25. júlí 2007 - Eyjagöng

Ég hefi aldrei farið ofan af hrifningu minni á jarðgöngum hvort heldur er í gegnum fjöll eða undir firði. Hvalfjarðargöng heppnuðust betur en nokkur þorði að vona í upphafi, göng á milli Ísafjarðar, Súgandafjarðar og Önundarfjarðar hafa reynst vera hin besta samgöngubót fyrir annars deyjandi byggðalög og nú á að reyna að bjarga byggðarlögum á Tröllaskaga með gangatengingu í gegnum Héðinsfjörð. Þá er ég ekki í nokkrum vafa um gæði jarðgangna á milli Fáskrúðsfjarðar og Reyðarfjarðar og bíð í ofvæni eftir göngum undir Lónsheiði og Vaðlaheiði auk nýrra og betra ganga á milli Norðfjarðar og Eskifjarðar.

Á þriðjudag heyrði ég viðtal við Árna Johnsen þar sem hann vildi gera sem minnst úr skýrslu Verkfræðistofu Sigurðar Thoroddsen um kostnað við hugsanleg Eyjagöng. Þar gat ég ekki heyrt betur en að Árni talaði verð Eyjaganga niður í 700 þúsund fyrir hvern lengdarmetra sem svar við tölum VST sem voru minnst fjórfalt hærri.

Þegar Hvalfjarðargöng voru gerð fór allt framúr björtustu vonum, verð, gæði bergsins, leki og nákvæmni. Það þurfti sáralítið að fóðra göngin og vinnunni lauk á mörgum mánuðum fyrr en ætlað var í upphafi. Þrátt fyrir að allt gengi eins og best var á kosið kostuðu Hvalfjarðargöngin um 800 þúsund á hvern lengdarmetra á verðlagi sem gilti fyrir nærri áratug síðan. Nú eiga Eyjagöng bara að kosta 700 – 900 þúsund á lengdarmetrann sem er 100 - 300 þúsundum króna lægra en tölur Ægisdyra fyrir ári síðan! Þarf ekki að skoða höfuðið á Árna Johnsen?

Mér er sagt að bergið á milli lands og Eyja sé að miklu leyti mjög gljúpt hraun. Það þarf því að fóðra göngin að miklu leyti, kannski alla leið og samt er óvíst hvort göngin geti orðið að veruleika þótt beitt sé fóðrun alla leið auk styrkinga til að tryggja að göngin falli ekki saman. Þar koma til aðrir umhverfisþættir svo sem meiri jarðskjálftatíðni en við Hvalfjarðargöng, hugsanleg neðansjávargos og kvikuhlaup neðanjarðar.

Því er viðbúið að göngin muni ekki kosta 20 milljarða, öllu heldur 80 til 100 milljarða eða fjórar til fimm milljónir á hvern lengdarmetra. Þrátt fyrir hrifningu mína á Vestmannaeyjum og Eyjamönnum, þá held ég að þessum fjármunum sé betur komið fyrir við aðrar framkvæmdir.

24. júlí 2007 - Undraland eða Gamla sjónvarpshúsið?

Á mínum velmektarárum þótti góður siður að kenna biðstöðvar Strætisvagna Reykjavíkur við kennileiti í umhverfinu. Á þessum árum hafði vagnstjórinn hljóðnema fyrir framan sig sem hann galaði í nafn stoppistöðvarinnar þegar hann nálgaðist, Vegamót, Kleppur, Undraland, Tunga, Sogamýri, Lækjartorg. Með breyttu leiðarkerfi árið 1970 (eða var það með nýju strætisvögnunum árið 1968?)lagðist þessi góði siður af þótt íhaldið réði enn öllu í Reykjavík og sum nöfnin gleymdust ungu fólki sem ekki var vant þeim.

Á þessum árum var Gísli Marteinn Baldursson ekki fæddur. Nú hefur hann fengið þá snilldarhugmynd að gefa stoppistöðvunum nöfn rétt eins og að slíkt hafi aldrei verið gert áður. Nöfnin bera líka með sér að ekki má vekja upp gömlu góðu nöfnin heldur skal finna nýjar ambögur. Þannig fær fyrsta stöðin nafn í samræmi við upphrópun fyrrum verslinga á gamla skólanum sínum þ.e. Versló með setu, en fyrir okkur sem ekki vitum hvar Verslunarskólinn er til húsa, þá er hann sunnan Borgarleikhússins og Kringlunnar. Verzlunarskólinn með setu var hinsvegar lengst af við Þingholtsstræti/Grundarstíg/Hellusund. Borgarfulltrúinn er því greinilega ekki alveg með stafsetninguna og staðsetninguna á hreinu þótt 33 ár séu liðin frá því setan var lögð niður í íslensku máli.

Nú á að koma einhver stoppistöð sem heitir Stjórnarráð. Ekki veit ég hvaða staur fær það virðulega nafn, en á árum áður báru stöðvarnar andspænis Stjórnarráðinu nafnið Lækjartorg sem var um leið miðstöð strætisvagnasamgangna í Reykjavík, en sá hluti strætisvagnakerfisins sem hafði miðstöð norðan við stjórnarráðið hét Kalkofnsvegur. Nú þykja þau nöfn ekki nógu fín lengur.

Grátlegast finnst mér þó að skemmtilegasta nafni biðstöðvar gamla strætisvagnakerfisins skuli kastað fyrir róða og tekið upp nafnið “Gamla sjónvarpshúsið” í staðinn. Þetta var hið undurfallega nafn Undraland, en bærinn Undraland stóð einmitt þar sem nú eru háhýsi Öryrkjabandalagsins, neðan Laugavegarins andspænis húsunum við Laugaveg 176 til 178.

Við getum svo velt því fyrir okkur hvar gamla sjónvarpshúsið var mörgum árum eftir að sjónvarpið flutti alla starfsemi sína í Efstaleitið.

23. júlí 2007 - Járnblendiverksmiðjan á Grundartanga

Sagt er að rónar komi óorði á brennivínið.

Uppi á Grundartanga er ógeðslega skítug og ljót verksmiðja í eigu norskra aðila. Þar hefur verið stundað svo árum skiptir að sleppa út mengun í skjóli nætur, en það kemst sjaldan í hámæli þótt margir viti af þessu. Ef fréttamenn komast að því að verið er að sleppa út óhreinsuðum reyk er svarið ávallt hið sama, mannleg mistök.

Hversu oft er hægt að kenna mannlegum mistökum um mengunina frá Járnblendinu á Grundartanga? Það er ljóst að það er eitthvað mikið að mengunarvörnum frá þessari verksmiðju og ætti að vera búið að svipta hana starfsleyfi fyrir löngu.

Rétt eins og rónarnir sem koma óorði á brennivínið kemur Járnblendiverksmiðjan óorði á stóriðju á Íslandi. Ef ekki er hægt að koma mengunarvörnum verksmiðjunnar í lag, er eðlilegast að loka henni og flytja starfsemina heim til eigendanna í Noregi.

22. júlí 2007 - Finnur Árnason forstjóri Haga ...

... rak upp ramakvein í blöðum á dögunum og kvartaði sáran yfir vonsku Alþýðusambandsins og, ef mig misminnir ekki, Hagstofu Íslands gagnvart smásöluversluninni. Þar dró hann fram þá staðreynd að verðlag í Baugsverslunum hefði nánast staðið í stað á síðustu fimm árum á sama tíma og vísitala neysluverðs hefði hækkað um rúm 20%. Þetta átti að vera til marks um góðmennsku Baugsmiðla eða svo vitnað sé í orð forstjórans:
“Sá atvinnurógur sem dagvöruverslunin hefur ítrekað orðið fyrir undanfarin ár, á því ekki við nein rök að styðjast.”

Svo mörg voru þau orð. Sjálf er ég ekki alveg sannfærð þrátt fyrir tölur forstjórans. Ef ég man rétt var gengið verulega lægra og dollarinn í um 100 krónum fyrir fimm árum síðan. Því ætti allur innflutningur að hafa lækkað sem gengishækkuninni nemur á þessum tíma, en það hefur hann ekki gert nema að mjög litlu leyti. Gengishækkunin hefur runnið nánast óskipt í vasa heildsalanna meðal annars Haga hf.

Hagar hf hafa því ekki verið að gera nein góðverk á þessum fimm árum heldur grætt peninga sem aldrei fyrr vegna sterkrar stöðu krónunnar. Mig grunar að veikari króna verði fljót að skila sér út í verðlagið þótt lítið hafi sést af gengishækkunni, ekki fremur en skattalækkuninni.

-----oOo-----

Ég var úti að aka á laugardag og lenti þá á eftir ungu pari á Bimma suður í Kópavogi. Framundan skipti yfir í rautt ljós, en fólkið á bílnum á undan skeytti því engu, heldur ók rólega yfir á rauðu eins og ekkert væri sjálfsagðara. Ég komst svo upp að hlið bílsins á næsta ljósi þar sem hann var stopp á rauðu fyrir aftan fleiri bíla. Þá sá ég skýringuna. Vesalings karlkyns ökumaðurinn var svo upptekinn af gullfallegri stúlku við hlið sér í framsætinu að hann tímdi ekki að horfa á umferðina framundan.

21. júlí 2007 - Þrjú ár af bulli

Ég held að ég sé að setja met í bulli. það eru komin þrjú ár síðan ég byrjaði að bulla bloggi, fyrst á blog.central.is, síðan í eitt ár á blogspot.com og nú á Moggabloggi síðan í desember síðastliðnum ásamt því að halda áfram á blogspot. Ég held að ég ljúgi engu er ég held því fram að ég hafi sent frá mér rúmlega 1200 pistla samtals og flettingar á þessum þremur árum eru orðnar nærri 400.000 þar af flestar á þessu ári.

Ekki hefi ég bara eignast vini á þessum þremur, heldur hafa og tveir aðilar lýst yfir slíkum fjandskap við persónu mína að undrum sætir. Þessir hatursaðilar eru kannski fleiri, en tveir hafa látið slíkt svo ótvírætt í ljósi við mig og aðra að ekki fer á milli mála hatur þeirra í minn garð og skoðana minna. Þótt ég sé stolt yfir hatri þeirra í minn garð ætla ég samt ekki að gefa upp nöfn þeirra að sinni jafnframt því sem ég tek það fram að hvorugur þeirra bloggar reglulega.

Með þessum orðum er ég búin að útiloka þá aðila úr óvinahópnum sem hent hafa mér út af bloggvinalistanum sínum. Sömuleiðis er ég búin að útiloka Jón vin minn Val frá þessum sjálfskipuðu óvinum mínum þótt hann þekki ágætlega annan þessara óvina, en margir halda að við séum svarnir óvinir vegna ólíkra skoðana okkar á flestum málum.

Eins og gefur að skilja hafa sum málefni orðið mér hugleiknari en önnur. Ég hefi því verið beðin um hætta að leggja Framsóknarflokkinn í einelti, beðin um að hætta að blogga eða einfaldlega beðin um að koma mér út í ystu myrkur. Eins og gefur að skilja ætla ég ekki að hlýða þessum beiðnum og mun ég halda áfram skrifum mínum um sinn, óvinum mínum til sárrar skapraunar en öðrum vonandi til ánægju.

Takk Pollý fyrir hjálpina fyrir þremur árum.

20. júlí 2007 - Umhverfisverndarhópurinn Seifing Æsland

Sagt er að fólk geri góðlátlegt grín að ungliðahópnum Seifing Æsland og brosi jafnvel út í annað þegar sést til þeirra vera að mótmæla virkjunum og álverum, neyslukapphlaupi og bílisma. Ekki ég. Það er aldrei að vita nema um sé að ræða alvöru umhverfisverndarsinna sem fara á milli á reiðhjólum eða hestum öfugt við íslenska vinstrigræna sem allir nema Magnús Bergsson mættu á bílum á landsfundinn í febrúar síðastliðnum.

Ég vænti þess svo að þessir alvöru náttúruverndarsinnar muni senn halda til Þingvalla og faðma grenitrén eystra til að koma í veg fyrir að þau verði skemmdarvörgum Þingvallanefndar að bráð. Þá efa ég ekki að þau hafi haft nokkuð til síns máls er þau mótmæltu neysluhyggjunni í Æslendingum nútímans í Kringlunni á dögunum, enda þykir mörgum sem kaupgleði mörlandans sé löngu komin út yfir allt velsæmi. Sum þeirra bera það reyndar með sér að vera meinilla við sjampó og aðrar umhverfisskaðlegar vörur.

Ef að líkum lætur munu þau sömuleiðis berjast hatrammlega gegn notkun minkapelsa og skjótast upp í Helgadal (stutt að fara) og hleypa út nokkrum minkum til að bæta æslenska náttúru og koma í veg fyrir að minkarnir muni kveljast úr innilokunarkennd. Þá efa ég ekki að þau muni reyna að sökkva hvalbátunum og þeim hluta fiskiskipaflotans sem er í höfn, enda fiskistofnarnir í útrýmingarhættu að mati Hafró og umhverfisverndarsinna.

Þegar þeir verða svo búnir að kála nokkrum orkuverum og tryggja lokun álveranna, mun fátt vera eftir til bjargar á Æslandi annað en að flytja suður á Jótlandsheiðar. Þá hafa þeir náð tilgangi sínum og tekist að seifa Æslandi.

Muna svo bara að síðasti Íslendingurinn á að taka fánann með sér.

19. júlí 2007 – Hámarkshraðinn lækkaður í 30 km meðan ....

Fyrir nokkru var hámarkshraðinn lækkaður í 30 km/klst á Reykjanesbraut í Garðabæ og hvergi sást maður við vinnu. Sennilega hefur hámarkshraðinn verið lækkaður vegna þess að þeir ætluðu sér að þrengja Reykjanesbrautina verulega tímabundið sem kom svo í ljós nokkru síðar. Þó fékk þessi 30 km hraðatakmörkun að vera uppi í nokkra daga áður en hafist var handa við hina tímabundnu þrengingu. Enginn vissi af hverju nema kannski vegagerðarmenn á svæðinu.

Um daginn var ég að aka á Mosfellsheiði er ég kom skyndilega að skilti sem sagði mér að hámarkshraðinn væri 50 km/klst. Ekki vissi ég af hverju fyrr en ég heyrði það einhverjum dögum síðar að hámarkshraðinn hefði verið lækkaður vegna slitlagskemmda. Nú hefur verið tilkynnt að hámarkshraðinn hefur verið lækkaður niður í 30 km/klst vegna nýja hringtorgsins við Þingvallavegamótin í Mosfellsbæ.

Ég ætla ekki að kvarta yfir þessari lækkun á hámarkshraða sem slíkri. Ég geri mér fulla grein fyrir þeirri hættu sem vegagerðarverkamenn leggja sig í þar sem þeir eru að störfum á og við fjölfarna akvegi. Hinsvegar er það ljóst að ef enginn er að störfum á framkvæmdasvæði, skapast sú hætta að fólk hætti að taka mark á slíkum boðum. Þetta minnir mig á ítalska leigubílstjórann sem fór upp í 140 þegar hann kom að 40 km hraðatakmörkun í fyrra.

Ég held að það verði því að gera þá kröfu til þeirra sem bera ábyrgð á öryggi við slíkar framkvæmdir að þeir merki framkvæmdasvæði nógu vel, en einnig með ljósamerkjum eins og ég hefi oft séð erlendis, en oft eru sérstök ljós sem segja til um lægri hámarkshraða ef verið er að vinna á svæðinu. Í slíkum tilfellum er kveikt á blikkljósum þegar vinna hefst að morgni og jafnframt á skiltum sem segja til um lækkaðan hámarkshraða í 30 km, en svo er slökkt á þessum ljósum að kvöldi þegar fólkið fer heim. Blikkljósin mega reyndar vera blikkandi allan tímann sem og stiglækkaður hámarkshraði áður en kemur að sjálfu framkvæmdasvæðinu, en það er óþarfi að vera með stórlækkaðan hámarkshraða, jafnvel niður í 30 km þegar enginn er við vinnu, t.d. á kvöldin og um helgar. Slíkt veldur einungis virðingarleysi fyrir lækkuðum umferðarhraða.

18. júlí 2007 - Flugfarþegar

Eins og allir vita, þjást Íslendingar af sjálfspyntingarhvöt og vilja því ekki vakna á eðlilegum tíma og fljúga til útlanda á venjulegum vökutíma. Svona hefur þetta verið um áratuga skeið. Ekki dugir að benda á Flugleiðir og þeirra stífu áætlun um hámarksnýtni og því sé verið að nýta vélarnar sem koma frá Ameríku eldsnemma að morgni og þurfa því að fara strax til Evrópu svo vélarnar nái Ameríkuflugi síðdegis.

Hin flugfélögin gera þetta líka. Æsland Express sendir fleiri flugvélar í loftið klukkan sjö að morgni að því er virðist, einvörðungu til að hrekkja væntanlega flugfarþega. Til að bæta gráu ofan á svart, telur SAS það vera merki um hressa Íslendinga að vakna fyrir allar aldir og eltir því hin félögin. Flugstöðin er því stútfull af morgunfúlum væntanlegum flugfarþegum á hverjum einasta morgni.

Ég fór með nokkrar manneskjur til Keflavíkur í morgun og í veg fyrir SAS flugið sem er þó á skikkanlegum tíma samanborið við hin félögin. Aksturinn suðureftir gekk vel því samkvæmt flugáætlunum Keflavíkurflugvallar áttu þrettán flugvélar að fara í loftið milli sjö og átta, en mínir farþegar þurftu ekki að mæta til innritunar fyrr en klukkan að verða sjö og voru því á eftir verstu umferðinni um flugstöðina og samt komnir vel tímanlega á flugvöllinn.

Á leiðinni heim hugsaði ég með mér að ég myndi lenda í verstu morgunumferðarófærð á leiðinni. Ég fór framhjá Straumsvík strax eftir klukkan 07.30 og þaðan tók aksturinn heim í Árbæinn einungis um 20 mínútur. Kannski var ég á undan morguntraffíkinni, en samt sýnir þetta vel hve lítil liðkun í umferðinni hefur mikið að segja. Nú er Reykjanesbrautin orðin tvær akreinar alveg frá Hafnarfirði til Reykjavíkur og einustu hindranirnar eru tvenn umferðarljós í Garðabænum og umferðin flýtur áfram eins og ekkert sé.

17. júlí 2007 - Lúkas og Sif

Fyrir nokkrum vikum var haldin minningarathöfn um hundinn Lúkas á Akureyri, í Reykjavík og ef ég man rétt, einnig á Ísafirði. Það var auglýst á þann hátt í fjölmiðlum og þannig var skilningur minn á athöfnunum. Ég hæddist að þessu og var þá svarað með því að hér væri verið að sýna andúð á ofbeldi gagnvart dýrum. Ég skal alveg taka undir það síðarnefnda og fagna sérhverri baráttu gegn dýrapyntingum.

Meðal þeirra sem komu með athugasemdir við blogg mitt var einn sem benti meðal á þá staðreynd að ekki væri enn búið að sanna að hundurinn væri dauður með orðunum: Hefur líkið fundist? Nú virðist sem hundurinn hafi verið lifandi allan tímann og reyndar furðulegt að hann hafi ekki leitað fyrr til byggða þegar haft er í huga að hann er alinn upp á meðal manna. Ég ætla ekki að velta því frekar fyrir mér, en þykir það sorglegt að einhverjir skuli hafa komið leiðinlegri kjaftasögu í gang og þannig reynt að skaða mannorð ungs manns. Loks er ástæða til að fagna því að lausn sé komin á hundamálið á Akureyri.

-----oOo-----

Ég hefi aðeins einu sinni flogið með þyrlu. Reyndar eru afrek mín meiri en það því ég hefi aldrei orðið svo fræg að fara á loft í þyrlu og aldrei lent í því að lenda í þyrlu. Ástæða þessa var að ég tók þátt í björgunaræfingu á vegum Slysavarnarskóla sjómanna og þyrlan hét TF-SIF.

Við vorum nokkur sem var hent í sjóinn af bát utan við Engey og svo kom þyrlan og “bjargaði” okkur og hífði upp eitt af öðru. Þegar áhöfn þyrlunnar hafði híft mig upp og sá hver ódráttur hafði komið á krókinn, flugu þeir með mig smáspöl og hentu mér síðan út aftur. Ævintýrin þennan dag og aðra daga sem ég var á námskeiðinu gáfu mér virkilegt adrenalínkikk og minnist ég þeirra með ánægju.

Í minningu námskeiðsins góða fylgdist ég með sjónvarpsmyndum frá aðgerðum á slysstað utan við Straumsvík í kvöld þar sem TF-SIF var á hvolfi í sjónum. Það var hryggilegt að sjá um leið og ég sendi þakklæti til almættisins fyrir að allir komust heilir í land.

16. júlí 2007 - Landhelgisgæslan og Jónas Hallgrímsson!

Ég skrapp niður á höfn í góða veðrinu á sunnudag með það að markmiði að kíkja á bókaútsölur í Kolaportinu, en bæði Þorvaldur og Siggi eru með 50% afslátt af bókum í básum sínum. Ég fann fátt sem ég þráði, en heim kom ég þó með eintak af Búfræðingatali á þúsund krónur.

Er út var komið og ég ætlaði að ganga yfir Geirsgötuna út í bíl, varð ég fyrir léttu áfalli er skipin við Faxagarð blöstu við mér. Það var búið að mála yfir nafn Landhelgisgæslunnar á síðu varðskipsins Týs og í staðinn var búið að mála ensku orðin Coast guard á yfirbygginguna.

Ég sannfærð um að Jónas Hallgrímsson hafi snúið sér við í gröf sinni þegar þetta var gert, hvort heldur hann hvílir í heiðursgrafreit á Þingvöllum eða í Assistentskirkjugarðinum í kóngsins Kaupmannahöfn.

Um leið velti ég því fyrir mér hvort Björn Bjarnason viti af þessu, en einnig hvort hópurinn sem kennir sig við Seifing Æsland viti ekki að við eigum hér Kóst gard sem hefur unnið her hennar hátignar í minnst þremur þorskastyrjöldum og að flaggskipið er í höfn, reiðubúið til að mæta Seifing Æsland?

-----oOo-----

Nefnd á vegum Alþingis kom eitt sinn í heimsókn í vinnuna til mín undir forystu Einars Odds Kristjánssonar. Ég lenti nánast í vandræðum með að svara Einari Oddi, enda ljóst að þarna fór maður sem setti sig vel inn í þau mál sem honum voru falin. Eftir þessi einu persónulegu kynni mín af Einari Oddi hefi ég ávallt borið mikla virðingu fyrir þessum manni sem lést á fjalli síðastliðinn laugardag.

15. júlí 2007 - Selvogsgatan féll að fótum mér

Nei nei elskurnar mínar. Ég er ekki flutt suður í Hafnarfjörð og ég hefi ekki ekið Selvogsgötuna í Hafnarfirði í marga mánuði, en það eru til tvær Selvogsgötur öfugt við Eyktarás sem finnst einvörðungu í einu eintaki, sem gata í Reykjavík.

Á föstudagskvöldið skrapp ég á Næstabar og þar tilkynnti ég hverjum sem heyra vildi að ég ætlaði að ganga Selvogsgötuna á laugardag. Auðvitað á aldrei að taka mark á loforðum sem eru sett fram í ölæði, en ég er bara svo vitlaus að ég stend við loforðin. Það var því ekki annað að gera í þynnkunni á laugardagsmorguninn en að troða nesti í bakpokann, setja nýjar rafhlöður í gépéessinn og myndavélina og halda suður í Kaldársel þar sem ég lagði eðalvagninum meðan á svaðilförinni stóð. Guðrún Helga kom þangað og ók mér suður í Selvog. Þar heimtaði ég að hún henti mér út of vestarlega sem hún samþykkti og ég hóf gönguna upp í fjall.

Þegar á fjallið var komið fór ég að furða mig á því þvílíkt ófæruhraun var framundan og fór að skoða kortið og gépéessinn aðeins betur. Auðvitað hafði ég farið upp á röngum stað, upp Nátthagaskarðið í stað Selstígs sem er næsta skarð austar. Þar sem ég fór að rýna í kortin á fjallinu hugsaði ég með mér að gígurinn framundan hlyti að vera Hvalhnúkur og hóf að ganga í áttina að honum. Eftir nokkra stund fór ég að bera stefnuna við gépéessinn og auðvitað reyndist ég vera að fjarlægjast Selstíginn og Selvogsgötuna.

Eftir að ég hafði rétt af kúrsinn og fundið mér annað fjall sem hlyti að vera Hvalhnúkur þurfti ég aðeins að ganga í verstu tegund að kargahrauni í nokkrar klukkustundir uns ég kom að Austurási og síðan Hvalhnúki. Þar fann ég loksins vörður sem virtust vera til merkingar Selvogsgötunni. Eftir það gekk allt mun betur en áður og ég komst að Grindarskörðum tveimur stundum síðar og loks niður að Kaldárseli klukkan rúmlega ellefu á laugardagskvöldið eftir tíu tíma torfærugöngu.

Gangan eftir Selvogsgötunni var stórkostleg. Ég mætti ekki einustu manneskju alla gönguna. Einustu lífverurnar sem ég sá voru nokkrir fuglar og stundum voru kyrrðin og þögnin nánast yfirþyrmandi.

Svo finn ég alveg hvernig kílóin bráðna af mér.

P.s. ég hefði örugglega villst ef ég hefði ekki verið með nýja gépéessinn á mér!

14. júlí 2007 - Hrafnhildur ofurkisa

Í fyrrakvöld fór heilsan hjá mér í baklás. Ég hafði verið í burtu allan daginn og þegar ég kom heim og hristi lyklakippuna kom engin þreytt Hrafnhildur ofurkisa á móti mér eins og hún var vön að gera.

Hvar var Hrafnhildur? Ég gekk um allt hverfið hristandi lyklakippuna eins og gamall húsvörður og engin Hrafnhildur kom á móti mér. Okkur Tárhildi vælukisu gekk illa að sofna um nóttina, vitandi af Hrafnhildi úti í nóttinni.

Á fimmtudagsmorguninn vaknaði ég eldsnemma og rauk fram til að hleypa Hrafnhildi inn, en engin Hrafnhildur beið við dyrnar. Ég fór að hafa áhyggjur, ekki síður en vesalings Tárhildur sem hágrét og kallaði á systur sína sem svaraði engu. Til að gera málin enn verri þurfti ég að undirbúa mig fyrir útvarpsviðtal og kisan mín ennþá týnd. Ég hringdi í Kattholt. Engin Hrafnhildur þar, en Sigga í Kattholti lofaði að láta mig vita ef Hrafnhildarleg kisa kæmi í heimsókn.

Rétt áður en ég fór að heiman í útvarpsviðtalið tók ég einn hring um hverfið með lyklakippuna. Heyrði ég þá ámáttlegt væl úr runna rétt við húsið heima og sjá. Þarna var Hrafnhildur ofurkisa komin, glorhungruð, skítug og þreytt. Hún neitaði að segja mér hvar hún hafði haldið hús, lét sér nægja leyndardómsfullt bros um ævintýri næturinnar, gekk beint að dallinum sínum og tæmdi í örfáum munnbitum.

Ég og Tárhildur gátum tekið gleði okkar á ný og ég mætti á réttum tíma í útvarpsviðtalið.

-----oOo-----

Svo fær Victoria Ingrid Alice Desirée krónprinsessa Bernadotte hamingjuóskir með þrítugsafmælið í dag og jafnframt fær franska þjóðin hamingjuóskir með 218 ára byltingarafmælið.

12. júlí 2007 - Vífilsfellið einu sinni enn

Það var farið á Vífilsfellið einu sinni enn á fimmtudeginum. Til tilbreytingar var haldið frá malarnámunum í þetta sinn, en auk mín var Carina Granqvist frá Fagersta með í för.

Ferðin upp gekk vel, en þó var jarðvegurinn óþarflega þurr og og hefði mátt vera aðeins hærra rakastig í honum. Ég held meira að segja að þolið hjá mér hafi verið aðeins betra en um daginn er ég fór á Esjuna. Eftir að komið var niður aftur, var reynt að kanna það af Selvogsgötunni sem hægt var að sjá í þeirri von að hægt verði að fara Selvogsgötuna sem fyrst og fyrir haustrigningarnar. Carina þurfti einnig að kynna sér Kleifarvatnið enda er sú ágæta bók á sænsku á náttborðinu hennar og kjörið tækifæri til að kynna sér aðstæður.

Eftir Kleifarvatnið var rennt að ættaróðalinu í Herdísarvík (Langalangamma mín fæddist þar hundrað árum áður en Einar Ben dó). Ekki get ég þó metið af aðstæðum hvort gamli bærinn var þar sem rústir eru í dag, rétt austan við núverandi íbúðarhús og þar sem Einar Ben eyddi síðustu ævidögunum, en það hús var byggt eftir 1910 (ég veit ekki hvenær).

http://public.fotki.com/annakk/gnguferir-2007/vfilsfell-12-jl-2007/

-----oOo-----

Af gefnu tilefni vil ég taka fram að ég mótmælti orðum í viðtali við mig sem var tekið á mánudag en birtist í Blaðinu á fimmtudag.Blaðakonan virtist taka mótmæli mín til greina í símtali á þriðjudag, en síðan var öllu snúið á hvolf þegar viðtalið birtist loksins. Ég er í öskrandi fýlu út í Blaðið eftir þessa meðferð.

Nú skil ég betur hvers vegna Blaðið var ekki borið í hús til mín á fimmtudagsmorguninn.

12. júlí 2007 - GéPéEssinn minn

Um daginn fékk ég rándýrt GPS handtæki í hendur og ætti nú að vera fær í flestan sjó, allavega ekki seinna en ég hefi lært á tækið góða.

Ástæða þess að ég lagði í þessa góðu fjárfestingu kemur ekki til af góðu. Í fyrrasumar ákváðu fimm konur og einn karl að ganga hina frægu Selvogsgötu frá Selvogi til Hafnarfjarðar. Um morguninn áður en lagt var af stað, hætti karlmaðurinn við að fara með okkur, enda þjáðist hann af óvæntum timburmönnum. Það að maðurinn hætti við var í sjálfu sér afsakanlegt, en vandamálið var bara að hann einn átti GPS tæki og því urðum við að halda til óbyggða án löglegra leiðsögutækja.

Svo skall á þoka. Er þokunni létti nokkrum klukkustundum síðar, sáum við ekki til Hafnarfjarðar, heldur Þorlákshafnar. Ferðasagan er hér og myndirnar hérna .

Ástæður skrifa minna eru ekki að endursegja gamla sögu heldur allt aðrar. Á hverju hausti týnast fleiri rjúpnaskyttur nema þá helst árin tvö góðu sem rjúpan var friðuð. Oft eru þessar rjúpnaskyttur vanbúnar til ferða um hálendið og ferðalag þeirra ein samfelld sorgarsaga fyrir þær sjálfar og hundruð leitarmanna sem eyða dýrmætum tíma og fjármunum í að leita týndra ferðamanna.

Af hverju leigja hjálparsveitirnar ekki út GPS tæki til fólks sem ferðast um í óbyggðum? Ég skil vel að fólk sem er sjaldan á ferð sér enga ástæðu til að leggja í kostnað upp á allt að 80.000 krónur til að nota einu sinni eða tvisvar á ári. Hinsvegar gæti verið stórsniðugt að einhver tæki að sér að leigja út svona tæki til ferðamanna.

Mín fjárfesting ætti þó að geta skilað sér í notkun tækisins í evrópskum stórborgum þar sem ég hefi oft gengið vitlausa götu á leiðinni heim á hótel.

-----oOo-----

Tvær ungar konur sem sýndu af sér óvenjulega mikinn andlegan styrk hafa bloggað reglulega og lýst áhyggjum sínum, gleði og sorgum þar sem þær þjáðust af krabbameini. Fyrir nokkru lést Ásta Lovísa Vilhjálmsdóttir og nú er Hildur Sif Helgadóttir einnig látin. Tilvist þeirra í bloggheimum gerði heiminn fegurri, ekki bara bloggheiminn, heldur og veröldina alla. Megi fjölskyldur þeirra eiga samúð okkar alla og við skulum minnast þeirra í bænum okkar.

11. júlí 2007 - Enn eitt nostalgíukastið

Þegar ég var ung og fyrir daga lögleiðingar öryggisbelta, þótti töff að aka um með opna hliðarrúðu og með hangandi hendi út um rúðuna. Ekki fór þetta alltaf vel því þessi öryggisaðferð kom ekki í staðinn fyrir öryggisbeltin. Eitt sinn varð ég vitni að hörkuárekstri þar sem lítill sendiferðabíll fór á hliðina og vesalings bílstjórinn festist með handlegginn undir bílnum. Hin slæma aðkoma og það að bílstjórinn á hinum bílnum var í öryggisbelti, varð til þess að ég hefi notað beltin allar götur síðan þá.

Í morgun sá ég gamlan og lítinn sendiferðabíl á ferð og bílstjórinn ríghélt um hurðina með opna rúðuna rétt eins og í gamla daga. Ekki gat ég séð að hann væri með öryggisbelti, en ósjálfrátt fékk ég eitt af mínum alþekktu nostalgíuköstum.

10. júlí 2007 – II – Klukkuð

Ég hefi víst verið klukkuð af Ylfu Mist Helgadóttur og neyðist því til að játa á mig átta syndir, en þær eru eftirfarandi:

1. Ég gleymdi að gefa stefnuljós er ég ók út úr hringtorgi um daginn.
2. Ég sofna alltaf áður en ég næ að opna bókina á náttborðinu.
3. Ég þoli ekki rétti með útlenskum landaheitum.
4. Mér finnst öl betra en kaffi.
5. Ég er blóðlöt við að skúra gólfin heima hjá mér.
6. Mér finnst rifsberjasulta góð.
7. Ég þoli ekki ketti! Þó á ég tvær gullfallegar kisur.
8. Mér leiðast fjallgöngur, en bara verð til að ná af mér aukakílóunum.

Í framhaldinu klukka ég Hildigunni, Hörpu, Stínu frænku, Parísardömuna, Sardínuna, Steina litla og Þórð sjóara.

Svo þýðir ekkert að klukka mig aftur.

10. júlí 2007 - Benedikt

Ég varð málkunnug Benedikt Lafleur í kosningabaráttunni síðastliðið vor þar sem við vorum að dreifa kosningaáróðri til fólks í Kringlunni. Þótt við værum öndverðrar skoðunar í landsmálum, fór ekkert á milli mála að þarna færi drengur góður og því fylgdist ég aðeins með tilraun hans til að verða fyrstur Íslendinga til að synda yfir Ermarsundið. Mér þótti það miður er hann varð að gefast upp og á ég honum þá ósk til handa að honum muni takast þetta markmið sitt í nánustu framtíð.

Í dag ætlar annar Benedikt að reyna sömu þolraun. Í fréttum sjónvarpsins var hann kallaður Benedikt II (Benedikt annar). Mér finnst þessi nafngift vel til fallin og bíð ég þess nú að Benedikt XVI (Benedikt sextándi) leggi til sunds og busli yfir Ermarsundið. Helsta spennan í því sambandi verður þó ekki um hvort honum takist að synda alla leið, heldur fremur hvort hann muni synda eða beita hinni tvö þúsund ára aðferð forvera síns í starfi og rölta yfir Ermarsundið?

9. júlí 2007 - Göngugarpur?

Ég sé á athugasemdum við bloggið mitt að sumir bloggvina minna álíta mig einhvern ægilegan göngugarp. Það er rangt. Ég er algjör vesalingur í fjallgöngum og fer þessar ferðir meira af vilja en mætti.

Síðast þegar ég rölti á Esjuna, fyrir tveimur vikum, fór ég upp á rúmlega tveimur tímum og var gjörsamlega örmagna er upp var komið. Síðan var það bara þrjóskan sem fékk mig til að halda austur á Hábungu. Þegar þangað var komið þurfti ég, hvort sem mér líkaði betur eða verr, að halda nánast sömu leið til baka. Ekki af því að mig langaði til þess, en mér finnst skemmtilegra að skila mér aftur heim til mín en að verða úti á fjallinu.

Í framhaldi þeirrar göngu og þess hve mér hefur gengið illa að byggja upp þol síðan ég hóf að rölta á fjöll, pantaði ég mér tíma hjá lækni eftir síðustu Esjugöngu. Læknirinn sá hefur haldið mér við efnið í heilsufari síðasta áratuginn og var ekki lengi að finna út í hverju vandamálið væri fólgið. Síðasta áratuginn hefi ég tekið blóðþrýstingslyf og hann vildi meina að ég þyrfti að minnka notkun þeirra. Þau héldu hreinlega aftur af eðlilegu blóðstreymi til fótanna þegar ég reyndi á mig.

Nú eru komnir tíu dagar síðan ég hóf að minnka notkun á blóðþrýstingslyfjum og ég er ekki frá því að hann hafi rétt fyrir sér. Kannski næ ég því að verða þessi göngugarpur sem Ylfa Mist og fleiri halda mig vera.

8. júlí 2007 - Öfund mín í garð Baltasars Kormáks?

Ég sá það í fréttum að Mýrin hefði fengið aðalverðlaunin, hin svokölluðu “Crystal Globe Grand Prix”, á hinni heimsfrægu kvikmyndahátíð Karlowy Vary í Tékklandi. Mikill heiður sem leikstjóranum Baltasar Kormáki er sýndur með þessum verðlaunum.

Ég hefi aldrei heyrt þessara verðlauna getið fyrr. Baltasar Kormákur hefur þó væntanlega heyrt þessara verðlauna getið, enda hefur hann miklu meira vit á kvikmyndaverðlaunum en ég sem aldrei hefi framleitt kvikmynd, ekki einu sinni séð Mýrina og því ókunnugt um hversu mikið snilldareintak af kvikmynd hún telst vera.

Síðasta kvikmynd kappans sem ég barði augum var Hafið sem sýnd var í sjónvarpi fyrir einhverjum árum síðan. Ég man ekki hvort ég entist til að horfa á alla myndina, en hún hvatti mig ekkert til að horfa á fleiri kvikmyndir hins fræga leikstjóra. En það er ekkert Baltasar Kormáki að kenna þótt ég sé með svona hræðilegan kvikmyndasmekk að geta ekki horft á listaverk hans til enda.

Hinsvegar ættu Norðfirðingar að geta fagnað með því að þeir losnuðu við gamalt úrelt frystihús í eldi í kvikmyndatökum Baltasars Kormáks þegar Hafið var tekið upp. Sömuleiðis Baltasar Kormákur sem hefur væntanlega fengið 20.000 $ peningaverðlaun auk verðlaunagripsins ef marka má heimasíðu þessarar heimsfrægu kvikmyndahátíðar.

7. júlí 2007 - II - Ættarmót

Ég var að lesa í Fréttablaðinu að kallað hefði verið út aukafólk á vakt hjá lögreglunni í Vestmannaeyjum um helgina. Í sömu frétt er sagt frá því að Johnsensættin sé með ættarmót í Vestmannaeyjum þessa sömu helgi.

Þrátt fyrir neitun lögreglunnar, er ekki fráleitt að draga þá ályktun af fréttinni að tengsl séu þarna á milli.

7. júlí 2007 - Niðurskurður

Þegar ég byrjaði til sjós árið 1966 mátti hver sem var fiska upp að 12 mílum við Íslandsstrendur. Hér voru fleiri hundruð erlendir togarar að veiðum, enskir, þýskir, belgískir, rússneskir og frá mörgum öðrum þjóðum. Aflinn var misjafn, en almennt var talið að þorskveiðar væru á mörkum ofveiði.

Því var gripið til þess að draga úr veiðum útlendinga með útfærslu fiskveiðilögsögunnar 1972 og 1975. Þá var mikil bjartsýni ríkjandi, en þá voru sömuleiðis að berast svartar skýrslur frá Hafrannsóknarstofnun til áminningar þess að ekki væri nægur í sjónum. Það var þó ekki fyrr en um 1984 sem núverandi kvótakerfi komst á og þannig reynt að stýra veiðunum svo allir fengju nóg og eins til að nóg væri eftir af fiski í sjónum til handa komandi kynslóðum.

Síðan eru liðin 23 ár. Búið er að skera þorskveiðina niður um kannski allt að tveimur þriðju og samt er enn veitt of mikið. Næsta kynslóð er komin og enn er verið að skera niður. Fiskveiðistjórnunarkerfið sem átti að vera leiðbeinandi er nú orðið að reglu og alltaf má veiða minna og minna. Það má vel vera að þetta sé allt gott og blessað, en þá er líka ekkert að marka það sem á undan er gengið. Staðan nú er eins og ef verið væri að byrja með veiðistýringu, en ekki eins og slíkt hefði byrjað fyrir 23 árum.

Eru ekki einhversstaðar mjög alvarlegir ágallar á fiskveiðistjórnunarkerfinu?

Fyrir nærri fjórum áratugum brugðust síldveiðarnar og hrun varð á fiskmörkuðum vestanhafs. Þetta leiddi af sér kreppu öllu verri en þessa tilbúnu kreppu stjórnvalda árið 2007. Árin 1967 og 1968 þurfti að grípa til hrikalegra gengisfellinga með stórfelldu atvinnuleysi og almennri vesöld um tíma. Það var eðlilegt því þá voru öll eggin í sömu körfunni. Síðan þá hefur fjölbreytnin aukist umtalsvert, m.a. með tilkomu hinna hötuðu álvera. Nú eru uppi hávær barátta gegn álverum þótt tilkoma þeirra stuðli að náttúruvernd á alheimsvísu jafnframt því sem útgerðarmenn eru byrjaðir með gömlu gengisfellingartugguna sína.

Útgerðarmenn fengu fiskinn á silfurfati og nú verða þeir að bera sjálfir ábyrgð á honum. Því hlýtur það að vera algjör krafa að ekki verði hlustað á vælið í þeim, en að reynt verði að hraða uppbyggingu stóriðju sem hefur að nokkru leyti komið í stað fisksins í sjónum og mun vonandi gera það í enn frekari mæli á næstu árum.

6. júlí 2007 - Túrhestur í einn dag

Ég gerðist túrhestur í einn dag á fimmtudag og fór hina hefðbundnu leið að Geysi, Gullfossi og Þingvöllum með hina fjóra gesti mína frá Svíþjóð. Ekki veitt mér af að rifja upp þessa leið, enda ekki farið hana í nokkur ár. Nánast allt var á sínum stað, Geysissvæðið, Gullfoss og Þingvellir.

Þrátt fyrir ánægju mína vegna bættra öryggisatriða við Gullfoss, þótti mér öllu verra að sjá og heyra hve Geysir og Strokkur eru orðnir daprir. Þessar svettur sem komu úr Strokki voru óttalega ræfilslegar samanborið við það sem var fyrir fáeinum árum síðan. Þótt kraumaði í Geysi skildist mér á starfsmanni sem ég talaði við, að Geysir gæfi frá sér smáskvettur öðru hverju og hafði ekkert komið frá honum síðan á miðvikudag er ég stoppaði þar. Það er því ljóst að eitthvað róttækt þarf að gera, annað hvort að bora aðeins í Geysi eða Strokk, nema slíkt sé gert á báðum stöðum til að opna inntaksrásirnar og auka þannig aðstreymið af heitu vatni sem er nærri suðumarki undir þrýstingi.

Það er alveg ljóst að þótt mikið hafi verið lagt í Geysissvæðið til að tæla að túrhesta, verður lítið gagn af þeim framkvæmdum ef Geysir og Strokkur fá að deyja drottni sínum.

Ætli þingmenn Suðurlands viti af þessu?

-----oOo-----

Ökumennirnir á PZ-682 og BH-996 fá svo falleinkunn fyrir að aka um 20 km undir hámarkshraða við bestu aðstæður, að safna bílum fyrir aftan sig og skapa þannig verulega hættu þegar bílar voru að reyna framúrakstur.

4. júlí 2007 - Lækkun húsnæðislánahlutfalls í 80%

Fyrir manneskju sem ekki á eigin íbúð er erfitt að safna peningum. Allur sá peningur sem gæti farið í sparnað eða í að borga niður eigið húsnæði fer í húsaleigu. Þetta verður eins og vítahringur sem erfitt er að rjúfa. Fyrir nokkrum árum rofnaði sá vítahringur að nokkru leyti og ég notaði tækifærið og keypti mér íbúð í stað þess að eyða öllum peningunum í húsaleigu. Nú hefur Jóhanna Sigurðardóttir lokað glufunni aftur. Það gerir ekkert til fyrir mig persónulega því að ég er löngu komin á lygnan sjó í húsnæðismálum, takk veri hækkun lánshlutfalls húsnæðislána fyrir þremur árum.

Með lækkun húsnæðislánahlutfallsins í 80% hefur Jóhanna gert atlögu að efnaminna fólki þessa samfélags. Um leið ætlar Jóhanna að búa til nýtt félagslegt íbúðalánakerfi og auka á möguleika fólks að geta leigt húsnæði. Þannig ætlar hún að loka hringnum og byggja múra. Fólk sem lendir í vítahring húsaleigunnar á að vera þar áfram og ekki hafa möguleika á að rjúfa vítahringinn.

Ænei, ekki þú Jóhanna mín. Þarf ég virkilega að þakka almættinu fyrir að Jóhanna Sigurðardóttir var ekki félagsmálaráðherra þegar ég losnaði úr vítahringnum fyrir þremur árum?

3. júlí 2007 - Hryðjuverkin í Bretlandi

Bloggvinur minn Arngrímur Eiríksson sendi mér athyglisvert viðtal á dögunum í framhaldi af þeirri hryðjuverkaógn sem nú steðjar að Bretlandi. Mér þótti þetta viðtal mjög athyglisvert, en þótt ég sé ekki sammála því að öllu leyti, get ég ekki annað en samsinnt ýmsu því sem þar kemur fram:

http://youtube.com/watch?v=4xyM5XRcjMw

Ég fór að velta hlutunum fyrir mér. Þú setur gaskút eða gaskúta ásamt nokkrum pökkum af nöglum í dýran bíl, opnar frá gasinu og yfirgefur bílinn. Svo ætlast þú til þess að þú getir komið af stað sprengingu með hjálp gemsa. Það getur vel verið að það sé hægt, en þá notar þú ekki vandaðan þýskan bíl til verksins heldur einhvern enskframleiddan sem hugsanlega tætist í sundur við sprenginguna. Eða tætist einhver bíll í sundur við sprenginguna? Verður þetta ekki bara einhvert klúður? Kannski var tilgangurinn einhver annar en sá að drepa fólk.

Gordon Brown þurfti á athygli að halda. Í mörg hafði hann þurft að sætta sig við að vera í skugga Tony Blair þótt hann væri í reynd höfundur þeirrar stefnu sem Tony fylgdi í innanríkismálum. Hann þurfti því á að halda athygli sem beinir athyglinni að honum sem landsföður, en ekki bara sem fjárgæslumanns. Það þurfti því saklaus hryðjuverk til verksins. Nú eru þau komin. Að einhver hafi brennst í árásunum segir ekki annað en að eitthvað hafi farið úrskeiðis í árásinni á flugstöðina í Glasgow.

Það er líka til önnur skýring. Á síðustu hundrað árum hafa minna en 50.000 farist í hryðjuverkaárásum í heiminum. Til samanburðar má geta þess að 50+ milljónir fórust í seinni heimstyrjöldinni. Okkur stafar því mun minni hætta af hryðjuverkum en nokkru öðru, t.d. margfalt minni hætta en af umferðarslysum. Kannski er nóg að reka við til að skapa ótta.

Í fyrrasumar, skömmu eftir að rætt hafði verið um sprengju í fljótandi formi var ég stödd í flugstöðinni í Manchester þegar maður sem sat rétt hjá mér uppgötvaði að plastpoki með einhverju dóti lá við hliðina á leiktæki í brottfararsalnum. Hann tilkynnti um pokann og um leið kom heill her vopnaðra manna sem girti af þennan hluta flugstöðvarinnar, en áður en þeir náðu að gera meiri vandræði kom eigandi pokans og heimtaði hann til baka og fékk hann. Þar með var hættuástandi aflýst.

Einhverjir hugsanlegir hryðjuverkamenn höfðu náð tilgangi sínum. Með því að einhver saklaus vegfarandi gleymdi poka á förnum vegi, skapaðist spenna og nagandi ótti við hryðjuverk, nákvæmlega það ástand sem óvinir ríkisins vilja framkalla.

-----oOo-----
Í dag, 3. júlí 2007 verður Jóel Kristinn Jóelsson garðyrkjubóndi að Reykjahlíð í Mosfellsdal borinn til grafar. Á síðastliðnum vetri þegar fjölmiðlar voru á kafi í að úthúða starfsfólki og nágrönnum barnaheimilisins að Reykjahlíð í Mosfellsdal kom hann oft upp í huga mér, ekki einungis fyrir að vera faðir bestu félaga æsku minnar, heldur og fyrir þá vináttu sem hann sýndi börnunum á barnaheimilinu með því að virða þau sem vini sína og fór hann aldrei í manngreinarálit þótt misjafn væri sauður í mörgu fé.

Ég vil votta ekkju hans, Salóme Þorkelsdóttur fyrrum alþingismanni, börnum og barnabörnum og öðrum ættingjum samúð mína og minna.

2. júlí 2007 - Læknuð af Formúlu?

Einhverntímann hefði ég ekki látið það spyrjast um mig að ég missti af keppni í Formúlu 1. Það var í þá daga sem MIchael Schumacher var upp á sitt besta og ég reyndar líka. Nú er ég orðin nokkrum árum þroskaðri og Schumacher gamli kominn á eftirlaun.

Fyrir rúmum mánuði ákvað ég að fara fremur á fjall en að horfa á leiðinlegasta kappakstur ársins í Formúlu 1, en sá kappakstur er að venju haldinn í Mónakó. Á sunnudag var haldin keppni í Frakklandi og ég nýlega komin heim af næturvaktinni.

Ég vaknaði tíu mínútum áður en keppnin byrjaði, horfði á vekjaraklukkuna og velti fyrir mér um stund hvort ég ætti að skríða framúr og fara inn í stofu til að horfa á keppnina eða halda áfram að sofa. Meðan ég var enn í svefnrofunum mundi ég skyndilega að Michael Schumacher var ekki nálægt ráspól, ekki einu sinni þátttakandi í keppninni.

Ég snéri mér á hina hliðina og hélt áfram að sofa.

Minningarathöfn um hund!

Fyrir allmörgum árum lokuðust þrír hvalir inni í vök í einhverjum flóa einhversstaðar í Alaska. Þetta þótti hið versta mál og maður gekk undir manns hönd til að safna pningum svo hægt væri að bjarga vesalings hvölunum. Ekki man ég töluna á fjölda heimilislausra í New York sem gefendur í söfnunina þurftu að sýna lítilsvirðingu með ferð sinni í bankann til að sækja aura fyrir söfnunina, en það breytti engu um örlög þessara þriggja hvala sem drápust þrátt fyrir stórtækar aðgerðir til að bjarga þeim úr prísundinni.

Sömuleiðis fór fram í Bandaríkjunum gífurleg söfnun til bjargar háhyrning einum sem hafði verið lokaður í lítilli laug í sædýrasafni. Það tókst að safna gífurlegum fjármunum, kaupa hvalinn lausan og sleppa honum þótt hann kærði sig ekkert um frelsi, enda drapst hann í námunda við fólkið sem þurfti að annast hann.

Sumsstaðar í heiminum var hlegið að þessum vitlausu Ameríkönum og gert grín að þeim.

Á Íslandi var haldin minningarathöfn um hund!

Þið megið ekki misvirða þessi orð því auðvitað þykir mér vænt um dýr og get ekki hugsað mér að gera neinu dýri mein, ekki frekar en mannfólkinu. Sjálf á ég tvær indælar kisur og reyni að sinna þeim eins vel og mér er unnt. Ég myndi hinsvegar aldrei halda opinbera minningarathöfn um kisurnar mínar jafnvel þótt þær yrðu pyntaðar til dauða, en alveg örugglega kæra málsaðila með hraði fyrir brot á dýraverndarlögum auk þess að halda minningu þeirra á lofti innan veggja heimilisins. Það er staðreynd að á meðan fjöldi fólks líður skort á Íslandi er slík minningarathöfn sem átti sér stað á fimmtudagskvöldið sem háðung fyrir alla sem tóku þátt og þekktu hundinn ekki neitt.

Mér finnst að Íslendingar eigi að hætta að tala um skrýtna Ameríkana og horfa í spegil í staðinn.

29. júní 2007 - Ein lítil tá útúr skápnum

Eins og flestir vita hefur lítið farið fyrir KR-ingum í sumar og þeir sem eru yfirlýstir, hafa margir lokað sig inni í skápnum fræga, enda erfitt að standa gegn mótlæti sumarsins. Ekki hefur gengið heldur verið upp á hið besta hver tapleikurinn á fætur öðrum og orðið býsna heitt undir þjálfaranum. Voru gárungarnir jafnvel farnir að ræða hvort ekki væri kominn tími til að Teitur Þórðar og Eyjólfur Sverris skiptu á stöðum.

Eins og annað gott fólk hefi ég lítið látið fara fyrir skoðunum mínum á KR í sumar og þrætt eins og sprúttsali hafi einhver spurt um gengi KR. Þó var sem ég hefði viðrað það álit mitt að einungis tvennt væri eftir í stöðunni, að skipta um dómara eða markmann því búið væri að skipta um alla hina.

Það er erfitt að ráða því hverjir verða dómarar og þá er bara einn eftir. Það er maðurinn sem hefur verið að skoða sprettuna á vellinum þegar skorað hefur verið framhjá honum og hefi ég haft hinn versta ímugust á færni hans í markinu á undanförnum árum. Á fimmtudagskvöldið var svo loks skipt um markmann í byrjunarliðinu og nýi maðurinn byrjaði með stæl. Með þessum leik og litlum sigri gafst loksins möguleiki á að viðra litlutá utan við skápinn.

Er ekki kominn tími til að nýi maðurinn fái fasta stöðu í liðinu svo okkur megi auðnast það að komast alveg útúr skápnum á ný?

28. júní 2007 - Einbeittur brotavilji

Þessa dagana hamast sumir félagar mínir í Samfylkingunni við að mæra Tony Blair, ekki aðeins þeir, heldur og margir íhaldsmenn. Ég sé enga ástæðu til þess og fagna brotthvarfi hans úr enskum stjórnmálum og á ekki von á miklum árangri hjá honum í deilunni fyrir Miðausturlöndum eftir blóðugan feril hans í embætti forsætisráðherra Bretlands.

Þegar Tony Blair ákvað að styðja félaga sinn George Dobbljú Bush í innrásinni í Írak, gerði hann það af sömu fölsku ástæðunni og þeir félagar þeirra Halldór og Davíð. Á sama hátt og Adolf Hitler beitti lygum og áróðri gegn Póllandi í lok ágúst 1939, gátu allir séð að sama sjónarspil var uppi á teningunum gagnvart Írak fyrstu mánuði ársins 2003. Munurinn er þó sá einn að þeir fylgismenn Hitlers sem lifðu af stríðið voru dregnir fyrir lög og dóm, en það virðist langt í slíkt hjá Bush, Blair, Halldór og Davíð.

Allir sem vildu vita, vissu að innrásin í Írak var á fölskum forsendum. Þess vegna stóðum við mörg á torginu fyrir framan stjórnarráðið dagana í kringum innrásina og mótmæltum. Þeir félagar Bush og Blair ásamt varðhundum sínum víða um heim þar á meðal á Íslandi, ákváðu að hunsa mótmæli okkar og annarra friðarsinna um allan heim og annað hvort myrtu hundruð þúsunda Íraka eða studdu morðin.

Glæpir þessara manna voru engin mistök eins og látið er í veðri vaka á fjölmörgum bloggsíðum þessa dagana, heldur einbeittur brotavilji og fyrir slíkan gjörning á að kalla slíka menn fyrir rétt eins og hverja aðra ótínda glæpamenn svo þeir fái réttláta dómsmeðferð.

27. júní 2007 - II - 27. júní er góður dagur!

27. júní 1921 var Elliðaárstöð í Reykjavík vígð og þar með hélt nútíminn formlega innreið sína í Reykjavík. Því er 27. júní góður dagur fyrir Reykvíkinga.

27. júní 1996 fengu samkynhneigðir ýmis réttindi sem þeir höfðu ekki haft áður og tíu árum síðar voru réttindi þeirra færð enn nær réttindum annarra þjóðfélagshópa. Þvi er 27. júní einnig góður dagur fyrir samkynhneigða.

27. júní 2007 hætti Tony Blair sem forsætisráðherra Englands, að vísu rúmum fjórum árum of seint. Það breytir ekki því að hann er hættur og hann hætti í dag. Því er 27. júní góður dagur fyrir friðarsinna um allan heim.

27. júní 2007 - Aumingjaskapur vélstýrunnar

Er ég vaknaði á þriðjudagsmorguninn var glampandi sól og ég enn á frívakt. Mér fannst ekki hægt annað en að nota góða veðrið til fjallgöngu, dreif mig á fætur, tróð helstu nauðsynjum ofan í bakpoka, setti kettina út og hélt til stefnumóts við Esjuna. Svo kárnaði gamanið.

Ég hafði ekki gengið lengi upp hlíðarnar er ég fann hvernig dró af mættinum. Ég hélt samt áfram og varð þreyttari og þreyttari. Er ég komst loks upp í klettabeltið þurfti ég að hvíla mig í öðru hverju skrefi, en upp komst ég þrátt fyrir allt og náði því að banka skífuna á tíma sem er alls ófullnægjandi eða kortéri lengri en ég hafði farið fyrir hálfum mánuði.

Þetta gengur ekki svona. Stjórn fjallgönguklúbbs Önnu kallaði þegar til fundar og þar var ákveðið að senda mig á Hábungu og til baka aftur. Ekkert mál, hugsaði ég, þótt Hábunga sé um 140 metrum hærri en Þverfellshornið er hún einungis rúma þrjá kílómetra til austurs. Veðurbarið grjótið á toppi Esjunnar er bara ekki eins og malbikaður göngustígur. Því þurfti ég að æfa hinn fræga þúfnagang sem ónefndur íslenskur ríkisborgari og skákmeistari hlaut aðdáun fyrir árið 1972, er ég hélt austur. Engan jólasvein sá ég í þetta sinn eins og fyrir ári, en mætti einni sem gæti verið jólasnót, nema auðvitað að hún hafi haldið ég væri jólasnótin.

Þremur tímum síðar var ég komin til baka að mannlausu Þverfellshorni og eftir góða hvíld hélt ég niður af fjallinu. Ekki leið á löngu uns ekki var hægt að þverfóta fyrir fólki á uppleið og sumt á niðurleið. Hvaðan kom það fólk? Ég sá engan á Þverfellshorni er ég kom til baka frá Hábungu.

Nú kom annað babb í bátinn. Eftir að hafa eytt öllum eftirmiðdeginum í fjallgöngu og gönguna á Hábungu og einungis drukkið orkudrykk og etið eitt stykki úrvals hreint rjómasúkkulaði frá Síríus, ákváðu innyflin að mótmæla fæðinu og ég enn ofarlega í Esjuhlíðum. Ég reyndi að flýta mér, en samt var ástandið orðið þannig er ég nálgaðist bílastæðin á Mógilsá, að ég þurfti að læðast síðustu metrana til að koma í veg fyrir stórslys.

En heim komst ég með sólbrunnið nef!

26. júní 2007 - Sjóræningjar

Undanfarna daga hafa sjávarútvegsráðherrar verið að ræða um veiðar erlendra fiskiskipa utan íslenskrar fiskveiðilögsögu. Íslenski sjávarútvegsráðherrarnn kallar þessi skip sjóræningjaskip og opinberar fréttastofur sem og fréttastofur prentfjölmiðla apa þetta þeftir honum.

Þetta er rangt! Á næstu eyju við heimahöfn þessara skipa er t.d. Eimskip með áætlunarskip sín skráð og samkvæmt skilgreiningu sjávarútvegsráðherrans ber einnig að kalla þau sjóræningjaskip! Sjálf hefi ég notað þetta vafasama orð um skip sem sigla undir hagkvæmnisfána, enda er notkun slíkra fána beinlínis gegn hagsmunum ríkisins og oft hinnar undirokuðu alþýðu samanber færslur mínar frá því í fyrra og árið á undan á öðrum vettvangi en Moggabloggi.

Óábyrg skrif mín í þessum efnum skipta litlu máli. Verra er þegar sjálfur sjávarútvegsráðherrann notar slíkt slangur um grafalvarlega hluti og síðan þegar fréttastofurnar apa þetta eftir honum. Nú hefi ég fangið aukinn liðstyrk í baráttunni fyrir bættu orðalagi með bloggi Bjarna Más:

http://www.deiglan.com/index.php?itemid=11275

Eða eins og Ármann Snævarr lagaprófessor sagði eitt sinn: “Við skulum ekki nota slangur í umræðum um lögfræði!”

25. júní 2007 - Himnaríki?

Guðríður vinkona mín Haraldsdóttir hefur löngum þótt hnyttin í tilsvörum og daglegri umgengni. Þegar hún flutti frá Reykjavík og út á land keypti hún sér íbúð á efstu hæð í blokkinni, en eins og allir vita eru bara tvær blokkir úti á landi, blokkin í Vestmannaeyjum sem stendur ofan við Friðarhöfn og svo hin blokkin í sjávarþorpi úti á landi og sem stendur við sjóinn.

Af alkunnri hógværð sinni fann Gurrí fljótt að gott væri að búa í blokkinni úti á landi og horfa á brimið koma æðandi á Langasand og að blokkinni. Eftir að hafa séð þessar ógnvænlegu aðfarir brimsins sá hún að hún væri ekki flutt í nágrenni við Helvíti og eftir það hefur íbúðin hennar í blokkinni aldrei verið kölluð annað en Himnaríki.

Ég hefi nokkrum sinnum komið í kaffi í Himnaríki og vissulega hrifist af útsýninu, reyndar ekki út á sjó, heldur í hina áttina, upp á Akrafjall, en þaðan mun vera skemmtilegra útsýni en úr blokkinni þótt íbúðin sé á fjórðu hæð. Þá hefi ég örstöku sinnum boðist til að aka frúnni heim eftir vinnu, en það tekur hún aldrei í mál því slíkt gæti leitt til þess að frú Guðríður missti af ferð með Tomma mági sínum að óskum.

Ástæða þess að ég rifja þetta upp nú er að ég fann Himnaríki á laugardaginn, reyndar allt annað Himnaríki. Það var þó hvergi í námunda við sjó, heldur til fjalla. Það er nánar tiltekið á virkjanasvæði Hellisheiðarvirkjunar og staðsett í gám á Skarðsmýrarfjalli. Ef mig mismnnir ekki, rakst ég þjóðhátíðartjald frá Vestmannaeyjum þarna í fyrrasumar. Það er því ljóst að Eyjamenn hafa séð heim til Eyja af fjallinu og orðið svo uppnumdir af sýninni að þeir hafa eftir þetta kallað staðinn Himnaríki.

Megi Eyjamenn vel njóta nafngiftar sinnar á Skarðsmýrarfjalli, en ég er viss um að Gurrí lætur sitt Himnaríki ekki svo auðveldlega af hendi.

24. júní 2007 - Ljúga veðurfræðingar?

Það var ekki amaleg veðurspáin, sól og blíða, þegar ég og nafna mín og nágrannakona lögðum að heiman á laugardagsmorguninn og var förinni heitið á Hengilinn.Það var ekið sem leið lá og bílnum lagt skammt frá Víkingsskálanum og lagt þaðan í brekkurnar upp að Sleggjubeinsskarði.

Ekki höfðum við gengið lengi er við fórum að efast um vísindi veðurfræðinnar því þar var hífandi rok með hæfilegum sandstormi. Þetta hlýtur að lagast þegar þegar komið er upp á Húsmúlann tautaði ég. Ónei, þar reyndist sama rokið og jafnvel verra ef eitthvað var því það var beint í andlitið á köflum og svo hvasst að erfitt var að fóta sig. Þarna hefði ekki veitt af eins og einum stórum Þórði til að halda sér í. Hann var samt með okkur í anda og rifjaðar upp sögur af kappanum frá því í fyrra.

Áfram var haldið af gamalkunnri þrjósku. Brátt var komið að Þórðarkleif (Hún heitir kannski eitthvað allt annað, en mér er ókunnugt um það). Er ég fór yfir klifið kom slík vindhviða frá norðri að ég varð að leggjast niður til að fara ekki sömu leið og Þórður forðum daga og síðan skríða yfir að klettinum framundan. Nafna mín hló bara að aðförum mínum og gekk yfir eins og ekkert væri sjálfsagðara.

Áfram var haldið og átt að Skeggja. Síðasta haftið, örmjótt einstigi reyndist okkur óframkvæmanlegt vegnaveðurhamsins sem stóð á fjallið úr norðri frá heiðinni. Því var snúið við, haldið sem leið lá niður í Innstadal og þaðan til baka niður í Sleggjubeinsdal.

Heim komumst við veðurbarðar, útiteknar og sandblásnar, en með alla útlimi í lagi. Ég náði veðrinu bæði á Stöð 2 og Ríkisútvarpinu og á Stöð 2 var enn sama himnablíðan og spáð hafði verið um morguninn og kvöldið áður. Þó sögðu þeir frá moldroki á Suðurlandi í fréttunum. Sjálf var ég svo þreytt eftir ferðina að ég treysti mér ekki til að koma þessari færslu inn fyrr en komið var nærri hádegi.

http://public.fotki.com/annakk/gnguferir-2007/hengill-23-jn-2007/

23. júní 2007 - Fjöll skoðuð neðanfrá

Ég skrapp í Borgarfjörðinn á föstudagskvöldið enda mörg árennileg fjöll þar sem vert er að slíta skónum á. Þegar ég var komin vel af stað, áttaði ég mig á því að föstudagskvöld eru næstverstu tímarnir til að skoða fjöll úr bílnum. Einungis sunnudagskvöld eru verri.

Ekki var umferðin alveg samfelld þótt þung væri. Mér fannst þó eftirtektarvert að framan við þá bíla með skuldahala á eftir sér sem sýndust fremstir, leyndist venjulega jepplingur. Sjálf gleymdi ég mér við hlustun á Guðna Má er ég fór í gegnum Hvalfjarðargöngin á suðurleið og ók á 60 mestalla leiðina. Ég lenti samt aftan við bílalest á leiðinni upp úr göngunum.

-----oOo-----

Ég er að velta fyrir mér tilgangnum með öllum þessum mælitækjum og myndavélum við gjaldskýlið norðan Hvalfjarðarganganna. Ég hefi farið fjórum sinnum í gegn undanfarna þrjá daga og alltaf hefur myndavél tekið mynd um leið og ég ók framhjá. Tvö fyrstu skiptin var ég ekki glápandi á hraðamælinn er mynd var tekin, en í bæði skiptin í kvöld var ég sannanlega á undir 30 km hraða frá því komið var að 30 km skiltinu og samt var tekin mynd. Hvað er eiginlega í gangi þarna?

Það eru svo komnir myndavélastaurar í umdæmi Borgarfjarðar við Hvalfjarðarvegamót fyrir umferð sem kemur sunnanfrá og við Fiskilæk fyrir umferðina sem kemur norðanfrá. Gott að vita af þeim þarna ef maður skyldi ekki vilja flýja land vegna ofríkis yfirvalda í umferðarmálum.

22. júní 2007 - Meira um meðvirkni!

Ég held að sumir sem hafa gert athugasemdir við skrif mín í síðasta pistli séu að misskilja mig. Ég er ekki að setja neitt út á stafsetningu fólks, ofnotkun eða vannotkun á ypsilon né fjölbreytta notkun zetunnar. Fólk má sömuleiðis hafa skoðanir og á að hafa skoðanir á samfélaginu. Það eru meðvirkni og athugasemdalausar áherslur í fréttabloggum sem ég var að setja út á.

Með meðvirkni á ég við hið stórhættulega atferli þegar hópur fólks tekur sig til og lætur hafa sig út í fylgilag við skoðanir sem oft eru hættulegar samfélaginu. Sorglegasta slíkt dæmi var þegar Adolf nokkur Hitler taldi þýsku þjóðina á að fylgja sér að málum og síðan hvernig hann beitti því valdi sem honum var fengið gegn þjóðinni og gegn mannkyninu. Því er full ástæða til að hafa vara á þegar einhver slær fram í keskni sinni hugmynd um notkun naglabelta til að stöðva mótorhjól sem fara yfir löglegan hámarkshraða. Ég vil meina að sá sem varpaði fram hugmyndinni og settist síðan á útbrunnar leifar af mótorhjóli til myndatöku hafi verið að grínast með hugmyndina, en blaðamaðurinn og síðan lesendur tekið hugmyndina alvarlega.

Hugmyndin sem slík er auðvitað fáránleg. Hvaða lögregluvarðstjóri vill t.d. taka á sig ábyrgðina af notkun slíks naglabeltis? Hver verður sök hans og hvernig verður dæmt í slíku máli ef ökumaður hjólsins ferst vegna notkunar naglabeltisins? Orð verða til alls fyrst. Því er best að þagga slíka hugmynd niður í upphafi og áður en hún fer á flug og verður að framkvæmd.

Hitt atriðið sem ég gagnrýndi eru fréttablogg án nokkurrar frjórrar hugsunar, til þess eins sett fram að fá fólk til að kíkja á bloggið. Þar með er ég ekki að gera athugasemdir við gagnrýnt fréttablogg, en gott fréttablogg er t.d. þar sem nokkrir aðilar bentu á þá staðreynd að skemmtiferðaskipið Queen Elizabeth 2 er einungis miðlungsstórt í dag þrátt fyrir fyrirsögn fréttar um að það væri stærsta skemmtiferðaskip í heima og síðan eitt hið stærsta. Sömu sögu er að segja um fréttablogg sem bæta upphaflegu fréttina. Ég var hinsvegar að gera athugasemd við meiningarlausa bullið sem rýrir gildi fréttabloggsins og gerir að verkum að fólk hættir að nenna að lesa það.

Þess má geta að blaðamaður Morgunblaðsins tók viðtal við ágætan vin minn og birti í Sjómannadagsblaði Morgunblaðsins á dögunum. Þórður var stýrimaður á skemmtiferðaskipi sem er miklu stærra en QE2 og er nú að fara sem aðstoðarskipstjóri (staff captain = áhafnarskipstjóri) á annað skip sömuleiðis mun stærra en QE2, Monarch of the Seas.

-----oOo-----

Ég held að ég sé komin með málverk í bakið eftir að hafa skrapað og málað svalagólfin hjá mér á fimmtudag.

21. júní 2007 - Meðvirkir bloggarar og endurtekningar

Það er verið að stofna nýtt bloggsetur, http://eyjan.is/. Það mætti ætla að nóg væri að gert með hinum mörgu bloggsamfélögum sem þegar eru til, en það er ljóst að núverandi bloggsamfélög fullnægja ekki hinum fróðleiksfúsu, þá sérstaklega þeim sem reyna að taka þátt í skapandi frjórri samfélagsumræðu.

Þegar ég fór yfir á Moggabloggið í vetur, var það mikið til vegna þægilegs notendaviðmóts, en þá hafði ég notast við blogspot í eitt ár og stundum orðið að dunda mér við innsetningu pistla minna eins og handavinnu. Þrátt fyrir illan bifur á Moggabloggi í upphafi, fór ekkert á milli mála að móttökurnar á Moggabloggi voru góðar og ljóst að ég var að skrifa fyrir verulega fleiri lesendur en áður þótt ég héldi áfram að skrifa pistla í sama dúr og áður, þ.e. samblöndu af persónulegri reynslu, almennum pistlum um menn og málefni og pólitík.

Að undanförnu hefur mér fundist skemmtileg bloggskrif á Moggabloggi fara verulega halloka fyrir ítrekun á fréttaskrifum og meðvirkni. Sumt fólk veður upp vinsældarlistana fyrir það eitt að segja eitt eða tvö meiningarlaus orð um einhverja frétt. Sjálf laumaðist ég til að koma með eina og eina frétt af Mogganum í þeim tilgangi einum að hækka mig aðeins á vinsældarlistanum þótt ég hafi lagt slíka hegðun af að mestu.

Verri finnst mér þó meðvirknin. Það keyrði um þverbak er einhver kom með þá tillögu að lögreglan gripi til þess að nota naglamottur til að stöðva mótorhjól í hraðakstri. Fylltist þá bloggið af hinum meðvirku sem leist vel á hugmyndina, hugmynd sem gengur út á að lögreglan svipti fólk lífinu fyrir að aka of hratt, en í besta falli að stórslasa fólkið. Þá blöskraði mér! Ég fór að efast um tilveru mína á Moggabloggi og er enn að velta fyrir mér hvort ég eigi heima á bloggsvæði með aulum sem fagna slíkum tillögum.

Mér hefur verið boðið að vera með á http://eyjan.is/. Ég hefi enn ekki þegið boðið því þrátt fyrir allt líður mér vel á Moggabloggi. En ef Moggabloggið endar sem Aulablogg, fer ég á eftir öllum þeim sem senn kveðja Moggabloggið, Vísisblogg hinna háu (þ.e. ekki blog.central) Blogspot og Kaninku og sameinast um eitt öflugt bloggsvæði.


P.s. Sem betur fer eru til margir góðir pennar á Moggabloggi og þeir þurfa ekki að taka orð mín til sín.

20. júní 2007 - Að aflokinni kvennamessu

Eins og fólk veit, hefi ég ávallt verið mjög kirkjurækin manneskja. Ég sæki því bæði brúðkaup og jarðarfarir eins og mér er unnt, en að auki minnst eina almenna messu á ári. Það er meira en sumt fólk getur státað sig af. Auk þessa reyni ég ávallt að komast í kvennamessuna við Þvottalaugarnar hvernig sem veður er, en viðurkenni að ég hefi ekki náð þeim öllum.

Að sjálfsögðu var ég við messuna á þriðjudagskvöldið þar sem Dr. Sigrún Gunnarsdóttir prédikaði og séra Yrsa Þórðardóttir stjórnaði í fjarveru móður sinnar séra Auðar Eir Vilhjálmsdóttur. Þessi messa var með þeim fjölmennari enda kom ekki deigur dropi úr lofti og var hún að öllu leyti vel heppnuð. Þarna hitti ég fjölda fólks sem ég þekkti ágætlega af blogginu í fyrsta sinn, m.a. Silju Báru Ómarsdóttur, Andreu Ólafsdóttur og Guðfríði Lilju Grétarsdóttur, smellti af myndum og naut lífsins eins og hægt er á hátíðarstundu.

http://public.fotki.com/annakk/blanda-efni/kvennamessa-2007/

-----oOo-----

Í tilefni 19. júní birtust í blöðum heillar opnu auglýsingar frá Landsbankanum þar sem teiknimyndir eftir Halldór Baldursson birtust af ýmsum þekktum konum, allt frá Evu (hans Adams) til nútíma íþróttakvenna. Ég skoðaði auglýsinguna og þekkti allmörg andlit, þó alls ekki öll. Þar sem ég var á vaktinni var ég að ræða við einn starfsmanninn í síma og vildi hann meina að ég væri á meðal andlitanna. Ég finn hvernig frægðin stígur mér til höfuðs. :)

19. júní 2007 - Kvennamessa við Þvottalaugarnar

Að venju mun Kvennakirkjan halda sína árlegu kvennamessu við Þvottalaugarnar að kvöldi 19. júní þar sem minnst verður vinnuframlags íslenskra kvenna um aldir, yfirleitt óþekktra kvenna, en einnig þeirra kvenna sem risu upp og kröfðust úrbóta á aðstæðum sínum.

Ég held að ég geti fullyrt, þótt ekki séu allar konur sammála mér, að miðpunktur hreyfingar kvenna á síðustu tveimur öldum hafi verið Þvottalaugarnar í Laugardal. Þar strituðu margar fyrir fáeinum skildingum, við þvotta fyrir sig og aðrar oft við hinar verstu aðstæður og vosbúð. Um leið voru Þvottalaugarnar einn helsti samkomustaður reykvískra kvenna um aldir þar sem þær gátu hist og rætt sín hjartans mál í friði fyrir körlum og svokölluðu heldra fólki bæjarins. Flestar gengu alla leiðina frá Reykjavík sem þá var að mestu bundin við kvosina, lengi vel í gegnum Skuggahverfið og meðfram sjónum inn í Laugardal með óhreina þvottinn á bakinu og síðan eftir að hafa þvegið hann og undið að mestu, aftur til baka að kvöldi. Síðar kom svo Laugavegurinn sem dregur nafn sitt af laugaferðunum og urðu þá ferðirnar öllu léttari, ekki síst eftir að hægt var að notast við kerrur til flutnings á þvottinum.

Sjálf hefi ég talið og ítrekað lagt til að Þvottalaugarnar verði rétti staðurinn fyrir Kvennasögusafn í Reykjavík og þá gjarnan í tengslum við upphaf hitaveitu í Reykjavík, en fengið lítinn hljómgrunn fyrir tillögum í þá átt.

Kvennamessan hefst klukkan 20.30 og verður undir ötulli stjórn sr. Yrsu Þórðardóttur og Kvennakirkjunnar að venju, en Sigrún Gunnarsdóttir mun prédika. Með þessum orðum óska ég öllum konum til hamingju með daginn.

18. júní 2007 - Enn um umferðarslys!

Daginn sem kosið var til Alþingis í vor vann ég í sjálfboðavinnu við að aðstoða fólk við að komast að og frá kjörstað, aðallega eldra fólk og fólk sem af einhverjum ástæðum átti erfitt með að komast ferða sinna. Meðal þess fólks sem ég aðstoðaði var maður um sextugt sem þurfti að komast að heiman frá Öryrkjablokkinni við Hátún á kjörstað á Kjarvalsstöðum og til baka aftur. Þetta var að kvöldi kosningadagsins og maðurinn var greinilega mjög illa haldinn líkamlega og þurfti að styðjast við göngugrind til að komast allra sinna ferða.

Á leiðinni til og frá kjörstað sagði hann mér ýmislegt af lífi sínu, t.d. því að hann hefði lent í bílslysi um 1984 og hefði slasast svo illa að honum var ekki hugað líf í fleiri mánuði, haldið sofandi á gjörgæslu. Er við komum á Kjarvalsstaði, aðstoðaði ég hann inn og að sinni réttu kjördeild, eiginlega allt nema að kjósa, síðan aftur út í bíl og til baka í Hátúnið. Eftir að ég kvaddi manninn fór ég að velta fyrir mér af hverju er ekki reynt að notast meira við fórnarlömb umferðarslysa til að vekja athygli á orsökum umferðarslysa.

Þetta atvik á kosningadaginn rifjaðist upp fyrir mér að kvöldi þjóðhátíðardagsins er ég heyrði í fréttum að farþegi minn hefði látist af völdum brunaslyss sem hann lenti í um miðjan maí, nokkrum dögum eftir að ég ók honum á kjörstað. Megi dætur Ómars Önfjörð, barnabörn og aðrir aðstandendur eiga samúð mína alla.

-----oOo-----

Dagurinn í dag minnir mig annars ávallt á það er ég kastaðist út úr bíl í veltu 18. júní 1960 skammt frá Blikastöðum í Mosfellssveit. Bíllinn gjöreyðilagðist, en ég lagaðist ekkert við slysið.

-----oOo-----

Í tilefni dagsins er kannski tilefni til að viðra þriðja umferðarlögmál Önnu, sem þó kemur ekkert við áðurnefndum atburðum, en það má orða á eftirfarandi veg:

Höldum okkur til hægri í umferðinni en vinstri í pólitíkinni!

-----oOo-----

Svo verður fróðlegt að vita hver verður gestur númer 200.000 á Moggablogginu mínu!

17. júní 2007 - Hvað er Al Qaida?

Þegar búið er að ná innstu fylgsnum glæpa- eða hryðjuverkasamtaka ætti eftirleikurinn að vera auðvelur að ganga á milli bols og höfuðs samtökunum og gera þau óstarfhæf. Nú þegar bandaríski herinn er búinn að ná húsakynnum Al Qaida norður af Bagdað ætti að vera auðvelt fyrir Kanann að klára verkið og halda heim á leið. Eða er frétt Morgunblaðsins um leit í húsakynnum Al Qaida kannski bara óskhyggja þeirra sem stjórna innrásarher Bandaríkjanna í Írak?

Ég heyrði einhverntímann þá skilgreiningu á Al Qaida frá mér vitrara fólki þar sem því var haldið fram, að Al Qaida væri ekki annað en laustengt tengslanet mikils fjölda heittrúarsamtaka múslíma sem oft hafa lítið sem ekkert samband á milli sín. Það er því erfitt að benda á einn hóp og segja að þar fari Al Qaida þegar hópurinn hefur sáralítið sameiginlegt við aðra hópa múslíma annað en hatur á innrásarher Bandaríkjanna. Um leið er viðbúið að um leið og búið er að uppræta einn hóp spretti aðrir hópar upp eins og gorkúlur eða kannski eins risinn Argus sem bjó yfir þeim eiginleika að um leið og höfuðið var höggvið af honum spruttu tvö ný í staðinn.

Rétt eins og ég þurfti að kalla til mér vitrara fólk til að skilgreina Al Qaida, verð ég sömuleiðis að kalla mér vitrara fólk til að skera Bandaríkin úr þeirri snöru sem þau hafa komið sjálfum sér í.

-----oOo-----

Svo fær Jóhann Gíslason fyrrum yfirvélstjóri hjá Eimskip hamingjuóskir með sjötugsafmælið í dag, 17. júní.

16. júní 2007 - Lög um eignarupptöku ökutækja

Ég frétti einu sinni af Snålänning einum sem fór akandi með fjölskyldu sinni til Noregs í sumarleyfinu sínu. Hann afrekaði það að komast alla leiðina til Osló og tók þá stefnuna í átt til Kristiansand. Þá varð honum á sú skyssa að vera tekinn af lögreglunni fyrir að aka of nærri næsta bíl. Lögreglan hafði engar vöflur á hlutunum, tók af honum skýrslu og sendi hann ásamt fjölskyldunni heim til Snåland í rútu. Svo var hann kallaður fyrir dómara, sýknaður og fékk bílinn og æruna aftur. Þessi maður ætlar aldrei framar að fara til Noregs.

Nú er sýslumaðurinn á Selfossi farinn að tileinka sér nýja grein í íslensku umferðarlögunum nr 50 frá 1987. Þessi grein er númer 107a og fjallar um upptöku ökutækja ef ökumaður gerist brotlegur við umferðarlög:

107. grein a. Þegar um stórfelldan eða ítrekaðan ölvunarakstur er að ræða, sem ekki fellur undir 2. mgr. þessarar greinar, stórfelldan eða ítrekaðan akstur manns sem sviptur hefur verið ökurétti eða manns sem ekki hefur öðlast ökuréttindi, stórfelldan eða ítrekaðan hraðakstur eða akstur sem telst sérlega vítaverður að öðru leyti má gera upptækt vélknúið ökutæki sem ökuskírteini þarf til að stjórna og notað er við brotið nema það sé eign manns sem ekkert er við brotið riðinn. Við sömu aðstæður og með sömu skilyrðum má gera upptækt vélknúið ökutæki sem ökuskírteini þarf til að stjórna og er eign þess sem hefur framið brotið, enda þótt ökutækið hafi ekki verið notað þegar brotið var framið.

Gera skal ökutæki upptækt þegar eigandi þess hefur verið dæmdur sekur eða gengist undir refsingu vegna aksturs undir áhrifum fíkniefna eða undir áhrifum áfengis sem hefur í för með sér sviptingu ökuréttar og vínandamagn í blóði er 1,20‰ eða meira eða vínandamagn í lítra lofts sem hann andar frá sér nemur 0,60 milligrömmum eða meira, og viðkomandi hefur tvisvar síðustu þrjú árin fyrir brotið verið dæmdur sekur eða gengist undir refsingu fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna eða áfengis þar sem vínandamagn í blóði hefur mælst 1,20‰ eða meira eða vínandamagn í lítra lofts sem hann andar frá sér hefur numið 0,60 milligrömmum eða meira og sem hefur haft í för með sér sviptingu ökuréttar. Gera skal ökutæki upptækt enda þótt það hafi ekki verið notað þegar brotið var framið.
Víkja má frá ákvæði 2. mgr. í undantekningartilvikum þegar sérstakar ástæður mæla með því.

Ökutæki sem gert er upptækt skal vera eign ríkissjóðs. Hafi einhver beðið tjón við brotið skal hann þó eiga forgang til andvirðisins ef bætur fást ekki á annan hátt.

Ég ætla ekki að fara mörgum orðum um þessa fáránlegu lagagrein. Ég spyr bara, hver samþykkti þessa lagabreytingu? Hvar eru nú eignarréttarákvæði stjórnarskrárinnar? Það er alveg ljóst að þessi lagagrein brýtur alvarlega á stjórnarskránni auk þess sem slíka lagagrein er nú hægt að teygja og toga uns hún nær yfir það að einhver hafi farið átta kílómetra yfir leyfðan hámarkshraða eða gleymi að gefa stefnuljós út úr hringtorgi.

Nær væri fyrir sýslumenn og vélfræðingssyni að fara eftir öðru umferðarlögmáli Önnu vélfræðings, en það er svohljóðandi:

Hið dularfulla við umferðina er ekki umferðin sjálf, heldur skortur á notkun stefnuljósa.

15. júní 2007 - Enn um ökufanta!

Þessa dagana ryðjast flestir besservisserar bæjarins út á ritvöllinn til að lýsa vandlætingu sinni á ökuhraða fólks á mótorhjólum og nú eru jafnvel hjólaklúbbarnir sjálfir farnir að skammast yfir félögum sínum á opinberum vettvangi . Það er smjattað á safaríkum hraðasögum í kaffistofum og samkvæmum og sjálf hefi ég ekki farið varhlutann af þessari umræðu, samanber færslu mína í gær.

Ég held því að kominn sé tími til að setja punkt fyrir þessa umræðu og áminna alla sem eru úti að aka um eina gullvæga reglu í umferðinni, þ.e. fyrsta umferðarlögmál Önnu, en það er svohljóðandi:

Allir sem aka hægar en ég eru slóðar, en allir sem aka hraðar en ég eru ökufantar!

14. júní 2007 - Ofsaakstur á mótorhjólum

Einhverju sinni fyrir einhverjum áratugum síðan spurði ég varðstjóra við Árbæjarlögregluna (sem þá var einasta útibú lögreglunnar í Reykjavík) hvert væri hraðametið á leiðinni frá Selfossi til Reykjavíkur, vitandi að vegalengdin á milli Ölfusárbrúar og Elliðaárbrúa var talin vera sléttir 50 kílómetrar. “23 mínútur”, svaraði hann að bragði.

Eitt sinn fyrir kannski 26 árum síðan var ég farþegi í nýjum bíl á leið frá Selfossi til Reykjavíkur um miðja nótt. Eiganda bílsins fannst þetta tilvalið tækifæri til að prófa getu nýja bílsins og á tímabili sást hraðamælir bílsins liggja á vel yfir 200 kílómetra hraða, en meðalhraðinn í þessari ferð reyndist vera 150 km/klst., þ.e. frá Ölfusárbrú að Elliðaárbrúm, en við vorum 20 mínútur að fara þessa vegalengd sem var því talsvert undir hraðametinu sem lögregluvarðstjórinn hafði nefnt við mig. Það skiptir ekki máli í dag hver ók bílnum, enda málið fyrnt fyrir löngu. Sá hinn sami er fyrir löngu farinn að slaka á bensínfætinum eftir rúmlega hálfrar aldar slysalausan akstur.

Nokkru eftir þessa ferð okkar hitti ég einn samferðamanninn sem hafði verið með okkur í umræddri ferð. “Það var víst ekkert met sem hann vinur okkar setti þarna um daginn” sagði maðurinn í óspurðum fréttum. “Nú hvað áttu við?” spurði ég.
“Ég frétti af mótorhjólagengi sem fór í gegnum Selfoss um daginn og löggan sá að hún hefði ekki roð við þeim svo hún kallaði bara í Árbæjarlögregluna og bað þá að sitja fyrir þeim. Þeir löbbuðu út til að vera viðbúnir að taka á móti piltunum, en náðu bara þeim síðasta. Sá var á einhverjum 750 kúbika ræfli. Ég frétti að þeir hefðu farið vegalengdina á 17 mínútum!”

Ungt fólk á Íslandi í dag er greinilega enn að leika sér að lífinu, samanber hið hræðilega slys á Breiðholtsbrautinni um daginn.

13. júní 2007 - Að lofa upp í ermina á sér!

Eftir góða göngu síðast liðinn laugardag var ég tilbúin í hvað sem er og lét hvern sem heyra vildi að ég ætlaði að fara snemma í fyrstu Esjugöngu ársins og ekki seinna en á þriðjudag. Nu var þriðjudagurinn runninn upp og ég vaknaði eldsnemma í þeim tilgangi einum að ganga á Esjuna.

Eftir því sem leið á morguninn fækkaði þeim sem vildu eða gátu komið með og eftir hádegið blasti við sú staðreynd að annaðhvort yrði ég ein að tölta upp fjallið eða svíkja gefin fyrirheit. Að svíkja loforð! Ekki ég. Ég ók af stað og alla leiðina að Mógilsá þar sem ég lagði bílnum, fór í gönguskóna og setti á mig bakpokann og rölti af stað alein með tár á hvarmi.

Það var ekki mikil umferð fólks á fjallinu þrátt fyrir gott veður. Það breytti ekki því að ég hafði ekki gengið lengi er mikill efi tók að sækja á mig. Er ekki bara nóg að segjast hafa farið upp? Kannski þarf þess ekki því ég er komin áleiðis upp fjallið og lýg engu þótt ég snúi við núna. Ég hélt samt áfram, ofar og ofar, móð og másandi. Brátt var ég komin svo hátt upp að einungis börn og gamalmenni gæfust upp á þessu stigi. Þá rölti einn maður framúr mér og greinilega kominn vel yfir sjötugt.

Ég hélt áfram og er ég kom upp að klettabeltinu komu Klaus verkfræðingur við Hellisheiðarvirkjun og frú framúr mér. Ég hélt í humátt á eftir þeim og brátt stóð ég við útsýnisskífuna ásamt fáum öðrum. Takmarkinu var náð, ekki bara náð, heldur á skemmri tíma en ég hafði áður farið á Esjuna og því ekkert annað eftir en að rölta niður aftur.

Klukkan var um fimm er ég hélt af stað niður aftur. Þegar komið var niður fyrir göngubrúna yfir Mógilsá, var umferðin upp fjallið orðin svo mikil að minnti helst á jólaumferðina í Kringlunni. Þar hitti ég meðal annarra gamlan skólafélaga úr Gaggó sem ég hafði ekki hitt síðan á Vífilsfellinu fyrir tveimur vikum síðan. En niður komst ég óbrotin og laus við skrámur og get nú með stolti merkt við fjórða fjall sumarsins við hjá mér, sjálfan bæjarhól Reykvíkinga.

http://public.fotki.com/annakk/gnguferir-2007/esja-12-jn-2007/

12. júní 2007 - Segir fátt af einni og þó!

Ég hefi eiginlega ekkert að segja að sinni. Ég vaknaði seint og illa á mánudagsmorguninn og fór fljótlega út á svalir að mála handrið. Slíkt þykir ekki merkilegt nema fyrir þá sök að ég þurfti að mála handrið á tvennum svölum og tvisvar hvorar svalir.

Á meðan handriðin voru að þorna eftir fyrri umferðina skrapp ég í vinnuna og rétt náði því að taka í hendina á gamla stjórnarformanninum í fyrsta sinn um leið og hann kveður okkur og tekur við heilbrigðisráðuneytinu. Því miður vissi ég ekki þegar ég hitti hann að hann hefði ráðið sér toppmanneskju sem aðstoðarmann sinn í ráðuneytinu, sjálfa Hönnu Katrínu Friðriksson. Með þessu hefur Guðlaugur Þór hækkað um mörg þrep í áliti hjá mér.

Ég verð því að senda honum og Hönnu Katrínu heillaóskir mínar hér og nú.

Svo er það spurningin. Mun Esjuganga bíða mín á þriðjudag?

11. júní 2007 - Ég gleymdi Formúlunni!

Þessi yfirskrift mín hefði verið óhugsandi fyrir einu ári síðan því sú var tíðin að ég sá hverja einustu keppni, stillti fartölvuna á beina útsendingu frá mótsstað, þ.e. textaboðin og var löngu búin að lesa um gang mála áður en íslensku þulirnir þuldu upp einhverja vitleysu sem í sumum tilfellum var vegna þess að þeir lásu ekki textann sem þeir höfðu fyrir framan sig.

Allt var þetta gott og blessað, enda hafði ég fylgst með Formúlunni allt frá því Ayrton Senna dó, en lát hans varð til þess að sænskir fjölmiðlar fjölluðu mikið um kappakstur og líkindin með láti Ayrton Senna og láts vonarstjörnu Svía Ronnie Peterson nokkrum árum áður. Ég heillaðist þó fyrst og fremst af Michael Schumacher sem stefndi hraðbyri að sínum fyrsta heimsmeistaratitli.

Af eðlilegum ástæðum sá ég ekki mörg mót árin 1996 og 1997 eftir að ég flutti aftur til Íslands, en ég held að ég hafi séð næstum öll mót eftir það. Það komu vissulega fyrir undantekningar eins og haustið 2004 er ferð að virkjanasvæðinu við Kárahnjúka var frestað um einn dag og varð því á sama tíma og keppni í Formúlunni. Fyrir bragðið missti ég af keppninni og verndarvængur minn ekki yfir heimsmeistaranum þann daginn.

Á þessu ári sá ég fyrstu mót ársins með hálfum huga. Þegar kom að leiðinlegustu keppni ársins valdi ég að ganga fremur á fjall en að horfa á keppnina í Mónakó. Í gær var ég að mála svalahandrið heima hjá mér um eftirmiðdaginn og rétt búin að því er kvöldfréttirnar byrjuðu í útvarpinu. Þá skyndilega var sagt frá kanadíska kappakstrinum og ég hafði ekki einu sinni kveikt á sjónvarpinu.

Ég verð greinilega að setja rauða slaufu á vísifingur vinstri handar fyrir skemmtilegustu keppni ársins í Indianapolis. Og þó. Meistarinn er kominn á eftirlaun og fáu hægt að gleðjast yfir.

8. júní 2007 – Hvað er svona merkilegt við rauðhærða menn?

Egill heitir maður og er Helgason. Hann stjórnaði eitt sinn spjallþætti á Skjá einum, en var svo boðið að gera svipaðan þátt á Stöð 2. Síðan þá hefi ég ekki séð til hans í sjónvarpi. Það gerði reyndar ekkert til því ég var alls ekki sátt við efnistök hans, fannst hann dæmigerður fyrir þá menn sem vita fátt skemmtilegra en að hlusta á sjálfa sig.

Nú hefi ég frétt að hann sé hættur á Stöð 2 og ætli með þáttinn sinn til Ríkissjónvarpsins. Um leið er sagt frá því að það sé búið að loka á hann á Vísir.is. Mér þykir það miður. Ég hefði reyndar ekki vitað að hann bloggaði á Vísir.is, nema fyrir þá sök að hann miðaði upphaf bloggsins við sjálfan sig og taldi ekki með eldri bloggsamfélög, að hann miðaði allt við sjálfan sig eins og honum einum er lagið. Ég hefði helst kosið að hafa hann þarna áfram. Sjálf á ég einungis eina bloggvinkonu á Vísir.is (Blog.central frátalið).

Vísisbloggið er dálítið sérstakt bloggsamfélag. Þar er fólki skipt í háa og lága. Þar er sérstakt samfélag fyrir þá sem eru 365 þóknanlegir og svo annað fyrir okkur hin. Ég byrjaði að blogga á sínum tíma á blog.central áður en það lenti í gráðugum höndum 365 eða hvað það hét á þeim tíma. Þar var tekið fram er ég byrjaði, að hönnuðir þess og stjórnendur áskildu sér þann rétt að fjarmagna reksturinn með takmörkuðu auglýsingamagni. Það fannst mér í lagi á meðan auglýsingarnar keyrðu ekki framúr hófi. Auglýsingunum fjölgaði þó umtalsvert eftir að það lenti í höndunum á 365 eða hvað það hét á þeim tíma og brátt blikkaði það allt eins og hórhverfi í stórborg. Þegar farið var að auki að krefjast greiðslu fyrir einstöku aukaþætti eins og skoðanakannanir, klukku og fleira, gafst ég upp og snéri mér að blogspot. Reyndar held ég að þessar greiðslur fyrir aukaþætti hafi verið felldar niður mjög fljótlega.

Vegna þessara græðgissjónarmiða hjá 365 hefi ég haft allan vara á mér og haldið blogspot blogginu áfram opnu eftir að ég fór yfir á Moggabloggið ef Mogginn tæki upp á því að breyta blogginu mínu í eitt allsherjar auglýsingaskilti eins og gerðist með Vísisbloggið.

Ég skil ekki af hverju verið er að draga Egil Helgason yfir á Ríkissjónvarpið og á Moggabloggið frá 365 miðlum. Það hlýtur að vera hægt að fá einhvern skemmtilegri þáttastjórnanda sem ekki er eins sjálfhverfur og ódýrari að auki. Verst af öllu finns mér þó að það skuli eiga að skipta út Formúlunni á RÚV fyrir Egil Helgason, enda rauðir bílar ólíkt fallegri en rauðhausar.

7. júní 2007 - Du gamla. Du fria. Du fjällhöga nord.

Það verður seint talinn góður siður að sparka í liggjandi menn, ekki einu sinni Framsóknarmenn eins og einn ágætur vinur minn bar mér á brýn eftir kosningarnar í vor. Því er rangt að ganga út og öskra Fimm-núll, fimm-núll, fimm-núll. Ekki orð um það meir eða svona næstumþví.

Mér varð það fyrirmunað að sjá þennan leik sem sýndur var á einhverri sjónvarpsstöð sem ég sé aldrei og mun ekki greiða fyrir aðgang. Venjulega hefði það ekki þótt vera til neins ama, en ég viðurkenni að ég saknaði þess að hafa ekki möguleika á að sjá leikinn þegar mörkunum fóru að fjölga og hjartað hoppaði af skemmdargleði. Hvað voru þessir drengir líka að gera?

Þegar Eiður Smári hefur spilað með, hafa verið tíu í vörn og hann einn úti og nú gafst tækifæri til að láta fleiri spila. Ónei, nú var spilað með ellefu í vörn og engan frammi, eða þá gefinn boltinn á einhvern huldumann sem var í leikbanni. Mínir menn nýttu sér þetta óspart og skoruðu fimm auðveld mörk og rassskelltu Íslendingana. Ekki veit ég hvort nokkur lausn sé fólgin í að skipta um þjálfara. Ég held að það væri nær að skipta út leikmannahópnum og fá inn nýtt landslið. Ef það er ekki hægt, má þá ekki koma á fót knattspyrnukeppni á örþjóðaleikunum? Og þó, ég hefi sannfrétt að jafnvel Liechtenstein með sína þrjátíu þúsund íbúa sé búið að ná Íslandi í getu á fótboltavellinum

Annars læt ég mér úrslitin í léttu rúmi liggja og syng hástöfum Du gamla du fria undir eftirfarandi undirspili:

http://www.youtube.com/watch?v=2r3GygMCmj8&mode=related&search=

6. júní 2007 - Mitt land, Sverige

Sænsk vinkona mín sem er búsett á Íslandi og trúlofuð Íslending var hjá mér í kaffi um daginn og ég setti Alf Robertsson undir geislann og spilaði fyrir hana hið dásamlega ljóð Mitt land frá 1981. Kannski gerði ég henni óleik því hún táraðist og fékk bullandi heimþrá.

Það var kannski ekki skrýtið. Ég heyrði þetta ljóð aldrei á meðan ég bjó í Svíþjóð þótt ljóðið sé meira en aldarfjórðungs gamalt, en þegar ein vinkona mín (sjá http://pollyanna.blog.is/) sendi mér þetta ljóð, voru viðbrögð mín nánast þau sömu og þegar hin sænska vinkona mín heyrði þetta ljóð í fyrsta sinn. Til að undirstrika auðmýktina fyrir landi og þjóð enn frekar sem felast í þessu kærleiksljóði til fósturjarðarinnar, eru mjúkir tónar Du gamla du fria leiknir undir lestri ljóðsins.
Mitt land

Jag är en kran i Göteborgs frihamn en disig morgon.
Jag är en kyrkbåt vid Siljans strand.
Jag är figuren Rosenbom i flottans Karlskrona.
Jag er Bohusläns karga stenar och sand.
Jag är Riddarfjärdens klarblå vatten.
Jag är busstationen på torget i Söderhamn.
Jag är Kungsgatans blixtrande ljus om natten.
Jag är alla blommorna i Roslagens famn.
Jag är Vingas salta friska västvind.
Jag är Hälsinglands trollska susande skogar.
Jag är sommarhagens svängande trädgren.
Jag är bordet på en gammal söderkrog.
Jag är Djurgården och Brynäs på Hovet.
Jag är Thore Skogman i Malmö Folkets Park.
Jag är en badande unge på sommarlovet.
Jag är Smålands skogbevuxna mark.
Jag är eftermiddan´s Aftonblad och Expressen och kvällens Aktuellt i TV 1.
Jag är den väldiga pung på NK-stressen.
Jag är mera Värmland än en värmlänning någonsin kan bli.
Jag är midsommarstången på den gröna ängen.
Jag är adventstjärnans blekröda ljus.
Jag är Lucian med kronan och kaffe på sängen.
Jag är lördagskvällsdansen i Åmåls Folkets Hus.
Jag är midnattssolens mäktiga sken.
Jag är ett paket ifrån Ellos i Borås.
Jag är violen från bokhandeln i Flen.
Jag är stämpeluret hos Asea i Västerås.
Jag är Povel Ramel och jag är Evert Taube.
Jag är Pettersson Berger i treans kanal.
Jag är kostym från Kapp Ahl i en garderob.
Jag är Karl XVI Gustaf i Vita Havets sal.
-------
Jag älskar Mitt Land och människorna som bor där,
även om jag naturligtvis ifrågasätter ett och annat
av sådant sem händer omkring mig.
Men kärleken och känslan, för det land där jag är född och lever,
den kan ingen ta ifrån mig.
De milsvida skogarna och alla älvarna och sjöarna
och människorna ... är en del av mig.
Och människorna som bor där...Dom tror jag på
i en värld sem inte riktigt vet vad den vill.
Men jag är glad över att jag får leva och att jag får bo
i Sverige.

http://www.youtube.com/watch?v=-L4m6YTnbn8

Með þessum orðum sendi ég öllum Svíum sem og vinum sænsku þjóðarinnar hamingjuóskir með þjóðhátíðardag Svíþjóðar, Den svenska flaggans dag.

5. júní 2007 - Enn af myndinni Sjanghæjað til sjós

Ég hefi fengið nokkra gagnrýni vegna pistils míns í gær vegna myndarinnar Sjanghæjað til sjós. Því verð ég að skrifa annað pistil um sama efni. Ég vil byrja með að taka fram að ég hefi ekkert á móti því að fjallað sé um þennan þátt íslenskrar togarasögu sem fjallar um að sjanghæja menn um borð. Þvert á móti tel ég að draga þurfi þennan þátt mannlegrar lífsbaráttu fram í dagsljósið.

Ég tel bara að kvikmyndin hafi verið mjög flausturslega unnin jafnframt því að sögunni hafi ekki verið gerð nægileg skil. Það mátti gera sögunni betri skil, leggja fram heimildir, lýsa viðbjóðnum sem og skemmtilegum stundum. Það er ekki eins og að togarasagan hafi verið eintóm eymd og volæði. Það hefði mátt nota íslensk kvikmyndaatriði þar sem botnvörpuveiðar voru stundaðar í stað þess að notast við ensk atriði. Einnig hefði mátt sýna úrklippur úr blöðum eða ljósmyndir frá Adlon eða Langabar, sömuleiðis ljósmyndir af togurunum.

Mér er sagt að handritshöfundur myndarinnar, Margrét Jónasdóttir, skorti ekki þekkingu á tímabilinu. Ég er farin að efast um þekkinguna. Það má vera að hún hafi kynnt sér útgerðarsögu nýsköpunaráranna frá 1947-1970, en miðað við aldur hennar, hefur hún sennilega aldrei stigið fæti sínum um borð í nýsköpunartogara, fundið fnykinn í stórum lúkar með 24 kojum, kannski með meira og minna stækju af svita, gömlu hlandi í hálmdýnum og skorti á hreinlæti í bland við miðstöðvarkyndinguna frammí. Þegar haft er í huga að hún er fædd árið 1969 getur hún ekki hafa kynnt sér þá reynslu sem fylgir því að hafa verið í saltfisktúrunum við Vestur-Grænland þar sem ferskvatn og aðrar nauðsynjar voru af skornum skammti, þar sem áhöfnin komst ekki í bað svo vikum og jafnvel mánuðum skipti. Reyndar ekki ég heldur né Hreinn Vilhjálmsson einn viðmælendanna í þættinum sem sömuleiðis er of ungur til að hafa reynslu af þessum tíma, en hefur vafalaust mikla reynslu af manneklu sjöunda áratugarins á togurunum.

Það hefði mátt klippa í burtu sum karlagrobbsatriðin og skilja á milli saltfisktúranna við Vestur-Grænland og ísfisktúranna á Jökultungunni eða á Selvogsbankanum, fjalla um heimilisaðstæður þessara manna sem voru sjanghæjaðir til sjós. Hversu margir þessara manna sem voru sjanghæjaðir voru t.d. heimilislausir drykkjumenn? Þegar ég er að lesa um þá menn sem fórust utan við hafnir eða sökum ölvunar virtust flestir vera ókvæntir og skráðir til heimils hjá foreldrum sínum eða systkinum. Því virtust togararnir nánast eins og félagsmálastofnanir fyrir þessa harðduglegu menn. Það er af nógu að taka ef kvikmyndagerðarmenn vilja leita í stað þess að hjúpa sannleikann einhverskonar dulúð.

Þegar haft er í huga að jafn virðulegt fyrirtæki og Sagafilm stendur á bakvið þessa mynd, hefði mátt leggja örfáum krónum meira í myndina og gera hana trúverðugri. Það brást vegna flausturlegra vinnubragða höfunda myndarinnar. Það er grátlegt sökum þess að efniviður myndarinnar vakti geysimikla athygli og hefði svo sannarlega mátt gera efniviðnum hærra undir höfði.

4. júní 2007 - Sjanghæjað til sjós

Það var 22. júní 1966 sem ég hóf mína sjómennsku á nýsköpunartogara einungis 14 ára. Skipstjórinn var móðurbróðir minn Pétur Þorbjörnsson og vafalaust réði það miklu um að ég álpaðist á sjó svo snemma eða sumarið eftir 2. bekk í gagnfræðaskóla. Fáeinum árum síðar var síðasti nýsköpunartogarinn seldur í brotajárn og þar með lauk nýsköpunartímabilinu í íslenskri sjávarútvegssögu. Frændi minn sem samþykkti mig um borð til sín á bv. Jón Þorláksson sumarið 1966 lést fyrir ári síðan þann 8. júní 2006. Blessuð sé minning hans.

Ástæða þess að rifja þetta upp hér er að tilefni sjómannadags var sýnd heimildarmyndin Sjanghæjað til sjós í sjónvarpinu þar sem m.a. birtist viðtal við frænda minn heitinn og fleiri góða menn sem höfðu verið til sjós á togurum á sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar. Sjálf var ég tiltölulega stutt á gömlu síðutogurunum, líkaði illa og sneri mér fljótt að öðrum tegundum fiskveiða sem og farmennsku þar til skuttogararnir fóru að streyma til landsins.

Ég sá ýmislegt athugavert við gerð þessarar myndar þótt vissulega sé mikil þörf á því að raunveruleiki nýsköpunartogaranna komi fram í dagsljósið, ekki síst þeir erfiðleikatímar í togaraútgerð þegar menn voru sjanghæjaðir til sjós. Um leið voru frásagnir þeirra alls ekki tæmandi, ekki síst vegna vanþekkingar handritshöfundar á viðfangsefninu. Því skal tekið fram að saltfisktúrarnir við Vestur-Grænland voru að mestu eða öllu leyti bundnir við sjötta áratuginn. Þar sem um var að ræða fullvinnslu á afla, þ.e. saltfiskvinnslu um borð, þá varð hver koja að vera mönnuð. Því til viðbótar varð að skammta allt ferskvatn til þrifa og eldunar. Sömuleiðis varð að fara sparlega með öll önnur aðföng því langt var til næstu hafnar. Í þessu ljósi verður að skoða erfiðleikana við mönnun skipanna, enda gat ein veiðiferð á togara verið á við heila síldarvertíð á bát á sjötta áratugnum.

Ég held að það hafi gengið öllu betur að manna togarana á sjöunda áratugnum. Þá höfðu saltfisktúrarnir lagst af og allir togararnir nema einn komnir á ísfiskveiðar, en Narfi RE var með heilfrystitæki um borð. Jafnframt fór togurunum að fækka og áhafnirnar dreifðust á þau skip sem eftir voru. Þó þótti enn hin mest skemmtun fyrir broddborgara Reykjavíkur að aka niður á höfn og sjá þegar togararnir voru að fara út og sjá þegar verið var að smala áhöfnunum um borð, oft dauðadrukknum og sumum beint úr fangaklefa eftir drykkju landlegunnar.

Þarna brást handritshöfundum myndarinnar að skilja ekki á milli þessara tveggja erfiðleikatímabila. Annað atriði sem mér fannst athugavert var þessi skortur á íslensku myndefni til að sýna. Mestallt myndefnið annað en viðtölin, var enskt, tekið í Grimsby eða þá um borð í enskum togurum. Þetta er kannski í góðu lagi fyrir sauðsvartan almúgann sem veit ekki hvað snýr aftur eða fram á skipi, en mín kæra lesönd, það er verið að sýna þessa mynd í tilefni sjómannadags og þegar allur fiskiskipaflotinn er í höfn. Þá held ég að til sé talsvert mikið efni um lífið um borð í íslenskum nýsköpunartogurum frá sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar, oft tekið upp af Óskari Gíslasyni og Ósvaldi Knudsen. Af hverju var ekki leitað í söfn þeirra?

Um leið og ég leyfi mér að gagnrýna meðhöndlun þessa myndefnis, var full þörf á að vekja athygli á fleiri þáttum íslenskra nýsköpunartogara en áður hafa verið gerðir opinberir um leið og vaktar hafa verið upp margar spurningar um heimild til þeirra aðferða sem voru viðhafðar við mönnun togaranna.

2. júní 2007 - Snilldarlegt útspil Reynisfeðga

Fyrir allnokkrum árum var ég stödd við lagfæringar á heitavatnsborholu í Mosfellsdal er ég heyrði auglýsingu í útvarpinu. Það var verið að auglýsa útgáfudag á ónefndu vikublaði. Auglýsingin boðaði ekkert gott því ljóst var að ég var aðalumræðuefni umrædds vikublaðs á neikvæðan hátt, þó án þess að hafa tekið þátt í greininni sem auglýsingin vitnaði til.

Ég varð reið, hoppaði reyndar af bræði, hugsaði ritstjóranum og öðrum sem áttu þátt að máli þegjandi þörfina, en ákvað að sjá til hver framvinda mála yrði. Um kvöldið frétti ég meira af greininni og taldi hana vega að heiðri mínum og hugsanlega að mannorði mínu.

Daginn eftir höfðu tveir fréttamenn á sínhvoru blaðinu samband við mig og vildu fá viðbrögð mín við greininni. Ég tilkynnti þeim báðum að skaðinn væri skeður og að opinberar deilur við þessar aðstæður myndu í besta falli gera illt verra. Því ætlaði ég ekki að svara þessari grein á neinn hátt og vildi ég helst þegja hana í hel.

Það liðu einhver ár. Greinin gleymdist, deilur leystust og í dag sé ég að ég gerði hárrétt með því að svara engu og gera ekkert í bræði minni.

Einhver sá vitlausasti greiði sem Jón Helgi í Býkó gat gert Gunnari vini sínum Birgissyni var að setja tímaritið Ísafold í bann á sölustöðum sínum og reyna þannig að beita ritskoðun í þágu félagans. Með sölubanninu gaf hann Reynisfeðgum á Ísafold/Mannlífi höggstað á sér sem þeir nýttu til hins ítrasta. Skyndilega áttaði ég mig á því að þessi útgáfa af Ísafold er blað sem ég þarf að eignast. Þegar ég fór í Nóatún að versla á föstudagskvöldið var blaðið ekki fáanlegt og varð ég því að kaupa helstu nauðsynjar í Bónus, en þar var blaðið uppselt. Ég hlýt samt að ná blaðinu í einhverri sjoppu á laugardag.

Skyndilega er Ísafold orðin blað sem allir verða að eignast. Ég hefi lesið einhver blöð, ekki alltaf sammála blaðinu, ekki síst eftir að pistli sem ég sendi blaðinu sem svari við Breiðavíkuráróðrinum í vetur var nánast hafnað, en taldi samt að blaðið væri að stíga á líkþorn þjóðar sem má ekki vamm sitt vita, en með viðbrögðum sínum við banni Jóns Helga í Býkó hafa Reynisfeðgar auglýst blaðið rækilega sem og það sem miður fer í Kópavogi.

Ég bíð enn eftir gjafaeintaki af vikublaðinu forðum þar sem ég var aðalumræðuefnið.

1. júní 2007 – Horfið strætóskýli

Borgaryfirvöld í Reykjavík eru greinilega skítblönk eftir einungis ett ár við stjórn borgarinnar því þegar ég gekk heim úr vinnu á fimmtudagskvöldið reyndist biðskýlið fyrir strætisvagn S5 við Bæjarháls, rétt við bæði vinnu mína og heimili mitt, horfið og kominn staur í staðinn. Ég efast um að skýlið hafi fokið þrátt fyrir rok fimmtudagsins, enda var kominn staur á steyptri undirstöðu í staðinn sem væntanlegir strætisvagnafarþegar geta haldið sér í á meðan beðið er eftir strætisvagninum. Því leyfi ég mér að ætla að hin blönku borgaryfirvöld eigi ekki neina peninga fyrir fleiri strætisvagnaskýlum.

Í alvöru. Þessi tilraun til að drepa niður strætisvagnakerfið fyrir Árbæinn er að takast. Það var nýkomið nýtt leiðakerfi og sá ég ekki betur en að ungir sem gamlir í Árbænum tækju þessu nýja leiðakerfi feginshendi og örar hraðferðir á milli hverfisins og miðborgarinnar. Eitt fyrstu verkefna nýja borgarstjórnarmeirihlutans fyrir ári síðan var að leggja þessa leið niður.

Þessu var kröftuglega mótmælt og á endanum var leið S5 tekin aftur í gegnið, en þó með verulega færri ferðum en áður hafði verið. Sá kraftur sem fylgdi þessari leið í upphafi náðist því aldrei á þann hátt sem upphaflega var ráðgert og mun færri farþegar sem sáust bíða eftir vagninum. Nú er strætóskýlið horfið öðru sinni, greinilega til nota annars staðar og senn verður leið S5 lögð af til að tryggja enn frekar mátt bílismans í Reykjavík á kostnað almenningssamgangna, unglinga og annarra þeirra sem verða að treysta á strætisvagna til að komast leiðar sinnar.

Ætli það hafi vantað strætisvagnaskýli við Máshóla í Breiðholti?