11. desember 2006 – Týndur sonur snýr heim

Það urðu fagnaðarfundir í Helvíti í gær þegar einn hinna virtustu og duglegustu sona Andskotans snéri heim úr langferð sinni til yfirborðs jarðarinnar. Það var líka talin ástæða til að fagna. Maðurinn hafði komið þúsundum íbúa Chile fyrir kattarnef, en fangelsað og pyntað tugi þúsunda til viðbótar. Í stað þess að gráta mikið örlög þessa manns, læt ég mér nægja að birta hér hluta pistils sem ég birti 11. september fyrir tveimur árum á gamla blogginu:



Ég er að horfa á gamla ljósmynd á netinu. Á myndinni eru þrír heimsþekktir einstaklingar. Einn þeirra er rithöfundurinn og Nobelsverðlaunahafinn Pablo Neruda. Annar er forseti Chile, Salvador Allende. Þriðji maðurinn er ljóðskáldið og söngvarinn Victor Jara. 11. september 1973 var örlagadagur fyrir þessa menn.

11. september gerði herinn uppreisn undir stjórn Augusto Pinochet og byrjaði í hafnarborginni Valpariso. Síðan voru gerðar loftárásir á höfuðborgina Santiago og herinn réðist inn í forsetahöllina þar sem forsetinn beið örlaga sinna. Hann var myrtur með köldu blóði.

Fjöldi fólks var myrtur af hernum á götum úti en öðrum var smalað ínn á íþróttaleikvang í borginni eins og fé í rétt. Þar var fólk pyntað og myrt eftir geðþótta herforingjanna. Meðal hinna handteknu var ljóðskáldið og söngvarinn Victor Jara. Til að tryggja að hann gæti ekki beitt gítarnum fyrir sig í söngvum sínum gegn fasistum, voru hendur hans mölbrotnar. Hann var svo myrtur af herforingjaklíkunni 17. september 1973. Svona verknaður yrði kallaður einbeittur brotavilji ef Augusto Pinochet væri fyrir íslenskum dómstól. Viku síðar lést Pablo Neruda úr hvítblæði þar sem hann var í útlegð. Talið er að morðin á vinum hans og baráttufélögum og hörmungarástandið í Chile þessa hræðilegu daga í september 1973 hafi flýtt fyrir dauða hans.

Í nærri tuttugu ár hélt Pinochet chileönsku þjóðinni í heljargreipum herforingjastjórnarinnar. Er lýðræðisleg stjórn komst aftur til valda reyndi Pinochet að tryggja sér áframhaldandi friðhelgi og gekk það um tíma, en með tímanum sást betur hve stjórnartíð hans hafði verið grimmúðleg og lamað andlegan þrótt þjóðarinnar og kröfur urðu sífellt háværari um að honum yrði refsað fyrir glæpi sína.

Spænskur rannsóknardómari gerði kröfu um framsal Pinochet er sá síðarnefndi var staddur í Englandi 1998. Dómarinn hafði undir höndum nöfn á fjórða þúsunda manna sem herforingjaklíka Pinochet hafði sannanlega myrt þessa örlagadaga 1973. Pinochet komst undan með hjálp enskra ráðamanna. Nú er loks verið að svipta hann friðhelgi svo hægt verði að draga hann fyrir dómarann fyrir ódæðisverk sín.

Í raun veit enginn hversu mörg mannslíf Pinochet hefur á samviskunni. Þau skipta kannski tugum þúsunda. Það verður þó að hafa í huga að Pinochet hefði aldrei getað myrt allan þennan fjölda og haldið landi sínu í helgreipum í áratugi nema fyrir það að hann átti sér trausta bakhjarla við fjöldamorðin. Bakhjarlarnir voru ríkisstjórn Bandaríkjanna. Þeir hafa krafist þess að við vorkennum þeim hástöfum er þeir verða sjálfir fyrir hryðjuverkum.

Það skulum við gera. Bandaríska þjóðin á það skilið að við vorkennum henni. Henni er vorkunn.

10. desember 2006 – Lýðheilsustofnunin Stasi

Fyrir nokkrum árum síðan var sett á laggirnar stofnun á Íslandi sem á vinna í anda sumra þeirra verkefna sem Stasi í Austur-Þýskalandi sá um, það er eftirlit með því að alþýða landsins færi ekki framúr sjálfri sér, misþyrmdi hvorki börnum né dýrum, reykti ekki óhóflega og borðaði ekki óhollan mat. Mér skilst að þessi stofnun hafi hlotið heitið Lýðheilsustofnun og er einhver sá versti óskapnaður sem stofnaður hefur verið á Íslandi á eftir leyniþjónustu feðganna Bjarna og Björns.

Lýðheilsustofnun á að gæta þess að fólk reyki sig ekki í hel, borði ekki yfir sig og annað það sem þeim kemur ekkert við, eftirlitsstofnun um hegðun þegnanna. Tóbaksvarnarnefnd var innlimuð í Lýðheilsustofnun og ýmis afskiptasemi af hegðun þegnanna virðist vera innbyggð í þessa furðustofnun .

Nýjasta útspil Lýðheilsustofnunar er að ekki megi lækka gjöld á gosdrykki þar sem þeir eru óhollir. Þessi norsk/austur-þýska afskiptasemi er óþolandi. Ef fólk getur ekki sjálft ákveðið hvað þeim og börnum þeirra er fyrir bestu, er Lýðheilsustofnun enn verri eftirlitsaðili. Hún hefði betur aldrei verið stofnuð og úr því hún hefur verið stofnuð, er best að leggja hana niður hið bráðasta.

-----oOo-----

Hetjur vorar í Halifaxhreppi hafa verið að hrista af sér rykið að undanförnu og vaða nú upp kvenfélagsdeildina eftir að hver ósigurinn á fætur öðrum elti þær í haust. Sitja þær nú í 12. sæti deildarinnar eftir stórsigur á heilögu albínóunum 4-1.

Þá hefur heldur betur orðið viðsnúningur hjá köppunum í Sameiningu Mannshestahrepps, því þeir hafa verið að tapa leikjum að undanförnu og nú síðast duttu þeir útúr rassvasabikarkeppninni eftir tap í framlengingu gegn einhverju liði af Miðhálendinu sem enginn kann að nefna.

9. desember 2006 - Lífeyrisgreiðslur

Fyrir nokkrum árum síðan byrjaði eitthvert merkilegt æði í þjóðfélaginu. Allt í einu byrjaði þjóðin að spara í svokölluðum séreignarsjóðum. Með því að greiðslur sem námu 0.2 % af heildartekjum lögðust við 2% sem var framlag einstaklingsins og skattgreiðslum frestað af þessum aurum þar til við úttekt, myndaðist ákveðinn stofn sem átti að vera góður að grípa til þegar á þyrfti að halda í ellinni.

Kona ein hlýddi þessum góðu ráðum sem jakkafataklæddir ungir menn ráðlögðu henni og lagði fyrir í séreignarsparnað. Þegar hún var hætt að vinna og taldi sig þurfa á peningum að halda og ætlaði að taka út þessar 400.000 krónur sem hún átti inni, reyndust þær aðeins vera 9.000 krónur vegna tekjutengingarákvæða.

Ég skrifaði heilmikla drápu um þennan lífeyrissparnað um daginn, en birti ekki strax. Síðan það var, hefur verið ákveðið að gera nokkrar breytingar á séreignarlífeyri svo að þau mistök sem gerð voru, muni ekki endurtaka sig.

Ég er í hópi þess fólks sem lagði fyrir á þennan hátt og á nú rúmlega hálfa aðra milljón í séreignarsparnaði. Þrátt fyrir þessar nýju reglur sem á að setja, sýnist mér sem að það borgi sig fyrir mig að taka út allan lífeyrissparnaðinn um leið og ég næ sextugu og leggja inn á venjulegan bankareikning.

Eftir allt saman virðist sem lífeyristryggingin mín sem ég keypti hjá ónefndum tryggingasala og sem ég taldi mig stórtapa á í upphafi, sé sú eina sem ætlar að skila raunverulegum sparnaði til framtíðar.

Það er svo önnur saga að það var haldið kaffiboð fyrir eftirlaunafólk Orkuveitunnar á fimmtudag og öll bílastæðin fylltust af flottum jeppum.

-----oOo-----

Maggi mágur fær svo hjartanlega afmæliskveðjur með 62 ára afmælið. Karlkvölin þarf að fara til Jótlands um jólin ásamt systur minni að mála nýja húsið sem þau voru að kaupa og ætla að búa í á elliárunum. Þó kunna þau, held ég, ekki orð í dönsku. Flott hjá þeim.

-----oOo-----

Ekki mun fuglasöngur heyrast um himinhvolfin þessa helgina eins og áætlað var, en Christer Fuglasöngur (Fuglesang) frá Svíþjóð er á leið í sína fyrstu geimferð. Henni var frestað vegna veðurs.

8. desember 2006 – Tilraun til leti

Ég ákvað í gær að taka mér nokkurra klukkustunda frí frá bloggi og setti því enga færslu inn á miðnætti eins og ég er vön. Það er skemmst frá að segja að engin kvörtun hefur enn borist og styður það tilgátu mína þess efnis að blogg mitt sé bæði hugmyndasnautt og leiðinlegt. Þetta gefur mér um leið tækifæri til að taka mér frí dag og dag, enda erfitt að halda úti daglegum bloggfærslum 365 daga á ári.

Orð mín má þó alls ekki túlka sem svo að til standi að hætta, heldur einungis að fækka bloggfærslum úr 31 í 30 á mánuði. Eða var ástæðan kannski sú að ég var á aukalegri næturvakt í nótt á stað þar sem enginn er veraldarvefurinn, bara veröldin sjálf?

7. desember 2006 – Átthagafjötrar

Ég er enn í rusli eftir síðustu ferð mína til Evrópu. Ekki er það vegna þess að ferðin hafi verið neitt leiðinleg, langt í frá, né heldur að þjónustan hafi verið neitt slök. Hinsvegar finnst mér það fáránlegt að ferðin með “lággjaldafélaginu” Æsland Express skuli hafa verið helmingur kostnaðar við ferðina að áfengi og fríhafnarverslun frátalinni. Farmiðinn með Æsland Express kostaði með öðrum orðum jafnmikið og ferð með Ryan Air frá Englandi til Ítalíu og til baka aftur auk þriggja nótta á hóteli á Ítalíu og einnar nætur á hóteli í Stansted.

Það hefur verið rekinn vægðarlaus áróður gegn Ryan Air í löndum Evrópu á undanförnum árum, sumt kannski satt, en annað sem hljómar eins og neikvæður áróður samkeppnisaðila. Það er vissulega satt að ýmsar verklagsreglur félagsins og annarra slíkra, yrðu túlkaðar sem ákaflega neikvæðar útfrá sjónarmiði verkalýðshreyfingarinnar. Ég neita hinsvegar að trúa því að þeir brjóti alvarlega gegn kjarasamningum og vinnuálagi, enda er Írland í Evrópusambandinu og slíkt yrði ekki liðið til langframa þar.

Þessa dagana hrynja inn allskyns jólatilboð frá Ryan Air inn á netfangið mitt sem og samstarfsfélögum þeirra, hótelum og bílaleigum þar sem allskyns jólatilboð eru í gangi auk ferða til flugvalla í mestallri Evrópu og Norður-Afríku fyrir innan við 5000 krónur báðar leiðir. Af reynslunni veit ég að þeim er alvara og að þessi tilboð eru ekkert grín. Sömuleiðis veit ég að margar vélarnar eru nýlegar og þokkalegar að innan og þjónustan ekkert síðri en hjá öðrum lággjaldafélögum og “lággjaldafélögum”. Vandamálið er bara að komast frá Íslandi og eitthvert þangað sem boðið er upp á ódýr fargjöld.

Með þessum orðum óska ég þjóðinni þess að Ryan Air byrji sem fyrst að fljúga til Íslands sem jólagjöf ársins og losi okkur undan vistarböndunum.

6. desember 2006 – Ekki stóð sælan lengi

Í fréttum á þriðjudagskvöldið kom Jón Rögnvaldsson vegamálastjóri og hélt því fram að nóg væri að gera svokallaðan tveir+einn veg austur að Selfossi og með dósaskera á milli akbrauta. Þar sem hann telst vera undirmaður samgönguráðherrans, er ég ekki í nokkrum vafa um að þessi framsetning hans er sett fram að undirlagi Sturla Böðvarssonar sem aldrei hefur ætlað sér að efna orð sín um tvöföldun Suðurlandsvegar. Með útreikningum sínum og gröfum sýndi hann svo ekki verður um villst, að tvöfaldur Suðurlandsvegur verður ekkert öruggari en fyrri tillaga hans með dósaskerann. Sjálf dundaði ég mér við að gera annað svona graf og sannfærðist um að eina lausnin er tvöfaldur vegurinn því hver sem er getur gert slíkt graf ef engar staðreyndir liggja á bakvið. Það er hinsvegar ljóst að alvarlegum slysum á Reykjanesbraut á milli Hafnarfjarðar og Keflavíkur hefur stórfækkað með því að hluti vegarins var gerður tvöfaldur.

Það skiptir kannski litlu máli hvað ég eða almenningur í þessu landi krefst. Lestarstjórarnir eru risnir upp á afturlappirnar með Jón Rögnvaldsson í broddi fylkingar og sjá ekkert athugavert við tillögur hans og vilja jafnvel lækka umferðarhraðann enn frekar. Það er svo aftur umhugsunarefni hversu mjög fólk forðast að aka Suðurlandsveginn til Selfoss. Sjálf hefi ég átt erindi þangað í allt haust, en hefi ekki nennt að sitja í langri og hægfara bílalest á leiðinni og sleppi því frekar að fara austur þar til ég verð búin að safna svo mörgum erindum í eina ferð að ég geti eytt degi í að fara austur, ljúka erindum mínum og aka heim aftur. Þarna klikkar Rögnvaldsson þegar hann talar um umferðarþunga. Hann gerir ekki ráð fyrir hinni auknu umferð sem skapast af betra vegakerfi. Við þurfum ekki annað en að skoða þá miklu breytingu á lífsháttum Vestlendinga sem áttu sér stað með tilkomu Hvalfjarðarganga.

Af einhverjum ástæðum fóru afgamlar Zoëgabeygjur um huga minn. Geir G. Zoëga var vegamálastjóri á árunum 1917 – 1956 og á meðal vegaframkvæmda sem gerðar voru að hans undirlagi voru svonefndar Zoëgabeygjur, en í þeim tilgangi að draga úr umferðarhraða við brýr, voru jafnan hafðar beygjur að brúnum. Frægastar þeirra voru beygjurnar í ofanverðum Borgarfirði. Mest umtöluð var brú yfir Gljúfurá í Stafholtstungum sem var aflögð fyrir aðra nýrri haustið 1962. Hún var þó byggð fyrir tíð Zoëga vegamálastjóra. Í grein eftir Baldur Þór Þorvaldsson verkfræðing og brúahönnuð í Framkvæmdafréttum Vegagerðarinnar bls 9, sést gjörla hverskonar manndrápsmannvirki var á þessum stað, en auðvelt var fyrir ókunnuga að villast á vegmerkingum og aka beint út í ána í stað þess að taka fjórar beygjur að og frá brúnni. Ef mig misminnir ekki, var lokaatriði kvikmyndarinnar 79 af Stöðinni tekið á þessum stað, en slæmt slys var þarna árið 1946 er áætlunarbifreið valt þarna og fimmtán manns slösuðust. Þá fórst hópur breskra hermanna er bifreið þeirra lenti ofan í ánni á stríðsárunum. Sjálf man ég vel eftir nokkrum brúm í ofanverðum Borgarfirði sem voru lítt betri, en aflagðar í lok áttunda áratugs tuttugustu aldar.

5. desember 2006 – Það var eins og blessuð skepnan skildi

Í gær flutti ég hinn hatrammasta áróður gegn Sturla Böðvarssyni samgönguráðherra, en vart hafði ég sent þetta út á netið,er blessaður drengurinn dró í land svo eftir var tekið og benti á að hægt væri að tvöfalda Suðurlandsveg til Selfoss og Vesturlandsveg að Hvalfjarðargöngum á næstu fjórum árum. Þegar haft er í huga að Vegagerðin hefur ekki heyrt af þessari nýju framkvæmdagleði samgönguráðherrans, verður spurningin sú hvort hann telji ekki nóg að hægt sé að tvöfalda umrædda vegi. Þannig verður hægt að nota þetta sem kosningaloforð við tvennar Alþingiskosningar.

Annað klúður samgönguráðherrans var í kvöldfréttum útvarpsins. Það var þrenging vikmarka við hraðakstur. Með því að þrengja vikmörkin niður í 5 km/h í stað 10km/h staðfesti þessi sami samgönguráðherra að honum væri skítsama um ofsaakstur, heldur væri tilgangurinn sá eini að auka tekjur Lögreglukórsins með fjölgun sekta þeirra sem telja sig aka á löglegum hraða eins og ég benti reyndar á fyrir nokkru hér á blogginu. Nú hefur Guðlaugur Jónasson rafmagnsverkfræðingur og sérfræðingur í mælitækni bæst í hóp þeirra sem mótmæla þessari þrengingu vikmarka. Sjálf mun ég ekki hika við að mótmæla kröfunni og senda í dóm, verði ég uppvís að því að aka rétt yfir hámarkshraða.

Sjálf held ég að einu Hólmararnir sem ekki munu óska þess að Sturla Böðvarsson verði sendur heim til föðurhúsanna vestur í Ólafsvík, séu bílhræddur faðir minn heitinn og Árni fyrrum símstöðvarstjóri.

-----oOo-----

Ég þurfti að skreppa með uppáhaldsvetrarstígvélin mín, þessi sem kennd eru við Pertti og voru fundin upp í Vetrarstríðinu forðum daga, í hressingu í gær og notaði tækifærið og bauð Hrafnhildi ofurkisu að fara út í garð á meðan ég væri í burtu. Þegar ég kom heim aftur var hún hvergi sjáanleg. Vinkona hennar í þarnæsta stigagangi var hinsvegar á vappi úti í garði og datt mér helst til hugar að Hrafnhildur væri að gæta kettlinganna á meðan.

Svo leið kvöldið og hvergi sást Hrafnhildur. Ég fór að hafa áhyggjur. Þegar klukkan var farin að ganga ellefu um kvöldið tók ég mig til og fór að hlusta öll skúmaskot í nágrenninu og heyrði þá ámáttlegt mjálm úr læstri hjólageymslunni í næsta stigagangi. Ég fékk einn nágrannann til að opna hjólageymsluna fyrir mig og sleppa Hrafnhildi úr prísundinni og hún reigði sig og strunsaði í burtu uppfull fyrirlitningar á björgunarfólki sínu. Núna harðneitar hún að leggjast hjá mér og dást að bloggfærslu minni eins og hún gerir venjulega.

4. desember 2006 – 2. kafli – Glaumbær brann og fólkið fann ...

Þar sem ég lá hálfsofandi uppi í rúmi í morgun með útvarpið í gangi heyrði ég viðtal við Ástu Ragnheiði fyrrum plötusnúð í Glaumbæ í tilefni þess að liðin eru 35 ár frá því þessi frægasti skemmtistaður Íslandssögunnar brann og gamlar minningar rifjuðust upp frá unglingsárunum.

Ég kom nokkrum sinnum í Glaumbæ þegar ég var 18 og 19 ára, ekkert mjög oft, enda stundaði ég sjó á þessum aldri og sjaldan í landi um helgar. Aldurstakmarkið var 20 ár um helgar, en á fimmtudögum var öllu frjálslegra og miðaðist við 18 ár. Það breytti ekki því að Jón Hildiberg frændi minn vann í Glaumbæ og laumaði mér inn í gegnum eldhúsið þegar hann varð var við mig í biðröðinni í portinu að reyna að komast inn.

Sjálfri þótti mér staðurinn ekkert sérstakur af tískustað að vera. Mér þótti Klúbburinn við Borgartún öllu skemmtilegri þótt mun eldra fólk stundaði hann á þessum tíma. Og svo voru náttúrulega Röðull og Þórskaffi sem höfðuðu meira til þeirra sem stunduðu vinnu á óhefðbundnum tímum, sjómenn og vaktavinnufólk.

Veturinn 1971-1972 var ég langdvölum í millilandasiglingum og kom ekki heim nema dagspart tvisvar eða þrisvar allan veturinn. Því olli Glaumbæjarbruninn mér engum sérstökum sárindum eða nostalgíuminningum, nema þá helst fyrir það mig vantaði enn nokkra daga í að verða lögleg þar inni þegar hann brann. Það var því ekki fyrr en veturinn á eftir sem ég var komin á skólabekk að nýju sem ég varð fyrst fyrir áfalli vegna Glaumbæjarbrunans. Það var þegar ég uppgötvaði að það var komin alltof löng röð fyrir utan Klúbbinn sem nú var orðinn vinsælasti staðurinn í bænum og sem hann var næsta áratuginn á eftir.

Það er svo aftur önnur saga sem ég veitti litla eða enga athygli þegar risastóru diskótekin sungu sitt síðasta og tími litlu skemmtistaðanna tók við.

4. desember 2006 – Um tvöföldun Suðurlandsvegar

Í hádegisfréttum Ríkisútvarpsins á sunnudag var rætt við Ágúst Mogensen sem vildi aðgreina bílaumferð í hvora átt á einföldum Suðurlandsveginumveginum. Um leið var þess getið að ekki væri á áætlun hjá Vegagerðinni að tvöfalda Vesturlandsveginn eða Suðurlandsveginn á næstu árum, en gera tveir+einn veg á nokkrum köflum á veginum. Þetta voru vond tíðindi, en þó ekki óvænt því í Samgönguráðuneytinu situr gamall karlfauskur sem berst hatrammlega gegn öllum samgöngubótum í nágrenni við Reykjavík.

Það er löngu kominn tími til að ráðast í Sundabraut og tvöföldun þjóðveganna frá Reykjavík til Borgarness og frá Reykjavík að Hellu. Fjöldi hagsmunaaðila hefur krafist þessara samgöngubóta og jafnvel boðist til að byrja framkvæmdir án þátttöku ríkisins. Það mun hinsvegar ekki ske á meðan Sturla Böðvarsson er samgönguráðherra. Því er nauðsynlegt að losna við hann sem fyrst. Vonandi losnar þjóðin við hann úr Samgönguráðuneytinu og ekki seinna en eftir Alþingiskosningarnar í vor.

Alfreð Þorsteinsson lagði til á sínum tíma, að vegurinn austur fyrir fjall verði lýstur upp, en talaði þar fyrir daufum eyrum samgönguyfirvalda sem og Vegagerðarinnar. Það er í sjálfu sér skiljanlegt í ljósi þess að ljósastaur réðist á ónefndan sveitastjórnarmann á Suðurlandi þegar hann var á ferð í nágrenni við ljósastaur í Reykjavík á síðastliðnu vori. Þótt ljósastaurinn hafi einungis gert það í sjálfsvörn, finnst flokksbróður sveitastjórnarmannsins sem situr í Samgönguráðuneytinu óþarfi að auka á hættuna á fleiri slíkum árásum með fjölgun ljósastaura í framtíðinni.

Sjálf var ég á ferðinni í Borgarfjarðarsýslu á laugardagskvöldið og fannst orðið óþægilegt að aka um í myrkrinu vegna dimmviðris á leið sem ég þekkti lítið til, þ.e. frá Akranesi og út að þjóðveginum til Borgarness. Hin fjölförnu vegamót Akranesvegar við þjóðveg nr 1 sem og vegamót Hvalfjarðarstrandarvegar voru ljóslaus og í myrkri. Það ætti ekki að vera mikið mál að lýsa upp jafnmikilvæga punkta í umferðarkerfinu. Vonandi verður það gert um leið og við fáum nýjan samgönguráðherra.

-----oOo-----

Allt frá barnæsku hefi ég heyrt að jólasveinarnir séu þrettán og byrji að koma til byggða þrettán dögum fyrir jól. Mér finnst það góður siður svo ekki sé talað um þann sparnað sem slíkur siður hefur í för með sér fyrir foreldra, að þurfa ekki að leika jólasvein löngu áður en Stekkjastaur byrjar að gefa í skóinn.

Það er því hið versta mál að einhverjir gerfijólasveinar sem enn eru á fjöllum séu að syngja og tralla fyrir blessuð börnin fyrir framan Alþingishúsið heilli viku áður en sá fyrsti kemur til byggða. Það ætti að vera nóg að sýna Vilhjálm borgarstjóra og Sturlu samgönguráðherra svo blessuð börnin sannfærist um tilvist jólasveinanna.

3. desember 2006 – Afmæli

Kæru lesendur. Þið þurfið ekkert að óttast. Ég á ekki afmæli fyrr en eftir 27 daga og það er bara hálfur tugur svo þið þurfið ekki byrja að leggja í stóran söfnunarsjóð fyrir afmælisgjöfinni minni. En ég fór í afmæli í Borgarnesi á laugardagskvöldið. Vor ágæta bloggvinkona og göngufélagi Guðrún Vala var að halda upp á fertugsafmælið og að sjálfsögðu var ég þar. Líka Gurrí blaðakona, en ekki Gurrý, af Skipaskaga.

Það var vel veitt og ræður fluttar og af ræðuflutningi sannfærðist ég enn frekar um að Guðrún Vala er ekki bara úr Dölunum, heldur ofvirk að auki. Slík er atorkan og sífellt hungur í að læra meira og meira. Ekki teljumst við skyldar, en ættir okkar tengjast á dálítið óvenjulegan hátt. Ingveldur föðursystir Guðrúnar Völu var nefnilega ráðskona hjá Magnúsi ömmubróður mínum og átti með honum eina dóttur.

Þar sem setið var í góðu yfirlæti var einhver að spyrja mig um starf mitt hjá Orkuveitunni. Ég sagði eins og var að ég væri búin að starfa þar í tíu ár og varð svo að hugsa mig um því víst átti ég afmæli. Fyrsti starfsdagur minn hjá Hitaveitunni, síðar Orkuveitunni, var nefnilega mánudagurinn 2. desember 1996 og eru því komin tíu ár frá því ég hóf þar störf.

2. desember 2006 – Í tilefni af símahlerunum...

Ég skrapp á Næstabar á föstudagskvöldið, hitti meðal annara Uppsaladömuna okkar, Þórdísi sem býr í Norðurmýri. Áður hafði ég rekist á mest hleruðu manneskju Íslandssögunnar, sjálfa vinkonu mína Birnu Þórðardóttur. Birna var þreytt enda alþjóðaalnæmisdagurinn að baki og á leið heim eftir erfiðan dag. Ég náði þó að spyrja hana um hleranir og Birna hló. Hún þurfti ekki að segja neitt, enda vafalaust vel kunnug hlerunum öll þessi ár. Sjálfri datt mér í hug ágæt saga sem mér barst á dögunum:

Gamall maður af arabískum ættum og sem búið hefur í Bandaríkjunum í áratugi ætlar að setja niður kartöflur í garðinn sinn eins og hann hefur gert í fjölda ára, en kemst þá að því að hann er orðinn of gamall og bakveikur til að standa í að plægja kartöflugarðinn sinn. Hann sest þá við tölvuna sína og sendir bréf í gegnum netið til Ahmeds sonar síns sem er við nám í Frakklandi:

“Kæri Ahmed!
Ég óttast að ég ráði ekki við að plægja kartöflugarðinn okkar til að setja niður kartöflur í hann. Ég er viss um að ef þú værir hér, þyrftum við ekki að hafa áhyggjur af þessu því þú gætir auðveldlega plægt garðinn áður en ég set niður kartöflurnar.”

Daginn eftir fær gamli maðurinn bréf í gegnum internetið:

“Elsku besti faðir minn.
Gerðu það fyrir mig, ekki plægja garðinn. Það er þar sem ég geymdi, þú veist.
Þinn trausti sonur Ahmed.”

Klukkan fjögur morguninn eftir mætir lögreglan í bænum á staðinn ásamt fulltrúum frá FBI, CIA, þjóðvarðliðinu og landgönguliðinu ásamt Steven Seagal, Sylvester Stallone, Clint Eastwood og Bruce Willis og þeir grafa og grafa og þeir snúa kartöflugarðinum upp og niður í leit að sprengiefni, skotfærum, vélbyssum og öðru hættulegu. Að lokum gefast þeir upp og hverfa á braut án þess að finna neitt.

Um kvöldið kemur nýtt bréf frá syninum:
“Elsku besti faðir minn.
Ég reikna með að kartöflugarðurinn sé núna tilbúinn fyrir útsæðið”
Þinn trausti sonur Ahmed”

1. desember 2006 – Jólagjafalistinn

Það er dálítið snemmt að óska sér einhvers í jólagjöf, en ég ætla samt að gera það. Þá getur fólkið ákveðið í tíma hvernig það getur verslað bókina mína. Jólagjöf ársins í ár heitir Óvinir ríkisins eftir Guðna Th. Jóhannesson sagnfræðing. Svo langar mig líka í bókina um hana Rögnu á Laugabóli, enda algjör kjarnorkukerling sem hefur séð það versta í lífinu og samt haldið haus. Bara svo þið vitið af því.

Jú eitt enn. Mér áskotnaðist bókagjöf í dag, kannski ekki fyrir mig sjálfa sem á þessar ágætu bækur í safni mínu, en Ættfræðifélagið mun örugglega hafa gagn af þessum bókum til framtíðar. Af sérstökum ástæðum vil ég ekki nefna gefandann fyrr en síðar, en þær mæðgur munu njóta þakklætis í hugum þeirra sem munu grúska í bókasafni Ættfræðifélagsins.

30. nóvember 2006 – 2. kafli – Vetrardekkin

Ég var að lesa einkar athyglisverða frétt í Dagens nyheter. Þar er bent á að frá og með morgundeginum og út marsmánuð er bannað að aka um á sumardekkjum þar sem er snjór, ís eða bara hálka á vegum. Þess má geta að lágmarksdýpt raufa skal vera 3 millimetrar, en almennt er ráðlagt að hafa raufarnar ekki grynnri en 5 millimetra þegar dekkin eru sett undir bílinn. Sektin við að aka á sumardekkjum þar sem er snjór eða hálka er allt að 1200 sænskar krónur eða 12000 íslenskar krónur. Ekki er gerður greinarmunur á tegundum vetrardekkja, negldra eða ónegldra.

Ég minnist þess að fyrir rúmum áratug voru uppi deilur á milli Vägverket og tryggingarfélaga um notkun nagladekkja í Svíþjóð, en tryggingafélögin hvöttu fólk til að nota nagladekkin.

30. nóvember 2006 – Heimsókn

Ég fékk heimsókn á miðvikudag. Þetta var engin venjuleg heimsókn, heldur var um að ræða stúlku sem hafði einhverntímann verið í sömu aðstöðu ég var fyrr á árum, en hafði síðar lokið við aðgerðarferli í sínu heimalandi. Nú var hún sest að á Íslandi ásamt nánustu ættingjum sínum og fann fyrir einmanaleika í ókunnu landi.

Ég viðurkenni að ég var dálítið taugaóstyrk fyrir komu hennar. Ég vissi ekkert hverri ég átti von á, né hvort hún væri sú sem hún sagðist vera, eða hvort hún væri líkleg til að standast íslenskt samfélag, en komst fljótlega að því að hún stendur fyllilega undir því að fólk beri virðingu fyrir henni.

Stúlkan er í fullri vinnu á Íslandi og stendur sig vel. Hún er því enginn kostnaður fyrir samfélagið, heldur ein þeirra sem koma hingað til lands með sína uppfræðslu og menntun í farteskinu. Með komu sinni til Íslands eykur hún enn á fjölbreytileika samfélagsins og sjálf fyllist ég stolti yfir fallegri konu sem er að hasla sér völl í nýju landi og nýrri menningu.

-----oOo-----

Svo fær Oddur skrásetjari ættfræðiupplýsinga hamingjuóskir frá mér með 65 ára afmælið í gær, þótt ég efist um að hann vilji taka við óskunum frá mér.

29. nóvember 2006 – Af rusli

Eins og flestum lesendum mínum ætti að vera kunnugt, þá er ég ákaflega vanaföst manneskja. Á hverjum morgni rölti ég niður stigana, fer fram í anddyri og sæki dagblöð dagsins, Morgunblaðið, Fréttablaðið og hitt Blaðið. Þegar lestrinum er lokið, set ég blöðin í kassa þar sem ég hefi áður lagt spotta undir. Þegar mér finnst kominn góður slatti blaða kominn í kassann, sæki ég enda spottanna og set hnút á dæmið og fer með í næsta blaðagám.

Í kvöld fannst mér kominn tími til. Vandamálið var bara að ég hafði ekki tæmt kassann í þrjá mánuði. ég batt og batt og batt og loksins fór ég með mikinn bunka blaða í blaðagáminn. Þetta voru Morgunblaðið sem sífellt virðist þynnra og þynnra, Fréttablaðið sem bólgnar út eins og púkinn á fjósbitanum og loks hitt Blaðið. Þetta var burður á blöðum samanber mynd sem fylgir. Meðfylgjandi mynd er af blaðabunkanum.

Fer þessu ekki bráðum að linna?

-----oOo-----

Ég hefi lent í nokkrum vandræðum vegna litaskipta á blogginu mínu. Ég skipti yfir í beibíkúkabrúnan lit og mótmælunum rigndi yfir mig. ég skipti því yfir í Framsóknargrænan og þá tók ekki betra við. Vissulega varð breytingunni fagnað af góðum Framsóknarmönnum, en hinir mótmæltu sem aldrei fyrr. Sit ég nú uppi með lit sem flestir virðast hata. Einhverjar tillögur?

28. nóvember 2006 – Hógværð er dyggð

Fyrir nokkrum árum síðan náði Ólafsfirðingurinn Kristinn Björnsson þeim ágæta árangri að verða í öðru sæti í svigkeppni í skíðabrekkunum í Lake Placid í Bandaríkjunum. Þetta þótti þess meira afrek að Íslendingar hafa löngum þótt standa sig langtum aftar öðrum þjóðum í vetraríþróttum og er þetta afrek vissulega þess virði að minnast þess og vafalaust mesta afrek Íslendinga í vetraríþróttum. Á Ólafsfirði var öllu meira gert úr afreki Kristins og einhverjir Ólafsfirðingar héldu því óhikað fram
að afrek Kristins væri mesta íþróttaafrek Íslendings fyrr og síðar.

Eitthvað uppveðruðust Ólafsfirðingar við þessi ummæli og fóru að gera óhóflegar kröfur til Kristins sem þoldi illa álagið sem á hann var lagt og því fór sem fór og Kristinn datt.

Mánudaginn 27. nóvember berast þær fréttir út til þjóðarinnar að nótaskipið Guðmundur Ólafur ÓF-91 frá Ólafsfirði hafi náð mesta síldarafla sem um getur í einu kasti eða 1350 tonn. Af einhverjum ástæðum datt mér í hug vesalings Kristinn þegar ég heyrði þessa frétt. Ég minnist þess í þessu sambandi, er ég var um borð í Hólmaborginni á síldveiðum fyrir nokkrum árum, að við fylltum skipið í þremur köstum, um 2300 tonn og var þriðja kastið langstærst. Nægði restin til að fylla Jón Kjartansson sem var langt kominn að fylla sig auk þess að fylla Hólmaborgina.

Mér þótti kastið merkilegt, þótt ekki þori ég að fullyrða að umrætt kast hafi verið mikið stærra en “stærsta kast sögunnar”, en Eskfirðingar yppta bara öxlum við slík stórköst og þykja þau engin fréttaefni. Sat þó fréttaritari DV á Eskifirði á skrifstofu útgerðarfélagsins og hefði verið í lófa lagið að blása út fréttina. Kannski gildir bara gamla reglan, að það sem aflaklónni finnst lítið finnst fiskifælunni vera stórt.

Hógværð er dyggð.

Sama dag og aflafréttin mikla berst alþjóð, er þess getið að 50 ár eru liðin frá því Vilhjálmur Einarsson náði silfurverðlaunum á ólympíleikunum í Melbourne. Ekki ætla ég að níða niður það ágæta afrek, ekki fremur en afrek Kristins Björnssonar á skíðum. Hinsvegar er það gott dæmi um hve íslenskir íþróttamenn hafa staðið sig illa á alþjóðavettvangi, þó að þessum köppum og örfáum fleirum undanskildum, að í dag er þess minnst að hálf öld er liðin frá mesta íþróttaafreki Íslendings.

Íslendingar hafa fengið þrenn verðlaun á ólympíuleikum, eitt silfur og tvö brons. Með þessum þremur verðlaunapeningum standa þeir sig verst Norðurlandanna í verðlaunum á ólympíuleikum, einnig miðað við fólksfjölda. Ég skal þó ekki fullyrða hvort Færeyjar og Grænland hafi staðið sig ver, enda ókunnugt um hvort íþróttamenn þaðan hafi unnið til verðlauna í liði Danmerkur.

Hógværð er dyggð.

-----oOo-----

Eins og mínir dyggu og tryggu lesendur hafa veitt athygli, hefi ég tvisvar skipt um lit á síðunni minn á tveimur dögum. Það byrjaði með því að ég var orðin leið á skærbleika litnum sem minnti helst á 8 ára stelpu blogg, en ekki virðulegrar 54 ára konu sem er farin að nálgast eftirlaunaaldurinn. Því fór ég yfir á ljósbrúna litinn sem mér þótti hæfilega mildur, en þá tók ekki betra við. Mótmælunum rigndi inn og fólk virtist ekki vilja sjá þennan fallega beibýkúkabrúna lit og krafðist einhvers annars. Því ákvað ég að setja inn þennan vinstrigræna lit, reyndar örlítið upplitaðan, en það er bara í stíl við upplitaðar skoðanir lesenda minna.

27. nóvember 2006 - 2. kafli - Mokkablogg

Parísardaman boðaði fólk á fund á mánudagseftirmiðdeginum á Mokkakaffi. Að sjálfsögðu mætti ég . Þar mættu einnig http://bfrb.blogspot.com/ (Björn Friðgeir), http://farfuglinn.blogspot.com/ (Svala J.), http://thordis.blogspot.com/ (Þórdís G.), http://vestan.blogspot.com/ (Hanna J.) Afsakið, að sjálfsögðu vorum við að tala um Hörpu J. , en ekki Hönnu J.
http://parisardaman.blogspot.com/ (Kristín J.)
http://eyjamargret.blogspot.com (Eyja Margrét) og loks mætti http://ernae.blogspot.com/ (Erna E). Auk bloggaranna mættu Jóhanna Bogadóttir og Soffía Ákadóttir, en þær tvær síðastnefndu eru ekki á mála hjá Blogspot.com.

Að sjálfsögðu voru rædd helstu málefni þjóðarinnar, grátið yfir örlögum Mikka vefs og teknar myndir sem ein birtist hér og á http://public.fotki.com/annakk kafli 2.6. Þess má geta að Soffía mætti svo seint að hún náðist ekki á mynd né heldur náðist Erna E. á hópmyndina.

27. nóvember 2006 – Ef sama lýgin er sögð nógu oft, fer fólk að trúa henni.

Ég horfði á drottningarviðtal Evu Maríu við Styrmi Gunnarsson ritstjóra Morgunblaðsins í Kastljósi Sjónvarpsins í kvöld. Í sjálfu sér var fátt nýtt né merkilegt í þessu viðtali. Styrmir vildi sem minnst gera úr þeim deilum sem átt hafa sér stað á milli flokksins og blaðsins og því ekkert fréttnæmt af viðtalinu. Þá klifaði Styrmir enn einu sinni á gömlu Moggalyginni sem honum, Birni Bjarnasyni og Þór Whitehead er svo töm, að kenna vinstrimönnum um þegar Heimdellingar með hjálma og kylfur réðust ásamt lögreglumönnum með táragasbyssur á vopnlausa vinstrimenn sem mótmæltu aðförinni að hlutleysi þjóðarinnar á Austurvelli 30. mars 1949.

Jú eitt fannst mér dálítið merkilegt af því sem fram kom, en ekki af því sem þagað var yfir. Ég hefi löngum talið Styrmi Gunnarsson vera hófsaman hægrimann og í samræmi við þá skoðun mína, taldi ég að Björn Bjarnason hefði fremur ritað Staksteinapistilinn frá 2. október s.l., svo öfgafullur var hann. Nú er ég farin að efast og veit vart hvað ég á að halda í þeim efnum.

Um leið verður Styrmir Gunnarsson að axla ábyrgð Morgunblaðsins á velgengni Fréttablaðsins með hægrisinnuðum skrifum í fyrrnefnda blaðið og undirbúa þannig jarðveginn fyrir dagblað sem ekki er pólitísk málpípa neins ákveðins hægrisinnaðs stjórnmálaafls.

26. nóvember 2006 - 2. kafli - Tæknileg mistök mín og Djúsa

Þegar ég var að horfa á fréttirnar í gærkvöldi, veitti ég því athygli þegar formaður Framsóknar talaði um mistökin, að maður einn sem sat fremur aftarlega klappaði ekki fyrir orðum hans.

Ég er orðin hundleið á skærbleika útlitinu á síðunni minni. Með þessu útliti var ég farin að gefa í skyn, með útliti síðunnar, að ég væri sjö ára smástelpa, en ekki virðulegra 54 ára og farin að nálgast eftirlaunaaldurinn. Ég ákvað því að breyta litnum og réðist í það verk þegar ég var vöknuð eftir morgunsvefninn. Þegar verkinu var lokið, veitti ég þeim tæknilegu mistökum mínum þá athygli, að ég hafði gleymt að flytja kommentakerfið mitt með öðrum gögnum yfir á nýju síðuna og varð því að endurvinna færsluna að hluta.

Meðan á þessu stóð kom Anonymus sjálfur með komment inn á síðuna þar sem hann mæltist til að Saddam Hussein yrði settur aftur inn í embætti. Þar sem athugasemdir hans, sökum tæknilegra mistaka, lentu á milli athugasemdakerfa, eyddust þau sjálfkrafa þegar ég var búin að leiðrétta athugasemdakerfið.

Eitthvað fannst mér kvörtun Anonymusar minna dálítið á Djúsa vin minn, en hann mun ósammála formanni sínum í Íraksmálinu. Ekki vil ég fullyrða að hann hafi verið sá sem ekki klappaði á fundinum í gær, en hvort þetta var Djúsi eða Anonymus sjálfur, bið ég þá félaga afsökunar á að hafa eytt athugasemdum þeirra. Það voru tæknileg mistök.

26. nóvember 2006 - Tæknileg mistök Framsóknar

Ég var að velta því fyrir mér á meðan ég skrifaði pistilinn um Oliver Twist að ég hefði ekki lagt Framsóknarflokkinn í einelti í lengri tíma. Það er þó svo sannarlega kominn tími til þess.

Hinn aldni en nýi formaður Framsóknarflokksins hélt ræðu í dag á miðstjórnarfundi flokksins þar sem hann hann dró aðeins í land stuðning Framsóknarflokksins við innrásina í Írak. Eftir á heyrðist viðtal við Valgerði og vildi hún gera sem minnst úr orðum formannsins og hefði sennilega stutt innrásina miðað við þær forsendur sem þá voru fyrir hendi.

Það er stutt í kosningar. Það er ljóst að stuðningur Framsóknarflokksins við innrásina ætlar að verða honum fjötur um fót og ekki hafa formannsskiptin aukið fylgi flokksins. Það er því ljóst að grípa þarf til neyðarúrræða og losa sig við hernaðarhyggjuna og milda aðeins yfirbragð flokksins. Tal formannsins hljómaði því meira eins og tæknileg mistök stjórnar Ísraels sem ætlaði ekki að drepa þessa fjölskyldu heldur einhverja aðra, eða tæknileg mistök Árna Johnsen sem fólust í því að láta koma upp um sig.

Nei, ef Framsóknarflokkurinn vill halda andlitinu er aðeins eitt að gera, biðja írösku þjóðina afsökunar á stuðningi við fjöldamorðin í Írak og íslensku þjóðina afsökunar á að hafa stutt við innrásina. Jafnframt ber formanninum að draga opinberlega til baka stuðning Framsóknarflokksins við innrásina. Þá fyrst getum við velt því fyrir okkur hvort við fyrirgefum Framsóknarflokknum “mistökin”.

-----oOo-----

Af því að laugardagurinn er liðinn, er sjálfsagt að segja frá síðustu úrslitum í enska fótboltanum, allavega þeim úrslitum sem skipta máli og eru öllum gleðiefni.

Þar ber fyrst að nefna hetjurnar hugprúðu í Halifaxhreppi sem enn einu sinni sýndi sína olympísku hlið og töpuðu fyrir Kröflubæ í kvenfélagsdeildinni. Þá vann Sameining mannshestanna Dómínókubbana með sjö mörkum gegn engu í efstu Vestfjarðadeild og loks vann hinn illræmdi sendiherra Bandaríkjanna hjá Sameinuðu þjóðunum, Bolton að nafni, þið vitið, þessi með hárkolluna og að því er virðist, álímda yfirvaraskeggið, Rassenal með þremur mörkum gegn einu í litlu deildakeppninni.