22. október 2006 - Af kriegsminister Bjarnason

Geiri harði kvartaði hástöfum undan stjórnarandstöðunni sem vildi koma höggi á Björn Bjarnason kriegsminister á fundi í Valhöll í gær. Ekki vildi hann þó meina að stjúpsonurinn ætti einhvern þátt í þessari rógsherferð á hendur stríðsmálaráðherranum.

Ég get alveg fullvissað Geir um að stjórnarandstaðan er alsaklaus af rógi á hendur Birni Bjarnasyni. Honum hefur tekist að rýja sjálfan sig trausti alveg aleinn og án stuðnings annarra en aðmíráls Lárussonar og FBI sjéffans Jóhannesen. Það var Björn sjálfur sem vildi stofna hér her og leyniþjónustu og njósnadeild og auka hér á hatur og viðsjár og það hefur enginn lagt honum þessar tillögur í munn nema hann sjálfur.

Björn Bjarnason verður því sjálfur að skammast sín og getur ekki kennt neinum öðrum um slíkt.

-----oOo-----

Nýju vélarnar tvær á Hellisheiði voru gangsettar og vígðar í gær við hátíðlega athöfn. Ég komst ekki, enda dauðþreytt eftir að hafa vakað yfir þeim í gangi alla nóttina á undan sem og öðrum þeim gufuhverflum sem tilheyra rafmagnsframleiðslu Orkuveitunnar. Ég er ekki einu sinni viss um að þær hafi verið stöðvaðar til að Gulli litli og Geiri harði fengju að ræsa þær að nýju eða hvort þeir hafi bara ræst þær í plati.

-----oOo-----

Eftir að hafa unnið tvær viðureignir í röð töpuðu hetjurnar í Halifaxhreppi leik í kvenfélagsdeildinni á laugardaginn og eru því enn rétt ofan við rauða strikið sem skilur á milli feigs og ófeigs. Hetjurnar í stórborginni þarna rétt hjá og sem kenna sig við gamla liðið sem var selt til Ameríku, héldu hinsvegar áfram sigurgöngu sinni og eru nú með 45 stig eftir 16 viðureignir í ensku Vestfjarðadeildinni

21. október 2006 – Bloggleti

Ég þjáist af alvarlegri bloggleti. Ég nenni ekki að skrifa og ég nenni ekki að gera neitt nema hanga á þessari blessaðri vakt minni og fylgjast með sex gufuhverflum samtals rúmlega 200 MW auk þess að halda yl á Reykvíkingum og nærsveitungum, útvega þeim nægt vatn og koma kúknum fyrir kattarnef.

Kannski er eðlilegt að ég bloggi ekki í kvöld. Það er vart tími til þess.

-----oOo-----

Á mínum yngri árum hófst hvalvertíðin oftast að kvöldi sjómannadags og lauk áður en skólarnir byrjuðu að hausti. Nýhafin hvalvertíð hófst eftir miðjan október um svipað leyti og síðasta stórhvelið er farið suður um höfin. Ætli þetta leyfi sé kosningabragð?

20. október 2006 – Hækkun á hraðakstursskatti

Í kjölfar umræðu um glæfraakstur, hefur Sturla Böðvarsson samgönguráðherra ákveðið að hækka sektir vegna hraðaksturs og fjölga hraðamyndavélum auk einhverra aukarefsinga til handa þeim ökumönnum sem eru undir tvítugu. Honum finnst þetta vafalaust ógurlega sniðugt, en þessar aðgerðir Sturlu munu ekki hafa nein áhrif á umferðaröryggi. Þetta verður einungis hækkun á innheimtu ríkissjóðs vegna minniháttar hraðaksturs og verður gjörsamlega misheppnað nema fyrir ríkissjóð. Ef marka má fréttir af umræðum á Alþingi, má ætla að sektir fyrir að flýta sér upp í 70 km hraða á hinum nýja kafla Hringbrautarinnar fari úr 15.000 krónum í 25-30.000, en þar safnar ríkissjóður sektum með hjálp myndavélar. Slíkt mun einvörðungu skapa óánægju og þverrandi virðingu fyrir löggæslunni í borginni.

Til þess að ná virkilega fram bættu umferðaröryggi með refsingum, þarf að beita annars konar úrræðum. Þegar unglingar eru í kappakstri, kannski á tvöföldum hámarkshraða eða meira, þá þarf lögreglan að hafa heimild til að draga þá fyrir dómara og dæma til betrunarvistar. Hækkun sektar mun ekki hafa neitt að segja, því oft er hinn ungi ökumaður á rándýrum sportbíl sem hann fékk í afmælisgjöf á 17 ára afmælinu frá foreldrum sem vaða í peningum og veit ég nýleg dæmi um slíka unglinga sem eyðilögðu bílana með sorglegum afleiðingum.Valdi ökumaður sem grunaður er um ofsaakstur eða akstur undir áhrifum banaslysi, þarf að vera hægt að úrskurða hann í gæsluvarðhald uns málið er upplýst og sömuleiðis má velta fyrir sér hvort ekki sé ástæða til fangelsisdóms við slíkar aðstæður. Margt annað er hægt að gera, en í guðanna bænum, ekki hækka sektirnar fyrir að rétt skríða yfir sektarmörkin. Þeir sem stunda kappakstur á götunum munu einungis líta á þær sem minniháttar fórnarkostnað.

Svo má alveg bæta ökukennsluna hér á landi og kenna nýjum ökunemendum að nota stefnuljós og öryggisbelti.

-----oOo-----

Ég var að skoða nýjar myndir af hinni nýju Estelle Mærsk, systurskipi Emmu Mærsk á netinu. Ég bara get ekki annað en haldið áfram að dást að þessum nýju risaskipum:

http://www.fyens.dk/modules/xphoto/slideshow.php?slideshowid=146802

19. október 2006 – 2. kafli - Í tilefni af mótmælum ......

.....Breta og Bandaríkjamanna gegn hvalveiðum Íslendinga og frétt Ríkisútvarpsins um sama efni sem birst hefur á vefnum, sendi ég hér með út mína opinberu yfirlýsingu:

Hér með lýsi ég yfir megnustu óánægju minni með mannaveiðar Breta og Bandaríkjamanna í Írak og Afganistan. Afstaða Breta og Bandaríkjamanna er óútskýranleg og óafsakanleg. Alþjóðasamfélagið er í uppnámi yfir svona smánarlegu broti gegn alþjóðlegum mannréttindasáttmálum. Engar forsendur eru fyrir þessari ákvörðun um áframhaldandi veiðar. Bretar og Bandaríkjamenn geta ekki einu sinni selt kjötið sem fæst af þessum mannaveiðum.

Er ekki kominn tími til fyrir Breta og Bandaríkjamenn að mótmæla einhverju öðru en hófsamri nýtingu sjávarafurða í Norður-Atlantshafi?

19. október 2006 – Vesalings Björn

Björn Bjarnason minnst þess örugglega enn þegar Heimdellingar og aðrir ungir Sjálfstæðismenn studdu flokkinn gegn verkamönnum á Austurvelli 30. mars 1949. Þeir mættu þá að Alþingishúsinu með hjálma og kylfur að vopni eins og reiðubúnir til harðvítugra átaka ef verkamenn ætluðu sér að grýta Alþingishúsið með smásteinum. Nú hafa hægrisinnaðir sagnfræðingar ákveðið að árás vopnaðra Heimdellinganna sé vörn gegn vopnuðum verkamönnum sem vopnuðust því sem hendi var næst er á þá var ráðist, steinhleðslunum af Austurvelli.

57 árum eftir þennan atburð bregður svo við að þegar maðurinn sem vill ganga í fótspor Rumsfeld og Bush fer fram á stuðning Heimdallar og annarra ungra Sjálfstæðismanna við fyrirætlanir sínar um persónunjósnir, segja þeir stopp. Hingað og ekki lengra. Það ber að fagna afstöðu ungra Sjálfstæðismanna til hugmynda Björns Bjarnasonar og eru þeir menn að meiri vegna þessarar afstöðu sinnar.

18. október 2006 – 3. kafli – Afnotagjöldin

Ég var að ræða við mann einn í dag sem var í heimsókn hjá okkur í vinnunni og bárust afsagnir sænskra ráðherra í tal vegna svartra launagreiðslna og gleymsku á greiðslu afnotagjalda. Maðurinn taldi sig vera kunnugan innheimtukerfi Ríkisútvarpsins og fullyrti að margir svokallaðir framámenn í íslensku þjóðfélagi greiddu aldrei afnotagjöldin og kæmust upp með slíkt.

Það væri fróðlegt að heyra álit innvígðra í kerfi Ríkisútvarpsins á þessari fullyrðingu mannsins. Ég get auðvitað ekki gefið upp nafn hans fremur en Jón Baldvin og Árni gefa upp nafn dularfulla litla símamannsins.

18. október 2006 – 2. kafli - Prófkjörsraunir Kókómó

Ágætur fyrrum skipsfélagi minn af þremur skipum, Jóhann Páll Símonarson að nafni, bauð sig fram í níunda sæti í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins fyrir síðustu borgarstjórnarkosningar ef mig misminnir ekki. Ekki reið hann feitum hval frá prófkjörinu, því hann hafnaði í fjórtánda sæti. Í framhaldinu var honum hafnað af framboðslista Sjálfstæðisflokksins, en fékk sæti sem varamaður í stjórn Faxaflóahafna í sárabætur. Þótt mér þyki þetta lítil umbun fyrir gamlan sjójaxl, er ég sannfærð um að Jói standi sig ágætlega í varastjórn Faxaflóahafna, enda vanur að fást við öryggismál sjómanna og sjálfur fórnarlamb vinnuslyss á sjó.

Enn og aftur er Jói kominn í prófkjör, nú til sjötta sætis í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík. Um leið er skarð fyrir skildi þar sem fyrrverandi formaðurinn hans hættir á Alþingi í vor. Efa ég ekki að Jói láti sig dreyma um sæti Guðmundar Hallvarðssonar á Alþingi. Þótt Jói sé orðinn virðulegra 55 ára gamall og því ekki með legvatnið í hárinu eins og sumir mótframbjóðendur hans, óttast ég að fara muni fyrir honum á sama hátt og fyrrum, enda maðurinn skapstór og ákveðinn í skoðunum, hvort sem skoðanir hans eiga rétt á sér eður ei.

18. október 2006 – Hvalveiðar

Þá er fyrsti hvalbáturinn farinn til veiða eftir að hafa verið bundinn við bryggju síðan 1989. Ég viðurkenni fúslega að ég er með klofinn huga í þessu máli. Það hefur tekist að byggja upp mjög öfluga hvalastofna á liðnum áratugum og þeir eru löngu hættir að að vera í útrýmingarhættu, þá sérstaklega smáhveli. Um leið verður að taka tillit til þess að búið er að byggja upp mjög öfluga ferðaþjónustu um hvalaskoðun og vafamál hvort ekki sé verið að rústa því sem þegar er búið að byggja upp.

Ekki vil ég trúa því að allir útlendingar séu svo vitlausir að þeir láti alltof hófsamar veiðar stjórna því hvert þeir fara í sumarfrí. Þeir útlendingar sem láta hvalveiðarnar hafa áhrif á ferðavenjur sínar, eiga ekki skilið að koma til Íslands, enda munu þeir bara hafa allt á hornum sér, eins og lítil sæt álver svo notuð séu orð Kolbrúnar Halldórsdóttur og litlar sætar stíflur, byggðar af Kínverjum og Portúgölum lengst frá mannabyggðum.

Það var samt gaman að sjá gamlan skólafélaga í sjónvarpsfréttum á þriðjudagskvöldið þar sem hann var að koma gömlu gufuvélinni í Hval 9 í gang eftir öll þessi ár.

17. október 2006 - Haustkvöld.

Ég nennti engu á mánudagskvöldið. Naut þess að sitja með kisurnar mínar tvær yfir sjónvarpinu og síðan góðri bók. Rétt eins og aðrar bækur sömu tegundar, fjallar hún um ástir og framhjáhald og kynlíf og önnur skemmtileg ævintýri í lífinu, en einnig sjálfan dauðann. Bókin er nýkomin út og heitir Ættir Þingeyinga og er 14. bindið í ritröðinni. Bókin er talin vera nokkuð góð, því vinkona mín norður í landi er búin að lesa hana og fann einungis eina smávillu við fyrstu lesningu bókarinnar. Slíkt er talið mikið gæðamerki.

-----oOo-----

Amrískir dátar og leyniher Björns Bjarnasonar réðust gegn hryðjuverkamönnum í Hvalfirði á mánudaginn. Mér dettur bara í hug þegar öll þess læti eru í dómsmálaráðherranum, hvort ekki sé löngu tímabært að segja upp hinum nýja varnarsamningi og ganga með hraði úr Nató og setja manninn á hjúkrunarheimili fyrir einstaklinga sem festust í kaldastríðshugsunarhætti?

16. október 2006 – Samsæri um skáborun

Síðastliðinn föstudag gerði ég athugasemdir við orð Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur þess efnis að hún vildi að Innstidalur yrði tekinn af listanum yfir hugsanleg virkjanasvæði. Hér með tek ég orð mín aftur, því nú veit ég betur.

Með nýjustu bortækni er óþarfi að leggja pípulagnir um Innstadal þveran og endilangan með tilheyrandi borholum, gufustrókum og hávaða. Borholurnar á Skarðsmýrarfjalli geta hvort eð er borað á ská. Ef búið er að bora 3000 metra djúpar holur á ská, næst gufan undan Innstadal án þess að hreyfa þurfi við dalnum sjálfum. Þarna var Solla sniðug. Gaf loforð sem auðvelt er að efna án þess að draga úr öðrum möguleikum. Þetta myndu sumir kalla samsæri með starfsfólki Jarðborana.

Þá má velta öðru fyrir sér. Þegar Norðlingaöldustífla ver gerð, var eitt helsta kvörtunarmál virkjunarandstæðinga að þar væri verið að eyðileggja dýrmæt jarðhitasvæði. Með skáborunum sömu gerðar og framkvæmdar eru á Skarðsmýrarfjalli , má einnig bora á bökkum hins nýja Norðlingaöldulóns. Ég er þó hrædd um að fljótlega yrði kvartað yfir sjónmengun vegna mannvirkjagerðar á hálendinu ef slíkt yrði gert og þá væntanlega slíkt ramakvein að mótmæli vegna Kárahnjúkavirkjunar yrðu sem hjáróma rödd í samanburði.

-----oOo-----

Þá hafa fyrstu leitarflokkarnir vegna týndra rjúpnaskytta farið til leitar þetta haustið!

15. október 2006 – Elvis endurborinn?

Ég var á árshátíð á laugardagskvöldið. Orkuveita Reykjavíkur fagnaði enn einu árinu í rekstrinum og skemmti starfsfólkið sér saman við gleði og söng. Það fór ekkert á milli mála hver sló í gegn á þessari árshátíð, því með einu skemmtiatriðinu birtist skyndilega Elvis sjálfur á dansgólfinu, söng einn sinna velþekktu slagara og var auðvitað þakkað með dynjandi lófaklappi. Það hefði mátt ætla að hér væri Elvis endurborinn ef ekki fyrir mjög svo áberandi hökuskarð Guðmundar Þóroddssonar forstjóra Orkuveitunnar sem þarna var komið á Elvis sjálfan. Með þessu tiltæki hefur forstjórinn sýnt svo ekki verður um villst, að hæfileikarnir eru víðar en á stjórnunarsviði.

Það er svo hreinn áróður og ítrasta neikvæðni hjá einum starfsmanninum sem hélt því fram, að sennilega hefði þurft þrjá menn til að slíta latexgallann utan af forstjóranum að sýningunni lokinni, því eins og allir geta séð, þá var hann ekki í latexgalla.

Rétt eins og með aðrar myndir sem ég set inn á síðuna, þarf að klikka á myndina til að fá hana upp í réttri stærð.

-----oOo-----

Bæði liðin mín í enska boltanum unnu leiki sína um helgina. Halifaxhreppur vann naumlega ótemjurnar í Tamworth og er sem stendur fyrir ofan hættumörkin.

Sameining Mannshestahrepps gerði þó betur, enda enn í rusli eftir tapið um daginn og ákveðnir í að sýna hvað í þeim býr í ensku Vestfjarðadeildinni. Þeir möluðu stórliðið Squires Gate með átta mörkum gegn engu og eru langt komnir með að sigra níundu deildina þótt enn sé keppnistímabilið ekki hálfnað. Eins og allir muna unnu þeir tíundu og neðstu deild síðasta vor, eftir fyrsta keppnisár sitt, en liðið var stofnað í maí 2005 eftir yfirtöku einhvers amríkana að nafni Malcolm Glazer á gamla móðurfélaginu, Sameinuðum Mannshestum.

-----oOo-----

Nú má blessuð rjúpan fara að vara sig. Óhræsið er ekki langt undan.

14. október 2006 – Hugverkastuldur og Valgerður valkyrja

Ég var búin að semja þennan líka fína pistil um hið nýja Friðarfélag Reykjavíkur og átti einungis eftir að setja það á netið, en þá kom í ljós að einhver hafði hermt eftir Glanna glæp og stolið frá mér óbirtu hugverkinu. Ég varð því að leggja höfuðið í bleyti og semja nýjan pistil í hvelli.

-----oOo-----

Um daginn fóru Geiri harði og Valgerður valkyrja vestur um haf til að grátbiðja George Dobbljú Bush um hervernd gegn hinum vondu kommúnistum sem virðast vaða um allt á skítugum strigaskóm. Daginn eftir fengu þeir loks áheyrn hjá Hennar hátign Condólessunni. Í fréttum þá um kvöldið sást í fleiri hausa en einvörðungu þau tvö, því myndavélarnar námu Kriegsminister Bjarnason, Überadmiral Lárusson og Security Police Officer Johannessen á bakvið, parinu til varnar. Með þessa þrjá Birni að baki gekk fljótt og vel að samþykkja hervernd fyrir Ísland og vart hafði blekið þornað á pappírunum er tilkynnt var að öflugt innrásarskip yrði sent til Íslands hið bráðasta til að taka þátt í vörnum landsins uns Kriegsminister kæmi aftur til landsins.

Daginn eftir var Valgerður valkyrja komin heim aftur til að taka þátt í gleðinni við komu herskipsins, enda nóg að gera í bænum, þegar 1100 kvenmannslausir dátar eru á leiðinni í bæinn. Í viðtali við sjónvarpið viðurkenndi hún svo að vafasamt hefði verið að styðja árásina á Írak, en neitaði þó alfarið að draga til baka stuðninginn við innrásina.

Þurfum við virkilega að bíða í hálft ár til viðbótar með að draga stríðsyfirlýsingar Davíðs og Halldórs til baka?

13. október 2006 – 2. kafli – Af hverju Innstidalur?

Ingibjörg Sólrún hefur lagt til að þrjú svæði sem áður höfðu verið sett á lista sem vænlegir virkjanakostir, skuli tekin út af listanum, þ.e. Brennisteinsfjöll, Innstidalur og Villinganes. Ekki ætla ég að leggja eigið mat á Villinganes, læt Skagfirðinga um það atriði þótt ég sé hlynnt vatnsaflsvirkjunum umfram gufuaflsvirkjanir. Þá eru Brennisteinsfjöll senn einasta lítt kannaða svæðið á Reykjanesi og göngufólki til ánægju sem skemmtilegt útivistarsvæði í næsta nágrenni höfuðborgarsvæðisins, en geta farið til fjandans í næsta eldgosi.


Þriðja svæðið sem Ingibjörg nefndi er Innstidalur. Er það ekki dálítið of seint að ætla sér að friða Innstadal? Innstidalur er vissulega bæði grænn og fagur innan um stórbrotna náttúru Hengilssvæðisins, en til þess að komast í Innstadal verður að fara gangandi frá virkjanasvæðinu við Kolviðarhól eða þá akandi á jeppa frá virkjanasvæðinu við Orrustuhólshraun. Þegar dvalið er í Innstadal er hægt að njóta útsýnisins til suðurs, upp til virkjanasvæðisins á Skarðsmýrarfjalli. Semsagt, allt svæðið sundurborað og pípuvætt nema þessi eina litla vin í eyðimörkinni sem er eins og grasblettur í miðju iðnaðarhverfi.
Seinni myndin er tekin frá virkjanasvæðinu á Skarðsmýrarfjalli niður í Innstadal.

13. október 2006 – Lítil sæt 120.000 tonna álverksmiðja?

“Allir á Austfjörðum voru að vonast eftir lítilli sætri 120.000 tonna álverksmiðju, ekki 460.000 tonna álverksmiðju,” sagði Kolbún Halldórsdóttir á Alþingi á fimmtudag er hún skammaðist yfir virkjanaframkvæmdum eystra í kjölfar ræðu Arnbjargar Sveinsdóttur um aukna ferðamennsku eystra í kjölfar virkjanaframkvæmda. Ég verð að viðurkenna að ég hefi aldrei séð fallega álverksmiðju, en þótt mér þyki svona verksmiðjur ljótar, má Kolbrún Halldórsdóttir hafa aðra skoðun á fegurðinni. Ég viðurkenni reyndar, að úr fjarlægð slær fallegum ljósbláum lit á álver Norðuráls á Grundartanga og er það vel, annað en sótsvört járnblendiverksmiðjan í næsta nágrenni.

Ég efa það ekki að Kolbrúnu gekk gott eitt til með orðum sínum á Alþingi og vill hún hag þjóðarinnar sem bestan. Því óska ég henni þess að draumaverksmiðjan hennar megi rísa, hvort heldur er í Helguvík eða á Húsavík.

-----oOo-----

Jón Baldvin Hannibalsson hefur löngum þótt gleðimaður hinn mesti og hefur sjaldan fúlsað við guðaveigum, séu þær í boði. Ég var á fundi í kvöld og eftir fundinn var slegið á létta strengi. Þar hafði einn fundargesta það eftir ónefndum fréttamanni, að ólíklegt hefði verið að sími Jóns Baldvins hefði verið hleraður, því eins og haft var eftir fréttamanninum:
Hver hefði nennt að hlusta á drykkjusönginn?

Mín reynsla af ætluðum símahlerunum frá þeim tíma er ég starfaði fyrir Samtök herstöðvaandstæðinga á áttunda áratugnum er hinsvegar mjög áþekk þeirri sem Magnús Skarphéðinsson lýsti í Kastljósi kvöldsins, þótt aldrei kæmist ég að neinum ríkisleyndarmálum í gegnum síma SHA.

-----oOo-----

Þegar fólk þjáist af jafnmikilli athyglissýki og ég, er alltaf gaman að sjá að fylgst er með mér, samanber Hive notandann sem setti inn komment hjá mér síðustu nótt. Á fimmtudagskvöldið var eftirlit hans með mér á þennan veg:

Returning Visits ...........15
Visit Length.................... 4 hours 50 mins 41 secs

12. október 2006 – Af leiðtogafundum og varnarmálum

Fyrir sléttum tuttugu árum síðan var ég á sjó og slapp við allt umstangið, öryggiseftirlitið og umferðarteppurnar sem fylgdu fundi þeirra kumpána Reagans og Gorbatsjovs. Um leið var gaman að fylgjast með fréttum af þessum fundi úr fjarlægð, en við komum til Englands þessa helgi á honum Álafossi í hefðbundinni áætlunarferð okkar til hafna við Norðursjó. Fréttirnar af þeim félögum, eða réttara sagt, ekkifréttirnar, sýndu svo ekki var um villst hve margar fréttir eru einskis nýtar og í besta falli yfirborðskenndar. Þarna foru heilu fréttatímarnir í að sýna einn hurðahún og bresku blöðin rifjuðu upp gamlar draugasögur frá tíma fulltrúa ensku krúnunnar í Höfða. Síðan þá hefi ég ávallt sett ákveðinn fyrirvara við fréttir af pólitík.

-----oOo-----

Þríhöfða þurs íslensku ríkisstjórnarinnar fékk loksins áheyrn hjá Condólessunni í gær vestur í Washington og eftir stuttan fund var skrifað undir eitthvað sem vonandi er ekki neitt og einskis nýtur pappír. Verra þótti mér þó að heyra að Björn Bond Bjarnason dró Geira Harða og Völu valkyrju með sér í heimsókn til stríðsglæpamannsins Donald Rumsfeld og hét hann þeim því að kasta nokkrum sprengjum á Ísland í varnarskyni næsta ár og varð þá Björn Bond voða glaður. Ég vona að Donald verði ekki maður til að framkvæma hótun sína.

-----oOo-----

Strákarnir okkar unnu litla Ísland í fótboltaleik á miðvikudagskvöldið og kom það engum á óvart, enda “varnarliðið” farið úr landi. Ég skil þó ekki af hverju þurfti að sleppa úr heilu dagskrárliðunum í sjónvarpinu. Vafalaust hafa þeir félagar Sigmar og Þórhallur verið uppteknir við að horfa á sæta stráka í nælonbrókum hlaupandi á eftir bolta og hverjum öðrum og faðmast og kyssast í hvert sinn sem mark var skorað. Svo sætt. :)

11. október 2006 – 2. kafli - Upphitun fyrir herskipið?

Eins og öllum stelpum, sumum strákum líka, ætti að vera kunnugt núna, er herskip með 1100 stráka um borð á leið til landsins til þátttöku í félagslegum tengslaverkefnum. Örlítill forsmekkur verður að þessu í kvöld, en hið djarfa landslið Svíþjóðar ætlar að bursta Ísland á Laugardalsvelli í kvöld og aldrei að vita nema einhver verði heppin eftir leikinn, því ekki fara strákarnir okkar heim til Sverige fyrr en í fyrramálið og vart munu þeir þurfa að sofa á köldum beddum í nótt. Ég vil taka það fram að það þýðir ekkert fyrir Pollý og Sigmar að mæta á völlinn eða ætla sér að leggja snörur sínar fyrir stóru ástina úr Rassenal, því hann er meiddur og er ekki með.

Þannig að þér er alveg óhætt að senda út Kastljós í kvöld Sigmar minn.

11. október 2006 – Rææææs stelpur, SKIIIIIP!

Vestur í Washington sitja forsætisráðherra og utanríkisráðherra íslensku þjóðarinnar á rúmstokk sínum og bíða þess að utanríkisráðherra Bandaríkjanna þóknist að taka í hendina á þeim. Hún má ekki vera að því eins og er sökum mikilla anna við að bjarga heiminum frá hinum vondu kommúnistum í Norður-Kóreu. Því verða aumustu þjónar Condolessu að bíða auðmjúkir uns henni þóknast að veita þeim stutt viðtal.

Verndarar vorir eru þó ekki alveg búnir að gleyma okkur, því nú stefnir bandaríska herskipið Wasp til Íslands eftir hetjulega baráttu áhafnarinnar við frelsun írösku þjóðarinnar frá Saddam Hussein og síðan björgun ísraelsku þjóðarinnar frá Hisbollah. Með kurteisisheimsókninni ætla þeir að sýna okkur vesælum, að þeir verði fljótir til svara ætli vondir karlar eins og Steingrímur Sigfússon að ibba gogg gegn hinu ameríska almætti. Ekki verður viðvera skipsins í Reykjavík neitt slor því samkvæmt Vísi mun 1100 manna áhöfn skipsins fá landgönguleyfi og taka þátt í félagslegum tengslaverkefnum. Ekki er þess getið í fréttatilkynningu hvort ætlunin sé að dreifa lífsýnum um höfuðborgina, en miðað við 66 ára dugnað bandarískra verndara við slíkt, mun það efalaust vera hluti gleðileiksins og verndarstefnu bandarískra stjórnvalda, eða eins og skáldið sagði hér fyrr á árum:

Er rússneskir dónar með rassaköst skeiða
og ræna og drepa og nauðga og meiða.
Þá bjargast hin íslenska alþýðupíka
því amríski herinn mun vernd´ana líka.
Ó hó, aldrei að víkja.

P.s. Þess er getið í fréttatilkynningu í Morgunblaðinu, að ef vélar skipsins yrðu notaðar til rafmagnsframleiðslu, myndu þær duga 160.000 íbúa borg. Hrædd er ég um að þá þyrftu viðkomandi borgarbúar að spara rafmagnið því hinir 160.000 íbúar Reykjavíkur og nágrennis fara lengstum með meira rafmagn en það sem vélar skipsins geta framleitt, eða allt að 170 megavöttum, en afl aðalvéla skipsins er einungis 103 megavött.

10. október 2006 – 2. kafli – Af flugslysi í Noregi

Ég fór að velta fyrir mér þessu flugslysi í Noregi í morgun þar sem fjórir menn fórust, blessuð sé minning þeirra.

Þetta er samskonar vél eða hugsanlega sama vél og ég fór með til Egilsstaða á dögunum og hrósaði í hástert fyrir hraða, en hún var þriðjungi styttri tíma á leiðinni en gömlu Fokker druslurnar hjá Flugfélagi Íslands. Fokkerarnir hafa þó eitt framyfir þessa vél, að þeir eru ekki eins þröngsetnir og þessi vél sem er af gerðinni British Aerospace BAe 146-200, enda búið að bæta aukasætaröð í færeysku vélarnar frá því sem upphaflega var áætlað. Það eru sex sæti á breiddina í færeysku útgáfunni, en fimm annars. Ég verð að viðurkenna að ég vil heldur vera þriðjungi lengur, en að komast ekki alla leið í heilu lagi.

Annars kýs ég oftast að fara á milli staða á bílnum sé þess kostur, því þá ræð ég sjálf mínum ferðahraða og get notið þess sem Ísland hefur upp á að bjóða.

10. október 2006 - Um öryggis- og greiningarþjónustu

Steingrímur Jóhann Sigfússon fór mikinn á Alþingi í gær og vildi fá að vita nánar um leyniþjónustustarfsemi þá sem rætt rætt hefur verið um og átti sér stað á Íslandi. Meðal annars vildi hann fá að vita hvort hann hefði sjálfur verið undir smásjá Leyniþjónustu Sjálfstæðisflokksins.

Ég er ekki viss um hvort einvörðungu hafi verið um að ræða leyniþjónustu Flokksins. Það er talið að á vegum Upplýsingarþjónustu Bandaríkjanna hafi verið rekin umfangsmikil njósnastarfsemi hér á landi og slík starfsemi getur ekki gengið nema innfæddir séu með í ráðum. Því hefur verið eðlilegast að leitað hafi verið til hægri öfgamanna til liðsinnis Bandaríkjamönnum í þessum efnum og þá væntanleg flokksbundinna Sjálfstæðismanna. Vafalaust hefur Steingrímur J. verið kannaður rækilega rétt eins og við hin sem vorum blásaklaus af öðru en að rölta Keflavíkurgöngur og veifa kröfuspjöldum gegn heimsvaldastefnunni í þágu friðar þótt Mogginn segi annað.

Björn Bjarnason harðneitaði öllu samsæri um njósnir á undanförnum árum, reyndi að eyða samsæriskenningum Steingríms með stælum, en síðan beit hann höfuðið af skömminni með því að leggja fram til kynningar á Alþingi, tillögur um löggildingu persónunjósnadeildar innan embættis Ríkislögreglustjóra undir heitinu Öryggis- og greiningardeild Ríkislögreglustjóra. Er maðurinn gjörsamlega genginn af göflunum?

Það verður gott að losna við þennan hættulega öfgamann, sömu gerðar og George Dobbljú Bush, af Alþingi. Hann er hættulegur öryggi þjóðarinnar með þessum öfgum sínum og megi hann hætta sem fyrst áður en illa fer.

-----oOo-----

Ekkjan Yoko Ono fann réttan stað stað fyrir ljósatyppið sitt í Viðey í gær. Roger Waters þarf ekkert að leita, því vonandi mun Múrinn (The Wall) liggja umhverfis ljósatyppið og hylja það. Ég bíð þess nú að Ástþór Magnússon finni stað í grenndinni fyrir merki samtakanna Friður 2000.

9. október 2006 - Af ljósatyppi í Viðey

Það getur vel verið að Stefáni Jóni Hafstein finnist sniðugt að reisa ljósatyppi úti í Viðey. Mér finnst það ekkert sniðugt. Ég held að það sé verið að gera Reykvíkinga að ginnungafíflum því Yoko Ono gefur bara hugmynd, en Reykvíkingar eiga að borga. Á síðastliðnu vori lagði ég það til að að Múr sömu gerðar og Roger Waters sá fyrir sér er hann samdi tónverkið The Wall, verði reistur umhverfis ljósatyppið svo múrinn geti kallast á við ljósatyppið í stað þess að þurfa að kalla á borgarfulltrúann á fastalandinu. Ég er enn sömu skoðunar.

Fjölmiðlar gerðu að því skóna í gær að Yoko Ono sem sögð er gefa hugmyndina að þessu typpi sé mikill listamaður. Ég veit það ekki. Hið einasta sem veitti henni frægð var hjónaband hennar og Johns Lennon, en löngum hefur verið um það deilt hvort það hjónaband hafi verið farsælt tónlistarlega eður ei. Eitt er þó víst, að Yoko Ono hefur tekist að hafa borgarfulltrúa Reykjavíkur að fíflum og það eitt er afrek sem lengi verður í minnum haft.

Þá veit ég ekki hvort Lennon heitinn sem hefði átt afmæli í dag, muni snúa sér við í gröf sinni þegar hann heyrir af fíflalátum frúarinnar.

-----oOo-----

Loks er bannað að tala illa um íslenska landsliðið í fótbolta eða slæmt gengi Kimi Raikkonen í sparaksturskeppninni, enda hvorir tveggja lúserar.

8. október 2006 - Næstibar

Það greip mig einhver ósjálfráð löngun til að fara út á lífið á föstudagskvöldið eftir að hafa verið í tuttugu ára afmæli þess ágæta fyrirtækis Barnasmiðjunnar, en hún er í eigu vina minna síðan 1982, þeirra Elínar og Krumma. Ég hafði hugsað mér að fara með strætisvagni til Reykjavíkur, en vinkonu minni sem ákvað að koma með fannst miklu betra að láta dóttur sína með glænýtt bílpróf skutla okkur í bæinn. Fyrir bragðið komum við ekki í bæinn fyrr en komið var nokkuð framyfir miðnætti og héldum beint á Næstabar.

Af einhverjum ástæðum fannst mér meira reykt þar en endranær. Ég settist um tíma við borð hjá fólki sem allt keðjureykti og var ég brátt orðin eins og reykt lambakjöt. Þrátt fyrir þetta var mikið af gamla góða liðinu á kránni, þótt fáir væru bloggararnir á staðnum eins og ég hafði þó gert mér vonir um að hitta. Þó vantaði slatta af gömlum baráttufélögum, t.d. var Birna ekki á staðnum og sömuleiðis vantaði Djúsa. Á næsta borði sat Kolbeinn, en ég þekki hann ekki persónulega. Við borðið okkar sat Hildur Helga Sigurðardóttir og áttu hún og Dagbjört margt sameiginlegt af lífsreynslu, enda hafa báðar búið langdvölum í Englandi. Guðrún Ögmundsdóttir alþingismaður kom ásamt eiginmanni á Næstabar og eins skemmtileg og jákvæð og endranær. Sömu sögu var að segja af Susönnu Svavarsdóttur blaðakonu, Guðrúnu Gísladóttur og Unni Ösp Stefánsdóttur leikkonum. Semsagt velheppnað kvöld.

-----oOo-----

Allt fór í vaskinn í ensku knattspyrnunni í gær. Að vísu tókst spútnikliðinu Sameingu mannshestanna að mala eitthvert lið sem ég kann ekki að nefna í vasabikarnum, en Halifaxhreppur tapaði að venju í kvenfélagsdeildinni. Ég er farin að hafa áhyggjur af þeim. Við sjáum hvernig fer að viku liðinni.

7. október 2006 – Um bókstafstrú

Í gær var mér borin á brýn bókstafstrú í athugasemdum við blogg dagsins. Það kom mér á óvart því ég vissi ekki til að friðarvilji teldist til bókstafstrúar. Ég ætla þó ekki að neita þeim möguleika að til sé einhversstaðar þykkur doðrantur sem lýsir friði og sem umræddur höfundur athugasemda telur að skoðun mín samrýmist. Ef umrædd bók er til, þá hlýt ég að vera bókstafstrúar, því eins og ég hefi sagt oft áður, þá eru skoðanir mínar á dauðarefsingum og styrjöldum ekki til sölu. Skiptir þá engu hvort einhver er drepinn með sprautunál, hengdur eða kjarnorkusprengju hent á borgina sem hann býr.

Samt efast ég um að umræddur höfundur athugasemda hafi hugleitt þann möguleika að einhverjir geti verið friðarsinnar. Af fyrri kynnum af manninum veit ég að hann er fylgjandi heimsvaldastefnu Bandaríkjanna og álítur að allt það fólk sem ekki fylgir sömu heimsvaldastefnu séu fylgjandi andstæðri heimsvaldastefnu, heimsvaldastefnu Sovétríkjann á meðan hún var og hét og síðan árásarstefnu einhverra vafasamra pappíra í arabaheiminum.

Ég get því sannfært Djúsa um að ég er andvíg heimsvaldastefnu í hverri þeirri mynd sem hún birtist. Þó að Djúsi fylgi Halldóri Ásgrímssyni að málum í einu og öllu og þar um leið takmarkalausri hlýðni við George Dobbljú Bush, þá lifi ég enn í þeirri von að Halldór sjái að sér nú þegar hann er hættur í pólitík og hætti að fylgja Davíð og George Dobbljú Bush að málum eins og blindur rakki. Það er nauðsynlegt, svo að Framsóknarflokkurinn nái virðingu á ný á meðal kjósenda. Ef ekki, gæti farið svo að Djúsi þyrfti að innrita sig í Sjálfstæðisflokkinn fljótlega eftir kosningar, ef hann vill ekki verða pólitískur munaðarleysingi.

-----oOo-----

Mig langar til að þakka góðar kveðjur og þá hvatningu sem ég fékk frá lesendum sem fólst í athugasemdum með pistlinum 5. október.

6. október 2006 – Gaman í Árbæjarstrætó

Það var eitthvað öðruvísi í umhverfinu þegar ég rölti heim frá vinnu í gær. Fyrst sá ég ekkert óeðlilegt, en svo áttaði ég mig á því að umhverfinu hefði verið breytt frá óeðlilegu í eðlilegt. Strætóskýlið á Bæjarhálsinum, rétt hjá vinnunni og sem hvarf þegar nýi borgarstjórnarmeirihlutinn tók við völdum í vor, var komið aftur. Strætó byrjar að ganga aftur í dag!

Á leiðinni niður í Ármúla um eftirmiðdaginn lét ég mig dreyma um ferð með strætisvagni á föstudagskvöldið og vinstrigræni eðalvagninn minn hristi sig af hryllingi yfir hugsunum mínum. Ekki get ég boðið strætisvagnafarþega Íslands númer eitt að sitja með í vagninum því hún mun þá væntanlega sitja í rauðum strætisvagni einhversstaðar í Lundúnaborg og láta sig dreyma um ferð með gulum strætisvagni. Ég fer þá bara ein á Næstabar.

-----oOo-----

Ég bíð svo í ofvæni eftir afsökunarbeiðninni frá Mogganum.

5. október 2006 – Hvað sagði Mogginn?

Þótt ég og Steingrímur J. Sigfússon séum langt í frá sammála í öllum málum er þó ekki hægt annað en að hrífast af ræðusnilld hans og frábærum flutningi á málum sem brenna á þjóðinni.

Við umræður um stefnuræðu forsætisráðherra á þriðjudaginn sá Steingrímur ástæðu til að minna á orð Staksteina á mánudaginn, níðs sem birt var nafnlaust undir fyrirsögninni Staksteinar. Sjálf hafði ég hvorki lesið Staksteina á mánudaginn var, né hlustað á ræðu Steingríms á þriðjudagskvöldið. Hinsvegar sá Morgunblaðið ástæðu til að minnast á ræðu Steingríms á blaðsíðu 4 á miðvikudag og í framhaldi af því leitaði ég uppi Staksteina mánudagsins. Staksteinagreinin var síst mildari en Steingrímur lýsti henni og því sé ég ástæðu til að endurbirta hana hér á eftir í heild sinni.

Áður en ég endurbirti hana með eigin athugasemdum, finnst mér þetta níð ekki vera sérlega Moggalegt. Morgunblaðið hefur tekið mun frjálslegri afstöðu á undanförnum árum en á þeim tíma sem harðlínu- og öfgamenn á borð við Björn Bjarnason réðu ríkjum á blaðinu. Því ætla ég að orð Staksteina síðastliðinn mánudag séu orð einhvers mjög biturs núverandi eða fyrrverandi ráðherra sem vildi tryggja áframhaldandi hernám Íslands. Það breytir þó ekki því að nafnlaust níð á síðum Morgunblaðsins er á ábyrgð ritstjóra þess og því verður Styrmir Gunnarsson að bera ábyrgð á því, að minnsta kosti uns hann hefur beðist afsökunar á því fyrir hönd Morgunblaðsins.

Staksteinar mánudaginn 2. október bls 8.

Í minningu Samtaka herstöðvaandstæðinga

Hlutverki Samtaka herstöðvaandstæðinga er lokið. Því lauk í fyrradag.
*
Það var markmið Samtaka herstöðvaandstæðinga að koma bandaríska vernarliðinu úr landi. Til þess að ná því marki gengu herstöðvaandstæðingar frá Keflavík.
*
Þeir gengu í þágu kommúnismans sem hrundi með Berlínarmúrnum.
*
Þeir gengu í þágu Stalíns og eftirmanna hans en Stalín var einn helzti fjöldamorðingi 20. aldarinnar.
*
Þeir gengu í þágu þeirra sem hnepptu aðrar þjóðir í þrælkun.
*
Þeir gengu í þágu þeirra sem myrtu verkamenn á götum úti í Berlín 17. júní 1953.
*
Þeir gengu í þágu þeirra sem sendu skriðdreka inn í Búdapest til að drepa saklaust fólk á götunum þar.
*
Þeir gengu í þágu þeirra sem kæfðu Vorið í Prag í fæðingu.
*
Þeir gengu í þágu þeirra, sem drápu 10 milljónir manna í Úkraínu með hungursneyð af manna völdum.
*
Þetta voru hugsjónir herstöðvaandstæðinga. Svona þjóðfélag vildu þeir skapa á Íslandi.
*
Þeir vildu koma Íslandi undir hæl kommúnismans.
*
Minning Samtaka herstöðvaandstæðinga verður ekki í heiðri höfð.
*
Bandaríska varnarliðið var á Íslandi í 55 ár. Það fór að eigin ósk.

-----oOo-----


Athugasemdir mínar:

Kommagrýlan er dauð. Afturganga hennar ráfar enn um í Morgunblaðshöllinni eða í penna ónefnds Staksteinahöfundar.
*
Ritstjórar Morgunblaðsins studdu ríkisstjórn Þýskalands gegn Þórbergi Þórðarsyni er hann sagði sannleikann um Adolf Hitler árið 1933 sbr. forystugrein Morgunblaðsins 1. febrúar 1934.
*
Samkvæmt ofangreindu, studdu ritstjórar Morgunblaðsins morð á 6 milljónum gyðinga í seinni heimsstyrjöldinni, sem og innrásir í mörg ríki Evrópu sem framin voru af sömu ríkisstjórn sem áður er getið.
*
Ritstjórar Morgunblaðsins eða bréfritari Staksteina studdu kjarnorkuárásirnar og fjöldamorðin í Hiroshima og Nagasaki 1945.

Ritstjórar Morgunblaðsins eða bréfritari Staksteina studdu McCarthy og ofsóknir hans gegn frjálslyndum og vinstrisinnum á árunum eftir 1950.
*
Ritstjórar Morgunblaðsins eða bréfritari Staksteina studdu innrásir Breta og Frakka inn í Egyptaland 1956.
*
Ritstjórar Morgunblaðsins eða bréfritari Staksteina studdu innrásina i Svínaflóa 1961
*
Ritstjórar Morgunblaðsins eða bréfritari Staksteina studdu morð á tveimur milljónum Víetnama á árunum 1963-1975
*
Ritstjórar Morgunblaðsins eða bréfritari Staksteina studdu notkun á napalm í Víetnam í lok sjöunda áratugarins.
*
Ritstjórar Morgunblaðsins eða bréfritari Staksteina studdu blóðugt valdarán Pinochet í Chile 11. september 1973 og þar með morð á tugum þúsunda íbúa Chile.

Ritstjórar Morgunblaðsins eða bréfritari Staksteina studdu innrás og bera því ábyrgð á morðum á milli 40.000 og 100.000 saklausra borgara í Írak á árunum 2003-2006.
*
Ritstjórar Morgunblaðsins eða bréfritari Staksteina hafa stutt valdasjúkan öfgamann í embætti forseta Bandaríkjanna og bera því ábyrgð á gjörðum hans víða um heim.


Ég skal gjarnan éta ofangreind orð ofan í mig um leið og ritstjórar Morgunblaðsins biðja íslensku þjóðina sem og aðstandendur þeirra friðarsinna sem látnir eru, opinberlega afsökunar á orðum Staksteina mánudaginn 2. október 2006. Þeir mega einnig upplýsa okkur sauðsvartan almúgann hver skrifaði þetta níð sem birtist í blaðinu. Annars verður skömmin þeirra um langa hríð.

4. október 2006 – Hækkun bílprófsaldurs

Fyrir rúmum áratug síðan fóru fram talsverðar umræður í Svíþjóð um hækkun bílprófsaldurs. Átján ára strákar voru taldir óalandi og óferjandi og stunduðu vítaverðan hraðakstur og ollu flestum umferðarslysum. Því væri nauðsynlegt að hækka bílprófsaldurinn upp í tvítugt þegar þeir hefðu meiri þroska til að takast á við jafnmikið vandamál og það að aka bíl. Sumir gerðust svo djarfir að leggja til að hækkun bílprófsaldurs stráka yrði hækkað í 25 ár, en stelpur fengju áfram bílpróf við 18 ára aldur, enda miklu betri bílstjórar. Þessar hugmyndir voru svo blásnar af með rökstuðningi.

Um daginn var sagt frá skoðanakönnun þar sem þrír af hverjum fjórum vildu hækka bílprófsaldurinn á Íslandi í 18 ár. Af hverju? Hverju breytir þetta eina ár?

Það er staðreynd að því fyrr sem unglingar tileinka sér eitthvað nýtt, því meiri verður færni þeirra þegar frá líður. Því er best fyrir alla aðila að þeir fái ökuskírteinið sem fyrst og sautján ára aldurstakmarkið er ákaflega heppilegt til slíkra hluta. Með því að hækka bílprófsaldurinn í átján ár, er um leið verið að lækka gæði aksturseiginleikanna um eitt ár. Það er hinsvegar hægt að bæta kennsluna, flýta henni um eitt ár og hefja æfingarakstur við fimmtán ára aldur. Það má byrja undirbúning að ökuprófinu strax í grunnskóla og þannig að skapa möguleika unglinganna til að búa sig mun betur undir bílprófið. Svo mættu ökukennarar kenna ungum drengjum að nota stefnuljósin, en þeir virðast hafa gleymt því góða öryggisatriði.

Það er margt annað sem má gera áður en bílprófsaldurinn verður hækkaður, því hann einn færir bara vandamálið af sautján ára aldrinum og yfir á átján ára aldurinn. Það má krefjast þess að bílar ungra ökumanna á reynsluskírteini verði merktir eins og gert er eða var í Englandi. Það má einnig beita sérstökum viðurlögum eins og að fækka punktum áður en kemur að sviptingu ökuleyfis. Einhverjir hafa lagt til að sett verði hámarksvélarafl á bíla ungra ökumanna, en það tel ég mjög varhugavert. Ég veit af eigin reynslu að hægt er að komast býsna greitt á Nissan Micra, en á móti kemur að eðalvagn af þeirri stærð er mun hættulegri ef tjón verður en stærri bílar. Síðast í gær kom ég að Toyota Yaris í klessu á Miklubrautinni eftir að hafa lent í klemmu á milli tveggja stærri bíla sem voru lítt skemmdir.

Síðan má lögreglan einbeita sér að eltast við þá sem stunda ofsaakstur í stað þess að vera svo uppteknir af að sekta þá sem rétt skríða yfir hraðatakmörkin, að þeir missa af þeim sem stunda kappakstur á götunum. Sömuleiðis má alveg beita mun harðari refsingum og leggja áherslu á að allir noti öryggisbeltin, líka farþegar í aftursæti. Það eitt gæti sparað nokkur mannslíf.

-----oOo-----

Ég fór í bíó í gær, en það eitt að ég hafi farið í bíó er vert frásagnar. Myndin sem ég sá var danska kvikmyndin Soap sem sýnd er á kvikmyndahátíð. Hún fjallar um tilfinningabaráttu ungrar transsexual konu sem bíður þess að komast í aðgerð og svo fráskildrar konu á hæðinni fyrir ofan. Ákaflega ljúf mynd sem vakti margar minningar bæði úr eigin reynsluheimi sem og baráttusystra sem þurftu sumar að beita óhefðbundnum aðferðum til að komast af í heimi sem hataði okkur. Ég hvet það fólk sem á þess kost, að sjá þessa mynd, en seinni sýning myndarinnar er miðvikudaginn 4. október klukkan 18.00 í Háskólabíó.

-----oOo-----

Í síðustu viku brá andlitinu á mér fyrir í Kastljósi sjónvarpsins í tvær sekúndur þar sem ég var að störfum ásamt fleira fólki og án þess að mín væri getið. Af einhverjum ástæðum olli það meiri athygli en heilt einkaviðtal í Vikunni fyrir mánuði síðan. Hanga Íslendingar virkilega enn límdir fyrir framan skjáinn eins og 1966?

3. október 2006 - Tölvubréf utan úr heimi

Sum atvik í lífinu eru alltaf að koma mér á óvart.

Ég kom til Gdansk í Póllandi í fyrsta sinn á ævinni í janúar 1971. Þar höfðu þá geysað blóðugar óeirðir vikurnar á undan og enn voru skærur þegar Lagarfoss lagði að bryggju, mín fyrstu kynni af Austur-Evrópu og því sem hægrimenn kölluðu kommúnisma, en sumir vinstrimenn kölluðu sósíalfasisma. Við þessar aðstæður kynntist ég ágætlega ungum túlk sem vann við að aðstoða í samskiptum vestrænna skipverja við hafnarverkamenn og yfirvöld, Witold að nafni. Ekki var hann aðeins hjálplegur við að túlka, heldur og við að skilja svartamarkaðinn sem þá var allsráðandi sem sérstakt neðanjarðarhagkerfi í Póllandi.

Vináttan við Witold kom sér oft vel. Ef skipta þurfti gjaldeyri vissi hann alltaf réttu leiðirnar til að skipta á hagstæðara gengi en aðrir fengu og sömuleiðis vissi hann réttu aðferðirnar er drukknir sjómenn lentu í klípu á þessum slóðum. Ég sigldi oft til Póllands á árunum frá 1971 og til ársins 1974, en aldrei eftir það. Ég hélt þó bréfasambandi við Witold eftir þetta og þannig tókst mér að fylgjast ágætlega með málum í Eystrasaltsborgum Póllands árin á eftir.

Haustið 1981 urðu aftur óeirðir í Gdansk. Samstaða var komin til sögunnar og enn á ný óttuðust verkamenn um sinn hag og rugguðu bátnum. Sovétríkin fylgdust með af athygli og létu stjórnvöld í Varsjá vita, að ef ekki yrði gripið inn í af alvöru, þá myndu Sovétríkin gera það. Pólska ríkisstjórnin setti á herlög og Lech Walesa fór á bakvið rimla.

Skömmu áður fór Witold að óttast um sinn hag og með bréfaskriftum við pólsk yfirvöld, tókst mér að fá ferðaleyfi fyrir hann til Íslands sem hann nýtti sér með hraði og einn góðan veðurdag birtist hann á Íslandi þar sem hann dvaldi um átta ára skeið eða uns gamla stjórnskipulagið í Póllandi hrundi. Þá flutti Witold heim aftur, setti á stofn innflutningsverslun með íslenskar vörur og gerði það gott síðast er ég vissi. Sjálf hefi ég ekki hitt hann frá sumrinu 1989 er hann flutti til Póllands, en ég flutti til Svíþjóðar.

Á mánudagskvöldinu fékk ég óvænt tölvubréf frá frænda mínum í Englandi, frænda sem ég hefi aldrei fyrirhitt, hafði reynt að ná sambandi við, en án árangurs. Beiðnin var stutt og einföld: Geturðu sent mér heimilisfangið hjá Witold B.?

Bíddu nú hæg. Hvernig veit einhver maður í Englandi sem einungis örsjaldan hefur komið til Íslands þótt náinn ættingi sé, (og þá var ég ekki á landinu) að ég þekki einhvern mann í Póllandi sem ég hefi ekki hitt í 17 ár? Heimilisfang Pólverjans fann ég með hraði með hjálp Guðrúnar Völu, en nú bíð ég spennt að vita hvort einhver sé að tala um mig í útlöndum!

Skrýtið, ég hefi ekki fengið neinn hiksta síðustu dagana.

2. október 2006 – Hættir að vera hryðjuverkamenn?

Á sunnudagskvöldið var flutt viðtal Evu Maríu Jónsdóttur við Ómar Ragnarsson andstæðing Kárahnjúkavirkjunar á besta tíma sjónvarpsins og byrjaði viðtalið á spjalli um uppvöxt Ómars, fyrsta sviðshlutverkið og stríðshræðslu. Þar rifjaði Ómar upp hræðslu sína við stríð í bernsku og nefndi stríðið í Palestínu 1948:
“Bernadotte greifi var drepinn í Palestínu af hryðjuverkamönnum sem þá, nota bene, voru gyðingar. Svo snérist þetta við”

Bíddu nú hægur, hvað snérist við? Hættu gyðingarnir að fremja hryðjuverk? Voru það kannski bara Palestínuarabar sem frömdu hryðjuverk eftir það? Voru það kannski ekki gyðingar sem myrtu rúmlega þúsund manns í Líbanon síðastliðið sumar? Var hryðjuverkamaðurinn Ariel Sharon kannski ekki gyðingur? Eitthvað finnst mér vanta upp á nýlega uppgötvaða pólitíska vakningu þessa ágæta fréttamanns og gamanvísnasöngvara.

-----oOo-----

Ég tók ekki þátt í rútuferð til Keflavíkurflugvallar á sunnudaginn. Mig langaði vissulega, en eftir að hafa verið á næturvakt aðfararnótt sunnudags, var baráttuandinn í lágmarki, auk þess sem málningarrúllan beið þess að ég vaknaði og héldi áfram samvinnuverkefninu, að mála húsið heima hjá mér ásamt nágrönnum mínum. Ekki get ég svikist undan samstöðunni með góðu fólki, þótt allir séu ekkert endilega sammála mér í pólitík. Hugur minn var samt með friðarsinnum og í sjónvarpi um kvöldið sá ég marga góða byltingarfélaga þar sem þeir voru staddir á auðu og yfirgefnu herstöðvarsvæðinu.

-----oOo-----

Íþróttahelgin fór örlítið betur en á horfðist í fyrstu eftir töp KR og Halifaxhrepps á laugardeginum, ásamt slæmu gengi heimsmethafans geðþekka í tímatökunum í Kína. Hann sýndi sínar bestu hliðar á sunnudagsmorguninn og sýndi það rautt á hvítu af hverju hann hefur sjö sinnum orðið heimsmeistari í Formúlunni.

1. október 2006 - ...og herinn á brott :)

Herinn er farinn. Eftir 66 ár af hersetu sem hófst 10. maí 1940, er íslensk þjóð laus við erlendan her í fyrsta sinn frá stofnun lýðveldis. Þeim sem ekki gerðu sér grein fyrir þeirri hættu sem stafaði af dvöl erlends herliðs á Íslandi er söknuður í huga, í hugum okkar hinna ríkir fögnuður. Fögnuðurinn er þó blendinn. Við vitum að ætlunin með brottför hersins er ekki sú að hann sé hættur að “verja” okkur, fremur sú að skjóta þarf fólk og limlesta austur við Persaflóa og Bandaríkjamenn þurfa á öllu sínu að halda til að ljúka ætlunarverki sínu, að gera ekki bara ríkisstjórn, heldur og írösku þjóðina að handbendi sínu. Á þessari stundu bendir ekkert til að þeim verði að ósk sinni.

Ég get ekki haldið því fram að samskipti mín við herinn hafi verið mikil. Ég man eftir svokölluðum þrýstiloftsflugvélum (þotum) á þeirra vegum sem flugu yfir suðvesturlandið, stundum oft á dag, í bernskunni, flugvélum sem minntu meira á krossa á himnum sökum þess hvernig þær voru í laginu. Þá man ég eftir þyrluslysinu 1. maí 1965, en ég og félagi minn vorum á ferð á reiðhjólum ekki fjarri þeim stað sem þyrlan hrapaði og komum nokkru seinna að slysstað. Það vorum þó ekki við sem getið var í frásögn Morgunblaðsins af slysinu. Síðar sigldi ég í nokkur ár á milli Íslands og Bandaríkjanna og þá með helstu viðkomu í Portsmouth/Norfolk í Virginia og stundum var einnig komið við í herstöðvunum í Bayonne í New Jersey og í Argentia á Nýfundnalandi. Síðustu afskipti mín af hernum á Miðnesheiði voru síðan í janúar 2003 er ég fór á vegum vinnunnar í heimsókn hjá Öryggiseftirliti hersins þar sem við heimsóttum m.a. þyrlubjörgunarsveitina og fengum góða innsýn inn í störf hennar. Ákaflega ánægjuleg heimsókn.

Persónuleg kynni af hermönnum og starfsfólki hersins hefur sömuleiðis verið með ágætum, enda hafði andstaðan alla tíð verið án nokkurs kala í garð einstakra persóna á Miðnesheiði, heldur einungis þeirrar stefnu stjórnvalda á Íslandi sem og í Bandaríkjunum, að hafa hér her á friðartímum. Þá hefi ég margsinnis lýst því yfir, að ég telji skort á björgunartækjum vera Íslandi til vansa og hefi margoft lýst eftir úrbótum á því sviði sem senn verður að einhverju leyti að veruleika.

Á þessari stundu er þó full ástæða til að fagna brottför hersins og bjóða velkomin þau tækifæri sem bjóðast með brottför hans.

-----oOo-----

Laugardagurinn var erfiður í íþróttum. Heimsmethafinn geðþekki lenti í 6. sæti í tímatökunum í Formúlunni og ekki betur á Íslandi þar sem liðið okkar Þórðar og Steina spilaði langt undir væntingum. Í ensku kvenfélagsdeildinni héldu hetjurnar hugumfráu uppteknum hætti og héldu olympíuhugsjóninni á lofti með glæsilegu tapi gegn Stefánsborg. Hið einasta sem vakti gleði var sigur Sameiningar Mannshestahrepps á Backup borg með 3-0 í fyrstu Vestfjarðadeildinni í Englandi.

30. september 2006 - Um útflutningsverðmæti sjávarafurða og álver

Árið 1967 drógust útflutningstekjur sjávarafurða verulega saman. Síldveiðarnar brugðust hrapallega og verðfall varð á þorski á Bandaríkjamarkaði. Því miður er mér ókunnugt um hversu mikið útflutningstekjurnar drógust saman, en afleiðingarnar voru mjög erfiðar fyrir íslensku þjóðina. Þúsundir urðu atvinnulausar, fólksflótti til útlanda á borð við Svíþjóð og Ástralíu, tvær stórar gengisfellingar þar sem dollarinn hækkaði á rúmu ári úr 43 krónum í 88 krónur. Þegar leið á árið 1969 fóru markaðirnir að jafna sig og loðnuveiðar komu í stað síldveiða og þegar leið á árið 1970 má segja að efnahagsástand íslensku þjóðarinnar hafi komist á réttan kjöl.

Kreppan skildi eftir sig djúp spor meðal íslensku þjóðarinnar. Fjöldi Íslendinga búa enn í öðrum löndum og og hafa sest þar að til frambúðar ásamt niðjum sínum. Þetta fólk kynntist öðrum ríkjum og áttu sér betra líf þar en kostur var að gera á Íslandi, því það er dýrt að búa á Íslandi og það kostar peninga að hafa Esjuna fyrir augunum alla daga.

Andstæðingar Kárahnjúkavirkjunar hafa krafist þess að hætt verði við frekari framkvæmdir við Kárahnjúkavirkjun. Ég hefi leyft mér að ætla að kostnaður við það að hætta við virkjunina og fresta gangsetningu álversins á Reyðarfirði, nemi um 250 milljörðum króna (250.000.000.000 kr) Ég hefi þó heyrt töluna 300 milljarða. Útflutningstekjur sjávarafurða á Íslandi árið 2005 voru tæpir 112 milljarðar króna. Með öðrum orðum. Þetta eru allar sjávarútvegstekjur þjóðarinnar í tvö til þrjú ár og við höfum ekki einu sinni útflutning á áli frá Reyðarfirði til að bæta okkur upp tekjumissinn af töpuðum sjávarútvegi. Heldur þjóðin virkilega að hún hafi efni á þessu? Hvað þýðir slíkur biti fyrir þjóðina í reynd?

Ómar Ragnarsson vildi gera sem minnst úr þessu í sjónvarpsviðtali á fimmtudaginn og benti á að það að hætta við virkjunina væri eins og smátimburmenn í fimm ár fyrir þjóðina í heild. Ég er hrædd um að það yrði ekki svo gott. Fyrir hvaða peninga ætti að greiða skuldir þjóðarinnar á þessum fimm árum. Þetta myndi þýða hrun íslensku krónunnar langt niður fyrir það sem var 1967-1968, sennilega nær því sem var í Þýskalandi 1923, stórfellt atvinnuleysi sem myndi sennilega skipta tugum prósenta, fólksflótta sem væri helst hægt að jafna við vesturferðirnar í lok nítjándu aldar og hundruð eða jafnvel þúsundir heimila yrðu gjaldþrota.

Síðan tækju við aðrir erfiðleikar. Ómar vill að ráðist verði í virkjun gufuaflsvirkjana fyrir norðan til þess eins að flytja orkuna úr héraði og suður á Austfirði. Eru Þingeyingar tilbúnir að samþykkja það? Þeir voru ekki hrifnir af flutningi orkunnar yfir Vaðlaheiði til hugsanlegs álvers í Eyjafirði. Jafnvel þótt virkjanaleyfi fengist og hæfilegur skammtur eignarnáms á landi og jarðgufu, þá ætti eftir að bora, semja við verksmiðjur, framleiða túrbínur og annan búnað til þess eins að nokkrar mættu komast í gang. Þá þarf að fá lán fyrir þessum virkjunum og hvar fengju Íslendingar lán til slíkra framkvæmda ef þeir hættu svona snögglega við Kárahnjúkavirkjun? Þar með væru vesalings Ómar og félagar ekki einungis búnir að fá Austfirðinga upp á móti sér, heldur og Þingeyinga, alþjóðlegar bankastofnanir og yrðu að auki að athlægi víða um heim.

Það gerir svosem ekkert til því um það leyti sem virkjanirnar væru komnar í gang, væru íbúarnir á þessum svæðum og stór hluti þjóðarinnar sest að í útlöndum.

P.s. Meðal þess sem ég hefi heyrt neikvætt um Alcoa, er að ál frá þeim sé m.a. notað til hergagnaframleiðslu. Það er hið versta mál, enda er ég friðarsinni og þykir öll tæki og tól sem notuð eru til að drepa fólk, sem af hinu illa. Þar með er ekki nóg að vilja banna rekstur Alcoa á Íslandi. Ég er þess fullviss að einhverjir eldhúshnífar sem seldir eru fimm í pakka í verslunum IKEA víða um heim, hafi verið notaðir til þess að drepa fólk. (Ég á líka svona hnífasett) Ég er svo sannfærð að mér dettur ekki til hugar að spyrja hvort, heldur hversu mörg morð hafa verið framin með eldhúshnífum frá IKEA? Ekki dettur mér samt til hugar að krefjast þess að IKEA á Íslandi verði lokað og meinuð áframhaldandi starfsemi á Íslandi.

Með þessum orðum kveð ég umræðurnar um Kárahnjúkavirkjun að sinni.

29. september 2006 – Fylling Hálslóns

Margir starfandi sjómenn sem ég þekki, eru á leiðinni í land. Þeir bíða eftir réttu atvinnutækifæri og á réttum stað og um leið og rétta tækifærið gefst eru þeir komnir í land. Þetta á ekki einungis við um þá sjálfa, heldur og kannski öllu fremur við um maka þeirra og aðra fjölskyldumeðlimi. Meðal þeirra starfa sem margir sjómenn hafa sótt í, eru störf við áliðnaðinn sem í dag er orðin önnur mikilvægasta undirstöðuatvinnugreinin á eftir sjávarútvegi.

Austfirskir sjómenn eru ekkert öðruvísi en aðrir sjómenn. Þá langar í land eftir nokkur ár á sjó og stundum alltof mörg ár fjarri heimilum sínum. Fyrir þessa menn og fjölskyldur þeirra, er álver Fjarðaráls á Reyðarfirði kjörinn starfsvettvangur til að hverfa í áður en heilsan og bakið bresta af of mikilli vosbúð og þrældómi. Því fögnuðu margir þeirra upphafi fyllingar Hálslóns á fimmtudagsmorguninn.

Hin einarða andstaða fólksins í 101 og ganga Ómars Ragnarssonar gegn Austfirðingum er sem blaut borðtuska í andlitið þeim og mun í besta falli verða lítils metin, en sennilega mun hún valda enn frekari gjá á milli landsbyggðar og Reykjavíkur en áður var. Ég vona þó að Austfirðingar muni taka geðvonsku Ómars og félaga með jafnaðargeði og halda áfram eins og ekkert hafi í skorist.

Á netinu er komin hvatning til fólks að setja nafn sitt við meðmæli með virkjun Kárahnjúka. Fylgir hún hér með og jafnframt hvet ég fólk að kópera slóðina inn á sitt eigið blogg um leið og meðmælabréfinu verði dreift sem víðast:

http://www.myweb.is/virkjum/virkjum.php

28. september 2006 - 2. kafli - Danski herinn

Þegar Mogens Glistrup var upp á sitt besta og formaður í danska Framsóknarflokknum, lagði hann til að fækkað yrði í danska hernum niður í einn hermann. Hlutverk hermannsins eina yrði fólgið í því, ef ráðist yrði á Danmörku, að fara með uppgjafarbréf á móti hernum sem myndi ráðast inn í landið. Til hvers eiga Danir svo að halda úti her?

Á síðustu hundrað árum hafa danskir hermenn aldrei þurft að grípa til vopna til varnar fósturjörðinni. Síðast sem danskir hermenn veittu mótspyrnu við árás, var í Slésvíkurstríðinu 1864 þegar Prússland kom í veg fyrir innlimun hertogadæmanna í Danmörku með árás og innlimun hertogadæmanna í prússneska ríkið. Einasta skiptið sem nauðsyn bar til varnaraðgerða eftir það, var 1940 og var þá aldrei gripið til vopna og ríkisstjórn og konungur gáfust upp án mótspyrnu á fyrsta degi, nákvæmlega eins og Mogens Glistrup lagði til nokkrum áratugum síðar. Illu heilli hefur danski herinn ekki verið notaður til annars en óhæfuverka og tók þátt í innrásinni í Írak fyrir nokkrum árum í óþökk stórs hluta dönsku þjóðarinnar.

Nu þegar síðustu leifar bandaríska hersins eru á förum af landinu, kemur Björn Bjarnason fram með allskyns hugmyndir af hernaðarhyggju sinni, að leyniþjónustu, vopnuðu hervaldi og nú síðast, að varaliði. Auðvitað á að blása slíkar hugmyndir af strax. Okkur nægir að sjá reynslu Dana af hernaðarbröltinu.

28. september 2006 - Myrkvuð gúrkutíð

Árið 1967 varð háspennubilun í rafkerfi New York borgar sem varð til að öll borgin myrkvaðist. Þegar sagt var frá þessari bilun var sagt frá því í hálfgerðu gríni í íslenskum fjölmiðlum, að þá hefðu sumir New York búar séð stjörnur himinsins í fyrsta sinn á ævinni og Íslendingar hlógu að grunnhyggnum Ameríkönum.

Nú á að endurtaka leikinn, ekki í New York og ekki vegna bilunar, heldur eru það Reykjavík og Andri Snær Magnason og andstæðingur virkjanaframkvæmda (og rafmagns?) sem vill fá að sjá stjörnur og lætur slökkva á götulýsingunni svo hann geti gert slíkt að heiman frá sér. Í gúrkutíðinni þessa dagana eru svo sjónvarpsstöðvarnar upprifnar af vitleysunni og Kastljósið sent á staðinn til að mynda on/off rofann (sem er reyndar tölva) og notaður er til að slökkva handvirkt á götuljósunum.

Ef mig langar til að sjá norðurljós eða stjörnur á himni, skrepp ég aðeins út fyrir bæinn í stað þess að krefjast slíkra öfga sem að slökkt verði á Reykjavík og mun að sjálfsögðu lýsa upp heimili mitt eins og kostur er á fimmtudagskvöldið.

Þessi myrkvun hefur svo ekkert að gera með úrval kvikmynda á kvikmyndahátíð sem hefst á fimmtudagskvöldið. Sjálf hefi ég þegar keypt miða á fyrri sýningu dönsku myndarinnar Soap sem verður sýnd í Háskólabíó 3. og 4. október. Þótt ég viti ekkert um gæði myndarinnar, þykist ég kannast við söguþráðinn, enda upplifað hann að einhverju leyti sjálf. Svo er dönsk kvikmyndaframleiðsla öllu betur heppnuð en danskur hernaður.

27. september 2006 - 2. kafli - Hvað kostar að hætta við Kárahnjúkavirkjun?

Á þriðjudagskvöldið fór fjölmennur söfnuður, hvattur af Ómari Ragnarssyni, í göngu niður Laugaveginn og krafðist þess að hætt yrði við að fylla Hálslón ofan við Kárahnjúkastíflu. Ég fór að velta fyrir mér hvað efnd slíkrar kröfu myndi kosta.

Ef mig misminnir ekki, er áætlaður kostnaður við byggingu Kárahnjúkavirkjunar um 90 milljarðar króna sem er að mestu leyti gjaldfallinn. Þá verður að reikna með minnst þriggja ára seinkun á álveri Alcoa á Reyðarfirði, byggingu gufuaflsvirkjana norður í Þingeyjarsýslu og lagningu háspennulínu frá hinum ætluðu nýju virkjunum og suður í Fljótsdal til móts við þegar lagða háspennulínu til Reyðarfjarðar. Gróflega áætlað myndi þetta kosta yfir 200 milljarða eða sem svarar 700.000 krónum á hvert einasta mannsbarn í landinu. Er þá ótalinn sá álitshnekkur sem íslenska þjóðin myndi bíða vegna svikinna samninga auk þess sem spyrja mætti þess hver gæti lagt fram þessa 200 milljarða til greiðslu virkjunarinnar og skaðabóta sem frestuninni yrði örugglega samfara?

Ef hætt yrði við fyllingu Hálslóns myndi slíkt skapa slíka gjá á milli Austfirðinga og íbúa höfuðborgarsvæðisins að seint myndi gróa um heilt á milli, en Kárahnjúkastífla myndi standa um langa framtíð sem dæmi um þrjósku bláfátækrar þjóðar.

Ég vil óska Austfirðingum til hamingju með áfangann sem felst í upphafi fyllingar Hálslóns.

27. september 2006 – Þvottadagar

Um klukkan sex á þriðjudagskvöldið birtist stór sendibíll fyrir utan hjá mér og var hann vel merktur fyrirtæki einu sem var og er kannski enn, í eigu tengdafólks þess frænda míns sem á sama afmælisdag og ég. Reyndar á eiginkona frændans líka sama afmælisdag og ég og frændi, en því miður láðist mér að gráta út afslátt í búðinni út á venslin og afmælisdaginn. En snúum okkur að einhverju öðru en afmælisdögum.

Erindi þessa sendibíls heim til mín, var að afhenda mér glænýja þvottavél og þurrkara sem ég hafði keypt. Tveir fílefldir karlmenn tóku þvottavél og þurrkara og báru á milli sín upp um tvær hæðir, alla leið inn á bað og fóru létt með.Ég þurfti ekki að gera annað en að stinga í samband, fylla af þvotti og byrja að þvo.

Þegar þessi orð eru rituð er ég búin að þvo tvær vélar í þýskum gæðavélum og þurrka eina.

-----oOo-----

Ég bíð í ofvæni eftir nýrri útgáfu af atvinnuflugmannatali og niðjatali Vaðbrekkunga, þ.e. niðjum Aðalsteins á Vaðbrekku, föður Hákons, Jóns Hnefils, Ragnars Inga ofl.

26. september 2006 - 2. kafli - Fyrir neðan stíflu

Í Fréttablaðinu í dag er heilsíðuauglýsing frá andstæðingum Kárahnjúkavirkjunar þar sem hvatt er til að fólk labbi niður Laugaveginn í kvöld. Með auglýsingunni er birt mynd frá Hafrahvammagljúfri og spyr ég mig þess, þegar haft er í huga að hún er tekin langt fyrir neðan stíflu, hvort göngumenn ætli að svindla og labba bara niður Bankastrætið?

P.s. Þessi mynd er tekin á sama stað, er ég og fleiri vorum á ferð á svæðinu fyrir tveimur árum.

P.s. P.s. Þar sem ég þurfti að henda pistlinum út og setja hann inn aftur glötuðust athugasemdir frá Parísardömunni. Fyrirgefðu mér, en það var ekki ætlunin.

26. september 2006 – Nýja fólkið í blokkinni

Það er nýtt fólk að flytja inn í íbúðina fyrir neðan mig. Um er að ræða eldri hjón, ákaflega prúð og þægileg umgengni. Það ætti auðvitað að vera fagnaðarefni að fá líf í litla íbúð sem hefur verið í útleigu í marga mánuði, en þó ollu nýju íbúarnir sumum íbúanna nokkru hugarangri. Frúin sem er að flytja inn er nefnilega með kisuofnæmi.

Ég var að koma heim á mánudagskvöldið með tæki og tól í höndunum til að útbúa nýja einangrunarhlíf fyrir rafmagnstöfluna í íbúðinni eftir að hún hafði verið verið endurnýjuð á sunnudag. Þegar ég fór upp stigann og framhjá íbúðinni á hæðinni fyrir neðan mig, var hún galopin og nýju íbúarnir innandyra reiðubúin að taka á móti húsgögnum. Ég kastaði á þau kveðju og hélt áfram upp stigann til mín. Um leið og ég opnaði dyrnar, skaust kisan Tárhildur út og niður stigann. Mér tókst að koma í veg fyrir að Hrafnhildur færi sömu leið, lokaði hana inni í herbergi á meðan ég fór niður að athuga hvert Tárhildur hafði haldið.

Þegar ég kom niður, hafði Tárhildur skotist inn í íbúðina fyrir neðan og þar sem henni fannst hún þekkja alla húsaskipan í galtómri íbúðinni fékk hún vægt taugaáfall, komin inn á eigið heimili að hennar mati, en án alls húsbúnaðar. Mér tókst að góma hana með snatri og koma henni til síns raunverulega heimilis um leið og ég ruddi úr mér innilegum afsökunarbeiðnum fyrir ónæðið sem Tárhildur hafði valdið frúnni á neðri hæðinni.

Ég fæ á tilfinninguna að þetta verði allt í lagi.

-----oOo-----

Ég eyddi vinnudeginum austur í Hellisheiðarvirkjun. Það er nauðsynlegt að kynna sér hlutina vel, enda mun ég þurfa að fjarvakta vélarnar í framtíðinni sem viðbót við allt hitt, hina upphaflegu vöktun á hitaveitu í Reykjavík og Mosfellssveit, Nesjavallavirkjun, bæði heitavatnsframleiðslu sem og rafmagnsframleiðslu, vatnsveitu, bæði framleiðslu og dreifingu, fráveitu, þ.e. dælingu á því sem við skilum frá okkur í gegnum hreinsistöðvar til sjávar, en nú síðast Hellisheiðarvirkjun. Það er ein manneskja sem vaktar þetta allt í senn, reyndar ein í hópi sex vélfræðinga sem deila verkefnunum á milli sín og þurfa að skipta árinu, deginum og nóttunni á milli sín. Hvar endar þetta?

25. september 2006 – Geitungafár

Hvað er í gangi á Íslandi? Ég var í labbitúr um Elliðarár- og Fossvogsdali á laugardaginn. Er við gengum í gegnum einbýlishúsahverfið í Árbænum, rak ég skyndilega augun í hóp holugeitunga sem virtust eiga sér bú undir steinhleðslu við einn garðinn. Getur það verið seinnihluta september? Því til viðbótar virtust geitungarnir ekkert sérlega árásargjarnir eins og þeir verða oft á haustin. Ég kallaði í náunga sem var staddur þarna og virtist vera kunnugur íbúum hússins og lét hann vita. Honum virtist vera alveg sama og þar með kemur mér þetta ekki frekar við.

-----oOo-----

Er ég var á leiðinni heim úr þvottavélakaupaleiðangri á laugardagseftirmiðdaginn (ég er að reyna að slá við kakkalakkafaraldursfréttinni í Fréttablaðinu) ók ég upp Ártúnsbrekkuna og kom að slysstaðnum þar sem ungur maður á Hondu Civic hafði ekið aftan á einhvern jeppling sem ég kann ekki að segja tegundina á. Mörgum tugum metra fyrir austan bílana var lögregluþjónn að mæla bremsuför. Mér varð það ljóst að þarna hafði eitthvað vítavert átt sér stað og sem staðfest var í fréttum kortéri síðar.

Þetta rifjaði upp fyrir mér er tveir þyngstu piltarnir í bekknum mínum í Vélskólanum fyrir þremur áratugum síðan voru saman á ferð í Austin mini sem annar þeirra átti. Þar sem þeir óku austur Hverfisgötuna á nærri 70 km hraða kom ungur drengur með glænýtt ökuskírteini og ók aftan á Austin mini sem styttist um heilt fet við áreksturinn. Eitthvað meiddust félagar mínir, þó ekki nóg til að læknast af vélstjórnarbakteríunni og tókst báðum að ljúka námi með prýðiseinkunnum og sæmd um vorið á eftir.

Eftir slysið í Ártúnsbrekkunni fór ég að velta fyrir mér hvað væri til ráða. Meðalhraðinn niður Ártúnsbrekkuna er nokkuð yfir leyfilegum hámarkshraða eða um 90 km/h. Hægustu bílarnir aka á um 80 km/h. Ég veit ekkert um hraða jepplingsins, né hraða Hondunnar, en það er ljóst að hún hefur verið á ofsahraða miðað við tjónið sem hún olli. Það er því ljóst að áróður undanfarinna daga hefur ekki skilað neinum árangri.

Ég er alfarið á móti hækkun á bílprófsaldri. Því eldra sem fólk verður er það tekur bílpróf, því fleiri klaufar verða í umferðinni. Því vildi ég frekar setja aldurshámark á bílpróf, enda sorgleg dæmi um fólk sem fór út í umferðina í fyrsta sinn á efri árum. Af hverju ekki að prófa ensku aðferðina? Í Englandi eru ökumenn á reynslutíma látnir merkja bíla sína með bókstafnum L. Af hverju ekki hér líka?

24. september 2006 – Við heimtum aukavinnu....

...var sungið í sjónvarpsþætti á laugardagskvöldið og þess getið í leiðinni að frómir menn hefðu lagt það til, fyrr á árum, að gera þetta skemmtilega lag að þjóðsöng Íslendinga. Það er eðlilegt því Íslendingar hafa alla tíð verið duglegastir Evrópuþjóða, að minnsta kosti hvað snertir vinnutímafjölda. Þannig taldist meðalvinnutíminn á Íslandi vera um 50 klukkustundir á viku í lok síðustu aldar á sama tíma og aðrar Evrópuþjóðir voru venjulega með um 40 klukkustunda vinnu á viku.

Hinn langi vinnutími Íslendingsins leiddi til þess að margir Íslendingar horfðu öfundaraugum til Norðurlandanna og þeirrar einföldu staðreyndar að Norðurlandabúar gátu lifað af dagvinnutekjunum einum saman á sama tíma og Íslendingurinn þurfti að vinna langt fram á kvöld til að ná endum saman. Þetta ýtti á fólksflótta og mörgum þótti það gott að komast í störf á hinum Norðurlöndunum ef illa áraði á Íslandi og margir settust að þar til frambúðar og hafa ekki snúið heim aftur nema sem gestir.

En hvaða skýring er á þessum mikla mismun á launum á milli Íslands og hinna Norðurlandanna? Sumir kynnu að benda á hátt íbúðaverð og matarverð sem veldur því að Íslendingar vinna myrkranna á milli, en matarverðið er líka hátt og jafnvel hærra í Noregi, bensínið sömuleiðis og margir aðrir kostnaðarliðir. Þá eru skattar sömuleiðis verulega hærri á Norðurlöndunum svo vart eru skattarnir að pína Íslendinginn. En samt, einhver ástæða er fyrir lengri vinnutíma og lægri launum á Íslandi.

Einhverju sinni var gerð könnun á samhengi vinnutíma og þjóðarframleiðslu og þar sem Ísland var að venju með hæstu þjóðum þegar litið var á þjóðarframleiðslu per einstakling. Þegar tekið var síðan tillit til vinnustundafjölda á bakvið þjóðarframleiðsluna kom allt annar og öllu bitrari sannleikur í ljós. Þá féll Ísland niður fyrir flestar Evrópuþjóðir.

Fyrir nokkrum áratugum var yfirvinnubann í gangi í Reykjavík og þá komst ónefnt iðnfyrirtæki að þeim sæta sannleika að heildarafköstin minnkuðu sáralítið meðan á yfirvinnubanninu stóð og alls ekki í samræmi við fækkun vinnustunda vegna yfirvinnubannsins. Síðan þá hefur umrætt fyrirtæki sem ég kann ekki að nefna, haldið sig við fjölskylduvæna starfsmannastefnu.

Síðan þetta var hefur fjöldi íslenskra fyrirtækja innleitt fjölskylduvæna starfsmannastefnu og er það vel. Þó þarf enn að bæta ástandið víða, því einungis þannig getur Ísland náð því að vera á toppnum hvað snertir þjóðarframleiðslu per einstakling og tíma. Þá þýðir heldur ekkert að ljúga að sjálfum sér með því að láta útlendinga vinna aukavinnuna fyrir léleg laun.

-----oOo-----


Eins og ég hefi alltaf sagt, þá hefi ég ekkert vit á peningum. Það sannaðist óþyrmilega á mér á laugardeginum. Gamla þvottavélin sem ég hafði verið með í láni síðan ég flutti í Árbæjarhverfið, tók sig til og gaf upp öndina á föstudeginum í miðjum þvotti og að venju þegar verst stóð á. Ég tók mig því til á laugardeginum og hóf að leita mér að þvottavél og þurrkara á viðráðanlegu verði og gæðum. Ég kom í búð og sá þar sett sem mér fannst flott með fullt af tökkum og liðu ekki margar mínútur uns ég hafði eignast settið á VISA-rað þótt mér fyndist það nokkuð dýrt. Þegar heim var komið, fór ég inn á netið að skoða heimasíðu seljandans og auðvitað komst ég að því að ég hafði keypt næstdýrasta þvottavélasettið sem var til sýnis í búðinni!

-----oOo-----

Og þá er það fótboltinn. Þar ber þess fyrst að geta að hetjurnar í Halifaxhreppi héldu uppteknum hætti og spiluðu með ólympískum formerkjum og náðu jafntefli við botnliðið í kvenfélagsdeildinni, sjálfa Ræningjana í Grænaskógi, enda hefur þeim verið ræktuð virðing fyrir þeim sem eru minnimáttar. Spútnikliðið okkar í Mannshestahreppi hélt sömuleiðis uppi uppteknum hætti og spilaði gegn Velgjörðarfélagi Námuverkamanna í Brodsworth (FC Brodsworth Miners Welfare) í einhverri rassvasabikarkeppni (FA Vase) og unnu með glæsibrag eins og þeirra var von og vísa.

23. september 2006 – NFS

Þá er tilraunin með NFS liðin og verður víst ekki endurtekin á næstunni. Mér finnast endalokin sneypuleg og hefðu mátt bera að með öðrum hætti. Það þýðir kannski ekkert að velta sér upp úr þeim vandamálum úr því sem komið er. Lögmál markaðarins gilda á þessum markaði sem og mörgum öðrum.

Þrátt fyrir áhugaleysi mitt fyrir NFS, þá viðurkenni ég að ég hefði viljað sjá stöðina lifa áfram, kannski ekki í því formi sem hún var rekin, en samt rekin áfram. Þá hefur Róbert Marshall sýnt það og sannað að hann er maður sem stendur og fellur með verkum sínum og mættu margir feta í fótspor hans í þeim efnum.

Nú er stöðin aflögð í því formi sem hún var skipulögð og Róbert Marshall atvinnulaus. Hann þarf samt ekkert að óttast langvarandi atvinnuleysi. Ég hefi t.d. heyrt að það vanti brekkusöngvara í Vestmanneyjum og þar hefur Róbert nokkra reynslu sem ætti að gera hann hæfan til áframhaldandi brekkusöngva.

22. september 2006 – Um njósnir á Íslandi

Ég var að hlusta á viðtal við Þór Whitehead sagnfræðing í Kastljósi og tal hans um þessa stórhættulegu kommúnista sem hér voru að berja á lögregluþjónum fyrr á árum. Hann talar þar mikið um gamla Kommúnistaflokkinn, síðar Sósíalistaflokkinn og loks Fylkinguna sem einhverjar vopnaðar sveitir. Ég er ekki alveg jafnviss um að gott og skemmtilegt fólk eins og Ragnar Stefánsson og Birna Þórðardóttir séu jafnhættuleg “lýðræðinu” og af er látið og hefi hingað til talið þau fremur sem fórnarlömb ofbeldissinnaðra hægrimanna. Þá fæ ég það á tilfinninguna að skrif Þórs Whitehead séu sett fram sem mótvægi hægri manna við fyrri skrif Guðna Th. Jóhannessonar sagnfræðings um persónunjósnir á Íslandi og réttlæting á þeim.

Það voru til herskarar vopnaðra vinstrimanna á fyrrihluta tuttugustu aldar á Íslandi. Séra Gunnar Benediktsson stakk niður stílvopni, sömuleiðis Jóhannes úr Kötlum sem samdi heilu drápurnar um hættulega og skrýtna menn með rauðar húfur og Steinn Steinarr sá öfgarnar í mörgum nútímamanninum sem uppi hefur verið löngu eftir dauða hans. Ritsnilld Halldórs Laxness, Þórbergs Þórðarsonar og Einars Olgeirssonar var vissulega sem óvígur her og svo má lengi telja. Slíkur vopnaburður hefur löngum þótt hættulegur í hægrisinnuðum “lýðræðisríkjum” og full þörf á að hafa eftirlit með þeim sem iðka slíkan vopnaburð.

Það er áhugavert að heyra Þór Whitehead reyna að réttlæta persónunjósnirnar og hlakka ég mjög til að komast í þessa ritgerð sem varð Sjónvarpinu hvatning til að kalla hann í viðtal vegna njósnanna.

Í nýju Sagnfræðingatali (Íslenskir sagnfræðingar, fyrra bindi útgefið 2006) sem ég eignaðist í gær, sé ég að Þór hefur m.a. gegnt eftirfarandi trúnaðarstörfum: Í stjórn Heimdallar SUS, í stjórn Varðbergs, félags um vestræna samvinnu og stjórn Vöku félags lýðræðissinnaðra stúdenta.

P.s. Ef njósnunum lauk 1976 eins og mér heyrðist Þór Whitehead gefa í skyn í viðtalinu, af hverju var þá enn verið að hlera síma herstöðvaandstæðinga 1977?

21. september 2006 – Mikið að gera

Það verður fátæklegt blogg að þessu sinni. Vegna mikils vinnuálags tókst mér ekki að hugsa upp neitt skemmtilegt og því verða skemmtilegheitin að bíða í tvo daga. Vafalaust verður eitthvað meira að skrifa á fimmtudagskvöldið, en það er ómögulegt að segja fyrirfram hvernig sú vaktin verður.

-----oOo-----

Jú eitt enn. Ég er búin að setja inn link á Mikka vef.

20. september 2006 – Róbert Marshall

Á mánudaginn skrifaði Róbert Marshall ákaflega einlægt bréf, en opið til helsta eiganda fjölmiðlasamsteypunnar sem hann vinnur hjá og biður um grið í rúmt ár í viðbót fyrir Nýju fréttastofuna NFS.

Ég efa það ekki að Róbert gangi gott eitt til í bréfi sínu til Jóns Ásgeirs. Hann stendur frammi fyrir því að þurfa að segja upp nokkrum tugum hæfileikaríkra starfsmanna, verði stöðin lögð niður löngu áður en fullreynt verður hvort hún geti átt rekstrargrundvöll og fara þau sjónarmið ekki saman við sjónarmið þess, sem hugsar einungis um krónur og aura. Um leið vaða uppi ýmsir aðilar sem eru ósammála Róbert Marshall í skrifum hans, fólk sem lítur á bréfið til Jóns Ásgeirs sem sönnun undirlægjuháttar starfsmanna 365 miðla gagnvart eigendum fyrirtækisins þar á meðal margir af betri bloggurum þessa lands og hafa þeir óspart látið í ljós gagnrýni á hann fyrir skrifin.

Ég viðurkenni fúslega að ég er ekkert sérlega hrifin af sjónvarpsfréttastöð á borð við NFS. Mér finnst stöðin minna að sumu leyti of mikið á CNN þar sem allt kapp er á að sýna andlit fréttamannsins, en minna um venjulegar fréttamyndir. Ég trúi því þó að hægt sé að bæta úr þessum ágalla.

Sömuleiðis er ég lélegur sjónvarpsáhorfandi. Í vinnunni minni er sjónvarpið stundum í gangi inni í setustofu inni af stjórnstöðinni allan daginn hvort sem fólk er að horfa eður ei, en ég vel iðulega að slökkva á sjónvarpinu þegar ég kem á vaktina, enda finnst mér það draga einbeitinguna frá því sem ég á að gera í vinnutímanum. Fyrir bragðið horfi ég sjaldan á NFS eða Stöð 2, enda hvorugt til á heimilinu. Að auki kemst ég ekki yfir að horfa á nema eina sjónvarpsstöð í einu eða þá eina útvarpsstöð, en ef ég heyri fleiri stöðvar samtímis, renna hljóðin saman í eitthvern óskiljanlegan hávaða. Loks þykir mér vænt um þögnina á stundum.

Öfugt við allar skammirnar sem dunið hafa á Róbert Marshall síðustu dagana, er ég hlynnt skrifum hans þótt ýmislegt megi setja út á innihaldið og vil endilega sjá þessa sjónvarpsstöð dafna áfram og bæta sig, fremur en að blæða út á fórnaraltari græðginnar.

-----oOo-----

Eitthvað vænkaðist hagur strympu í kvöld, afsakið Halifaxhrepps, en hetjurnar okkar tóku Daghamstrana frá Rauðubrú í nefið í kvöld. Kannski þurfa þær ekkert að óttast að falla úr kvenfélagsdeildinni í vor, komnar með 9 stig eftir tíu leiki á tímabilinu.

Öllu betur gengur köppunum í Sameiningu Mannshestahrepps, en þeir hafa nú leikið ellefu leiki í haust og unnið alla, komnir með 38 mörk í plús í fyrstu deild hinna ensku Vestfjarða. Rassenal hvað?

19. september 2006 - Umferðin í Reykjavík

Þegar ég var á leið heim eftir vaktina á mánudagskvöldið, veitti ég athygli lítilli malarhrúgu við hlið gangstígsins við Bæjarhálsinn og hugsaði með mér að þessari litlu malarhrúgu hafi Villi gamli gleymt er hann var að hreinsa til í Árbænum á laugardaginn var.

Ég viðurkenni að ég hefi oft séð þessa malarhrúgu áður, eða allt frá því Villi gamli hóf hreinsunarherferð sína hina fyrri í Árbæjarhverfinu og lét fjarlægja strætisvagnabiðskýlin fyrir leið S5, en nú var tilefnið annað. Ég sá nefnilega viðtal við Gísla litla glókoll formann Umhverfisráðs Reykjavíkurborgar í fréttaskýringaþættinum Ísland í dag á Stöð 2 í lok vaktar minnar.

Í viðtalinu sem tekið var upp síðdegis á horni Miklubrautar og Lönguhlíðar fór Gísli mikinn og benti meðal annars á að fyrrverandi borgarstjórnarmeirihluti hafi verið á móti bættri umferð í Reykjavík og nefndi þar sérstaklega mislæg gatnamót á gatnamótum Miklubrautar og Kringlumýrarbrautar. Mikil ósköp, satt segir þú Gísli minn. R-listinn gerði ekkert í þessu máli og er það miður. Sömu sögu er að segja af meirihlutanum sem var á undan R-listanum sem og vinstri stjórninni 1978-1982, þessari sömu sem skipulagði byggð austan við Rauðavatn gegn hörðustu mótmælum Sjálfstæðisflokks og Morgunblaðs. Við skulum svo ekkert ræða um staðsetningu hinnar nýju miðstöðvar Morgunblaðsins. Satt best að segja var það meirihlutinn sem var á undan vinstra samstarfinu sem lagði til að gerð yrðu mislæg gatnamót á mótum Miklubrautar og Kringlumýrarbrautar í nýju aðalskipulagi sem gert var árið 1965 og var notað sem helsta kosningaplagg Sjálfstæðisflokksins í borgarstjórnarkosningunum árið 1966. Við verðum að fyrirgefa Gísla að hann muni ekki svo langt aftur, því hann fæddist ekki fyrr en 1972 eða sjö árum eftir að umrætt aðalskipulag var samið. Síðan hefur ekkert skeð og hefur flokkurinn hans Gísla þó verið einráður í borginni í 24 ár á þessu tímabili.

Tilefni viðtalsins við Gísla glókoll var þó annað og meira en ein mislæg gatnamót. Fremur var um að ræða hina þungu umferð til borgarinnar á morgnanna og úr borginni á eftirmiðdögum. Þar er vissulega alvarlegt vandamál, of mikil umferð og of margir bílar miðað við þessar fáu aðalgötur til borgarinnar. Ein aðferð er sú að bæta leiðarkerfi strætó þótt það taki tíma að byggja upp traust að nýju eftir niðurskurð hins nýja meirihluta nú í sumar.

Besta ráðið er þó að gera eins og ég og á annan tug starfsfólks OR hefur gert. Flytja í næsta nágrenni vinnunnar því eins og skáldið sagði: “Sjálfsagt er og best að hafa allt á sama stað.”

-----oOo-----

Ekki tókst henni Anniku Stacke vinkonu minni sem er prestur í Lammhult í Växjö kommun og sem getið var í Fréttablaðinu á mánudaginn, að tryggja sér öruggt sæti í kommunalpólitíkinni í Växjö. Hún var í sjöunda sæti en Folkpartiet Liberalerna fengu aðeins fjóra fulltrúa í bæjarstjórn. Það er annars skemmtilegt að bera saman mismuninn á kommúnum hér á Íslandi við Svíþjóð. Ég átti heima í Järfälla kommun rétt fyrir norðan Stokkhólm. Það voru innan við 60.000 íbúar í sveitarfélaginu og það voru 63 bæjarfulltrúar. Í Reykjavík eru nærri helmingi fleiri íbúar, en einungis 15 borgarfulltrúar.

18. september 2006 - Þrír kratar

Margrét vinkona mín Frímannsdóttir hefur ákveðið að hætta í pólitík. Mér þykir það miður, en um leið virði ég ákvörðun hennar. Magga hefur átt í erfiðum veikindum á liðnum árum og finnst vafalaust tími til kominn að breyta til í lífinu.

Ég kynntist henni fyrst, er hún sat í hreppsnefnd Stokkseyrar og var jafnframt varamaður Garðars Sigurðssonar á Alþingi, en hún tók fast sæti á Alþingi árið 1987 og er nú 1. þingmaður Suðurlandskjördæmis. Ég hefi ávallt metið hana mikils sem mjög heilsteypta manneskju og jákvæða sem sést á því að hún lýsti yfir stuðningi við baráttu mína þegar árið 1989 er ég flutti til Svíþjóðar.

Með þessu óska ég Margréti Sæunni Frímannsdóttur alls hins besta í framtíðinni.

-----oOo-----

Annar krati tilkynnti afsögn sína á sunnudagskvöldið. Af einhverjum ástæðum hefi ég ávallt haft ímugust á þessum manni, eða síðan Ingvar Carlsson sagði af sér ráðherraembætti í Svíþjóð. Þegar Göran Persson gekk inn á fundinn þar sem ákveðið var að hann tæki við formennsku í Socialdemokratiska Arbetarpartiet og forsætisráðherraembættinu af Ingvari Carlssyni, hitti hann sjónvarpsfréttamann sem spurði hvort hann yrði forsætisráðherra á fundinum: “Nej, jag blir inte statsminister” svaraði Göran Persson með áhersluþunga í röddinni í beinni sjónvarpsútsendingu. Þremur kortérum síðar varð hann forsætisráðherra. Með þessari lygi tapaði hann tiltrú minni á sér.

Annar sænskur krati var Sten Andersson fyrrum ritari í flokknum, en einnig félagsmálaráðherra, utanríkisráðherra og síðar málamiðlari í milliríkjadeilum. Hann var skemmtilegi maðurinn í sænsku ríkisstjórninni, gamansamur og þessi ágæta manngerð sem manni fer ósjálfrátt að þykja vænt um alveg burtséð frá pólitík, ekkert ósvipað og Guðni Ágústsson eða Vilhjálmur Hjálmarsson. Hann varð bráðkvaddur á laugardaginn, 83 ára gamall.

17. september 2006 – Kárahnjúkar

Ég fór austur á Kárahnjúka í gær, í hóp með nærri hundrað starfsmönnum Orkuveitu Reykjavíkur. Við héldum frá Reykjavík snemma morguns, helmingur hópsins með áætlunarvél frá flugfélagi Færeyja, en restin með gömlum Fokker. Það var mikill munur að ferðast með færeysku vélinni frá þeim íslensku, enda fór hún austur á þriðjungi skemmri tíma en gömlu Fokkervélarnar.

Það var tekið vel á móti okkur að venju eftir að komið var á Egilsstaði og biðu tvær rútur eftir okkur og þegar haldið í Fljótsdalinn. Við notuðum tækifærið og heimsóttum Skriðuklaustur og Valþjófsstaðakirkju og kom þá í ljós að einn vinnufélaginn reyndist hæfileikaríkari en það að vera bæði rafvirki og vélfræðingur og bíðum við þess nú í ofvæni að hann skrái sig í prestaskólann. Ekki vildi hann þó prédika yfir okkur og taldi sig óvígðan eigi hæfan til slíkra hluta.

Við komum að stöðvarhúsi virkjunarinnar og skoðuðum stöðvarhúsið. Eftir að hafa skoðað nægju okkar í Fljótsdalnum var svo haldið til fjalla og að virkjunarsvæðinu við Kárahnjúka. Þar fengum við að borða í boði Landsvirkjunar og fengum síðan að fara um virkjunarsvæðið, í fyrstu án þess fá að yfirgefa rúturnar. Fljótlega breyttist viðmót yfirmanna svæðisins vegna prúðmannlegrar framkomu okkar, þrátt fyrir að ekki vissu þeir hvort einhver gestanna héti Grímur og lofuðu þeir okkur að valsa um svæðið mun meir en áður hafði verið samþykkt. Reyndar voru bæði Íslendingar og Ítalir á varðbergi því skömmu fyrir komu okkar í hina opinberu heimsókn, höfðu tveir mótmælendur sett upp íslenskan fána í hálfa stöng, en höfðu verið fjarlægðir ásamt fánanum er við komum á svæðið. Eitthvað voru sumir þátttakenda í ferðinni blendnir í trúnni og vildu gjarnan hlekkja sig við vinnuvélar í mótmælaskyni við virkjunina, en eitthvað dró af þeim er þeim voru boðnar keðjur og möguleiki á að hlekkja sig við rúturnar sem höfðu flutt okkur á svæðið.

Einmana flugvél flögraði nokkrum sinnum yfir hausamótunum á okkur á meðan við stoppuðum þarna og reynist sjálft afmælisbarn dagsins vera þar á ferð. Þá var veður hið ágætasta og urðum við margs vísari um mjög svo umdeilda framkvæmd. Við héldum svo aftur til byggða og vorum komin aftur til Reykjavíkur um klukkan 19.00.

Ég á eftir að setja inn myndir frá ferðinni, en mun gera það við fyrsta tækifæri. Ef meðfylgjandi mynd er stækkuð (með því að klikka á hana), sést að litlu rauðu dílarnir á myndinni eru starfsmenn að vinnu við stíflugerðina. Einhverjum datt strax í hug smávaxnir Kínverjar, en þeim hinum sama var þegar í stað boðin keðjan ef hann léti ekki af fordómunum gagnvart virkjuninni og þeim sem byggðu stífluna.

-----oOo-----

Ég er farin að hafa áhyggjur af hetjunum hugprúðu í Halifaxhreppi. Eftir níu umferðir í kvenfélagsdeildinni, eru þær einungis komnar með sex stig, hafa tapað fimm leikjum, gert þrjú jafntefli og unnið einn leik. Það er sitthvað að mælast til að hetjurnar haldi sér í kvenfélagsdeildinni eða að senda þær niður um deild.

Öllu betur hefur hinu unga liði, Sameining Mannshestahrepps gengið. Þeir hafa unnið alla leiki sína á haustinu og eru nú með 30 stig eftir tíu leiki og 36 mörk í plús, hafa skorað 40 mörk, en einungis fengið á sig fjögur.

-----oOo-----

Loks fær sönnen hamingjuóskir með 29 ára afmælið.

16. september 2006 – Klessubílarall

Ég þurfti að skreppa suður í Hafnarfjörð á föstudagseftirmiðdaginn. Erindið fólst í því að sækja unga frænku mína í vinnuna, fara með hana í vinnuna til móður hennar, lána móðurinni minn vinstrigræna Súbarú, en taka bíl dótturinnar af henni og fara með hana í æfingarakstur sbr. bloggfærslu mína frá 5. september síðastliðinn.

Það gekk vel að finna stúlkuna þar sem hún var að vinna og svo héldum við í átt til Reykjavíkur á mínum sjálfskipta eðalvagni og ók ég eins og eldri konum á eðalvögnum einum er lagið í mikilli umferð, en er ég kom að ljósunum þar sem vinstri akreinin er fyrir umferð inn í iðnaðarhverfið í Hafnarfirði/Garðabæ, þurfti ég að stoppa sem fremsta bifreið á ljósum, en einhverjir unglingar voru í bíl sem virtist ætla að fara inn í iðnaðarhverfið. Þegar skipti yfir í grænt, gáfu drengirnir allt í botn og með því að ég snarbremsaði, náðu þeir að komast framfyrir mig án þess að valda mér eða sjálfum sér tjóni. Þó komust þeir ekki lengra en að næsta bíl nokkrum metrum framar.

Vart höfðu drengirnar náð að koma sér fyrir á milli mín og næsta bíls á undan, er bifreiðin YI-002 sem er gömul drusla, þeyttist yfir malarhrúgurnar á vinnusvæðinu hægra megin við mig og tróðu sér inn á Reykjanesbrautina á milli mín og bílsins sem áður hafði svínað á mér. Aftur munaði engu að ég yrði keyrð í klessu um leið og mölin lamdi minn vinstrigræna eðalvagn að utan og fékk ég alveg óstýranlega löngun til að skoða betur nöglina á löngutöng hægri handar, en af einhverjum ástæðum fengu unglingarnir á YI-002 samskonar fiðring í sína löngutöng. Þegar betur var að gáð, taldist slík hegðun vart miðaldra hefðardömum sæmandi og alls ekki þegar hún var að kenna ungri frænkunni villimennskuna í íslenskri umferð. Ekki liðu þó margar sekúndur uns þriðja druslan, með númerið NE-984 kom vaðandi yfir malarhrúgurnar hægra megin við mig og aftur þurfti ég að snarbremsa og nánast aka út yfir miðlínu til að forðast að druslan svipti mig hægri hliðinni af bílnum og frænkunni að auki..

Þarna ók ég með þrjá bilaða unglinga í röð á undan mér og fékk tilvalið tækifæri til að halda fyrirlestur um ofsaakstur fyrir 17 ára frænkunni. Brátt nálguðumst við Smáralind og tvöföldun Reykjanesbrautar til norðurs. Þá tóku tveir fremstu bílarnir sig til, beygðu afreinina til hægri, sennilega til að komast í klessubílarall í tívolíinu við Smáralind, en NE-984 hélt áfram og sýndi ekkert frekara umferðarofbeldi. Það var eðlilegt, því við höfðum rétt mætt lögreglubíl og horfðu lögregluþjónarnir valdmannslega mikið yfir til okkar, tóku svo U-beygju og komu á eftir okkur.

Drengurinn á NE-984 beygði síðan af Reykjanesbrautinni í átt að Breiðholtsbraut, en lögreglan hélt á eftir honum. Það síðasta sem ég sá var að drengurinn hafði stöðvað sem og lögreglan sem kveikt hafði á bláum ljósum. Ljóst var að einhver var löghlýðnari en ég og hefur tilkynnt um akstur ungmennanna til lögreglunnar. Bara verst að lögreglan náði ekki líka YI-002.

-----oOo-----

Eftir þessa lífsreynslu, ók ung frænka mín eins og engill næstu tvo tímana, en ég hélt áfram að naga neglurnar upp í kjúkur.

-----oOo-----

Loks fá Guðrún Helga göngugarpur og Ómar Ragnarsson afmæliskveðjur

15. september 2006 – 2. kafli – Brunaslys

Minn ágæti jafnaldri og fyrrum skólafélagi, Jens Kjartansson lýtalæknir, kvartar á baksíðu Morgunblaðsins vegna of mikils hita á heita vatninu, gagnrýnir Orkuveituna og samkvæmt blaðinu, vill hann helst láta lækka hitastig heita vatnsins niður í 45°C. (Ekki veit ég hvaðan hann fær þessar 45°C sem er alltof kalt).

Það fólk sem verður fyrir brunasárum vegna heita vatnsins á vissulega alla mína samúð og sömuleiðis er ég hjartanlega sammála Jens um þá hættu sem heita vatninu er samfara. Hinsvegar er ekki við Orkuveituna að sakast, heldur eru það æðri yfirvöld sem þurfa að taka á þessu máli. Ég sem viðskiptavinur Orkuveitunnar kaupi inn það magn sem ég þarf af 80°C heitu vatni. Ef ég fæ 70°C heitt vatn inn í hús hjá mér, kvarta ég. Sumir viðskiptavinir kvarta þegar hitastigið er komið niður í 75°C. Það er skiljanlegt, því kaldara sem vatnið er, því minni gæði. Dælustöðvar Orkuveitunnar miða hitastig á heitu vatni út til viðskiptavina við 80°C frá dælustöð, þó með ákveðnum fráviksmörkum. Þannig koma viðvaranir inn á stjórnborð ef hitastigið fer niður fyrir 77°C og upp fyrir 83°C og á einstöku stöðum við 79°C að lágmarki.

Það hefur oft verið rætt um að lækka hitastig heita vatnsins til viðskiptavina niður í 70°C og jafnvel 60°C, en síðarnefnda hitastigið er viðmiðunargildi í mörgum ríkjum Evrópusambandsins, en þá kemur eitt babb í bátinn. Flutningur á heita vatninu frá dælustöð til viðskiptavinar miðast við 80°C, en ekki 70°C. Ef tekin verður sú ákvörðun að lækka hitastigið, verður um leið að endurnýja allt lagnakerfið í Reykjavík og nágrenni, stækka ofna í íbúðum, auka flutningsgetu hitaveitunnar með mun stærri flutningsæðum frá dælustöðvum. Önnur lausn er einnig til, en hún er t.d. notuð að einhverju leyti sumsstaðar í Svíþjóð og ég held einnig á Seltjarnarnesi þar sem heita vatnið er of mengað salti til að notast beint. Lausnin felst í því að setja upp varmaskipta, þannig að neysluvatnið fari ekki upp í nema 60°C eða 70°C. Þetta er hægt að gera nú þegar og án þess að Orkuveitan sé nokkuð með puttana í málinu. Það kostar hinsvegar peninga að gera slíkt og hefur því aldrei verið í almennri umræðu, en má alveg vekja upp þá umræðu.

Það er svo hins opinbera valds að setja reglur um lækkun á hitastigi frá hitaveitum þessa lands.

(P.s. Pistillinn ritaður af mér sem viðskiptavini OR, en ekki í krafti starfa míns)

15. september 2006 - Bloggkaffi

Ég álpaðist upp á Skaga á fimmtudaginn, en ég hafði sannfrétt að frú Guðríður væri nýbúin að hella upp á könnuna. Þangað mætti einnig Sigrún nágranni Guðríðar og bloggari af Guðsnáð. Á meðan við tróðum í okkur meðlætinu fór einhver að velta fyrir sér hvort ekki væri kominn tími til að halda árshátíð bloggara? Ekki veit ég hversu góð hugmyndin er, en ég man ágætlega eftir ágætum árshátíðum irkverja og einstakra irkrása. Þær tókust oft ágætlega, en á síðari tímum enduðu þær stundum með vinslitum og leiðindum og hættu því að verða sá vettvangur vináttu og samlyndis sem þær voru ætlaðar í upphafi.

Ég vil samt kasta fram þessari hugmynd ef einhver vill ræða hana frekar.

-----oOo-----


Ég er enn hugfangin af henni Emmu litlu Mærsk sem nú er að lesta í Evrópu áður en hún heldur í austurveg til Hong Kong. Aðalvélin í henni er 80 Megawött eða 109.000 hestöfl við 102 snúninga hraða á mínútu og gefur hinu 150.000 tonna skipi 25 hnúta hraða. Með öðrum orðum. Hún er jafnstór í afli og fyrsti áfangi Hellisheiðarvirkjunar. Auk hennar eru fimm hjálparvélar sem samtals gefa af sér 40.000 hestöfl. Ekki veitir af, enda þarf að halda yfir þúsund frystigámum gangandi á milli heimsálfa. Þess má geta að einungis þarf 13 manns að lágmarki til að halda skipinu í rekstri. Enn og aftur minnist ég Bakkafoss II þar sem var 22 manna áhöfn svo ekki sé talað um Lagarfoss II sem var með 31 manns áhöfn.

Ef myndin er skoðuð vel, sjást nokkrir menn vera að vinna við aðalvél Emmu Mærsk þar sem hún er á verksmiðjugólfinu og áður en hún er sett niður í skipið.

14. september 2006 – Þjóðremba og stærsta gámaskip heimsins

Þegar ég var að alast upp, man ég eftir kennara sem hæddist að dönskum fjölmiðlum fyrir þjóðrembu þeirra og nefndi sem dæmi, að þegar Danir sigruðu í íþróttum, var afrekið blásið upp í fjölmiðlum, en vart minnst á þegar Danir töpuðu. Kennarinn nefndi sem dæmi að Danir minntust lítið á jafnteflisleik Íslands og Danmerkur í fótbolta 1959, en hófu danska landsliðið til skýjanna þegar það sigraði Íslendinga. Ekki veit ég hvernig danskir fjölmiðlar tóku á hinum fræga sigri á Íslendingum 14-2 árið 1967.

Á undanförnum árum hafa Íslendingar fetað rækilega í spor Dana frá fyrri árum. Það liggur við dauðadómi að fagna ekki eins og vitfirringur í hvert sinn sem Ísland vinnur landsleik í handbolta, en ef Ísland er ekki með, þá einhverju Norðurlandanna, þó síst Svíþjóð sem þó hefur staðið með Íslendingum framar öðrum Norðurlandaþjóðum. Þannig verða Íslendingar helst að halda með Finnum í góðakstri (Formúlu 1) af því að það telst með Norðurlandaþjóðum, en við hin nánast hrakin út í horn, þá sérstaklega við sem höfum ávallt staðið með heimsmethafanum geðþekka frá Þýskalandi.

Nú er nýjasta þjóðrembuæðið í gangi. Allir eiga að styðja og kjósa Magna í keppninni Rockstar Supernova. Ég viðurkenni fúslega að Magni er talinn hinn vænsti drengur, enda frá Borgarfirði eystra þar sem elstu systkini mín voru í sveit á sjötta áratugnum. Sjálf hefi ég komið þangað nokkrum sinnum og líkað vel við þorp og íbúa og sé ég enga ástæðu til annars en að ætla að Magni sé heimasveit sinni til sóma.

Ég sá einn þátt af Rockstar Supernova fyrir nokkrum vikum og líkaði illa. Þarna voru einhverjir ákaflega ógeðfelldir piltar sem einhverskonar dómnefnd og hinn illræmdi Tommy Lee sem þekktur er fyrir að lemja á fyrrum eiginkonu sinni í hópnum. Ég held að Magni sé alltof góður drengur til að lenda í þessu bandi, en annað sætið gæti nægt til að koma honum langt á alþjóðlegum vettvangi. Eitt er þó öruggt. Mér kemur ekki til hugar að vaka til að kjósa Magna. Til þess er þjóðremban of fjarri mér.

-----oOo-----


Ég hefi ekki fylgst nógu vel með siglingum að undanförnu, en fór að skoða netið á miðvikudagskvöldið og komst að því að hið nýja súpergámaskip Emma Mærsk fór í rekstur fyrir viku síðan og hefur haldið úr höfn í Árósum til hafna í Evrópu og síðan til Austur-Asíu


Emma Mærsk er stærsta gámaskip í heimi, skráð geta borið 11.600 TEU´s en talin geta borið 14.500 TEU´s. Hún er 397,7 metrar á lengd, 56,4 metrar á breidd og 156.907 Dwt að burðargetu. Hún er hið fyrsta 8 slíkra skipa sem eru í smíðum í Óðinsvéum í Danmörku og verða í föstum áætlunarsiglingum á milli Evrópu og Austur-Asíu. Um sex vikna seinkun varð á afhendingu skipsins vegna bruna í brú og íbúðum skipsins í sumar, en það mál fór betur en leit út í upphafi með hröðun verkferla við smíði skipsins. (Mælieiningin TEU er einn venjulegur tuttugu feta gámur).


Heima á Íslandi sat ég og rifjaði upp gömlu góðu dagana þegar ég var á fyrsta eiginlega gámaskipi Íslendinga, Bakkafossi. Hann var 102 metrar á lengd, 4000 Dwt og lestaði 146 TEU´s.

13. september 2006 – Systkinin frá Hákoti

Heima hjá mér hangir innrammað ættartré á vegg, framættir móðurafa míns og ömmu. Þegar það var gert, trúði ég öllu sem þar var skráð og taldi allt satt og rétt. Þegar ég fékk sjálf tækifæri til að vinna með ættir mínar, fóru ýmsar greinar af ættartrénu að falla eins og lauf á hausti, öll föðurætt afa míns sem og hluti af móðurætt hans. Ég gat þó huggað mig við að sumt var óhrekjanlegt eins og langamma mín og bróðir hennar sem og foreldrar þeirra.

Mig rak í rogastans þegar ég fór að lesa Morgunblaðið á þriðjudaginn. Á baksíðunni voru myndir af tveimur systkinabörnum langömmu minnar, þeim Þorbjörgu Eyjólfsdóttur og Þorsteini Eyjólfssyni og svo var viðtal við þau inni í blaðinu. Slíkt þætti vart í frásögur færandi nema fyrir þá sök að hið eldra er tæpra 102 ára og litli bróðir átti 100 ára afmæli í fyrradag.

Ég viðurkenni fúslega að ég þekki ekki systkinin persónulega, einungis einn niðja Þorsteins lítillega, Yrsu rithöfund og verkfræðing Sigurðardóttur, en þekki sæmilega ættarsögu þeirra, enda búin að vinna talsvert með hana. Sjálf eru þau ein eftirlifandi af sex systkina hópi frá Hákoti á Álftanesi, tvær elstu systurnar bjuggu suður í Garði, þá ein sem lést á fyrsta ári, en síðan kom Þorbjörg fædd 18. nóvember 1904 og Þorsteinn fæddur 11. september 1906. Yngst var svo Sigríður fædd 1909, en hún giftist vestur á Bíldudal og fórst ásamt eiginmanni og eldri syni í hinu hörmulega Þormóðsslysi 18. febrúar 1943 þar sem nánast tíundi hver íbúi Bíldudals fórst og hefur staðurinn ekki borið sitt barr eftir það.

Lengi vel var áatal þeirra systkina og okkar hinna nokkuð á reiki. Á ættartrénu góða var langafi Þorbjargar og Þorsteins, Eyjólfur Einarsson sagður vera frá Bakka í Ketildalahreppi í Arnarfirði, en í Borgfirskum æviskrám var hans getið og þar voru foreldrar hans sagðir ókunnir, en faðir norðlenskur. Ég reyndi talsvert að finna samhengi í ættartréð hvað snerti þetta fólk, en einn góðan veðurdag hafði Guðmundur S. Jóhannsson ættfræðingur á Sauðárkróki, samband við mig og hafði fundið Eyjólf. Hann reyndist hafa fæðst í Haugshúsum á Álftanesi í apríl 1790, móðirin frá Hróarsdal í Hegranesi í Skagafirði, en faðirinn, Einar Illugason frá Arnarhóli í Reykjavík. Það tók mig svo margar ferðir á Þjóðskjalasafnið að sannreyna að rétt væri og pússluspilið féll svo saman í eina heild er ég fann að móðir Eyjólfs hafði farið úr hreppsvist í Hegranesi til sonar síns á Kjalarnesi vorið 1819 þar sem hún eyddi síðustu árum sínum hjá honum, tengdadóttur og barnabörnum. Ég hefi ekki legið á þessum upplýsingum, heldur komið þeim til skila þar sem þær eiga heima, hjá Íslendingabók.

Sem ég segi, ættfræðin er margbreytileg og fáu að treysta sem haft er eftir vafasömum heimildum.