8. september 2009 - Málverkauppboð

Ég álpaðist á málverkauppboð á mánudagskvöldið. Það var ekki eins og að ég hefði verið dregin þangað, því ég hafði beðið eftir næsta uppboði síðan í vor og búin að kaupa list hjá Fold í millitíðinni.

Í þetta sinn tókst mér að fá Birnu með mér á uppboðið og komum við okkur fyrir aftarlega, á svipuðum slóðum og ég hefi reynt að sitja á fyrri uppboðum, hæfilega mikið til hlés, en samt nógu áberandi til að eftir mér yrði tekið frá uppboðspúltinu.

Uppboðið gekk hratt fyrir sig. Mynd sem ég hafði ekki fest áhuga við virtist ekki ætla að seljast og ég bauð í hana og fékk fyrir brotabrot af áætluðu matsverði. Risastór mynd sem ég hafði sömuleiðis ekki leitt hugann að, meðal annars vegna of hás matsverðs, lenti í eigu minni fyrir örlítið brot af matsverðinu og sömuleiðis gamalt og fallegt landslagsmálverk. Þegar hér var komið sögu, var útséð með eigulegasta gripinn á uppboðinu, en ég bauð samt en fékk ekki rissmynd eftir Kjarval, sennilega af einhverjum sveitunga hans austur á Borgarfirði eystra.

Nú sit ég hér heima með þrjú stór listaverk sem ég kem ekki fyrir með góðu móti í litlu íbúðinni minni nema með verulegum breytingum á skipulagi hennar.

En það tekst nú samt fyrr en síðar.

6. september 2009 - Hér með tilkynnist mínum kæru lesöndum að ég er komin úr bloggleyfi.

Í vor var ég orðin svo leið á neikvæðum athugasemdum við bloggfærslur mínar að ég ákvað að taka mér góða hvíld frá bloggi og þar til rynni af fólki mesta reiðin vegna mála sem íslenska þjóðin ræður ekki við að breyta í verulegum atriðum. Ég fann að ef ég ætlaði ekki að missa mig í hamagangi við að mótmæla öllu ruglinu, væri skynsamlegast að þegja um sinn og láta fólk missa sig á öðrum sviðum.

Síðan þetta var hefi ég ítrekað verið beðin um að byrja aftur að blogga. Ekki fylgir alltaf hugur máli eins og hjá einum sem fór að hrósa mér fyrir bloggið mitt á Moggabloggi og reyndist ekki hafa lesið bloggið mitt í heilt ár. Aðrir hvöttu mig áfram af einlægni og þeirra vegna og sjálfrar mín vegna byrja ég aftur að blogga, þó einvörðungu á blogspot fyrst um sinn.

Við verðum að gera okkur grein fyrir því að fólk sem bloggar getur ekki borið endalausa ábyrgð á athugasemdum sem settar eru fram við bloggfærslurnar. Það er því nauðsynlegt að bloggarinn hafi fullt vald til að eyða þeim athugasemdum sem settar eru fram, oft nafnlausar eða undir dulnefnum, í þeim tilgangi að rægja bloggara eða þá aðila sem fjallað er um í blogginu. Nýjasta dæmið um rógsherferð er skýrt dæmi um hve langt er hægt að ganga í þeim tilgangi að eyðileggja mannorð einhvers. Þar er mikill munur á hvort fólk hefur neikvæðar skoðanir á athöfnum viðkomandi eða þegar ráðist er beint að persónunni á þann hátt að flokkist undir meiðyrði. Ég get haft neikvæðar skoðanir á athöfnum manna á borð við Björgólf Guðmundsson og fleiri kappa, eða þá Björgvin Guðmundsson alþingismann sem hefur það eitt til saka unnið, að hafa verið í vitlausu embætti á vitlausum tíma, en vei mér ef ég fer að ráðast að persónu þessara manna sem ég met mikils fyrir mörg verka sinna. Svo er um fleiri í svipaðri aðstöðu þótt ég geti látið eitt og annað falla í hita leiksins í persónulegum samtölum.

Ýmislegt hefur á daga mína drifið síðustu mánuðina sem liðnir eru síðan ég tók mér frí frá bloggi, skrapp á sjóinn í nokkrar vikur og skipti vinstrigræna eðalvagninum út fyrir Willysjeppa. Þá eignaðist ég enn einn erfingjann í morgun svo nú eru barnabörnin orðin fimm.

Ég vil loks ítreka að ég mun áskilja mér allan rétt til að eyða öllum þeim athugasemdum sem ekki eru mér að skapi og hvet þá sem hafa slíkar neikvæðar skoðanir á mér og mínum skoðunum að gera sínar eigin bloggsíður og láta mínar bloggfærslur vera ólesnar. Þetta gildir þó ekki um heiðarleg skoðanaskipti þar sem kunnugt er um persónu þess sem gerir athugasemdirnar.

19. júní 2009 - Hvalkjöt!

Við vorum í slipp á Akureyri og á meðan borðuðum við gjarnan í mötuneyti Slippfélagsins í hádeginu. Einn daginn hafði einhver okkar rekið augun í að það yrði hrossakjöt í matinn í hádeginu. Vitandi að skipstjórinn okkar borðaði ekki hrossakjöt, fórum við um borð með þau tíðindi til hans að dýrindis hvalkjöt yrði á boðstólum í hádeginu.

Svo kom hádegi og við slöfruðum í okkur hvalkjötinu, líka skipstjórinn, og engum varð meint af fremur en allar aldir áður.

Einum eða tveimur dögum síðar varð einhver svo kvikindislegur að viðurkenna fyrir skipstjóranum að við hefðum skrökvað að honum. Eftir það fór hann sjálfur upp í mötuneyti að athuga hvað væri á matseðlinum.

Nokkrum dögum síðar hitti svo skemmtilega á að hvalkjöt var á matseðli dagsins. Við mættum að sjálfsögðu í mat að venju nema skipstjórinn sem borðaði ekki þetta helvítis hrossakjöt sem væri á boðstólum!

18. júní 2009 - Að rífa hús annarra!

Allt frá því á eftirmiðdaginn 17. júní loga bloggheimar af hrifningu á manni sem missti húsið sitt á uppboði. Hann mætti síðan með gröfu að húsinu, reif það að stærstum hluta, gróf gröf sem hann henti bílnum sínum ofaní og fór svo í burtu. Þetta kallar fólk hetjuskap. Ekki ég.

Um leið og hamarinn sló, var húsið ekki lengur í eigu mannsins sem hafði átt það, heldur bankans sem bauð í það. Með því að rífa húsið, er maðurinn að vinna skemmdarverk á eigum annarra og mun því þurfa að sitja af sér hæfilega refsingu fyrir skemmdarverk og hugsanlega tryggingarsvik, þ.e. ef húsið er tryggt. Hann er því ekki einvörðungu að tvöfalda skuldir sínar, heldur er hann einnig að kalla yfir sig refsingu í samræmi við hegningarlög. Hann á því enn síður viðreisnar von í framtíðinni með skemmdarverkin á samviskunni.

Það er þó annað verra sem hann gerir. Skemmdarverk hans gera það að verkum að ekki er hægt að treysta því að fólk sem missir húsnæði sitt á uppboð, geti búið áfram í húsnæðinu eftir að hamarinn sló. Þeir sem eignast hús á uppboði munu því í vaxandi mæli gera þá kröfu, að húsnæði verði rýmd þegar í stað og íbúarnir bornir út. Það er ekki neinum til fagnaðar.

Þeir aðilar sem lenda í slíku geta því hugsað manninum á Álftanesi þegjandi þörfina.

8. júní 2009 - Nauðasamningur!

Það þykir vondur kostur að geta ekki greitt greitt reikningana sína. Þó getur fjöldi fólks ekki borgað þá af einhverjum ástæðum, verður að sækja um frest, greiðsluaðlögun, niðurfellingu skulda eða hreinlega óskað eftir nauðasamningum um blandaðan pakka af öllu þessu. Hið versta sem við gerum í slíku ástandi er að ganga út og tilkynna að við borgum ekki.

Þegar útrásarvíkingarnir dunduðu sér við að kaupa heilu verslanakeðjurnar, bankana og fasteignirnar í útlöndum höfðu þeir lítið á bakvið sig annað en veð í sjálfri íslensku þjóðinni, í íslenska ríkinu. Ríkisvaldinu fannst þetta gott og fulltrúar þess voru glaðir því það komu peningar á móti inn í ríkiskassann í formi skatta og ríkissjóði tókst að greiða allar skuldir skuldir sínar. Þessu til staðfestingar mátti sjá fulltrúa ríkisvaldsins ganga á torg og hylla úttrásarvíkingana og verðlauna þá á ýmsan hátt, forsetann, forætisráðherrann ríkisstjórnina og fjölda annarra sem áttu að gæta þjóðarauðsins. Svo hrundi allt.

Hinn skuldlausi ríkiskassi varð allt í einu einn sá skuldugasti í heimi því útrásarvíkingarnir voru búnir að offjárfesta og eigendur skuldanna vildu ganga að veðinu, íslenska þjóðarauðnum. Einhverjir þeir fulltrúar ríkisvaldsins sem hæst höfðu látið um hyllingu útrásarvíkinganna snéru við blaðinu og lýstu því yfir að við borgum ekki skuldir óreiðumanna. Vandamálið var bara það að óreiðumennirnir höfðu veðsett þjóðarauðinn og skuldareigendur settu Ísland á svartan lista yfir hryðjuverkasamtök.

Ísland neyddist til að ganga til nauðasamninga, skríða á fjórum fótum að fótum fulltrúa skuldareigenda og reyna að semja sig frá þessum óförum. Sumum finnst sem fara hefði átt einhverja aðra leið, fara leið Davíðs og neita að borga eða þá að fara í mál sem hefði þýtt fleiri ára réttarhöld og vera stimpluð hryðjuverkaríki á meðan með öllum þeim erfiðleikum sem slíku fylgja.

Að ganga til nauðasamninga við Breta er vissulega beiskur biti að kyngja, en sannanlega betri en að vera dæmd svikahrappar og óþjóðalýður um aldur og ævi. Við verðum bara að horfast í augu við að hinir raunverulegu svikahrappar fengu of frjálsar hendur og nýttu sér það út í ystu æsar og nú þurfum við að borga brúsann.

Því tel ég ekki um annað að ræða úr því sem komið er, en að skrifa undir með harm í hjarta og gæta þess að útrásarvíkingarnir komist ekki aftur til valda.

7. júní 2009 - Hvað kostar LandCruiser?

Á dögunum var sagt frá bílafríðindum forstjóra Steypustöðvarinnar hf sem fékk afnot af bíl sem kaupauka. Það kom fram í fréttum að bíllinn væri af gerðinni Toyota Landcruiser 120 og með fréttum af þessu hræðilega máli var birt mynd af LandCruiser 200.

Ha, hver er munurinn á LandCruiser120 og LandCruiser200? Jú, bara ellefu milljónir, því LandCruiser ekki bara LandCruiser ef tölustafirnir fylgja ekki með. Vissulega keyrir Kristinn Björnsson fyrrum forstjóri Skeljungs um á LandCruser200 sem kostar 17 miljónir. Á sama tíma ekur húsvörðurinn hjá Orkuveitu Reykjavíkur á LandCruiser120 sem kostar ellefu milljónum minna og er stoltur af sínum bíl.

Ég hugsa til hans frænda míns heitins sem átti steypustöð sem var kennd við hann og ættaróðalið á Kjalarnesi, um flottu Bensana sem hann ók þegar hann var edrú og fannst ekki mikið til um þriggja ára gamlan LandCruiser120 sem forstjóri Steypustöðvarinnar ekur. Ég meina, forstjóri Steypustöðvarinnar ekur um á samskonar bíl og húsvörðurinn hjá OR.

Varla er það vegna þess að vel er gert við starfsfólk Orkuveitunnar í launum?

6. júní 2009 - Litli farsímamaðurinn?

Eins og allir vita er Lynghálsinn hvorki breið né sérlega löng gata. Þó þykir hún merkilegri en margar aðrar götur fyrir þá sök að margir sem aka þar um eru með bílana sína fulla af dýrindis veigum sem þeir keyptu í Heiðrúnu, en sú ágæta verslun stendur við ofanverðan Lynghálsinn sem er í Hálsaskógi ef menn vita ekki betur.

Á föstudag átti ég erindi í Heiðrúnu. Hvert erindi mitt var geta lesendur mínir getið sér til en þegar erindi mínu var lokið, ók ég vestur Lynghálsinn og ætlaði niður Hálsabrautina. Þegar ég kom að Hálsabrautinni gaf ég stefnuljós að venju um að ég ætlaði niður götuna, en þá veitti ég athygli bifreiðinni UY-287 sem var búin að troða sér við hlið mér, vinstra megin við mig, beygði síðan fyrir mig um leið og ég ók af stað og varð ég að nauðhemla til að lenda ekki á bílnum sem svo freklega hafði verið ekið fyrir mig.

Maðurinn sem ók bifreiðinni UY-287 réði mjög illa við bílinn sinn enda var hann upptekinn af að tala í síma samanber atvikið er hann ók fyrir mig. Ég fór í humátt á eftir honum þar sem hann ók niður Hálsabrautina og síðan inn á Vesturlandsveginn til vesturs og aldrei gaf hann stefnuljós. Hann notaði allar akreinar þegar kom að Ártúnsbrekkunni, ók mjög hratt og var ýmist lengst til vinstri eða lengst til hægri og stefnuljósin biluð nema auðvitað að hann hafi ekki kunnað á ljósin og talaði í símann allan tímann sem ég sá til hans.

Smám saman hvarf hann úr augsýn við mig og ég ræddi þann möguleika við farþega minn að tilkynna háttalag hans til lögreglu áður en tjón eða slys yrði af hans völdum. Ég gerði það þó ekki, enda vildi ég ekki láta háttalag hans eyðileggja fyrir mér ánægjulegt kvöld framundan. Þótt ekki væri hegðun mannsins tilkynnt í þetta sinn, velti ég því enn fyrir mér hvort ég hafi breytt rétt með því að tilkynna ekki hegðun hans til lögreglu, enda er mér ókunnugt um andlegt og líkamlegt ástand hans.

4. júní 2009 – Sendiherra kallaður heim.

Á dögunum þurfti einhver kínverskur sendiherra að skreppa heim til sín. Hvort hann var að heimsækja aldraða ömmu sína eða fara í jarðaför til móðursystur sinnar skal ósagt látið, en þetta kom upp á þegar íslenska blaðamenn vantaði efni til skrifa um og tíbetskur búddamunkur var staddur á Íslandi.

Allir vita hverja afstöðu kínversk stjórnvöld hafa til Dalai Lama og allir vita hver afstaða kínverskra stjórnvalda er til stjórnvalda á Taiwan. Allir vissu að Kínverjar væru ekki sáttir við að Dalai Lama væri að þvælast á Íslandi og biðu þess að Kínverjar mótmæltu komu hans til Íslands. Dalai Lama kom til Íslands og Kínverjar mótmæltu eins og reiknað var með, en um leið fór kínverski sendiherrann heim til Kína.

Íslenskir fjölmiðlar gerðu nákvæmlega það sem kínversk stjórnvöld ætluðust til af þeim, túlkuðu brottför kínverska sendiherrans sem mótmæli við komu Dalai Lama til Íslands. Með þessu tókst Kínverjum að slá tvær flugur í einu höggi, skiptu um einhvern diplómat og fengu aðra til að túlka málið á versta veg. Hrein snilld.

3. júní 2009 - Sjómannalögin

Þegar ég vaknaði á mánudag og kveikti á útvarpinu rann upp fyrir mér ljósið. Samkeppnin um besta sjómannadagslagið var komin í gang og lögin kynnt hvert á fætur öðru og búast má við því að keppnin nái nýjum hæðum og hámarki á föstudag fremur en á sjálfan sjómannadaginn á sunnudag.

Ég heyrði ávæning af einhverjum þeirra laga sem náð hafa lengst í keppninni í ár, textarnir fjölluðu um það hve dásamlegt væri að vera á sjónum og koma helst aldrei í land, hve slagvatnsfýlan er yndisleg og sjóveikin heilnæm. Síðan voru brælur, veltingur og slor dásömuð í hæstu hæðir svo ætla hefði mátt að Friðrik J. Arngrímsson hefði samið lögin í samkeppni við Kristján Ragnarsson í tilraunum sínum til að plata unga menn á sjóinn því ávallt vantar nýtt blóð á flugbeittan aðgerðarhnífinn. Ef ekki þeir tveir, þá einhver sem er á launaskrá hjá þeim félögum.

Ég fór að hugsa til fyrri daga og ljóðsins um gamlan skútukarl sem hugsaði um sínar rollur af mikilli natni og Þórð sjóara (ekki Þórð vin minn stórkaptein) sem var ástfanginn af timbrinu á dekkinu hjá sér sbr. ljóðið þar sem hann elskaði þilför hann Þórður. Svo flýtti ég mér að slökkva áður en ég yrði sjóveik og fann mér eitthvað skemmtilegra að gera.

Samt finnst mér enn örlítið gaman að þessum lögum um hetjur hafsins sem lifðu og dóu fyrir sílspikaðan sægreifann sem beið þess að þeir skiluðu aflanum til hafnar.

2. júní 2009 - Notuðu hamarinn hans afa síns!

Morgunblaðið segir frá því að búið er að gera við nærri tveggja alda gamlan bát, Vigur-Breið sem smíðaður var fyrir 1829. Við viðgerðina að þessu sinni var notaður hamarinn hans afa sem hann erfði frá afa sínum. Það er að vísu búið að skipta um haus tvisvar og skaft sex sinnum á hamrinum góða, en samt er þetta gamli góði hamarinn sem einnig var notaður við viðgerðina á bátnum fyrir hálfri öld og fyrir heilli öld og nokkrum sinnum áður.



Annars er merkilegt hve sum skip endast vel. Gott dæmi er hið fræga skip Narfi RE-13 sem var smíðað fyrir Guðmund Jörundsson árið 1960 í Rendsburg í Þýskalandi sem síðutogari. Skipinu var breytt í frystitogara fljótlega, síðar í skuttogara um 1974. Nokkrum árum síðar var því breytt í nótaskip og selt austur á Eskifjörð og hlaut þá nafnið Jón Kjartansson SU-111 og reyndist hið mesta happaskip undir því nafni. Fyrir um áratug var skipt um framhluta skipsins og allt ofandekks, nýjar íbúðir og nýr vélbúnaður, reyndar skipt um aðalvél öðru sinni frá upphafi árið 1999.

Skipið heitir nú Lundey NS-14 og er enn gamli góði Narfi í skráningarskjölum. Það má hinsvegar velta fyrir sér hversu mikið er enn eftir af upphaflega Narfa RE-13. Svipað held ég að eigi sér stað varðandi Vigur-Breið þótt ekki ætli ég að álasa þeim sem héldu við bátnum og endurnýjuðu eftir þörfum í gegnum aldirnar, fremur þakka þeim fyrir gott verk og viðhald menningarverðmæta.



-----oOo-----

P.s. Myndirnar af Narfa/Lundey eru í eigu Guðmundar St. Valdimarssonar og HB-Granda hf.

http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2009/06/02/vidgerd_lokid_a_elsta_skipi_landsins/

1. júní 2009 - Strokufangar?

Þótt ekki þekki ég mikið til rauna fanga, hefi ég séð einhverjar kvikmyndir þar sem fangar ætla sér að strjúka, grafa heil göng með teskeið eina að vopni, gera kílómetra löng göng með því að fylla buxnavasana af mold og láta sáldrast niður á jarðveginn úr vösunum svo lítið beri á á leyfilegum útivistartímum.

Á sunnudagskvöldið komst ég að svipaðri flóttatilraun. Mínar ástkæru kisur voru búnar að gera sér áætlun um flótta frá mér, því auðvitað eru þær ekkert að tilkynna mér hvað þær aðhafast meðan ég er í vinnunni.

Eftir að heim var komið og ég búin að láta renna í bað, fannst mér grunsamlegt hve Tárhildur grátkisa hafði mikinn áhuga fyrir loftristinni við baðkarið. Ég fór að skoða ristina og sá að búið var að plokka í burtu sílikonið að þremur fjórðu sem hélt loftristinni á sínum stað, þannig að sílikonið hélt einungis ristinni að ofanverðu. Ég lyfti henni og horfði beint í flóttaleg augu Hrafnhildar ofurkisu sem hafði komið sér fyrir undir baðkarinu.

Það var mér bæði ljúft og skylt að tilkynna Hrafnhildi ofurkisu að þessi flóttaleið er ekki sú rétta ef hún vill komast út í góða veðrið. Síðan lokaði ég gatinu aftur með nýjum umgang af sílikon.

Mig grunar að Hrafnhildur ofurkisa verði mér ekki þakklát fyrir lagfæringuna á loftristinni við baðkarið, ekki frekar en fangarnir í kvikmyndinni The Great Escape.

31. maí 2009 - Kreppa?

Það eru komin mánaðarmót, enn einn nýr greiðslumánuðurinn framundan með vandræðum og höfuðverk eða hvað? Ég fór að velta fyrir mér vandamálum mínum og þjóðarinnar.

90% vinnufærra Íslendinga eru með vinnu. Ég líka. Álíka margir Íslendingar eru með lánin sín í skilum eða þá skuldlausir. Ég er líka með lánin mín í skilum þótt ekki sé ég skuldlaus, með dýrt íbúðarlán, krítarkortaskuldir og yfirdrátt á bankareikningi. Samt hefi ég það ekkert verra en meðaljón og meðalgunna og stend kannski betur en í lok góðærisins alræmda.

-----oOo-----

Fyrir tveimur árum eignaðist ég bókina „Þú átt nóg af peningum“ eftir Ingólf H. Ingólfsson. Þótt ekki tryði ég öllu því sem þar stóð, áttaði ég mig á því við lestur bókarinnar að heimilisbókhald væri nauðsyn og að vextir væru of háir. Vandamál mitt var bara hvernig ég gæti náð niður vöxtunum vitandi að ég hefði engin áhrif á stýrivexti Seðlabankans og ég ýtti vandamálunum á undan mér og var alltaf blönk í lok kortatímabils og um mánaðarmót. Ég gerði mér þó grein fyrir því að ég gæti hugsanlega sparað 30-40 þúsund krónur á mánuði og hélt áfram að eyða umfram efni og greiða alltof mikið í vexti um hver mánaðarmót.

Ofan á öll önnur vandamál var stöðugur þrýstingur á mér í bílamálum. Gamli vinstrigræni eðalvagninn minn frá síðari hluta síðustu aldar þótti fremur þreytulegur og ekki laust við að hann væri farinn að skipta um lit á brettaköntunum að aftan, smárispur hér og þar auk tveggja smábeygla eftir árásir innkaupakerra. Kunningjahópurinn var aukinheldur duglegur að hvetja mig að fá mér nýrri bíl og ég var ekkert frábitin slíku þótt slíkt kostaði áframhaldandi blankheit í góðærinu. Þegar komið var fram á síðari hluta september í fyrra var ég farin að kíkja á bílasölur og meira að segja búin að finna rétta bílinn fyrir mig og ég sendi inn fyrirspurn um bílinn til sölumanns hjá bílasalanum.

Það liðu tvær vikur áður en sölumaðurinn svaraði mér með safaríku tilboði er hann kom úr ferð til útlanda. Í millitíðinni hafði skollið á kreppa, bankakerfið var hrunið og þjóðfélagið í algjöru uppnámi. Og ég þorði ekki að grípa tilboðið góða og ákvað að ná niður vöxtunum fyrst.

Síðan þetta var eru liðnir nærri átta mánuðir. Allt verðlag hefur farið upp úr öllu valdi, útborguð laun mín hafa lækkað vegna minnkaðrar yfirvinnu og hækkaðra skatta og vextirnir hafa verið í hæstu hæðum. Um síðustu áramót fór ég að flokka útgjöldin til að átta mig betur á bruðlinu, borga niður yfirdráttarlánin og hvíla veltukortin um sinn, á meðan ég væri að komast yfir það versta. En það sem mest er um vert er að ég frestaði öllum bílakaupum í minnst eitt ár.

-----oOo-----

Ég ek enn á gamla vinstrigræna eðalvagninum mínum frá síðari hluta síðustu aldar. Brúnu blettirnir á brettaköntunum að aftan hafa stækkað eitthvað, en hann slapp samt í gegnum skoðun án sérstakra ráðstafana í febrúar. Íbúðarlánin hafa vissulega hækkað og eru sennilega búin að ná íbúðarverðinu er þessi orð eru rituð, en það skiptir mig litlu máli því íbúðin var keypt til að búa í henni, en ekki til að selja hana aftur. Kisurnar mínar dafna vel og vextirnir af yfirdráttarlánunum og krítarkortaskuldunum eru á hraðri niðurleið. Í dag hefi ég það betra en í lok góðærisins svokallaða, farin að leika mér að áætlunum um næstu utanlandsferð og sé fram á bjarta daga framundan.

Það er komin kreppa.

30. maí 2009 - Ónæm fyrir skjálfta?

Það var víst jarðskjálfti nærri Grindavík á föstudagskvöldið og ég fann ekki neitt. Kannski var ekki mikið að missa af.

Fyrir réttu ári var ég á vaktinni þegar síðasti Suðurlandsskjálftinn reið yfir og fann ágætlega fyrir honum. Ég fann sömuleiðis mjög vel fyrir skjálftunum árið 2000, enda bjó ég þá uppi á sjöttu hæð í Hólahverfinu.

Ég held samt að ég sé ekki orðin ónæm fyrir jarðskjálftum þótt ekki hafi ég fundið þennan. En það er kannski ekki við miklu að búast þegar verið er að busla í baði og smáskjálfti suður með sjó breytir ekki miklu þar um.

29. maí 2009 - Í þá gömlu góðu daga ...

Fyrir síðustu helgi fór aðeins um mig þegar sýndar voru myndir frá hvítasunnugleðinni 1969 austur á Þingvöllum og það sagt vera frá hvítasunnugleðinni 1968 í trailer sem fylgdi kynningu Fréttaaukans. Því auðvitað var ég á Þingvöllum í rigningunni, drullunni og viðbjóðnum sem einkenndi hvítasunnuhelgina 1969.

Það voru fleiri þar en ég. Þar voru 2500 unglingar að drekka sig fulla í fyrsta sinn eða annað eða þriðja. Öfugt við marga var ég edrú, enda nýlega komin með bílpróf og harðneitaði að keyra bíl fyrir einhvern sem var orðinn of fullur til að rúnta um svæðið sjálfur. Að lokum fór hann í bíltúr ásamt einhverjum félögum sínum og festi bílinn svo rækilega í drullunni að bíllinn náðist ekki upp fyrr en gleðinni var lokið og runnið af gæjanum.

Þetta var líka einasta útihátíðin þar sem helsti forvígismaður þjóðarinnar gekk um á milli dauðadrukkinna unglinga til að kynna sér málin með eigin augum og var þetta jafnframt einasta skiptið sem ég hitti Bjarna heitinn Benediktsson. En svona var lífið í þá daga.

Þrátt fyrir allt er margt svipað því sem var fyrir 40 árum. Það er kreppa eins og þá. Það eru gjaldeyrishöft eins og þá og helstu ráð ríkisstjórnarinnar til að afla tekna fyrir ríkissjóð eru hækkanir á áfengi og tóbaki, bensíni og olíum, rétt eins og gerðist iðulega fyrir 40 árum. Og Íslendingar flúðu þúsundum saman til útlanda í atvinnuleit fyrir 40 árum, rétt eins og nú.

Drottinn minn, er hugmyndaflug íslenskra ráðamanna enn háð sömu takmörkunum og fyrir 40 árum? Allavega er ég farin að finna fyrir fiðring undir sólunum.

28. maí 2009 - Um einkavæðingu

Ég sat stjörf fyrir framan gamla sjónvarpstækið mitt á miðvikudagskvöldið og fylgdist með þegar sýnt var hvernig stöku ríki höfðu einkavætt, rafmagn, neysluvatn, heilbrigðisþjónustu og lestarsamgöngur með skelfilegum afleiðingum fyrir íbúana. Ég efa ekki að tekin voru slæm dæmi um einkavæðingu og fór að velta þessum hlutum fyrir mér hér á Íslandi.

Einkavæðingin er komið að hluta til í heilbrigðisþjónustu á Íslandi. Tannlæknakostnaður er alfarið einkavæddur, vinkona mín fór í aðgerð til leiðréttingar á kyni og var frá vinnu í sex vikur. Hún fékk ekki greidd veikindalaun á meðan á veikindunum stóð af því að hjá einkafyrirtækinu sem hún vinnur, eru ekki greidd veikindalaun þegar fólk fer í aðgerð til leiðréttingar á kyni.

Neysluvatnskerfi eru sem betur fer í eigu sveitarfélaga. Aðeins er þó farið að örla á einkavæðingu í rafmagni og heitu vatni með stofnun Geysis Green Energy sem er jú að hluta til í einkaeigu. Og engar eru lestir á Íslandi, því miður, en strætisvagnasamgöngur í eigu sveitarfélaga. Við erum semsagt enn í góðum málum hvað varðar birtu, yl og samgöngur, en þau mál eru hinsvegar ákaflega brothætt.

En ég fór að velta öðru máli fyrir mér. Það voru bara talin upp fjögur atriði í sjónvarpsmyndinni. Það vantaði hið fimmta, auðlindirnar. Þar stendur Ísland ekkert sérstaklega vel með óveiddan fiskinn í sjónum í eigu örfárra kvótagreifa sem eru búnir að veðsetja hann upp í topp í mörg ár framtíðar að hætti Enron, hins gjaldþrota bandaríska orkufyrirtækis.

Við erum kannski þrátt fyrir allt í sömu aðstöðu og þróunarþjóðirnar sem tekin voru mið af í sjónvarpsmynd miðvikudagskvöldsins.

17. maí 2009 - Um mótorhjólaslys

Ég var á ferð um Sæbrautina á föstudag og tók þá eftir mótorhjóli sem nálgaðist mig óðfluga. Ég fylltist valkvíða því ökumaður hjólhestsins virtist fara framúr bílum eins og væri hann í stórsvigi. Mér tókst þó að halda mér á hægri akrein um leið og hjólið skaust framúr mér og hélt áfram stórsviginu austur eftir Sæbrautinni. Á sama tíma veitti ég athygli öðru mótorhjóli sem kom á móti og virtist halda uppi samskonar leikfimi vestur eftir Sæbrautinni.

Í gegnum huga mér fór auglýsingin frá Umferðarstofu sem margsinnis hefur verið sýnd í sjónvarpi síðustu dagana, fremur óhugnanleg auglýsing, en því miður sönn.

Fyrir fáeinum árum voru miðaldra hjón að fara á bifreið sinni út frá verslunarmiðstöð í Upplands-Bro norðan Stokkhólms þegar mótorhjól kom og klippti bíl þeirra næstum í sundur. Svo ljót var aðkoman að lögreglan treysti sér ekki til að fullyrða hvort líkin í brakinu væru þrjú eða fjögur fyrr en eftir klukkutíma. Þau reyndust vera þrjú, hjónanna og ökumanns mótorhjólsins. Síðar reiknaði einhver umferðarsérfræðingur það út að miðað við þyngd hjólsins og styrkleika bílsins, hefði hjólið þurft að vera á minnst 175 km hraða til að klippa bílinn svona í sundur, sennilega þó á miklu meiri hraða.

Ef myndirnar eru skoðaðar vel sést hvar mótorhjólið situr fast inni í bílnum. Fyrir áhugafólk um bíla skal þess getið að bíllinn er af gerðinni Volkswagen Golf, en að auki fann einhver það út að hjólið væri af gerðinni Yamaha 750 cc, semsagt ekkert rosalega öflugt hjól.

Það væri ágætt að skoða þessar myndir aftur næst þegar auglýsingin birtist í sjónvarpi.

16. maí 2009 - Friðlýsingin á skjön....

....við Natóaðild, segir í forsíðufyrirsögn í Fréttablaðinu í dag. Þar er haft eftir Bjarna Má Magnússyni að yfirlýsing ríkisstjórnarinnar um friðlýsingu Íslands gegn kjarnorkuvopnum sé í bága við skuldbindingar Íslands við Atlantshafsbandalagið.

Og hvað með það? Til þessa hefur Ísland verið sem þægur rakki í bandi stjórnvalda í Washington í kjarnorkumálum og löngu kominn tími til að breyta því. Það er kannski í lagi að bíða eftir að einhverjir ofbeldisfuglar í Nató fari að segja Íslandi fyrir verkum í þessum efnum, en sjálfsagt að því verði svarað með tafarlausri úrsögn úr Nató um leið og sparaðar verði talsverðar fjárhæðir með því að leggja nýstofnaða Varnarmálastofnun niður.

15. maí 2009 - Júrótrash

Þegar ég kom í vinnuna á fimmtudagskvöldið var ömurleg sjónvarpsdagskrá í gangi, samansafn af vondum lögum víða að úr Evrópu og duldist þá engum að Júróvisjón var byrjað aftur þótt ætla mætti að keppninni hefði lokið í febrúar, allavega hvað Íslendinga snertir.

Þar sem ég sinnti verkefnum kvöldsins heyrði ég einhver léleg lög leikin og auglýsingar á milli, en gaf mér þó ekki tíma til að hlusta að ráði. Það var því ekki fyrr en hápunktar laganna voru leiknir í belg og biðu sem ég reyndi að hlusta og niðurstaðan var einföld. Ekkert laganna hlaut náð fyrir mínum eyrum, reyndar ekki frekar en hið útlenska framlag Íslands. Það verður kannski að segja framlagi Íslands til hróss að það sómir sér vel í hópi lélegra laga, enda er það einasta von þess um að ná langt á alþjóðlegum vettvangi.

Framlag Íslands er vissulega skárra en verstu lögin sem Ísland hefur sent í keppnina. Þó veitti ég því enga athygli lengi framan af þegar það var spilað, en þegar búið að var að spila það nógu oft til að það mætti verða áheyrilegt var ég búin að fá leið á því.

Loks legg ég til að Ríkisútvarpið spari sér kostnaðinn við Júrótrash keppnina í framtíðinni.

12. maí 2009 – Um kynvillinga, kynskiptinga og aðra fáráðlinga

Á unglingsárum mínum var samkynhneigt fólk kallað öllum illum nöfnum, stundum öfuguggar eða sagt að fólkið væri sódómískt, hvaðan svo sem það orð er komið. Þá voru orð eins og hommar og lesbíur ágætlega þekkt, en ef þau orð komu fyrir í opinberri umræðu, var snarlega strikað yfir þau af málfarsráðunautum og orðið kynvillingar sett í staðinn. Þegar Samtökin 78 voru stofnuð árið 1978 vildu einhverjir háðfuglar í hópi samkynhneigðra nota undirtitilinn Félag íslenskra kynvillinga, en sem betur varð ekkert af slíku og hommar og lesbíur þráuðust í gegnum múra og yfir þröskulda málfarsráðunautanna uns orðin hommar og lesbíur fengu viðurkenningu samtímis því sem samkynhneigð kom inn sem samheiti fyrir þessa hópa í þjóðfélaginu.

Um helgina var unnið hörðum höndum við gerð nýs stjórnarsáttmála Samfylkingarinnar og Vinstri hreyfingarinnar - græns framboðs og þar kom í mannréttindahlutanum að setja inn í stjórnarsáttmálann ákvæði um bætta réttarstöðu transgender fólks á Íslandi. Fólkið sem vann að stjórnarsáttmálanum setti inn orðin: Hugað verði að réttarbótum í málefnum trans-gender fólks í samræmi við ábendingar Umboðsmanns Alþingis.

Þetta fór heldur betur fyrir brjóstið á málfarsráðunautunum. Rétt eins og fyrir þrjátíu árum er þeir strikuðu yfir homma og lesbíur og settu kynvillinga í staðinn eins og til að niðurlægja þessa þjóðfélagshópa, strikuðu þeir nú yfir trans-gender fólk og settu kynskiptinga í staðinn. Þeir hefðu alveg eins getað sagt kynvillinga enda orðin svipuð að upplagi og bæði ætluð til að niðurlægja viðkomandi einstaklinga. Þetta tókst sem betur fer ekki, því með dyggum stuðningi Dags B. Eggertssonar og síðar einnig Önnu Pálu Sverrisdóttur og fleiri aðila, tókst að henda kynskiptingunum út úr stjórnarsáttmálanum og setja transgender fólkið aftur inn í sáttmálann.

Ég ætla ekki að hafa eftir eldri rammíslensk og viðurkennd orð sem notuð voru um fólk sem þjáist af þroskahömlun eða geðsjúkdómum ýmiskonar. Kannski mættu málfarsráðunautarnir taka einhver þeirra orða til sín sem starfsheiti, t.d. eitthvert þeirra sem eru á lausu í fyrirsögninni.

Ég vil loks þakka Degi B., Önnu Pálu og öðrum sem tóku til máls á fundinum um transgenderákvæðið í stjórnarsáttmálanum á sunnudaginn fyrir skelegg orð og stuðning okkur til handa.

7. maí 2009 – Er íslensk þjóð að vitkast?

Stundum þegar ég heyri minnst á skoðanakannanir, fæ ég nettan aumingjahroll af tilhugsun um vesalings fólkið sem tók þátt í skoðanakönnuninni og svaraði út í hött af því að það hélt að könnunin fjallaði um allt annað en það sem raunverulega var spurt um. Frægasta dæmi um slíkt er sennilega þegar guðfræðideildin var látin framkvæma skoðanakönnun um trúhneigð og hamingju Íslendinga og auðvitað reyndust Íslendingar vera trúgjarnastir og hamingjusamastir allra þjóða.

Að undanförnu hefi ég furðað mig á stjórnmálaöflum sem vilja banna Íslendingum að kanna hvað sé hægt að fá í skiptum fyrir aðildarviðræður við Evrópusambandið. Þessari afneitun Sjálfstæðisflokks og Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs er að sjálfsögðu stýrt af flokkseigendafélögum þeirra í LÍÚ og þeim Hörleifi og Ragnari. Sjálf hefi ég aldrei getað skilið hvað er svona slæmt við að upplýsa íslenska þjóð hvað fæst í skiptum fyrir aðild að Evrópusambandinu enda sjálf löngu orðin Evrópusinni og meðlimur í Evrópusambandinu með tvöfalt ríkisfang.

Nýjasta skoðanakönnun Gallup sýnir okkur augljóslega að íslensk þjóð vill kynna sér hvað er í boði í Evrópumálunum og ég sé enga ástæðu til annars en að virða þessa skoðun íslensku þjóðarinnar, enda er ég sannfærð um að hægt verður að fá ýmislegt út úr slíkum samningaviðræðum, umfram allt virðinguna sem glataðist með útrásinni og síðar efnahagshruninu.