist á munaðarleysingjahælinu þar sem glorhungraðir krakkarnir horfa á starfsfólkið gæða sér á veisluréttum, en fá sjálf ekkert annað en leifarnar og illa það (útgáfan frá 1948?). Þarna var starfsfólkið sýnt sem hið illa í heiminum og andstæðan voru saklaus og munaðarlaus og óhrein börnin sem gátu lítið gert sjálfum sér til bjargar og í örvæntingu sinni drógu um það hvert ætti að biðja um meiri mat og Oliver Twist skjálfandi af hræðslu gekk til förstöðumannsins og sagði þessi fleygu orð sín: “Please, sir, I want some more”

Ég á það til að elda mér góðan mat sem gefur góða lykt og þá bregst ekki að kisurnar mínar koma hlaupandi og slefandi bíða þær færis að fá sér bita. Einhverju sinni hafði ég soðið mér sviðakjamma og sett á disk til að lofa honum að kólna aðeins áður hans yrði neytt. Ég þurfti að bregða mér frá í eina eða tvær mínútur og þegar ég kom aftur, var kjamminn horfinn. Hrafnhildur ofurkisa hafði þá dröslað honum niður á gólf og undir borð og nagaði hann af miklum móð. Eftir smástund gafst hún upp á kjammanum og snéri sér að venjulegum kattamat að venju. Eftir sat ég glorhungruð og hafði ekki lyst á matnum sem kötturinn hafði rænt frá mér.

Þrátt fyrir þessa hegðun kattanna, fæ ég alltaf hálfgert samviskubit þegar ég elda og kisurnar horfa slefandi á matinn sem ég er að búa mig undir að borða. Líður mér þá eins og starfsfólkinu á munaðarleysingjahælinu hlýtur að hafa liðið þegar það hámar í sig góðgætið og munaðarleysingjarnir, þau Hrafnhildur, Oliver Twist og Tárhildur horfa glorsoltin á.

24. nóvember 2006 - Um veiðar með botnvörpu

Það var mikið sagt frá mótmælum Greenpeace vegna þess að Ísland greiddi atkvæði gegn veiðibanni með botnvörpu hjá Sameinuðu þjóðunum í fréttum Stöðvar 2 á fimmtudagskvöldið. Eitthvað bar fréttin með sér að nú er enginn fréttamaður lengur á NFS/Stöð 2 sem hefur þekkingu á botnvörpuveiðum því öll myndskotin sem fylgdu fréttinni voru af skipum sem ekki stunda botnvörpuveiðar. Þarna voru línu og handfærabátar og svo stór nótaskip sem einnig geta stundað veiðar með flotvörpu, en ekkert botnvörpuskip sást í mynd, hinsvegar loðna sem er veidd í nót og flotvörpu og línufiskur.

Annars hefi ég lítið fylgst með þessu máli. Ég var þó búin að heyra að Kanada ætlaði að greiða atkvæði gegn þessu banni, en að hryðjuverkamaðurinn George Dobbljú Bush styddi bannið. Það er þá vel komið á með honum og genginu í Greenpeace og Sea Shephard. Fyrrum starfsmðaur Greenpeace, sjálfur Árni Finnsson má alveg öskra sig hásan í mótmælum við orð mín. Ég tek ekkert mark á orðum hans í þessum efnum.

Það væri annars fróðlegt að sjá listann yfir þau ríki sem greiddu atkvæða með banninu og hver á móti. Veit einhver hvar listann er að finna?

23. nóvember 2006 - 2. kafli - Af þróun lýðræðis

Ég rakst á ansi áhugaverða grein um lýðræði í heiminum í blaði í morgun og get ekki stillt mig um að birta slóðirnar.

Það kemur ekkert á óvart að Norðurlöndin ásamt Hollandi raða sér í sex efstu sætin, en það landið þar sem mest er gortað yfir lýðræði og er stöðugt að reyna að koma sínu lýðræði á önnur ríki, lendir aðeins í 17. sæti.

23. nóvember 2006 – Íslensk nákvæmni

Við lok miðstjórnarfundarins góða í Tórínó kom upp spurningin um tímasetningu næsta fundar sem verður haldinn í Amsterdam í vor og Justus formaður lagði til að fundurinn yrði haldinn helgina 28. og 29. apríl 2007. Ég mótmælti og benti á að ég yrði á vakt þessa helgi og kæmist hvergi.

“Hvað ertu að rugla manneskja, það er hálft ár þangað til og ertu virkilega búin að skipuleggja vaktina þína þessa daga?”, spurði Stephen Whittle.
Ég benti á að ég ynni vaktir og núverandi vaktafyrirkomulag og vaktir hefðu verið ákveðnar árið 2003, en var reyndar ekkert að taka fram að við værum að breyta vöktum um áramót, en vissum vaktirnar fyrir næsta ár.

(Í hugann sló gamalli minningu er Tollgæslan í Reykjavík fékk vaktatöfluna sína (sem var leyndarmál) hjá mér sem var vélstjóri á Álafossi á þeim tíma).

Vaktafyrirkomulag mitt og nákvæmnin í þeim efnum hafði áður komið til umræðu á fundinum í Manchester síðastliðið sumar. Með því að vaktirnar mínar komu aftur til umræðu á þessum fundi, er ég orðin illræmd fyrir íslenska nákvæmni, jafnvel af Þjóðverjunum sem kalla þó ekki allt ömmu sína í þeim efnum. Það var ekki Bretinn sem gerði góðlátlegt grín að íslenskri nákvæmni, heldur Þjóðverjarnir.

Þessir Íslendingar eru víst alveg hræðilega nákvæmir, skipulagðir og leiðinlegir. Spyrjið bara fólkið í miðstjórn TGEU!

-----oOo-----

Enn fleiri nýjar myndir frá Torino á myndasíðunni, 4.3. Torino 11.2006

22. nóvember 2006 – Hvað hefur komið fyrir?

Þegar ég kom heim frá útlöndum á þriðjudag var eitthvað skrýtið í gangi. Blessuð börnin í hverfinu voru útum allt að leika sér á sleðum og búa til listaverk úr snjó. Svona lagað gengur ekki og því voru kallaðar til gröfur til að fjarlægja þetta hvíta hvelvíti eins og kostur var svo að börnin færu sér ekki að voða. Ég fór að velta því fyrir mér hvort börnin í Árbæjarhverfi séu eitthvað öðruvísi en önnur börn og séu úti að leika sér í stað þess að iðka hugarleikfimi og tölvuspil?

-----oOo-----

Ég hefi verið að dunda mér við að setja inn nokkrar myndir á myndasíðuna mína. Verkinu er ekki lokið, en ég stefni að því að ljúka verkinu á miðvikudagskvöldið. Textarnir koma síðar.

-----oOo-----

Svo er gullið tækifæri til að óska Svenna mági mínum til hamingju með að hafa náð Paul McCartney í aldri. Nú geta þeir víst ekki lengur sungið: “When I´m sixtyfour.”

21. nóvember 2006 – Áttavilltur afgreiðslumaður

Ég kom við á Stansted flugvelli í morgun. Ég byrjaði á því að koma við á innritunarborði hjá Æsland Express og skilaði töskunni minni til afgreiðslumannsins (hvaða orð má nota um karlkyns hlaðfreyjur?) og hann spurði hvort ég vildi sæti við gang eða við glugga.
“Ég vil sæti við glugga, eins framarlega og hægt er og stjórnborðsmegin”, svaraði ég.
“Hvað áttu við?” spurði drengurinn.
Ég ítrekaði ósk mína en lét þess getið að ég vildi sitja hægra megin í vélinni í stað þess að nota orðin starboard side.
“Hvort viltu þá vera hægra megin miðað við að þú snúir aftur eða þú snúir fram?” spurði drengurinn.
“Ég vil vera hægra megin miðað við að ég horfi fram í vélinni, þ.e. stjórnborðsmegin”
“Já, stjórnborða, þú hefðir getað sagt það fyrr” sagði þá drengurinn, keyrði út brottfararspjald fyrir mig og ég hélt inn í fríhöfnina.Eftir þetta gekk allt vel. Vélin var nánast á áætlun og flugfreyjurnar voru óskaplega þægilegar sem og þeir farþegar sem ég hafði samskipti við. Einasta vandamálið var að ég sá ekkert nema Atlantshafið þar til flugvélin lenti í Keflavík þar sem ég sat aftarlega bakborðsmegin í vélinni!

20. nóvember 2006 - Austurríkismenn er lélegir drykkjumenn

Þá er síðustu nóttinni í Tórínó lokið að sinni, en um leið er ástæða til að kynna sér borgina betur því ætlunin er að halda hér ráðstefnu að ári svo það er eins gott að kanna vandlega hvar helstu flatbökustaðina er að finna eins og Pitsu 67 og Tommapitsur.

Ég skrapp aðeins út á lífið ásamt vinum mínum frá Austurríki. Þau drukku nánast ekki neitt, algjörir hænuhausar. Við komum við á einum flatbökuveitingastað og fengum okkur í gogginn á leiðinni í bæinn og svei mér ef Ragnhildur Steinunn (vinnufélagi hans Simma) var ekki sjálf að afgreiða á borð þar inni. (Mynd síðar) Nú er kominn mánudagsmorgunn, ég löngu búin að borða minn morgunmat og pakka í töskuna og sit hér niðri í hjá móttökunni og reyni að ljúga einhverju í mína kæru lesendur. Á sama tíma sýnist mér sem Eva og Jo séu enn hálfsofandi uppi á herbergi og nást varla út fyrr en um hádegi (nýta greiddan tíma á hóteli til hins ýtrasta). Ætlunin er að kíkja aðeins í kaupfélagið og athuga hvort nýjasta tískan af vaðmálspilsum og sauðskinnsskóm séu komin í búðina áður en haldið verður á flugvöllinn og áleiðis heim á leið, en samkvæmt áætlun mun ég þurfa að moka af bílnum um þrjúleytið á morgun.

P.s. Hér er ágætis veður, brakandi þurrkur og mér sýnist sem heyskapur sé góður. Blessaðir Rómverjarnir mættu þó vera aðeins duglegri við að taka til í kringum sig.

19. nóvember 2006 - 2. kafli - Líkklæði Krists

Það var alltaf á áætlun að kíkja á "líkklæði Krists" ef komið yrði til Tórínó og eftir að fundinum okkar lauk í hádeginu var komið við í kirkju. Ekki var það verra á þessum degi, en reynt er að halda alþjóðadag "Transgender Day of Remembrance" á þeim sunnudegi sem næstur er 20. nóvember. Þegar ég fór að spyrjast eftir kirkjunni þar sem líkklæðin eru geymd, var mér bent út á næsta torg örfáa metra frá fundarstaðnum okkar, en gatan er að auki við kirkjuna, Via della Basilica. Það var því byrjað á að rölta út á horn og í kirkju. Ekki vildu kirkjuverðirnir opna kistuna og sýna okkur líkklæðin, en leyfðu okkur að taka myndir þar inni að vild, þar á meðal af kistunni sem geymir gersemarnar. Muna að klikka til að sjá fulla stærð.

Annars allt í góðu. Ég er búin að ganga fæturna upp að hnjám og svo er örlítið teiti í kvöld.

19. nóvember 2006 - Formaðurinn okkar er þrælahöfðingi

Senn fer þessum fundi að ljúka. Við vorum að til klukkan að verða ellefu í gærkvöldi og byrjuðum aftur klukkan níu í morgun svo lítið hefur verið um skemmtanir. Að sjálfsögðu mætti formaðurinn of seint, enda löngu orðinn opinber karlmaður, ekki bara andlegur karl og rekur okkur áfram eins og hinn versti harðstjóri.

Eftir hádegið er á áætlun að kíkja hér í næsta hús og athuga hvort líkklæði Krists eru ófölsuð. Síðan verður hægt að líta á lífið hér í kring og svo er búið að bjóða í partí í kvöld hjá einhverjum ítalsk/austurrískum hjónum hér í bænum og kannski taka einn bryggjurúnt.

Það verður svo haldið áleiðis heim annað kvöld. Meira bull síðar.

P.s. Það er enginn snjór hérna.

18. nóvember 2006 - 3. kafli - Menningarsjokk

Við höfum setið á fundi hér í allan dag í gamla hverfinu í Tórínó og rætt landsins gagn og nauðsynjar, ekki komist út, ekki einu sinni á krána til væta í okkur kverkarnar, enda er formaðurinn hinn mesti harðstjóri. Það er kannski eins gott að fólk er ekki að drekka mikið. Þegar ég var búin að sitja á fundinum í sex tíma fannst mér tími til kominn að skreppa á salernið. Ég snéri öfug út aftur því ekkert var klósettið, einungis gat á gólfinu.

Ég rifjaði það upp fyrir mér að síðast þegar ég sá salerni þessarar gerðar var á Ítalíu 1974. Greinilega er ég sem Íslendingur góðu vön.

Í kvöld á að skreppa í bæinn og fá sér gott að borða og drekka með. Það er eins gott að salernin séu í lagi á þeim veitingastaðnum.

18. nóvember 2006 – 2. kafli - Schumacher númer tvö í Tórínó

Það rigndi þegar ég kom til Tórínó. Það var engin smárigning. Það rigndi eins og hellt væri úr fötu. Ég var orðin of sein til fundar og flýtti hvað ég gat í gegnum flugstöðina og út í leigubíl sem var þar fyrir utan og svo var ekið af stað.

Mér fannst leigubílstjórinn keyra hratt þótt ekki hefði ég óskað eftir því við hann að flýta sér og spennti öryggisbeltin þar sem ég sat afturí. Á hraðbrautinni frá flugvellinum og inn í borgina var 100 km hámarkshraði og ég sá mælinn liggja í 140 í úrhellinu og þótt varla sæist framfyrir bílinn vegna bleytunnar. Svo komum við að framkvæmdasvæði, 80, svo 60, loks 40, en bílstjórinn virtist taka öllum skiltunum sem áskorun því skyndilega var hann kominn upp í 160.

Fáeinum mínútum og tíu nöglum síðar var hann kominn að hóteldyrunum þar sem fólkið átti ekki von á mér fyrr en löngu síðar. Ekki sá mikið af andliti bílstjórans, en hann hlýtur að vera búinn að sækja um plássið hans Michaels Schumacher hjá Ferrari.

18. nóvember 2006 – Ítali með tvo farsíma

Þegar ég beið í biðröð á Stansted eftir innritun í flugið til Ítalíu, veitti ég athygli manni á milli þrítugs og fertugs sem var að tala í síma. Þetta var myndarlegur maður, óaðfinnanlega klæddur og snyrtur og talaði látlaust í síma. Málrómurinn var sterkur og ítalskan hjá honum var óvenjuskýr og auðvelt fyrir mig að greina orðaskil. Það var bara að maðurinn var með farsíma í báðum höndum og hringdi í þá til skiptis, en talaði einungis í annan þeirra, talaði hátt og mátti ætla að hann væri í góðu sambandi við móður sína.

Maðurinn bar það með sér að vera algjör frekjuhundur, tróð sér framfyrir einn að öðrum í biðröðinni og í hvert sinn tók hann upp símann og hringdi í mömmu. Áður en langt um leið stóð hann fremstur í biðröðinni og þar af leiðandi fyrstur til að innrita sig. Hann var fyrstur að afgreiðsluborðinu út í vél og hringdi í mömmu að venju, en þá fór í verra. Það hafði orðið seinkun á komu flugvélarinnar vegna úrhellisrigningar og að auki hafi raninn slegið út og því þurftu farþegarnir að hlaupa út að vél í rigningunni. Minn maður óttaðist að leysast upp í rigningunni og fór í regnjakka og hringdi í mömmu, en á meðan ruddust margir farþegarnir framhjá honum og út í vél og mér sýndist hann fá afleitt sæti í vélinni (það eru ekki númeruð sæti hjá Ryan Air).

Svo var flogið af stað og maðurinn þagði þessa tæpu tvo tíma sem flugið tók. Um leið og vélin var lent heyrði ég hvar hann kallaði í mömmu. Það var sama sagan í Tórínó, úrhellisrigning, enginn rani og farþegarnir þurftu að fara með flugvallarrútu að flugstöðinni. Ítalinn okkar komst ekki í fyrri rútuna, en varð að bíða undir vængnum eftir næstu rútu. Hið síðasta sem ég heyrði til hans var inni í flugstöðinni, en hann var þá enn úti við dyr í langri biðröð að vegabréfaskoðun og talaði við móður sína svo hátt, að öll flugstöðin heyrði hvert einasta orð.

Ég er enn að velta hinum símanum fyrir mér. Úr því annar farsíminn var auðsjánlega til að vera í beinu sambandi við mömmu, ætli hinn síminn hafi verið til Drottins allsherjar?