26. september 2011 - Um dauðarefsingar

Á dögunum var maður einn að nafni Troy Davis tekinn af lífi vestur í Bandaríkjunum. Aftökunni hafði verið mótmælt um allan heim, ekki einvörðungu vegna andstöðu við dauðarefsingar, heldur einnig vegna þess hve mikill vafi lék á um sekt mannsins og má velta því fyrir sér hvort ekki var um dómsmorð að ræða. Troy Davis neitaði alla tíð að hafa myrt lögreglumann fyrir um tveimur áratugum og hans síðustu orð voru á sömu leið, að hann væri saklaus af morðinu. Samt var hann tekinn af lífi eða einfaldlega myrtur af yfirvöldum. Daginn sem hann var tekinn af lífi tók ég þátt í mótmælastöðu við bandaríska sendiráðið í Reykjavík í þeirri veiku von að lífi troy Davis yrði þyrmt

Ástæða þess að ég rifja upp þennan sorgaratburð hér er að eftir að ég nefndi þessa aftöku á Facebook urðu fleiri manns til að mæla með dauðarefsingum, t.d. ef morð eru sérlega ógeðsleg, barnamorð og nauðganir, fjöldamorð og þess háttar, að slíkir menn eigi ekki rétt á því að lifa lengur og séu best teknir af lífi. Þá hafa menn nefnt aftökur fólks á borð við Saddam Hussein sem manns sem átti ekki skilið að lifa. Sjálf sé ég enga slíka undantekningu sem réttlætir dauðadóm og aftöku og bendi á að í ríkjum þar sem dauðarefsingar eru enn við lífi eru einnig til undantekningar.

Einn illræmdasti og ógeðfelldasti morðingi bandarískrar réttarsögu hét Ed Gein. Hann lést á sóttarsæng árið 1984, 77 ára gamall. Ógeðfelld saga Ed Gein varð kveikjan að nokkrum verstu hryllingsmyndum sem gerðar hafa verið í Hollywood, myndum á borð við Psycho, The Texas Chain Saw Massacre, Leatherface og The Silence of the Lambs. Hann var einungis sakfelldur fyrir tvö morð en talið að hann hafi myrt að minnsta kosti sex manns, var talinn náriðill og skreytti heimili sitt með líkamspörtum. Þegar hann var handtekinn árið 1957 var ljóst að hann var alvarlega geðveikur og því lokaður inni á geðveikrahæli til æviloka, því maður tekur ekki geðsjúkling af lífi og hið sama gilti um Bandaríkin á sjötta áratugnum. Eitthvað hefur siðferðið breyst eftir þetta, því í dag eru til fjöldi dæma um að unglingar og fólk sem mjög skertan þroska eða vitsmuni enda lífið á dauðadeild bandarískra fangelsa

Þeir aðilar sem mæltu með dauðarefsingum gerðu ekki ráð fyrir því að ógeðfelldustu morðin mætti rekja til alvarlegrar geðveiki. Reyndar má segja með nokkru sanni að fólk sem er alið upp í eðlilegri virðingu fyrir lífinu geti ekki framið morð nema í geðveilukasti og því sé flest slíkt fólk geðveikt og beri að umgangast sem slíkt. Í gamla Sovétinu voru morð talin á þennan hátt og leiddu oftar en ekki til vistunar á geðveikrahæli, en grófir auðgunarglæpir og glæpir gagnvart ríkinu enduðu gjarnan fyrir aftökusveit. Ónefndir útrásarræningjar mega því teljast heppnir að slíkt siðferði ríkir ekki hér á landi, en velta má því fyrir sér hvort ekki eigi að herða verulega refsingar fyrir hvítflibbaglæpi þótt menn verði ekki hengdir uppi í hæsta gálga.

Til að geta borið virðingu fyrir mannréttindum verðum við að bera virðingu fyrir lífinu!

12. september 2011 - Vankunnátta á sveitastjórnarmálum?

Í fréttum Ríkisútvarpsins á sunnudag var vitnað til orða Kjartans Magnússonar borgarfulltrúa Sjálfstæðisflokksins sem sér hugsanlegri fjölgun borgarfulltrúa í Reykjavík allt til foráttu og bendir á að fjöldi borgarfulltrúa sé svipaður í öðrum norrænum höfuðborgum eins og t.d. Stokkhólmi, þ.e. einn borgarfulltrúi fyrir hverja átta þúsund íbúa.

Mér þóttu þetta mikil vísindi hjá borgarfulltrúanum og reyndar hárrétt ef einungis er horft á íbúafjölda á bakvið hvern borgarfulltrúa, en er þetta svona einfalt? Ef rétt væri mætti fækka bæjarfulltrúum í Garðabæ og á Seltjarnarnesi niður í einn og bæjarfulltrúinn á Álftanesi léti sér nægja stjórnunarstörf fyrir morgunkaffið.

Ég fór því að skoða fjölda kjörinna fulltrúa í sveitastjórnum í Svíþjóð. Það er vissulega rétt að í Stokkhólmi eru um 8000 íbúar á bakvið hvern borgarfulltrúa, en hafa ber í huga að borgarfulltrúarnir í Stokkhólmi eru 101, þ.e. nærri sjöfalt fleiri en í Reykjavík. Í Gautaborg eru 81 borgarfulltrúi eða 6370 íbúar á bakvið hvern borgarfulltrúa og í Malmö eru borgarfulltrúarnir 61 eða 4885 íbúar á bakvið hvern borgarfulltrúa. Fámennasta sveitafélag í Svíþjóð er Bjurholms kommun í Västerbotten, en þar eru kjörnir fulltrúar fólksins í sveitafélaginu einungis 31 en íbúarnir voru 2445 á miðju sumri 2011. Því eru 79 íbúar á bakvið hvern fulltrúa í sveitarstjórn. Þess má geta að flatarmál sveitarfélagsins er 1372 ferkílómetrar eða um fimmfalt stærra en Reykjavíkur. Sjálf bjó ég í Järfälla meðan á veru minni stóð í Svíþjóð og þar voru þá tæpir þúsund íbúar á bakvið hvern bæjarfulltrúa.

Ekki man ég hvenær ákvörðun var um að bæjarfulltrúar í Reykjavík skyldu vera fimmtán, en tel líklegt að það hafi verið árið 1908 þótt ég vilji ekki fullyrða neitt um það. Þá voru íbúar Reykjavíkur innan við tíu þúsund. Það þarf ákveðinn fjölda bæjarfulltrúa í hverju sveitarfélagi til að viðhalda lágmarksþjónustu við íbúana. Í Reykjavík hefur þetta verið leyst að nokkru leyti með því að varaborgarfulltrúar hafa verið í fullu starfi sem slíkir. Þetta veit borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins og þá um leið að fimmtán manna hópur borgarfulltrúa er blekkingarleikur gagnvart íbúum Reykjavíkur. Það verður því að álykta að orð hans séu fremur blekking gagnvart Reykvíkingum en að hann þjáist svo illilega af vankunnáttu á stjórn Reykjavíkurborgar.

30. júlí 2011 - Madame Kerstin

 

Ein af þeim persónum sem verða mér ávallt eftirminnilegar í lífinu var Madame Kerstin. Hún var nokkrum árum árum eldri en ég og fór sömuleiðis í gegnum aðgerðarferli í Svíþjóð löngu á undan mér. Eftir að hún hafði lokið aðgerðarferlinu opnaði hún lítinn matsölustað undir heitinu Hjärter Dam við Polhemsgatan á Kungsholmen í Stokkhólmi, ekki fjarri lögreglustöðinni og Kronobergshäktet í Stokkhólmi.

Á kvöldin breyttist matsölustaðurinn hennar í næturklúbb með vafasamt orðspor þar sem sumir gestanna gerðu í því að borða ekki allan matinn sinn. Í refsingarskyni voru þeir teknir inn í pyntingarklefann og hýddir. Þetta var toppurinn á kvöldinu fyrir gestina sem ekki luku við matinn sinn. Ekki var laust við að einn og einn lögregluþjónn læddist þangað inn eftir vaktina til að fá "óþægileg" endalok á vaktinni.

Madame Kerstin var fremur stórgerð en samsvaraði sér samt vel. Hún var ávallt tilbúin að hlaupa frá barnum inn í hið allra heilagasta til að rassskella viðskiptavinina enda var ávallt barþjónn henni til aðstoðar á kvöldin sem afgreiddi kúnnana þegar Madame Kerstin dundaði sér við áhugamálin.

Ekki man ég hvaða ár ég hitti Madame Kerstin fyrst, en það hlýtur að hafa verið um páska því þegar ég kom þangað inn var barþjónninn klæddur í kjúklingagervi að frátöldum viðkvæmustu líkamshlutunum sem löfðu útfyrir. Að sögn barþjónsins var þetta kjúklingagervi hannað af Madame Kerstin. Í fyrstu vorkenndi ég barþjóninum en svo sannfærðist ég um að þetta var allt gert með samþykki piltsins. Ég kom oft til Hjärter Dam eftir þetta, hafði engan áhuga fyrir masókisma, en þess frekar fyrir skemmtilegum og öðruvísi félagsskap í góðra vina hópi og Madame Kerstin var ávallt sú sem hló hæst allra og virtist njóta lífsins umfram aðra.

Ég missti sambandið við Madame Kerstin eftir að ég flutti heim til Íslands sumarið 1996 og heyrði fátt af henni eftir það. Ég vissi þó að Hjärter Dam á Pólhemsgatan var lokað einhverjum árum síðar og síðar opnaður að nýju í einhverri af þröngum hliðargötunum í Gamla stan. Þá fréttist öðru hverju af Madame Kerstin þar sem hún rak þrælana sína áfram með svipuhöggum á Gay Pride í Stokkhólmi þeim til mikillar fullnægju en öðrum til skemmtunar, ekkert ósvipað skemmtilegum uppákomum Birnu vinkonu minnar Þórðardóttur á Gay Pride í Reykjavík.

Því miður verður Madame Kerstin ekki með á Gay Pride í Stokkhólmi í dag, 30. júlí 2011. Hún hafði kennt sér einhvers krankleika undanfarna mánuði og kvaddi þennan heim í gær. Hlátur hennar mun þó ávallt hljóma í minningum okkar sem þekktum hana og bárum virðingu fyrir henni.  

18. júní 2011 - Knattspyrna

Ég verð seint talin mikil áhugamanneskja um fótbolta, hefi ekki farið á fótboltaleik síðan Fram spilaði við Djurgården í Stokkhólmi í Evrópukeppninni árið 1990 og jafnvel þá var það einungis skyldumæting sem Íslendingur á erlendri grundu. Það er auðvitað mun lengra síðan ég fór á völlinn hér heima á Íslandi, sá Val spila við Benfica í sögufrægum leik á Laugardalsvelli í kringum 1970, en þar áður hefi ég væntanlega séð einhvern leik þar sem KR lék sér að andstæðingunum eins og köttur að mús.

Ekki fer heldur mikið fyrir eigin knattspyrnuiðkun. Ég tók þátt í einhverjum leikjum með Aftureldingu þegar ég var tíu eða ellefu ára, en glæsilegt tap í þeim leikjum varð til þess að ég lagði skóna á hilluna. Ég tók þá fram aftur þegar ég var á Bakkafossi og lék einn leik með áhöfninni gegn áhöfninni á norsku skipi í Norfolk í Virginiafylki sumarið 1976. Það var mjög harður leikur þar sem kokkurinn á norska skipinu sem lék stöðu markmanns var sendur með hraði á spítala en bátsmaðurinn okkar fór með til að losa tönn úr norska markmanninum úr sköflungnum á sér. Þarna sannfærðist ég um að knattspyrna og norskt áfengi eiga ekki saman.

Á undanförnum hefi ég gerst mun lítillátari, látið mér nægja að fylgjast með knattspyrnu úr sófanum og fagna því auðvitað innilega í hvert sinn sem Halifaxhreppur eða United of Manchester vinna sig upp um deild í enska boltanum eða þegar KR-ingar leika sér að andstæðingum sínum eins og köttur að mús og ekki má gleyma síðasta heimsmeistaramóti í krullu.

En þetta var þá. Nú liggur meira við. Suður á Jótlandsheiðum ætlar íslenska landsliðið að vinna Dani í fótbolta í kvöld með miklum yfirburðum. Þetta er kannski ekki aðallandsliðið, enda miðað við að leikmenn séu ekki eldri en 21 árs. En við förum ekkert að fást um slíkt smáræði. Auk þess heyrði ég lýsingu af einum leik og þar var sagt frá einum erlendum leikmanni sem væri 23 ára.

Það ætti ekki að vera erfitt verk að skora fjögur vesæl mörk hjá danska markmanninum og fá aðeins eitt á sig. Annað eins hefur skeð eins og í frægum leik við Dani sem fór 14-2. Ekki má heldur gleyma frægum leik við Dani mun fyrr á tuttugustu öld þegar Dönum var fagnað innilega og boðið í reiðtúr daginn fyrir leikinn.

Eitthvað er til af íslenskum hrossum á Jótlandsheiðum og vafalaust hafa eigendur þeirra boðið danska landsliðinu í reiðtúr svo að leikurinn í kvöld ætti að vera auðunninn .................................. eða hvað?

16. júní 2011 - Kópavogsborg eða......?

Framsóknarmaðurinn í Kópavogi hefur lagt til að nafni bæjarfélagsins verði breytt og að kauptúnið Kópavogur verði framvegis kallað borg. Ég verð að viðurkenna að ég er nokkuð hugsi yfir þessari tillögu ekki síst í ljósi þess að Reykjavík hefur fyrst nýlega komist í þá stærð að hægt sé að kalla hana borg, þ.e. eftir að mannfjöldinn í Reykjavík komst upp í hundrað þúsund og hún varð að raunverulegri smáborg, löngu eftir að hún hafði verið titluð höfuðborg.

Segjum sem svo að Kópavogsbær verði titluð borg. Einhverjum dytti kannski í hug að hefja leit að miðbænum og eftir mikla leit kæmi hann að Smáratorgi og teldi sig kominn á ákvörðunarstað. Ónei, þú verður að keyra upp brekkuna atarna yfir nokkrar hraðahindranir og þá kemstu vonandi að gjá einni þar sem Reykvíkingur komast hratt og örugglega til Hafnarfjarðar án viðkomu í Kópavogi og þá ertu kominn í miðbæ Kópavogs, afsakið til miðborgarinnar í Kópavogsborg!

Æ, nei, er þetta ekki bara gömul minnimáttarkennd sem er að taka sig upp hjá blessuðum Framsóknarmanninum?

Ég velti fyrir mér hvort ekki sé kominn tími til að hætta þessu borgartali, líka fyrir Reykjavík. Segjum svo að við tökum upp gömlu hreppamörkin frá því í byrjun tuttugustu aldar og þá myndu nú hlutirnir heldur betur skipta um heiti.

Kópavogur myndi hverfa (hét hann ekki annars Digraneshreppur á tímabili?) og verða lagður undir Seltjarnarneshrepp ásamt Breiðholtinu öllu að Elliðaám. Þá fer að verða spurning um hvort hinn forni Seltjarnarneshreppur færi ekki að nálgast borgarheiti með kannski sextíu þúsund manna fjölgun og vesalings maðurinn sem villtist í leit sinni að miðborg Kópavogs ætti ekki í neinum vandræðum að finna miðborgina nærri Valhúsahæð. Allt svæðið austan við Elliðaár færi að sjálfsögðu undir Mosfellshrepp, þar á meðal Árbæjarhverfi, Grafarholt og Grafarvogshverfi.

Með þessum breytingum yrði íbúatala Reykjavíkurhrepps komin niður í hæfilegar sjötíu þúsund sálir og vart ástæða til að kalla Reykjavík borg lengur. Stærsti kosturinn væri samt sá að búið væri að þurrka Kópavog út af kortinu og að íbúarnir þar yrðu eftir það Seltirningar og þyrftu ekki lengur að þjást af minnimáttarkennd og gætu byrjað að hegða sér með sæmd þeirri sem hæfir, samanber ljóðið góða eftir meistara Þórberg:

Seltjarnarnesið er lítið og lágt.
Lifa þar fáir og hugsa smátt.
Aldrei líta þeir sumar né sól.
Sál þeirra er blind eins og klerkur í stól

15. júní 2011 - Íslenskir hermenn

Í bókasafni mínu á ég tvær bækur sem fjalla um íslenska hermenn. Eldri bókin var gefin út í Winnipeg árið 1923 og heitir því virðulega nafni Minningarrit íslenzkra hermanna og segir frá hundruðum íslenskra hermanna sem tóku þátt í fyrri heimsstyrjöldinni í Evrópu með herjum Bandaríkjanna og Kanada. Í síðasta kafla bókarinnar er sagt frá þeim sem féllu í styrjöldinni, en í bókinni eru æviágrip 144 Íslendinga sem féllu í styrjöldinni.

Hin bókin heitir Veterans of Icelandic Decent World War II. Hún er einnig gefin út í Winnipeg og fjallar um hermenn af íslenskum ættum sem tóku þátt í seinni heimsstyrjöld, Kóreustríði og Víetnamstríðinu. Öfugt við þá íslensku hermenn sem nú berjast við þjóðir Íraks og Afganistan voru margir áðurnefndra hermanna sendir í stríðið í almennri herkvaðningu.
   
Rúffið flutti okkur þá frétt í gær að minnst tíu Íslendingar væru málaliðar í norska hernum í Afganistan. Slíkt þarf ekkert að koma okkur á óvart. Íslenskir strákar hafa ávallt verið tilbúnir í ævintýri úti í heimi, áður fyrr gjarnan í siglingar á erlendum skipum sem sigla um allan heim eða að skrá sig til herþjónustu. Þessir piltar sem nú eru í Afganistan eða Írak eru ekki hetjur af sama toga og þeir sem börðust í heimsstyrjöldunum. Þeir eru í ævintýraleit, en eru í reynd fallbyssufóður í árásarstríði gegn þjóðunum eystra.

Sem friðarsinni ber ég enga virðingu fyrir þessum piltum sem nú berjast í Írak og Afganistan og set stórt spurningamerki við erindi þeirra og tel það vera í andstöðu við friðarsýn fjölmargra Íslendinga. Það er hinsvegar hræðilega erfitt að banna ungum drengjum að láta drepa sig úr því þeir fara sjálfviljugir út á vígvöllinn með leyfi til að drepa eða verða drepnir.

13. júní 2011 - Cyndi Lauper

Ég álpaðist á tónleika á sunnudagskvöldið. Þetta voru engir venjulegir tónleikar með Eagles eða Roger Waters, heldur var nú snillingurinn Cyndi Lauper komin til Íslands og söng fyrir mörlandann. Auðvitað mætti ég og átti sæti á fimmta bekk.

Ég viðurkenni að aldrei hefi ég komist jafnnær stórstjörnu og þetta kvöld í Hörpu þar sem Cyndi stóð upp á sætinu fyrir framan mig, söng fyrir fjöldann og ég beið þess að hún dytti í fangið á mér. Það varð aldrei af slíku því miður, en Cyndi var frábær.

Eftir þetta kvöld þakka ég enn og aftur fyrir að Harpa er risin. Um leið fagna ég stórhuga fólki sem nú er úthrópað sem glæpamenn fyrir að hafa stuðlað að byggingu Hörpu. Harpa er stórkostlegt stórhýsi umhverfis tónlistina og sem býður okkur hinum möguleika á að sjá og heyra listamenn á borð við Cyndi Lauper.

Hverjum hefði dottið til hugar að fyrrum kaffistofa Togaraafgreiðslunnar ætti eftir að verða að stórkostlegasta mannvirki Íslandssögunnar á 21. öld með hjálp Björgólfs Guðmundssonar?

9. júní 2011 - Hraðasekt á reiðhjóli?

Í hádegisfréttum á Rúffinu var sagt frá manni sem hlaut sem svarar 27.000 íslenskum krónum í sekt fyrir að hjóla í gegnum Storgatan í Tranås norðan við Jönköping á 58 km hraða.

http://www.ruv.is/frett/hjolreidamadur-fekk-hradasekt

Þessi saga sýndi ágætlega hve Svíar eru harðir gagnvart umferðarbrotum og var víða hlegið að Svíum og fréttinni um hinn óheppna hjólreiðamann á Íslandi og víðar þar sem hún birtist, en í reynd var hún enn eitt dæmið um óvandaðan fréttaflutning og ósönn með öllu.

Fréttin kom til á þann hátt að fréttamaður fréttablaðs þeirra Tranåsbúa „Tranås Tidning“ hafði rætt við umferðarlögreglumann sem hélt því fram að dæmi þess að hjólreiðamenn væru sektaðir kæmu fyrir einu sinni til tvisvar á ári. Fréttamaðurinn birti fréttina í stað þess að kanna sannleiksgildi hraðasektarinnar og hún rataði beinustu leið inn á sameiginlega fréttastofu fjölmiðlanna (Tidningarnas Telegrambyrå) sem dreifði henni um alla Svíþjóð og til annarra landa. Rúffið á Íslandi tók fréttinni fagnandi og birti hana í hádegisfréttum minnst klukkustund eftir að hún hafði verið borin til baka í Svíþjóð og leiðrétt, m.a. í Dagens nyheter.

http://www.dn.se/nyheter/sverige/nyheten-om-cyklistens-fortkorningsboter-inte-sann

En sagan var góð :o)

8. júní 2011 - Orka og veita?

Eins og flestir Íslendingar vita var lögleidd uppskipting veitufyrirtækja í framleiðslufyrirtæki og dreifingarfyrirtæki fyrir fáeinum árum. Ég var tæplega sátt við þessa uppskiptingu á þröngum og afmörkuðum orkumarkaði og var sannfærð um að hægt hefði verið að fá undanþágu frá þessari kröfu í EES-samningnum vegna sérstöðu Íslands. Engu að síður voru lögin keyrð í gegn á stjórnartíma Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks sem nú berjast eins og naut í flagi gegn samningaviðræðum Íslands við Evrópusambandið.

Eitt fyrsta fyrirtækið til að skipta sér upp í samræmi við nýju lögin var Hitaveita Suðurnesja sem varð eftir breytinguna að fyrirtækjunum HS-Orka og HS-Veitur. Ekki leið á löngu uns HS-Orka var einkavædd og seld og sjálf tel ég að einkavæðingin hafi verið óheillaspor.

Lengi hefur staðið til að stærsta veitufyrirtæki landsins verði skipt upp á sama hátt og Hitaveita Suðurnesja og heyrst hafa raddir þess efnis að skiptingin muni verða um næstu áramót. Verði af þeirri skiptingu vona ég svo sannarlega að nafngift Hitaveitu Suðurnesja verði ekki flutt óbreytt yfir á OR því það væri skelfilegt fyrir félaga mína á Hellisheiði og á Nesjavöllum að viðurkenna að þeir ynnu hjá OR-orku (Ororku, sem má lesa sem Örorku) og fyrir okkur hin væri lítt betra að vera hjá OR-veitum (Orveitum eða Örveitum)  

3. júní 2011 - Maður eyðileggur hús

Fyrir tæpum tveimur árum réðist maður einn að húsi sem hann hafði sjálfur byggt og síðan misst úr höndunum sökum eigin fjárglæfra í hendur bankans og braut niður með hjálp gröfu einnar. Nú, nærri tveimur árum síðar er loksins komin fram ákæra á hendur manninum fyrir skemmdarverkin.

http://www.visir.is/akaerdur-fyrir-ad-eydileggja-husid-sitt/article/2011110609733

Í fréttum Vísis er sagt frá því að maðurinn sé ákærður fyrir að eyðileggja húsið sitt. Ég er fréttinni ósammála því húsið var boðið upp á nauðungaruppboði haustið 2008 þar sem bankinn eignaðist húsið.

Fyrstu dagana eftir að maðurinn reif húsið hlaut hann almenna samúð meðal almennings, ekki síst í ljósi kreppunnar. Þó mátti vera ljóst að ef hús fer á uppboð í byrjun kreppu er um að ræða miklu eldri skuld en svo að kenna má kreppunni um gjaldþrotið. Það tekur venjulega minnst ár og í flestum tilfellum miklu lengri tíma frá því einhver lendir í vanskilum og þar til að húsið lendir á uppboði. Því er ljóst að umræddur maður lenti í vanskilum ekki síðar en glæfraárið 2007. Auk þess kom í ljós að fleiri manns áttu um sárt að binda vegna viðskipta við þennan sama mann.

Mér finnst því rangt að tala um að maðurinn hafi eyðilagt húsið „sitt“. Með hegðun sinni skapaði hann hinsvegar hættulegt fordæmi að skemmdarstarfsemi sem ekki varð nema að litlu leyti sem betur fer.

23. maí 2011 - Um fola í fótboltaliði

Bloggarinn Þorbjörg Marinósdóttir skrifar bloggpistil á svæði sitt hjá DV undir fyrirsögninni:
ÞETTA ER NÝJI FOLINN HJÁ BLIKUM SEM ER AÐ GERA ALLT VITLAUST!
(Stafsetningarvillan er höfundar pistilsins)

http://www.dv.is/blogg/verold-tobbu/2011/5/23/thetta-er-nyji-folinn-hja-blikum-sem-er-ad-gera-allt-vitlaust/

Í mínum vinahópi á Facebook velti fólk því fyrir sér hvort ekki sé bannað að hafa hesta inni á vellinum í knattspyrnuleikjum, en aðrir velta því fyrir sér hvort Breiðablik sé hestamannafélag.

Ég vænti þess að næsti pistill hjá umræddri Þorbjörgu fjalli um hve folinn sé ógisslega flottur!

21. maí 2011 - Landeyjahöfn

Landeyjahöfn var mörgum Eyjamönnum hausverkur vetrarins af eðlilegum orsökum. Eftir alla þá gagnrýni sem gerð Landeyjahafnar hafði orðið fyrir áður en hún var tekin í notkun var erfitt fyrir þá og aðra sem að hönnuninni stóðu, að kyngja mótlætinu og viðurkenna að þeir hefðu haft rangt fyrir sér og að Landeyjahöfn yrði langtíma vandræðabarn.

Sjálf var ég hikandi vegna þröngrar innsiglingar og aðkomu að höfninni utan frá sjó. Með gosinu í Eyjafjallajökli mátti búast við að hægt yrði að nota höfnina sem hestarétt yrði gosið langvarandi og mikil gosefni hlæðust upp við vestanverða suðurströndina. Um leið virtist hafnarstæði á þessum stað svo skemmtilegt og möguleikarnir miklir á bættum samgöngum við Eyjar með höfninni, en eftir fyrstu vikur velgengni kom alvarlegt bakslag í málið þegar höfnin nánast fyllt af aurburði frá Markarfljóti og hefur síðan verið til mikilla vandræða.

Ekki dettur mér til hugar að afskrifa Landeyjahöfn þrátt fyrir mikla erfiðleika fyrsta árið sem hún hefur verið í notkun. Það má reikna með að aurburðurinn úr Eyjafjallajökli minnki þegar á líður, en það er engan veginn nóg. Það þarf að tryggja á einhvern hátt sandurinn safnist ekki að hafnarmynninu og inn í höfnina. Að hluta til er það hægt með öðrum varnargarði austan við núverandi austurgarð og sem nær mun lengra út en það tryggir ekki lausn málsins um aldur og ævi.

Einhver sem ræddi Landeyjahöfn við mig velti fyrir sér þeim möguleika að leggja rör frá Markarfljóti og niður í höfnina og út í hafnarmynnið og fá þannig jektoráhrif í höfnina. Ég veit hinsvegar ekki hvort slíkt myndi nægja eitt sér til að framkalla nægileg jektoráhrif í hafnarkjaftinn eða hvort koma þyrfti til einhver dæling á vatninu til að auka þrýstinginn út í röropið, en þessi lausn er örugglega vel þess virði að skoða rækilega auk þess sem hún gæti orðið mjög ódýr í framkvæmd miðað við allan þann kostnað sem sífelldar dælingar með hálfónýtum dýpkunarprömmum hafa kostað hafnaryfirvöldin.

Allavega trúi ég því að einhver góð lausn finnist á endanum og að Landeyjahöfn eigi eftir að verða okkur öllum til ánægju í framtíðinni.

15. maí 2011 - Harpa

Ég var löngum hikandi gagnvart nýja tónlistarhúsinu sem reis ofan í Reykjavíkurhöfn. Í upphafi átti húsið ekki að kosta okkur neitt, en átti bara að rísa ofan í höfninni . Eftir að hafist var handa um bygginguna varð ég að láta af andstöðu minni, enda erfitt um vik að hætta við hafið verk þótt verkið yrði miklu dýrara en ef húsið yrði byggt á þurru landi.

Síðar komst ég að því að útbúnar yrðu sérstakar VIP-stofur fyrir snobbliðið í húsinu, atriði sem ég er mjög á móti því þar með verður slíkur snobbvettvangur aldrei aðsetur þjóðarinnar. Eftir hrunið var hætt við slíkt og VIP stofurnar ætlaðar til annarra nota. Það vil ég allavega vona að engum detti til hugar að endurvekja snobbið í húsinu.

Loks var ég mjög hikandi gagnvart ákvörðuninni um áframhald byggingarinnar eftir að nýir aðilar tóku við byggingunni fyrir hönd þjóðarinnar, enda velti ég því fyrir mér hvort ekki væri þarna kominn tilvalinn minnisvarði um efnahagsbrjálæði útrásarræningjanna, sukkið og svínaríið sem komu íslensku þjóðinni á hausinn.

Nú er Harpa risin með ærnum kostnaði skattgreiðenda og þótt hún sé ekki alveg tilbúin, má þegar eygja mikla möguleika á bættu menningarlífi með tilkomu hússins. Vissulega brá við snobbi við vígsluna, en það ætti ekki að rýra notagildið þótt svo hafi verið. Sjálf sá ég enga ástæðu til að útiloka það fólk frá vígslunni sem sannanlega hafði hvatt til byggingar hússins eins og margir kröfðust, því án þeirra hefði húsið aldrei risið og það að útiloka þetta fólk frá sögu hússins hefði á sama hátt orðið sem sögufölsun.

Úr því sem komið er vil ég horfa fram á veginn og njóta þess að sjá húsið risið og vonast til að geta átt sem flestar ánægjustundir í sölum hússins í framtíðinni. Eftir nokkur ár verður erfið byggingarsaga þess hvort eð er gleymd að mestu og einungis hægt að njóta þess sem orðið er.

13. maí 2011 – Um Sharon Cohen og Júróvisjón

Ég er rasandi. Enn einu sinni hefur kynnir á vegum Ríkisútvarpsins gert sig sekan um fordóma gagnvart transfólki. Í þetta sinn var það Hrafnhildur Halldórsdóttir fyrrum dagskrárgerðarkona á Rás 2 og núna starfandi við aðrar deildir RÚV sem átti hlut að máli.

Ég hefi sjaldan eða aldrei talið mig mikla áhugamanneskju um Júróvisjón. Ég sleppti því að fylgjast með keppninni í fyrra, enda fá lög sem heilluðu mig og þar á meðal hvorki íslenska né sænska lagið. Núna horfði ég á fyrri hluta undanúrslitanna með semingi, aðallega til að sjá hvernig Vinum Sjonna tækist upp, en einnig vegna þess að ég hefi heillast nokkuð af þýska framlaginu í ár sem flutt er af sömu söngkonu og sigraði í fyrra. Því kom ég mér fyrir í sófanum á þriðjudagskvöldið er fyrri hluti undanúrslitanna fór fram. Hrafnhildur Halldórsdóttir sem lýsti fyrri hluta undanúrslita Evrópusöngvakeppninnar gerði sig seka um að tala ofan í þýsku kynnina svo að af varð eintómur óskiljanlegur kliður svo helst minnti á fyrstu þátttöku Íslands í Júróvisjón þar sem kynnirinn hóf að flytja viðtal í miðri atkvæðagreiðslu. Það varð því nokkur léttir fyrir mörg okkar þegar útsendingarbúnaður kynnis bilaði og einungis heyrðist í þýsku kynnunum sem töluðu ágæta ensku þótt brandarar þeirra væru óttalega þunnir. Því miður brást Hrafnhildur öðru sinni er kom að því að lesið yrði upp tíunda framlagið sem komst áfram, því hún öskraði svo hátt að ekkert heyrðist í þýska kynninum sem las nafn tíunda framlagsins. Því verður að ganga út frá því sem vísu að íslenski fáninn hafi verið merki þess að Ísland hafi komist áfram.

Á fimmtudagskvöldið þegar seinni undanúrslitaþátturinn fór fram hafði ég vaðið fyrir neðan mig og stillti á sænska sjónvarpið. Það gekk ljómandi vel framanaf. Sænsku kynnarnir töluðu ekki ofan í þýsku kynnana og ég gat notið þess að horfa á sýnishorn af þýskri menningu og rifjað upp gamlar minningar á milli þess sem lög voru flutt, en um leið voru þeir fordómafullir og hæddust að fortíð Dönu International, en það verður væntanlega mál fyrir Radionämnden. Þegar keppninni var að ljúka kveikti ég á tölvunni og opnaði Facebook. Þar logaði allt hjá hinsegin vinum mínum. Ástæðan var Hrafnhildur Halldórsdóttir sem hafði kynnt keppnina fyrir áhorfendum Ríkisútvarpsins og orð hennar gagnvart einum keppandanum Dönu International frá Israel sem vann þessa keppni 1998 og tók nú þátt í Júróvisjón öðru sinni.

Þegar kom að ísraelska atriðinu kynnti Hrafnhildur Dönu International á þessa leið:
“Dana heitir í raun Yaron Cohen og er tæplega fertugur karlmaður. Eftir kynskiptaaðgerð heitir hún Sharon Cohen”

Vissulega heitir Dana International Sharon Cohen. Hún hefur borið þetta nafn mun lengur en ég hefi fengið að bera nafnið Anna. Það eru til fordómafullir einstaklingar sem nota annað nafn um mig, en þeir aðilar gera sig seka um brot á mannréttindaákvæðum stjórnarskrár Íslands. Á sama hátt gerði Hrafnhildur Halldórsdóttir sig seka um brot á sömu mannréttindaákvæðum gagnvart Sharon Cohen alias Dönu International. Slíka manneskju á að senda heim með fyrstu ferð og í launalaust leyfi. Það er til nóg af heiðarlegu fólki þarna úti sem er reiðubúið að taka við hlutverki kynnis af Hrafnhildi þótt best væri auðvitað að Sigmar Guðmundsson færi út til Dusseldorf til að lýsa keppninni á laugardagskvöldið.

4. maí 2011 - Launþegar?

Þessa dagana er stöðugt verið að tönnlast á því í fréttatímum á rúffinu eða hvað sem Ríkisútvarpið er farið að kalla sjálft sig, að launþegafélög séu að semja um laun, um lágmarkslaun launþega og verkfallsrétt launþega. Það er þá eitthvað annað þegar rætt er um vinnuveitendur.

Ég hefi aldrei þegið nein laun. Ég hefi orðið vinna hörðum höndum fyrir laununum mínum allt mitt líf og aldrei þegið neitt. Atvinnurekendur hafa heldur aldrei veitt mér neitt heldur hafa þeir keypt vinnu mína og vinnutíma til að hámarka gróða sinn. Þá hefi ég sjaldnast fengið þau laun sem ég hefi talið mig eiga skilið fyrir vinnu mína og í einhverjum tilfellum hefi ég ekki einu sinni fengið umsamin laun. Til að tryggja laun fyrir vinnu mína er ég meðlimur í verkalýðsfélagi, en ekki í launþegafélagi.

Er ekki kominn tími til að fólki fari að kalla hugtök verkalýðsbaráttunnar aftur sínum réttu nöfnum?

1. maí 2011 - Algjört rúff?

Þegar ég var til sjós var oft talað um gömul og léleg skip og báta sem rúff. „Uss, þessi bátur er algjört rúff,“ en umrætt orðalag hefur einnig heyrst um gamla hálfónýta bíla.

Útvarpsstjóri er gamall Eyjamaður og ætti því að vera vel kunnugt um þetta heiti á ónýtum skipum og bátum. Þess furðulegra er að hann skuli standa fyrir því að breyta heiti Ríkisútvarpsins í Rúff (eða Rúv, en það er varla marktækur munur þar á).

Þegar haft er í huga að útvarpsstjóri hefur væntanlega lagt blessun sína yfir þessa nafngift, sem og hinni hræðilegu dagskrá sjónvarpsins undanfarin ár, fær maður á tilfinninguna að eitthvað sé hæft í kjaftasögum þess efnis að hann sé kominn frá Stöð 2 í þeim tilgangi að rústa Ríkisútvarpinu og þá sérstaklega sjónvarpinu innanfrá og gera að algjöru rúffi. Ekki veit ég, en er búin að glata ofurtrú minni á manninum í embætti sínu sem útvarpsstjóri.

DÖF - Codo (Ich düse, düse im Sauseschritt)

3. janúar 2011 - Að búa ein - kostir og ókostir

Mér þykir gott að búa ein. Það eru engir með þras og leiðindi á heimilinu og kettirnir éta það sem þeim er rétt og eru ánægðir með það. Ég þarf ekki að þvo af einhverjum sem getur alveg þvegið nærfötin sín sjálfur og fjarstýringuna að sjónvarpinu á ég ein og enginn reynir að taka hana af mér. Ég þarf ekki að horfa á enska boltann á laugardögum og fer að sofa þegar mér sýnist þegar ég á frí. Ef mig langar á tónleika, í bíó eða leikhús fer málið að vandast því það er talið eðlilegt að fleiri fari saman, en það hindrar mig ekkert frá því að fara ein. Þar með eru helstu kostirnar upptaldir.

Jól og áramót eru nýafstaðin. Á aðfangadagskvöld fékk ég gest í mat og var með hamborgarhrygg með öllu tillheyrandi. Á jóladag var mér boðið í mat hjá fjölskyldunni og snæddi þennan fína hamborgarhrygg með öllu tilheyrandi, en á annan í jólum var þriðji í hamborgarhrygg því auðvitað hendir maður ekki afgangnum af þessum dýrindis hátíðarmat, heldur nýtir hann til fullnustu. Daginn eftir var kominn tími á vinnu með hádegismat í vinnunni, en um kvöldið borðaði ég afganginn af Waldorffssalatinu sem gesturinn á aðfangadagskvöld hafði lagað af kostgæfni. Óþarfi að henda góðum mat.

Svo komu áramót. Á gamlárskvöld var mér boðið í kalkún hjá fjölskyldumeðlimum. Svo rann upp nýtt ár og nýársdagur rann upp bjartur og fagur og ég átti til hangikjötsflís sem ég sauð og borðaði með bestu lyst ásamt kartöflum og uppstúf og grænum baunum. Það var samt afgangur og 2. janúar hélt ég áfram að narta af hangikjötinu og enn var afgangur. Á þriðja degi á nýju ári var einnig þriðji í hangikjöti og enn er lítilsháttar afgangur af hangikjötinu og ég er farin að horfa löngunaraugum á pulsupakkann í ísskápnum, en samt. Einn lítill pulsupakki dugir mér í tvo daga ef ég fæ mér kartöflur og tilheyrandi með pulsunum.

Einhverju sinni var hægt að fá fiskibollur í hálfdósum. Ein slík hálfdós dugði mér í tvo daga þegar búið að var að bæta kartöflum og karrýsósu í skálina sem hýsti fiskibollurnar. Núna fæ ég ekki lengur fiskibollur öðruvísi en í heildósum sem þýðir að ég er að mestu hætt að kaupa fiskibollur til að þurfa ekki að henda matnum.

Ég ætla samt að þráast við og stefni ekki að sambúð á árinu 2011.

19. desember 2010 - Vistarbönd?

Ég ætla ekki að tjá mig mikið um vistarbönd fyrri alda, vistarbönd þar sem fólk var haft í ánauð fyrri alda yfirvalda og var í reynd eign yfirvalda á hverjum stað, presta og stórbænda. Það stefnir í ný vistarbönd og ég hefi áhyggjur af þeim.

Á undanförnum árum hefur íslenska þjóðin lagt fram fé til samgöngubóta. Gerð hafa verið Hnífsdalsgöng, Fáskrúðsfjarðargöng og Héðinsfjarðargöng, öll á kostnað skattgreiðenda, aðallega bíleigenda og er það vel. Það má vissulega halda áfram og bæta samgöngur á sunnanverðum Vestfjörðum sem og á milli Austfjarða með göngum. Ein göng hafa þó verið undanskilin, Hvalfjarðargöngin í útjaðri höfuðborgarsvæðisins, en þar þarf fólk að greiða allt að þúsund krónum fyrir hverja ferð um göngin. Ég hefi látið það óátalið að greiða þetta gjald um tíma enda stórhrifin af þessari framkvæmd á sínum tíma og er enn, fer miklu oftar um Vesturland vegna tilkomu ganganna en annars væri, hefi verið áskrifandi að göngunum um nokkurra ára skeið og sé ekki eftir aurunum sem fara í þetta. Viðhald Hvalfjarðarganga kostar líka sitt og ég á erfitt með að sjá að hægt verði að fella niður gjaldið að fullu vegna þessa þótt hægt verði að lækka gjaldið verulega í framtíðinni.

Nú stendur til að bæta samgöngurnar á milli Reykjavíkur og Selfoss sem og frá Reykjavík að Hvalfjarðargöngum. Þá á allt í einu að leggja á sérstakt gjald á þá sem aka um þessa vegi. Það hefur komið fram í fréttum að slíkt gjald á milli Reykjavíkur og Hvalfjarðarganga væri ólöglegt en samt á að koma á dýru kerfi til að rukka þá sem fara um Hellisheiðina. Sjálf er ég algjörlega á móti slíku gjaldi.

Í umræðum um slíkt veggjald hefur verið bent á ýmis lönd sem taka slíkt veggjald, þar á meðal Svíþjóð. Í fyrra ferðaðist ég víða um Svíþjóð, samtals 2300 km án þess að greiða eina einustu krónu í veggjald. Mér er vissulega kunnugt um að greiða þarf veggjald fyrir að koma inn í miðborg Stokkhólms með einkabíl, en það segir ekki alla söguna. Þegar ég nálgast Stokkhólm legg ég bílnum, t.d. nærri brautarstöðinni í Jakobsberg og tek lestina síðasta spottann. Lestin fer á nokkurra mínútna fresti og er einungis tuttugu mínútur að Stockholm Central, en ég er um fjörtíu mínútur að aka þessa leið með bíl. Auðvitað legg ég bílnum í Jakobsberg og tek lestina, en frá Stockholm Central kemst ég allra minna ferða með neðanjarðarlestinni (tunnelbana)

Það er ekki um slíkt að ræða ef ég þarf að fara frá Selfossi til Reykjavíkur. Þar eru almenningssamgöngur ákaflega lélegar. Almenningsferðir fáar á sólarhring og geta auðveldlega stöðvast fyrirvaralaust vegna veðurs. Því gilda ekki sömu lögmál fyrir íbúa Jakobsberg og Selfoss ef þeir þurfa að fara til miðborgar höfuðstaðarins auk þess sem íbúar Selfoss eiga ákaflega fá erindi í miðborg Reykjavíkur. Þá ber þess að geta að Kringlan og Smáralind eru utan kvosarinnar.

Hið háa gjald sem rætt er um að þurfi að greiða fyrir að aka út fyrir höfuðborgina er því sem gömlu vistarböndin, glæpur gagnvart alþýðunni, misrétti þegnanna og vinnur auk þess gegn dreifðri byggð kragabæjanna umhverfis höfuðborgina, Selfoss, Hveragerðis, Akraness og Borgarness. Nóg er samt að þurfa að greiða í Hvalfjarðargöngin.

Við greiðum þegar of hátt gjald fyrir að eiga og reka bíla. Þessi aukaskattur á íbúa höfuðborgarinnar og nágrannasveitarfélaga verður því sem banabiti fyrir þá íbúa sem þurfa að sækja vinnu á milli sveitarfélaga á sama tíma og þeir þurfa að greiða fyrir að íbúar Siglufjarðar og Ólafsfjarðar fái að ferðast ókeypis um rándýr Héðinsfjarðargöng sem og íbúar Bolungarvíkur til Ísafjarðar.

Þessi mismunun brýtur gegn jafnaðarmennskunni og ég mun aldrei samþykkja hana né að styðja þá alþingismenn sem styðja þessa mismunun. Ég skal samþykkja hækkun á bifreiðagjaldi, á bensíngjaldi, á hverju sem er sem miðast við réttláta dreifingu gjaldanna. Ég er sömuleiðis tilbúin að hægja svo mjög á öllum samgöngubótum að ekki þurfi að búa til sérstök tollahlið , en ég mun aldrei samþykkja vistabönd af þessu tagi. Fremur mun ég segja skilið við Samfylkinguna ef hún styður þessi vistarbönd!

Þetta er grundvallaratriði!

10. desember 2010 - Fuglar og ruslapokar

Um daginn heyrði ég í útvarpinu af fólki á suðurlandi sem kvartaði mjög yfir ásókn refa í heimasorpið. Ég fór beint í nostalgíugírinn og rifjaði upp gamlar minningar.

Það var sumarið 1994 að grein birtist í Hässelbytidningen, vikulegu bæjarblaði íbúanna í Hässelby þar sem kvartað var yfir sóðaskap á baðströnd íbúanna sem kölluð var Hässelby strandbad og var rétt hjá vinnustað mínum, Hässelbyverket. Það þyrfti svo sannarlega að ná í þessa þrjóta sem stunduðu það að tæma rusladallana umhverfis baðströndina á nóttunni og dreifa ruslinu um alla baðströndina baðvörðum og eftirlitsmönnum til ama á hverjum morgni er þeir þurftu að hefja dagsverkið á þrifum á baðströndinni.

Ég hló því ég þekkti sóðana. Ég átti reiðhjól sem ég notaði til og frá vinnu flesta daga og þegar ég þurfti að hjóla í vinnuna á morgunvaktina hjólaði ég gjarnan meðfram þessari sömu baðströnd á leið minni. Fyrir bragðið hafði ég iðulega séð til sóðanna og sökudólganna. Þetta voru fuglar, þeir hinir sömu sem á sænsku kallast skata, álíka stórir og krákur og aðeins minni en hrafnar. Í friðsæld næturinnar stunduðu þeir að tína ruslið upp úr rusladöllunum í leit að einhverju sem lyktaði betur og hirtu ekki um að tína upp eftir sig áður en íbúarnir vöknuðu og héldu á baðströndina.

6. desember 2010 - Tækjadella

Það hefur löngum þótt eðalmerki sérhvers karlmanns að hafa gaman af græjum, helst einhverju með mörgum tökkum og blikkandi ljósum og flóknum aðgerðum án þess að notast sé við leiðarvísi, eða eins og einn vinnufélaginn orðaði hlutina einhverju sinni er einhver annar spurði hann um leiðarvísi:

“Þú þarft engan leiðarvísi. Karlmenn þurfa ekki leiðarvísi.”

Kannski er skreytingaþörfin fyrir jólin sem lítill angi af þessari tækjadellu. Karlarnir geta dundað sér tímunum saman við að greiða úr flækjunum á seríunum og leitað uppi bilaðar perur og bætt við seríum uns þeir verða sjálfir eins og enn einn upplýstur jólasveinninn.

Myndavélar eru enn einn anginn af þessari skemmtilegu tækjaþörf. Þegar konur eignast góða myndavél vilja þær fara á námskeið og læra að fá eins mikið út úr tækinu og hægt er. Þetta er aukaatriði fyrir karla. Þá verður stærð ljósops og hraði myndarinnar að meginmáli, en gæði niðurstöðunnar, þ.e. gæði myndanna, að aukaatriði. Ég rifja upp myndavéladellu sem gekk um borð í togara fyrir nokkrum áratugum og menn kepptust við að eignast sem flottustu myndavélarnar. Einn keypti sér ágæta myndavél af gerðinni Yashica með ýmsum sjálfvirkum stillingum sem í dag þykja sjálfsagðar í öllum myndavélum en voru nánast óþekktar á filmuvélum þess tíma. Þetta þótti ekki nógu fínt meðal karlpeningsins um borð hjá okkur og var miskunnarlaust hæðst að kappanum með Yashica myndavélina. Ekki bætti úr er fréttist að einn af framkvæmdastjórum Yashica framdi harakiri og um borð í íslenskum togara var myndavél skipsfélagans miskunnarlaust kennt um hrakfarir framkvæmdastjórans.

Tveir vinnufélagar mínir, skiptir ekki máli hvar né hvenær, voru báðir miklir áhugamenn um hljómtæki og voru duglegir að metast um hvor ætti betri græjur. Annar eignaðist hljómtæki af lítt þekktu merki fyrir hóflegt verð og þóttist heldur betur hafa gert góð kaup, hinn mátti ekki vera minni maður og keypti sér einnig hljómtæki, en af heimsþekktu gæðamerki sem kostaði offjár og fór að metast við hinn um gæðin. Fyrir venjulegt fólk heyrðist enginn munur og því var aðeins eitt að gera og það var gripið til skrúfjárnanna og tækin skoðuð að innan. Dýra tækið leit út að innan eins og fjöldi annarra tækja svipaðrar gerðar, en það ódýra reyndist hinsvegar svo pakkfullt af allskyns innyflum að ekki hefði verið hægt að bæta við skrúfu til viðbótar. Vonbrigðin urðu svo mikil fyrir kaupanda dýra tækisins að hann steinhætti að metast framar um gæði tækjanna sinna.

Ætli ástandið sé ekki svipað hjá tölvunördum nútímans?

5. desember 2010 - Líkur sækir líkan heim

Það voru stjórnlagaþingskosningar á íslandi um daginn. Ég held ég þurfi varla að lepja úrslitin upp aftur eftir að þau voru gerð heyrinkunn, en langar samt til að segja það að ég lenti í 43. sæti af um 522 frambjóðendum sem er harla góður árangur, ekki síst í ljósi þess að ég var sein til framboðs og eyddi engu í kosningabaráttuna, engar auglýsingar eða kynningar á annan hátt en þann sem fylgir vefmiðlum DV og Svipunnar sem og almennar kynningar frambjóðenda.

Kosningarnar báru með sér að flokksmaskínurnar voru ekki með í ráðum, þó að undanskildum einum stjórnmálaflokki sem sendi út tilmæli til sinna flokksmanna kvöldið fyrir kjördag um að kjósa vissa aðila. Sjálf hafði ég kosið utankjörstaðar og gat því ómögulega farið að breyta kjörseðli mínum til að má út einn sem þar hafði verið tilnefndur af skrýmsladeildinni. Sjálf dró ég aldrei dul á að ég væri flokksbundin í Samfylkingunni og neitaði því að skrifa undir yfirlýsingu um að ég væri óflokksbundin og væri ekki hagsmunatengd þótt aldrei fengi ég minnsta stuðning úr þeim ranni. Fjöldi fólks gerði þetta þó hvar í flokki sem það stóð.

Þegar ég skoðaði síðar tölurnar sem birtust með kosningaúrslitunum nokkrum dögum síðar kom ýmislegt forvitnilegt í ljós, þá fyrst og fremst hvernig fólk hafði raðað á lista. Þegar einhver yfirlýstur Samfylkingarmaður datt út komu fá atkvæði í minn hlut, þó fleiri en atkvæði Sjálfstæðis- og Framsóknarmanna sem voru í framboði og féllu út á undan mér. Sömu sögu var að segja um fólk sem telur sig sannkristið. Það var frekar að ég fengi atkvæði þegar fólk sem ég þekki persónulega datt út. Ef einhver gamall jaxl af sjónum datt út fékk ég atkvæði, en ekkert þegar Jón Valur datt út. Ég fékk síðan mörg atkvæði í minn hlut þegar Sigursteinn Másson og Stefán Pálsson féllu út.

Sjálf féll ég út skömmu á eftir þeim félögum. Þá brá svo við að Birna vinkona mín Þórðardóttir fékk 76 atkvæði í sinn hlut og Silja Bára Ómarsdóttir 54 atkvæði, en eins og flestir vita eru þau Stefán, Birna og Silja í öðrum flokki en ég, en með svipaðar áherslur í friðar- og mannréttindamálum. Eiríkur Bergmann Einarsson kom svo fast á eftir þeim stöllum með 45 atkvæði. Til samanburðar má þess geta að einungis eitt atkvæði féll í hlut Þorsteins Arnalds og þrjú féllu í hlut Maríu Ágústsdóttur sem svo hatrammlega barðist gegn einum hjúskaparlögum síðastliðið vor.

Þetta segir mér það að lífsskoðun fólks hafi haft meira að segja um viðmót fólks í þessum kosningum en flokkspólitíkin. Um leið er ljóst að þekkt andlit komust lengra en lítt þekkt andlit og því ljóst að fólk með lítið á milli handanna hafði ekki minnsta möguleika á að komast inn á stjórnlagaþing þótt það ætti þangað brýnt erindi.

Það þótti mér miður.

26. nóvember 2010 - Kosningar nálgast

Ég var á fundi á fimmtudagskvöldið og hitti þá einn ágætan kjósanda sem var óánægður með undirbúning og framkvæmd kosninganna til stjórnlagaþings. Hann þyrfti að vinna alla daga og hefði ekki haft tíma til að undirbúa framboð til stjórnlagaþings, enda væri hann einyrki og fyrirtæki hans stæði og félli með honum nema með margra mánaða fyrirvara.

Ég lýsti yfir skilningi mínum á högum hans þótt ég væri ekki alveg sammála honum að öllu leyti, en um leið rifjaðist upp fyrir mér hve skamman tíma ég hefði haft til undirbúnings frá því mér bárust meðmæli um 40 einstaklinga innum bréfalúguna mína og þar til ég fór með framboðsgögnin niður á Alþingi sólarhring síðar. Var ég þó á vakt helming þess tíma sem ég hafði til stefnu.

Miðað við þetta er ég harla ánægð með þenn stuðning sem ég hefi hlotið, ekki síst fyrir þá sök að einasti kostnaðurinn minn við framboðið eru kaffisopi, tvær vínarbrauðslengjur og nokkrar pönnukökur með sultu og rjóma. Þá hefi ég reynt að vera heiðarleg í framboði mínu, gætt þess að segja þann sannleika sem ég veit bestan og valda engum deilum með framboði mínu.

Sjálf er ég ánægð með stöðu kosninganna fram að þessu. Það hefur verið mjög lítið um persónuníð vegna einstöku framboða þótt aðeins hafi borið á slíku síðustu dagana, en flestir reynt að reka sína kosningabaráttu heiðarlega og með lágmarkskostnaði.

Rétt eins og mestalla kosningabaráttuna er ég að vinna kosningahelgina og mun fátt geta gert til að hafa áhrif á kjósendur síðustu dagana, en trúi því um að leið að hógvær kosningabarátta mín skili sér í setu á stjórnlagaþingi á nýju ári.

-----

Að þora er að tapa fótfestunni um stund, að ekki þora er að tapa sjálfum sér.

23. nóvember 2010 - Af hverju bauð ég mig fram?

Hægt er að velta fyrir sér hvaða fólk er hæft til setu á stjórnlagaþingi. Sumir leggja megináherslu á lagakunnáttuna, aðrir á reynsluna, enn aðrir á eitthvað allt annað. Sjálf er ég ekki mikið gefin fyrir að stæra mig af afrekum mínum. Þrátt fyrir það er nú nauðsyn á að auglýsa sig fyrir stjórnlagaþing og má þá ekki þegja yfir neinu.

Ég hefi boðið mig fram til stjórnlagaþings og þá aðallega vegna fjölbreyttrar reynslu minnar af samfélaginu. Ég hefi starfað til sjós og lands, hefi beðið dauðans á ögurstundu og átt þá ósk eina að báturinn færi upp en ekki niður eftir brotsjóinn, en hefi einnig verið með í að fylla eitt glæsilegasta nótaskip landsins á mettíma. Ég hefi verið fjölskyldufaðir og kannski amma, um það má deila, allavega hefi ég lifað bæði sem karl og sem kona, hefi kynnst fordómum í sinni verstu mynd en um leið kynnst jákvæðni og stuðningi í sinni bestu mynd. Ég hefi verið lamin vegna þess hver ég er, en einnig hyllt vegna þess hins sama.

Ég hefi verið fyrirlitin á Íslandi fyrir að vera hinsegin eða bara trans og ég hefi fengið viðurkenningu á Íslandi fyrir hið sama, að vera hinsegin og vera trans. Ég hefi þurft að berjast fyrir tilverurétti mínum en ávallt staðið upp aftur. Ég hefi meira að segja setið kúrs í stjórnskipunarrétti hjá Ármanni heitnum Snævarr, yndislegum rektor, Hæstaréttardómara og frábærum kennara.

Ég hefi búið í Reykjavík, Mosfellssveit, Vestmannaeyjum, Bíldudal, Järfälla og Södertälje, verið í Bolungarvík og á Eskifirði komið til hafnar við flestar hafnir landsins, Eyri í Ingólfsfirði, Borgarfirði eystra, Grindavík.

Ég er alin upp á barnaheimili sem hefur verið svartmálað í fjölmiðlum, lent í loftárás í Líbanon, búið í og kynnst kreppunni í Svíþjóð á tíunda áratugnum. Ég hafði áður kynnst kreppum á Íslandi, fiskveiðakreppunni 1967-1969, þegar fjöldi fólks flúði land til Svíþjóðar og Ástralíu, óðaverðbólgunni 1980-1983 þegar verðbólgan fór upp í 80%.

Samt hefi ég átt góða ævi og sé fram á góða elli eftir rúman áratug. Ég held samt að ég geti gefið af mér á stjórnlagaþingi sem einungis mun standa yfir í að hámarki fjóra mánuði.

Því bið ég ykkur öll að setja mig í fyrsta sæti svo ég hafi möguleika á að komast inn og miðla af reynslu minni á stjórnlagaþingi 2011 svo tryggt sé að við fáum betri stjórnarskrá en þá sem við höfum í dag.

21. nóvember 2010 - Enn um tengsl við hagsmunahópa

Fyrir fáeinum dögum fór fram undirskriftasöfnun meðal frambjóðenda til stjórnlagaþings þar sem þeir flykktust um að lýsa sig saklausa að tengslum við hagsmunahópa, sama hvar í flokki þeir stóðu. Þar sem ég reyni að vera trú sannleikanum eins og ég veit hann bestan, treysti ég mér ekki til að skrifa undir þessa undirskriftasöfnun. Ástæðan er einföld. Ég lít á mig sem fulltrúa ýmissa minnihlutahópa í samfélaginu, þá fyrst og fremst hinsegin fólks, homma, lesbía, tvíkynhneigðra, transfólks og intersex fólks, en einnig friðelskandi fólks og baráttufólks fyrir mannréttindum.

Ég viðurkenni þó að enginn hefur enn greitt eina einustu krónu í kosningabaráttu mína. Einn hópur ætlaði að hefja söfnun mér til handa, en ég afþakkaði pent vitandi að meðlimir hópsins þurfa miklu fremur á peningunum sínum að halda en ég. Með því að neita að skrifa undir, lýsi ég því um leið yfir að fólki er velkomið að auglýsa framboð mitt á nánast hvern þann hátt sem það kýs, þó án þess að bendla mig við neikvæð öfl í þjóðfélaginu.

Þegar undirskriftasöfnunin hófst lenti ég í netþrasi við einn meðframbjóðandann en hann hélt því fram að hann væri algjörlega óháður öllum hagsmunahópum, en eftir nokkuð þras okkar á milli viðurkenndi hann að hann væri meðlimur í Blaðamannafélaginu sem er að sjálfsögðu hagsmunafélag.

Ég fullyrti við hann og fullyrði við alla að enginn frambjóðandi er algjörlega óháður. Fólk þarf auðvitað ekki að vera á kafi í öllum hagsmunahópum eins og ég, en ég lít frekar á slíkt sem styrk að hafa tekið þótt í hinum fjölbreyttustu sviðum samfélagsins, hvort heldur er pólitík, frímerkjasöfnun, ættfræðigrúski, mannréttindabaráttu og öðrum félagsmálum.

Ég er löngu búin að setja upp minn lista í kosningum til stjórnlagaþings. Þar set ég sjálfa mig í efsta sæti, en næstur á eftir mér er friðarsinni sem er ekki í sama flokki og ég og aðeins neðar má finna pólitískan andstæðing sem ég þekki ekki persónulega, en er þekktur fyrir afburða þekkingu á stjórnskipun Íslands og annarra landa og sem ég vil sjá á stjórnlagaþingi. Þá er listinn minn ekkert sérstaklega jafnréttissinnaður, reyndar fremur feminiskur þar sem fimmtán konur eru á móti tíu körlum. Um leið er stærstur meirihluti frambjóðenda á listanum mínum fólk sem ég þekki persónulega og nægilega vel til að vinna nýrri stjórnarskrá brautargengi.

21. nóvember 2010 - Um friðarmál

Ég minnist dapra marsdaga árið 2003. Forsætis- og utanríkisráðherra höfðu tilkynnt um stuðning Íslands við innrás Bandaríkjanna og bandamanna þeirra í Írak og Samtök hernaðarandstæðinga tóku þátt í mótmælum framan við stjórnarráðið gegn innrásinni. Ég tók þátt í mótmælunum eftir því sem ég hafði tíma, en því miður varð ég oft að láta mér nægja stuðning í anda vegna vinnu minnar.

Þetta var ekki fyrsta skiptið sem ég tók þátt í mótmælum gegn hernaði. Löngu áður hafði ég gengið Keflavíkurgöngur, eina Straumsvíkurgöngu en einnig tekið þátt í mótmælum við fleiri tilfelli á áttunda áratug síðustu aldar (eitt sinn mætt skuggalegum náunga að nafni Richard Milhous Nixon á Skólavörðustígnum þar sem við vorum að bera skilti frá Iðnaðarmannahúsinu við Hallveigarstíg að Grettisgötu 3).

Friðarbarátta er svo nátengd mannréttindabaráttu að vart verður skilið á milli. Sem mannréttindasinni er ég einnig friðarsinni og á enga ósk heitari en þá að öll vopn verði eldi að bráð og friður og kærleikur ríki um heim allan. Um leið geri ég mér grein fyrir því að slík von er einungis draumur í hjarta. Við verðum þó að styðja þessa von.

Því hefi ég sett í kosningastefnu mína ákvæði um að Íslandi verði bannað að taka þátt, sem og að styðja innrásir í önnur ríki og bann við herskyldu á Íslandi, kannski fjarlæg krafa en raunhæf. Loks að Ísland verði lýst kjarnorkuvopnalaust land.

Er hægt að fara fram á minna?

20. nóvember 2010 - Af hverju eitt kjördæmi?

Skipting landsins í kjördæmi á sér stað í einangrun sveitarfélaga og sýslurnar miðuðust oft við stórfljót sem einangruðu heilu sveitirnar. Því áttu t.d. Rangárvallasýsla lítið sameiginlegt með Árnessýslu vestan Þjórsár og sömuleiðis átti borgarskipulagið í Reykjavík lítið sameiginlegt með landbúnaðinum í Þingeyjarsýslum hinum megin á landinu. Þegar ég var að alast upp þótti eðlilegt að vera tíu tíma frá Reykjavík til Akureyrar þótt sumum tækist að fara þessa leið á átta tímum og einstöku ofurhugar á sex tímum

Eftir því sem leið á tuttugustu öldina bötnuðu samgöngur. Zoëgabeygjurnar hurfu fyrir betri brúm og síðar malbikuðum þjóðvegum og um leið eyddust mörk sýslanna og kjördæmin tóku við, sex að tölu. Smám saman hefur Alþingi orðið að láta í minni pokann fyrir flutningi fólks á suðvesturhornið með því að þrjú kjördæmi með talsverðan meirihluta þjóðarinnar eru á höfuðborgarsvæðinu, en hin þrjú eru stundum kölluð landsbyggðarkjördæmi.

Sumir alþingismenn telja sig vera þingmenn fyrir landsbyggðina og vinna ötullega fyrir sín kjördæmi á meðan aðrir vinna fyrir þjóðina alla. Þannig getur Kristján Möller ekki talist minn þingmaður sem landsbyggðarþingmaður á meðan Steingrímur J. Sigfússon er með áherslu sína á allt landið þótt hann sé ekki með sömu áherslur og ég í veigamiklum málum. Þá má velta fyrir sér hvort verslunarmenn á Akureyri eigi ekki meira sameiginlegt með verslunarmönnum í Reykjavík en bændum á Austurlandi, en á sama hátt hvort sjómenn í Reykjavík eigi ekki meira sameiginlegt með sjómönnum á Neskaupstað en kennurum á Egilsstöðum.

Það situr enn í mér slæmska síðan Halldór E. Sigurðsson var samgönguráðherra og allar leiðir lágu til Borgarness. Á þeim tíma var þjóðvegur númer 1 lagður í gegnum Borgarnes í stað þess að liggja meðfram Borgarnesi meðfylgjandi alvarlegri slysahættu fyrir börn í Borgarnesi, einungis til að kaupmenn í Borgarnesi fengju örlítinn skerf af ferðamannaumferðinni á leið norður í land.

Ég vil að alþingismenn séu þingmenn fyrir allt landið, ekki bara sín kjördæmi. Því vil ég eitt kjördæmi sem tryggir að þingmenn vinni fyrir allt landið en ekki einungis hreppsfélagið heima.

12. nóvember 2010 - Kostnaður við framboð

Um daginn var mér boðið að taka þátt í framboðskynningu á vegum Bleika hnefans, aðgerðarhóps róttækra kynvillinga, en Bleiki hnefinn er, ásamt Q, félagi hinsegin stúdenta og Trans-Íslandi helstu stuðningsaðilar mínir auk vina og fjölskyldu. Þegar ég kom á staðinn sá ég söfnunarbauka þar sem ætlast var til að fólk safnaði í púkkið vegna kostnaðar við framboð mitt. Þegar ég hafði lokið kynningu á framboði mínu óskaði ég þess að fólk gæfi frekar í framkvæmdasjóð Samtakanna 78 en í kosningasjóð mér til handa. Ástæðan væri einfaldlega sú að Samtökin 78 þar sem ég er gjaldkeri í stjórn, berjast í bökkum eftir verulegan niðurskurð á fjárframlögum frá opinberum aðilum og því eðlilegast að Samtökin 78 fái að njóta fjárframlaga á fundi sem haldinn er í salarkynnum Samtakanna.

Ég ber fulla virðingu fyrir því fólki sem telur sig þurfa á sérstakri kynningu að halda í tengslum við framboð til stjórnlagaþings. Fjöldi fólks er algjörlega óþekktur flestum og eðlilegt að þeir frambjóðendur sem telja sig vera í þeim hópi kynni sig, t.d. með einföldum kynningum í formi ódyrra auglýsinga. Ef frambjóðendur eyða milljón eða meira í auglýsingar fer maður að efast um heilindin og fer að velta fyrir sér hvaða sérhagsmunasamtök styðja við bakið á frambjóðandanum. Það er einu sinni svo að launin fyrir setu á stjórnlagaþingi eru einungis lélegt þingfararkaup sem er, ef ég man rétt, aðeins 520.000 krónur á mánuði fyrir skatta.

520.000 krónur er mjög áþekkt því sem ég hefi í laun í dag, að vísu með vaktaálagi, yfirvinnu, bakvöktum og fleiri sporslum. Það eru því ekki launin sem ég sækist í, einungis viljinn til að láta gott af mér leiða fyrir framtíð afkomenda minna og annarra Íslendinga framtíðarinnar.

Sjálf hefi ég ekki hugsað mér að eyða miklum peningum í framboð mitt. Það má vera að ég hræri í pönnukökur handa gestum mínum sem álpast í heimsókn og aldrei að vita nema ég lumi á glasi af rauðvíni eða bjór handa þeim hinum sömu hafi þeir áhuga fyrir slíku, en meira verður það ekki. Ef fólk hafnar mér vegna fortíðar minnar, verður svo að vera, en um leið fagna ég því ef hæstvirtir kjósendur minnast verka minna á jákvæðan hátt með því að skrifa númerið 9068 á kjörstað.

Um leið minnist ég ónefnds frambjóðanda sem bauð sig fram í prófkjöri fyrir nokkrum árum og eyddi til þess nærri tíu milljónum króna. Kjósendur höfnuðu honum!

12. nóvember 2010 - Um vald forseta Íslands

Þegar forseti Íslands neitaði að undirrita fjölmiðlalögin árið 2004 þótti mér það miður. Það var þörf á fjölmiðlalögum, en þáverandi valdhafar töldu sig þurfa að ná sér niður á ákveðnum einstaklingum sem hegðuðu sér ekki í samræmi við vilja valdhafanna, en forsetinn þurfti á sama hátt að þakka þessum sömu einstaklingum fyrir veittan stuðning við sig og ná sér niður á andstæðingum sínum sem sátu í ríkisstjórn.

Með því að aðhafast ekkert í breytingu á stjórnarskránni eftir höfnun forseta á fjölmiðlalögunum viðurkenndu þáverandi stjórnarherrar tilvist 26. greinar stjórnarskrárinnar. Það var miður. Nú hefur lítill stjórnmálaflokkur sem á sæti á Alþingi farið fram á það við forseta Íslands að hann skipi utanþingsstjórn, vald sem er honum er óheimilt nema með samþykki þeirrar ríkisstjórnar sem hann á að reka úr embætti.

Með óskinni um utanþingsstjórn er í reynd verið að óska þess að forsetaræðið verði fest í sessi enn frekar en orðið er og þá styttist leiðin enn frekar í áttina að fáræði fáeinna einstaklinga eða eins forseta. Þessi leið hugnast mér alls ekki og er mér frekar ógeðfelld. Ég held að ég vilji frekar flytja af landi brott en að sjá slíkt gerast á Íslandi á 21. öldinni. Hvað sem segja má um núverandi ríkisstjórn, hefur hún meirihluta Alþingis á bakvið sig og hlaut til þess meirihluta atkvæða í síðustu alþingiskosningum fyrir einu og hálfu ári síðan. Það er ekki hægt að segja sömu sögu um forseta Íslands sem fékk aðeins stuðning um 40% kosningabærra aðila í síðustu forsetakosningum árið 2004, þótt hann hafi vissulega hlotið yfirburðakosningu sé litið til greiddra atkvæða.

Ég er ekki viss um að afnema beri forsetaembættið. Margt er það sem forseti Íslands getur gert á meðan hann eða hún er sameiningartákn fyrir þjóðina, sameiningartákn með þeim hætti sem fyrri forsetar lögðu sig fram um að sinna af hógværð og virðingu.

Það má svo velta fyrir sér hvort það sé ekki frekar hlutverk forseta Alþingis að undirrita lög og stofna til stjórnarmyndanna!

11. nóvember 2010 – Um skipan í dómstóla

Ég er hlynnt þrígreiningu ríkisvaldsins, skiptingu þess í löggjafarvald, framkvæmdavald og dómsvald. Ísland hefur ekki fylgt þessu nema að litlu leyti á undanförnum árum. Hér hefur framkvæmdavaldið ráðið yfir löggjafarvaldinu og ráðið dómarana sem síðan verða óvenjuvilhallir framkvæmdavaldinu í málum sem varða framkvæmdavaldið. Auk þess hefur forseti Íslands byrjað að láta til sín taka á undanförnum árum og leikið fjórða valdið, þvert á hefðir lýðveldisins.

Með framboði mínu til stjórnlagaþings er ég ekki að leggja fram tilbúnar tillögur um það hvernig stjórnarskráin eigi að vera í smáatriðum. Til þess er verið að velja á stjórnlagaþingið. Það er þó ljóst að ég verð seint hlynnt núverandi stjórnarskrá og tel að skerpa eigi á þrígreiningunnni í nýrri stjórnarskrá. Þar vil ég sjá að framkvæmdavaldinu, þ.e. ríkisstjórninni verði hlíft við því að þurfa að skipa dómara sem hefur verið mjög gagnrýniverður þáttur stjórnsýslunnar á undanförnum árum.

Í fljótu bragði tel ég eðlilegast að dómstólaráð sem í dag kveður úr um hæfni dómara, velji þessa hina sömu dómara en að slíkt val skuli jafnframt vera háð samþykki meirihluta Alþingis.

6. nóvember 2010 - Um trúmál

Góð vinkona mín og samstarfskona til fleiri ára spurði mig um afstöðu mína til trúmála. Ég svaraði samkvæmt sannfæringu minni, að ég væri kristin og meðlimur í þjóðkirkjunni, en um leið væri ég hlynnt aðskilnaði ríkis og kirkju. Þessi afstaða mín varð til þess að hún tilkynnti mér að hún ætlaði ekki að styðja við framboð mitt til stjórnlagaþings.

Ég ber fulla virðingu fyrir afstöðu vinkonu minnar. Hún þekkir betur til sjóslysa og baráttunnar gegn þeim en flest annað fólk, án þess þó að hafa sjálf lent í slíku. Hún veit mætavel hve trúin getur verið sterk á örlagastundu þegar vonin virðist úti og ekkert eftir nema svartnætti síðustu andartaka lífsins áður en dauðinn veitir okkur síðustu líknarverkin á hafi úti fjarri ástvinum okkar. Ég hefi sömuleiðis kynnst slíku, séð fullorðna karlmenn gráta og biðja til guðs í örvæntingu sinni þegar öllu virtist lokið.

Meðal annars vegna þessarar reynslu minnar er ég kristin og get vart hugsað mér að fara yfir í annað trúfélag en hina evangelísku þjóðkirkju Íslendinga. Mér dettur hinsvegar ekki til hugar að þvinga trúarskoðunum mínum á annað fólk. Þetta var mín upplifun og mín reynsla sem ég upplifði og ég ætla að eiga hana með sjálfri mér og mínum nánustu. Mér dettur ekki til hugar að krefjast þess að aðrir Íslendingar deili þessari reynslu minni með mér. Þeirra er að eiga sína eigin trúarreynslu eða trúleysi án afskipta minna.

Þess vegna vil ég sjá aðskilnað ríkis og kirkju á Íslandi.

4. nóvember 2010 –Um mannréttindaákvæði stjórnarskrár Íslands

Í 65 grein stjórnarskrár lýðveldisins Íslands segir svo:

Allir skulu vera jafnir fyrir lögum og njóta mannréttinda án tillits til kynferðis, trúarbragða, skoðana, þjóðernisuppruna, kynþáttar, litarháttar, efnahags, ætternis og stöðu að öðru leyti.

Konur og karlar skulu njóta jafns réttar í hvívetna.

Allt er þetta gott og gilt, en er þetta nóg?

Í stjórnskipunarlögunum frá 1995 er ekki einu orði minnst á kynhneigð eða kynvitund. Einungis ári síðar tókst að vinna mikilvægasta réttindamáli samkynhneigðra það mikinn stuðning að lög voru samþykkt um staðfesta samvist samkynhneigðra. Síðar tókst að leiða í lög ákvæði um ættleiðinar samkynhneigðra og síðastliðið vor voru loksins samþykkt ein hjúskaparlög, þrátt fyrir harða andstöðu nokkurra presta þjóðkirkjunnar þótt mikill meirihluti væri þeim samþykkur. Enn er ekki til lagakrókur um réttindi transfólks eða intersexfólks og ekkert í stjórnarkrá sem ýtir á slíka lagasetningu, ekki frekar en réttindi samkynhneigðra.

Réttindi samkynhneigðra eru ákaflega brothætt í lögum. Það er ekkert í stjórnarskrá sem verndar þau og reynslan frá Þýskalandi millistríðsáranna segir okkur að á þeim róstursömu tímum sem nú eru í íslensku samfélagi vilja minnihlutahópar gjarnan verða undir í slíkum átökum. Því er nauðsynlegt að tryggja slík réttindi svo fljótt sem orðið er.

Ég hefi aldrei reynt að draga dul á að stuðningur minn til stjórnlagaþings er að miklu leyti kominn frá hinsegin fólki sem hefur lengi þurft að berjast við veraldlegt sem geistlegt vald til að ná fram réttindum sínum. Ég mun að sjálfsögðu halda merkjum þeirra á lofti með kröfunni um umbætur í mannréttindakafla stjórnarskrár þar sem réttindi hinsegin fólks verði tryggð með að mannréttindaákvæðin nái einnig til kynhneigðar og kynvitundar.

30. október 2010 - Um tengsl frambjóðenda við hagsmunasamtök

Undanfarna daga hafa einhverjar gróusögur verið í gangi á Facebook þar sem fólk er hvatt til að sniðganga þá aðila sem kosta einhverju til kosningabaráttu sinnar til stjórnlagaþings, þá gjarnan til að útiloka þá aðila sem tengsl hafa við ákveðin hagsmunasamtök. Síðan lendir fólk í vandræðum ef skilgreina á þá aðila sem kosta einhverju til baráttunnar, hvort 3000 krónu kostnaður við auglýsingar á Facebook sé sambærilegur við hámarksupphæð þá sem leyfilegt er að eyða til baráttunnar. Það má um leið velta fyrir sér hvort fólk sem er tiltölulega óþekkt í samfélaginu þurfi ekki að kosta einhverju til að kynna sig og stefnumál sín? Ég ætla ekki að leggja dóm á slíkt og fólk verður að gera upp við samvisku sína hvort það kosti einhverju til að kynna sig eða láti slíkt ógert.

Ég viðurkenni alveg að ég hefi tengsl við fleiri hagsmunahópa. Ég er meðlimur í Félagi vélstjóra og málmtæknimanna, Ættfræðifélaginu, Samfylkingunni, Samtökum hernaðarandstæðinga, Trans-Ísland, Transgender Europe, Samtökunum 78 og Íslandsdeild Amnesty International og virk í mörgum þessara félaga. Um leið hefi ég ekki farið fram á stuðning frá neinu þessara félaga og þau hafa sömuleiðis ekki boðið mér neinn stuðning. Helsti stuðningurinn sem ég hefi fengið er frá Bleika hnefanum, aðgerðarhóp róttækra „kynvillinga“ og frá Q, félagi hinsegin stúdenta. Eins og gefur að skilja vaða þessir hópar ekki í peningum, enda aldrei ætlunin að þeir veiti mér neitt fjármagn til baráttunnar, en um leið er stuðningur þeirra mikils virði í baráttunni fyrir þeim málum sem ég stend fyrir. Því mun ég ekki kosta miklu, ef nokkru, til kosningabaráttunnar.

Framboð mitt til stjórnlagaþings er persónulegt og sjálfstætt, en um leið hvatning til að standa vörð um málefni friðar og mannréttinda fyrir hönd þeirra hópa sem styðja framboð mitt um leið og ég tel að fjölbreytt lífsreynsla mín geti komið að gagni á Stjórnlagaþingi.

Loks langar mig til að minna á auðkennistala mín í kosningum til stjórnlagaþings er 9068. Þessa tölu þarf að skrá á kjörseðilinn ef fólk ætlar að merkja við mig á kjördag.

28. október 2010 - Um kristniboðsfræðslu í skólum

Það er yndislegt að heyra hve trúmál geta valdið miklu fjaðrafoki í samfélaginu eins og umræðan um hvort banna skuli kristniboð í skólum. Sjálf velti ég þessum þætti tilverunnar fyrir mér, er mjög hlynnt algjöru trúfrelsi og aðskilnaði ríkis og kirkju, en hefi engan áhuga á að láta af trúnni og vil treysta kirkjunni minni fyrir sálu minni á efstu stundu.

Vegna umræðu um að kirkjunnar þjónar væru á kafi í trúboði í skólum, atriði sem ég minnist ekki að hafa verið áberandi í minni æsku, vil ég þó rifja upp eftirfarandi, þá sérstaklega eftir að ég neyddist til að þegja á fundi um kristnidómsfræðslu í skólum á fundi á miðvikudagskvöldið:

Það var minnir mig í tíu ára bekk að kennarinn okkar í Brúarlandsskóla fór á skíði í frítíma sínum, hann datt og fótbrotnaði. Þarna var úr vöndu að ráða. Það voru fáir kennarar við skólann og enginn gat bætt á sig kennslu Birgis og við sátum heima í nokkra daga á meðan reynt var að leysa úr málinu. Loks fékkst prestur sveitarinnar til kennslunnar og kenndi hann okkur í nokkrar vikur uns Birgir Sveinsson var orðinn það hress að hann gat hafið kennslu á ný. Ekki minnist ég þess að séra Bjarni Sigurðsson hafi haft neina tilburði í þá átt að auka við okkur kristinfræðikennsluna þessar vikur sem hann kenndi okkur eða reynt trúboð á annan hátt.

Loks kom okkar uppáhaldskennari aftur til starfa og allir glöddust, kennarar jafnt sem nemendur, ekki síst sjálfur séra Bjarni sem þurfti ekki lengur að mæta í Brúarlandsskóla á Landrovernum sínum á hverjum morgni.

Þessi stutta saga segir ekkert um hvort auka skuli eða draga úr kristnidómsfræðslunni í skólum landsins, miklu fremur hvort ekki beri að banna skíðaíþróttina á vetrum svo komið verði í veg fyrir að vinsælir kennarar slasi sig á skíðum í trássi við samþykki nemendanna!

25. október 2010 - Um Skotturnar

Á sunnudag var haldin ráðstefna í Háskólabíói um ofbeldi gagnvart konum og að því er mér skilst stóðu Skotturnar, samtök rúmlega tuttugu kvennasamtaka fyrir ráðstefnunni. Því miður komst ég ekki á ráðstefnuna vegna vinnu minnar, en vinafólk mitt sat ráðstefnuna alla, þó hvorki vegna Vigdísar Finnbogadóttur forseta né hins indverska fulltrúa Sameinuðu þjóðanna sem var kannski helsta skrautfjöður ráðstefnunnar.

Á fundinn hafði verið boðið Janice Raymond, en þótt hún hafi unnið mikið og vonandi gott starf gegn mansali og vændi, er hún frægust fyrir baráttu sína gegn transkonum. Í bókinni „The Transsexual Empire, the making of the she-male“ frá því 1979 dregur hún upp kolsvarta mynd af konum sem fæddust sem karlar og lýsir því hvernig þær eigna sér kvenlíkamann í neikvæðum tilgangi, eða eins og sagði í Morgunblaðinu á laugardag, „að þær séu útsendarar karlaveldisins sem ráðist inn í helgustu vé kvenna og eigni þannig körlum það sem konum er mikilvægast, að vera kona.“

Á ráðstefnunni kom Janice Raymond ekkert inn á sín hjartans mál og forðaðist að nefna baráttu sína gegn transkonum, enda væri eðlilegast að loka hana inni fyrir afstöðu sína, en samkvæmt 233 grein hegningarlaganna eru viðurlögin við skoðunum hennar allt að tveggja ára fangelsi. Sjálf get ég ekki sætt mig við að hún sem hatursmanneskja gegn manneskjum skuli fá að ganga laus á Íslandi á sama tíma og öfgafullur hvalverndunarsinni er sendur úr landi með fyrstu vél er hann kemur til landsins. Það er greinilegt að hvalir eru í meiri metum á Íslandi en manneskjur.

Í lok maí 2006 kom vinkona Janice Raymond að nafni Germaine Greer til Íslands og flutti erindi á ráðstefnu á vegum Tengslanets í þágu kvenna sem haldið var að Bifröst 1. og 2. júní 2006. Þar hélt hún miskunnarlaust fram skoðunum sínum og Janice Raymond gegn transkonum. Hún var hvorki handtekin né lokuð inni eftir hatursræðu sína, heldur var klappað fyrir henni þótt nær hefði verið að senda hana beint í beint í fangelsi eftir hatursáróður sinn.

Gott dæmi um hatursáróður Germaine Greer sjást á eftirfarandi síðu:

http://ai.eecs.umich.edu/people/conway/TS/Rogue%20Theories/Greer/Exorcism%20of%20the%20mother.html

Ég vona að Skottunum hafi yfirsést ferill þeirra vinkvennanna Janice og Germaine og að þær muni gæta þess í framtíðinni að kalla ekki aftur slíkt illþýði til Íslands sem þær Janice Raymond og Germaine Greer eru.