27. júní 2007 - Aumingjaskapur vélstýrunnar

Er ég vaknaði á þriðjudagsmorguninn var glampandi sól og ég enn á frívakt. Mér fannst ekki hægt annað en að nota góða veðrið til fjallgöngu, dreif mig á fætur, tróð helstu nauðsynjum ofan í bakpoka, setti kettina út og hélt til stefnumóts við Esjuna. Svo kárnaði gamanið.

Ég hafði ekki gengið lengi upp hlíðarnar er ég fann hvernig dró af mættinum. Ég hélt samt áfram og varð þreyttari og þreyttari. Er ég komst loks upp í klettabeltið þurfti ég að hvíla mig í öðru hverju skrefi, en upp komst ég þrátt fyrir allt og náði því að banka skífuna á tíma sem er alls ófullnægjandi eða kortéri lengri en ég hafði farið fyrir hálfum mánuði.

Þetta gengur ekki svona. Stjórn fjallgönguklúbbs Önnu kallaði þegar til fundar og þar var ákveðið að senda mig á Hábungu og til baka aftur. Ekkert mál, hugsaði ég, þótt Hábunga sé um 140 metrum hærri en Þverfellshornið er hún einungis rúma þrjá kílómetra til austurs. Veðurbarið grjótið á toppi Esjunnar er bara ekki eins og malbikaður göngustígur. Því þurfti ég að æfa hinn fræga þúfnagang sem ónefndur íslenskur ríkisborgari og skákmeistari hlaut aðdáun fyrir árið 1972, er ég hélt austur. Engan jólasvein sá ég í þetta sinn eins og fyrir ári, en mætti einni sem gæti verið jólasnót, nema auðvitað að hún hafi haldið ég væri jólasnótin.

Þremur tímum síðar var ég komin til baka að mannlausu Þverfellshorni og eftir góða hvíld hélt ég niður af fjallinu. Ekki leið á löngu uns ekki var hægt að þverfóta fyrir fólki á uppleið og sumt á niðurleið. Hvaðan kom það fólk? Ég sá engan á Þverfellshorni er ég kom til baka frá Hábungu.

Nú kom annað babb í bátinn. Eftir að hafa eytt öllum eftirmiðdeginum í fjallgöngu og gönguna á Hábungu og einungis drukkið orkudrykk og etið eitt stykki úrvals hreint rjómasúkkulaði frá Síríus, ákváðu innyflin að mótmæla fæðinu og ég enn ofarlega í Esjuhlíðum. Ég reyndi að flýta mér, en samt var ástandið orðið þannig er ég nálgaðist bílastæðin á Mógilsá, að ég þurfti að læðast síðustu metrana til að koma í veg fyrir stórslys.

En heim komst ég með sólbrunnið nef!

26. júní 2007 - Sjóræningjar

Undanfarna daga hafa sjávarútvegsráðherrar verið að ræða um veiðar erlendra fiskiskipa utan íslenskrar fiskveiðilögsögu. Íslenski sjávarútvegsráðherrarnn kallar þessi skip sjóræningjaskip og opinberar fréttastofur sem og fréttastofur prentfjölmiðla apa þetta þeftir honum.

Þetta er rangt! Á næstu eyju við heimahöfn þessara skipa er t.d. Eimskip með áætlunarskip sín skráð og samkvæmt skilgreiningu sjávarútvegsráðherrans ber einnig að kalla þau sjóræningjaskip! Sjálf hefi ég notað þetta vafasama orð um skip sem sigla undir hagkvæmnisfána, enda er notkun slíkra fána beinlínis gegn hagsmunum ríkisins og oft hinnar undirokuðu alþýðu samanber færslur mínar frá því í fyrra og árið á undan á öðrum vettvangi en Moggabloggi.

Óábyrg skrif mín í þessum efnum skipta litlu máli. Verra er þegar sjálfur sjávarútvegsráðherrann notar slíkt slangur um grafalvarlega hluti og síðan þegar fréttastofurnar apa þetta eftir honum. Nú hefi ég fangið aukinn liðstyrk í baráttunni fyrir bættu orðalagi með bloggi Bjarna Más:

http://www.deiglan.com/index.php?itemid=11275

Eða eins og Ármann Snævarr lagaprófessor sagði eitt sinn: “Við skulum ekki nota slangur í umræðum um lögfræði!”

25. júní 2007 - Himnaríki?

Guðríður vinkona mín Haraldsdóttir hefur löngum þótt hnyttin í tilsvörum og daglegri umgengni. Þegar hún flutti frá Reykjavík og út á land keypti hún sér íbúð á efstu hæð í blokkinni, en eins og allir vita eru bara tvær blokkir úti á landi, blokkin í Vestmannaeyjum sem stendur ofan við Friðarhöfn og svo hin blokkin í sjávarþorpi úti á landi og sem stendur við sjóinn.

Af alkunnri hógværð sinni fann Gurrí fljótt að gott væri að búa í blokkinni úti á landi og horfa á brimið koma æðandi á Langasand og að blokkinni. Eftir að hafa séð þessar ógnvænlegu aðfarir brimsins sá hún að hún væri ekki flutt í nágrenni við Helvíti og eftir það hefur íbúðin hennar í blokkinni aldrei verið kölluð annað en Himnaríki.

Ég hefi nokkrum sinnum komið í kaffi í Himnaríki og vissulega hrifist af útsýninu, reyndar ekki út á sjó, heldur í hina áttina, upp á Akrafjall, en þaðan mun vera skemmtilegra útsýni en úr blokkinni þótt íbúðin sé á fjórðu hæð. Þá hefi ég örstöku sinnum boðist til að aka frúnni heim eftir vinnu, en það tekur hún aldrei í mál því slíkt gæti leitt til þess að frú Guðríður missti af ferð með Tomma mági sínum að óskum.

Ástæða þess að ég rifja þetta upp nú er að ég fann Himnaríki á laugardaginn, reyndar allt annað Himnaríki. Það var þó hvergi í námunda við sjó, heldur til fjalla. Það er nánar tiltekið á virkjanasvæði Hellisheiðarvirkjunar og staðsett í gám á Skarðsmýrarfjalli. Ef mig mismnnir ekki, rakst ég þjóðhátíðartjald frá Vestmannaeyjum þarna í fyrrasumar. Það er því ljóst að Eyjamenn hafa séð heim til Eyja af fjallinu og orðið svo uppnumdir af sýninni að þeir hafa eftir þetta kallað staðinn Himnaríki.

Megi Eyjamenn vel njóta nafngiftar sinnar á Skarðsmýrarfjalli, en ég er viss um að Gurrí lætur sitt Himnaríki ekki svo auðveldlega af hendi.

24. júní 2007 - Ljúga veðurfræðingar?

Það var ekki amaleg veðurspáin, sól og blíða, þegar ég og nafna mín og nágrannakona lögðum að heiman á laugardagsmorguninn og var förinni heitið á Hengilinn.Það var ekið sem leið lá og bílnum lagt skammt frá Víkingsskálanum og lagt þaðan í brekkurnar upp að Sleggjubeinsskarði.

Ekki höfðum við gengið lengi er við fórum að efast um vísindi veðurfræðinnar því þar var hífandi rok með hæfilegum sandstormi. Þetta hlýtur að lagast þegar þegar komið er upp á Húsmúlann tautaði ég. Ónei, þar reyndist sama rokið og jafnvel verra ef eitthvað var því það var beint í andlitið á köflum og svo hvasst að erfitt var að fóta sig. Þarna hefði ekki veitt af eins og einum stórum Þórði til að halda sér í. Hann var samt með okkur í anda og rifjaðar upp sögur af kappanum frá því í fyrra.

Áfram var haldið af gamalkunnri þrjósku. Brátt var komið að Þórðarkleif (Hún heitir kannski eitthvað allt annað, en mér er ókunnugt um það). Er ég fór yfir klifið kom slík vindhviða frá norðri að ég varð að leggjast niður til að fara ekki sömu leið og Þórður forðum daga og síðan skríða yfir að klettinum framundan. Nafna mín hló bara að aðförum mínum og gekk yfir eins og ekkert væri sjálfsagðara.

Áfram var haldið og átt að Skeggja. Síðasta haftið, örmjótt einstigi reyndist okkur óframkvæmanlegt vegnaveðurhamsins sem stóð á fjallið úr norðri frá heiðinni. Því var snúið við, haldið sem leið lá niður í Innstadal og þaðan til baka niður í Sleggjubeinsdal.

Heim komumst við veðurbarðar, útiteknar og sandblásnar, en með alla útlimi í lagi. Ég náði veðrinu bæði á Stöð 2 og Ríkisútvarpinu og á Stöð 2 var enn sama himnablíðan og spáð hafði verið um morguninn og kvöldið áður. Þó sögðu þeir frá moldroki á Suðurlandi í fréttunum. Sjálf var ég svo þreytt eftir ferðina að ég treysti mér ekki til að koma þessari færslu inn fyrr en komið var nærri hádegi.

http://public.fotki.com/annakk/gnguferir-2007/hengill-23-jn-2007/

23. júní 2007 - Fjöll skoðuð neðanfrá

Ég skrapp í Borgarfjörðinn á föstudagskvöldið enda mörg árennileg fjöll þar sem vert er að slíta skónum á. Þegar ég var komin vel af stað, áttaði ég mig á því að föstudagskvöld eru næstverstu tímarnir til að skoða fjöll úr bílnum. Einungis sunnudagskvöld eru verri.

Ekki var umferðin alveg samfelld þótt þung væri. Mér fannst þó eftirtektarvert að framan við þá bíla með skuldahala á eftir sér sem sýndust fremstir, leyndist venjulega jepplingur. Sjálf gleymdi ég mér við hlustun á Guðna Má er ég fór í gegnum Hvalfjarðargöngin á suðurleið og ók á 60 mestalla leiðina. Ég lenti samt aftan við bílalest á leiðinni upp úr göngunum.

-----oOo-----

Ég er að velta fyrir mér tilgangnum með öllum þessum mælitækjum og myndavélum við gjaldskýlið norðan Hvalfjarðarganganna. Ég hefi farið fjórum sinnum í gegn undanfarna þrjá daga og alltaf hefur myndavél tekið mynd um leið og ég ók framhjá. Tvö fyrstu skiptin var ég ekki glápandi á hraðamælinn er mynd var tekin, en í bæði skiptin í kvöld var ég sannanlega á undir 30 km hraða frá því komið var að 30 km skiltinu og samt var tekin mynd. Hvað er eiginlega í gangi þarna?

Það eru svo komnir myndavélastaurar í umdæmi Borgarfjarðar við Hvalfjarðarvegamót fyrir umferð sem kemur sunnanfrá og við Fiskilæk fyrir umferðina sem kemur norðanfrá. Gott að vita af þeim þarna ef maður skyldi ekki vilja flýja land vegna ofríkis yfirvalda í umferðarmálum.

22. júní 2007 - Meira um meðvirkni!

Ég held að sumir sem hafa gert athugasemdir við skrif mín í síðasta pistli séu að misskilja mig. Ég er ekki að setja neitt út á stafsetningu fólks, ofnotkun eða vannotkun á ypsilon né fjölbreytta notkun zetunnar. Fólk má sömuleiðis hafa skoðanir og á að hafa skoðanir á samfélaginu. Það eru meðvirkni og athugasemdalausar áherslur í fréttabloggum sem ég var að setja út á.

Með meðvirkni á ég við hið stórhættulega atferli þegar hópur fólks tekur sig til og lætur hafa sig út í fylgilag við skoðanir sem oft eru hættulegar samfélaginu. Sorglegasta slíkt dæmi var þegar Adolf nokkur Hitler taldi þýsku þjóðina á að fylgja sér að málum og síðan hvernig hann beitti því valdi sem honum var fengið gegn þjóðinni og gegn mannkyninu. Því er full ástæða til að hafa vara á þegar einhver slær fram í keskni sinni hugmynd um notkun naglabelta til að stöðva mótorhjól sem fara yfir löglegan hámarkshraða. Ég vil meina að sá sem varpaði fram hugmyndinni og settist síðan á útbrunnar leifar af mótorhjóli til myndatöku hafi verið að grínast með hugmyndina, en blaðamaðurinn og síðan lesendur tekið hugmyndina alvarlega.

Hugmyndin sem slík er auðvitað fáránleg. Hvaða lögregluvarðstjóri vill t.d. taka á sig ábyrgðina af notkun slíks naglabeltis? Hver verður sök hans og hvernig verður dæmt í slíku máli ef ökumaður hjólsins ferst vegna notkunar naglabeltisins? Orð verða til alls fyrst. Því er best að þagga slíka hugmynd niður í upphafi og áður en hún fer á flug og verður að framkvæmd.

Hitt atriðið sem ég gagnrýndi eru fréttablogg án nokkurrar frjórrar hugsunar, til þess eins sett fram að fá fólk til að kíkja á bloggið. Þar með er ég ekki að gera athugasemdir við gagnrýnt fréttablogg, en gott fréttablogg er t.d. þar sem nokkrir aðilar bentu á þá staðreynd að skemmtiferðaskipið Queen Elizabeth 2 er einungis miðlungsstórt í dag þrátt fyrir fyrirsögn fréttar um að það væri stærsta skemmtiferðaskip í heima og síðan eitt hið stærsta. Sömu sögu er að segja um fréttablogg sem bæta upphaflegu fréttina. Ég var hinsvegar að gera athugasemd við meiningarlausa bullið sem rýrir gildi fréttabloggsins og gerir að verkum að fólk hættir að nenna að lesa það.

Þess má geta að blaðamaður Morgunblaðsins tók viðtal við ágætan vin minn og birti í Sjómannadagsblaði Morgunblaðsins á dögunum. Þórður var stýrimaður á skemmtiferðaskipi sem er miklu stærra en QE2 og er nú að fara sem aðstoðarskipstjóri (staff captain = áhafnarskipstjóri) á annað skip sömuleiðis mun stærra en QE2, Monarch of the Seas.

-----oOo-----

Ég held að ég sé komin með málverk í bakið eftir að hafa skrapað og málað svalagólfin hjá mér á fimmtudag.

21. júní 2007 - Meðvirkir bloggarar og endurtekningar

Það er verið að stofna nýtt bloggsetur, http://eyjan.is/. Það mætti ætla að nóg væri að gert með hinum mörgu bloggsamfélögum sem þegar eru til, en það er ljóst að núverandi bloggsamfélög fullnægja ekki hinum fróðleiksfúsu, þá sérstaklega þeim sem reyna að taka þátt í skapandi frjórri samfélagsumræðu.

Þegar ég fór yfir á Moggabloggið í vetur, var það mikið til vegna þægilegs notendaviðmóts, en þá hafði ég notast við blogspot í eitt ár og stundum orðið að dunda mér við innsetningu pistla minna eins og handavinnu. Þrátt fyrir illan bifur á Moggabloggi í upphafi, fór ekkert á milli mála að móttökurnar á Moggabloggi voru góðar og ljóst að ég var að skrifa fyrir verulega fleiri lesendur en áður þótt ég héldi áfram að skrifa pistla í sama dúr og áður, þ.e. samblöndu af persónulegri reynslu, almennum pistlum um menn og málefni og pólitík.

Að undanförnu hefur mér fundist skemmtileg bloggskrif á Moggabloggi fara verulega halloka fyrir ítrekun á fréttaskrifum og meðvirkni. Sumt fólk veður upp vinsældarlistana fyrir það eitt að segja eitt eða tvö meiningarlaus orð um einhverja frétt. Sjálf laumaðist ég til að koma með eina og eina frétt af Mogganum í þeim tilgangi einum að hækka mig aðeins á vinsældarlistanum þótt ég hafi lagt slíka hegðun af að mestu.

Verri finnst mér þó meðvirknin. Það keyrði um þverbak er einhver kom með þá tillögu að lögreglan gripi til þess að nota naglamottur til að stöðva mótorhjól í hraðakstri. Fylltist þá bloggið af hinum meðvirku sem leist vel á hugmyndina, hugmynd sem gengur út á að lögreglan svipti fólk lífinu fyrir að aka of hratt, en í besta falli að stórslasa fólkið. Þá blöskraði mér! Ég fór að efast um tilveru mína á Moggabloggi og er enn að velta fyrir mér hvort ég eigi heima á bloggsvæði með aulum sem fagna slíkum tillögum.

Mér hefur verið boðið að vera með á http://eyjan.is/. Ég hefi enn ekki þegið boðið því þrátt fyrir allt líður mér vel á Moggabloggi. En ef Moggabloggið endar sem Aulablogg, fer ég á eftir öllum þeim sem senn kveðja Moggabloggið, Vísisblogg hinna háu (þ.e. ekki blog.central) Blogspot og Kaninku og sameinast um eitt öflugt bloggsvæði.


P.s. Sem betur fer eru til margir góðir pennar á Moggabloggi og þeir þurfa ekki að taka orð mín til sín.

20. júní 2007 - Að aflokinni kvennamessu

Eins og fólk veit, hefi ég ávallt verið mjög kirkjurækin manneskja. Ég sæki því bæði brúðkaup og jarðarfarir eins og mér er unnt, en að auki minnst eina almenna messu á ári. Það er meira en sumt fólk getur státað sig af. Auk þessa reyni ég ávallt að komast í kvennamessuna við Þvottalaugarnar hvernig sem veður er, en viðurkenni að ég hefi ekki náð þeim öllum.

Að sjálfsögðu var ég við messuna á þriðjudagskvöldið þar sem Dr. Sigrún Gunnarsdóttir prédikaði og séra Yrsa Þórðardóttir stjórnaði í fjarveru móður sinnar séra Auðar Eir Vilhjálmsdóttur. Þessi messa var með þeim fjölmennari enda kom ekki deigur dropi úr lofti og var hún að öllu leyti vel heppnuð. Þarna hitti ég fjölda fólks sem ég þekkti ágætlega af blogginu í fyrsta sinn, m.a. Silju Báru Ómarsdóttur, Andreu Ólafsdóttur og Guðfríði Lilju Grétarsdóttur, smellti af myndum og naut lífsins eins og hægt er á hátíðarstundu.

http://public.fotki.com/annakk/blanda-efni/kvennamessa-2007/

-----oOo-----

Í tilefni 19. júní birtust í blöðum heillar opnu auglýsingar frá Landsbankanum þar sem teiknimyndir eftir Halldór Baldursson birtust af ýmsum þekktum konum, allt frá Evu (hans Adams) til nútíma íþróttakvenna. Ég skoðaði auglýsinguna og þekkti allmörg andlit, þó alls ekki öll. Þar sem ég var á vaktinni var ég að ræða við einn starfsmanninn í síma og vildi hann meina að ég væri á meðal andlitanna. Ég finn hvernig frægðin stígur mér til höfuðs. :)

19. júní 2007 - Kvennamessa við Þvottalaugarnar

Að venju mun Kvennakirkjan halda sína árlegu kvennamessu við Þvottalaugarnar að kvöldi 19. júní þar sem minnst verður vinnuframlags íslenskra kvenna um aldir, yfirleitt óþekktra kvenna, en einnig þeirra kvenna sem risu upp og kröfðust úrbóta á aðstæðum sínum.

Ég held að ég geti fullyrt, þótt ekki séu allar konur sammála mér, að miðpunktur hreyfingar kvenna á síðustu tveimur öldum hafi verið Þvottalaugarnar í Laugardal. Þar strituðu margar fyrir fáeinum skildingum, við þvotta fyrir sig og aðrar oft við hinar verstu aðstæður og vosbúð. Um leið voru Þvottalaugarnar einn helsti samkomustaður reykvískra kvenna um aldir þar sem þær gátu hist og rætt sín hjartans mál í friði fyrir körlum og svokölluðu heldra fólki bæjarins. Flestar gengu alla leiðina frá Reykjavík sem þá var að mestu bundin við kvosina, lengi vel í gegnum Skuggahverfið og meðfram sjónum inn í Laugardal með óhreina þvottinn á bakinu og síðan eftir að hafa þvegið hann og undið að mestu, aftur til baka að kvöldi. Síðar kom svo Laugavegurinn sem dregur nafn sitt af laugaferðunum og urðu þá ferðirnar öllu léttari, ekki síst eftir að hægt var að notast við kerrur til flutnings á þvottinum.

Sjálf hefi ég talið og ítrekað lagt til að Þvottalaugarnar verði rétti staðurinn fyrir Kvennasögusafn í Reykjavík og þá gjarnan í tengslum við upphaf hitaveitu í Reykjavík, en fengið lítinn hljómgrunn fyrir tillögum í þá átt.

Kvennamessan hefst klukkan 20.30 og verður undir ötulli stjórn sr. Yrsu Þórðardóttur og Kvennakirkjunnar að venju, en Sigrún Gunnarsdóttir mun prédika. Með þessum orðum óska ég öllum konum til hamingju með daginn.

18. júní 2007 - Enn um umferðarslys!

Daginn sem kosið var til Alþingis í vor vann ég í sjálfboðavinnu við að aðstoða fólk við að komast að og frá kjörstað, aðallega eldra fólk og fólk sem af einhverjum ástæðum átti erfitt með að komast ferða sinna. Meðal þess fólks sem ég aðstoðaði var maður um sextugt sem þurfti að komast að heiman frá Öryrkjablokkinni við Hátún á kjörstað á Kjarvalsstöðum og til baka aftur. Þetta var að kvöldi kosningadagsins og maðurinn var greinilega mjög illa haldinn líkamlega og þurfti að styðjast við göngugrind til að komast allra sinna ferða.

Á leiðinni til og frá kjörstað sagði hann mér ýmislegt af lífi sínu, t.d. því að hann hefði lent í bílslysi um 1984 og hefði slasast svo illa að honum var ekki hugað líf í fleiri mánuði, haldið sofandi á gjörgæslu. Er við komum á Kjarvalsstaði, aðstoðaði ég hann inn og að sinni réttu kjördeild, eiginlega allt nema að kjósa, síðan aftur út í bíl og til baka í Hátúnið. Eftir að ég kvaddi manninn fór ég að velta fyrir mér af hverju er ekki reynt að notast meira við fórnarlömb umferðarslysa til að vekja athygli á orsökum umferðarslysa.

Þetta atvik á kosningadaginn rifjaðist upp fyrir mér að kvöldi þjóðhátíðardagsins er ég heyrði í fréttum að farþegi minn hefði látist af völdum brunaslyss sem hann lenti í um miðjan maí, nokkrum dögum eftir að ég ók honum á kjörstað. Megi dætur Ómars Önfjörð, barnabörn og aðrir aðstandendur eiga samúð mína alla.

-----oOo-----

Dagurinn í dag minnir mig annars ávallt á það er ég kastaðist út úr bíl í veltu 18. júní 1960 skammt frá Blikastöðum í Mosfellssveit. Bíllinn gjöreyðilagðist, en ég lagaðist ekkert við slysið.

-----oOo-----

Í tilefni dagsins er kannski tilefni til að viðra þriðja umferðarlögmál Önnu, sem þó kemur ekkert við áðurnefndum atburðum, en það má orða á eftirfarandi veg:

Höldum okkur til hægri í umferðinni en vinstri í pólitíkinni!

-----oOo-----

Svo verður fróðlegt að vita hver verður gestur númer 200.000 á Moggablogginu mínu!

17. júní 2007 - Hvað er Al Qaida?

Þegar búið er að ná innstu fylgsnum glæpa- eða hryðjuverkasamtaka ætti eftirleikurinn að vera auðvelur að ganga á milli bols og höfuðs samtökunum og gera þau óstarfhæf. Nú þegar bandaríski herinn er búinn að ná húsakynnum Al Qaida norður af Bagdað ætti að vera auðvelt fyrir Kanann að klára verkið og halda heim á leið. Eða er frétt Morgunblaðsins um leit í húsakynnum Al Qaida kannski bara óskhyggja þeirra sem stjórna innrásarher Bandaríkjanna í Írak?

Ég heyrði einhverntímann þá skilgreiningu á Al Qaida frá mér vitrara fólki þar sem því var haldið fram, að Al Qaida væri ekki annað en laustengt tengslanet mikils fjölda heittrúarsamtaka múslíma sem oft hafa lítið sem ekkert samband á milli sín. Það er því erfitt að benda á einn hóp og segja að þar fari Al Qaida þegar hópurinn hefur sáralítið sameiginlegt við aðra hópa múslíma annað en hatur á innrásarher Bandaríkjanna. Um leið er viðbúið að um leið og búið er að uppræta einn hóp spretti aðrir hópar upp eins og gorkúlur eða kannski eins risinn Argus sem bjó yfir þeim eiginleika að um leið og höfuðið var höggvið af honum spruttu tvö ný í staðinn.

Rétt eins og ég þurfti að kalla til mér vitrara fólk til að skilgreina Al Qaida, verð ég sömuleiðis að kalla mér vitrara fólk til að skera Bandaríkin úr þeirri snöru sem þau hafa komið sjálfum sér í.

-----oOo-----

Svo fær Jóhann Gíslason fyrrum yfirvélstjóri hjá Eimskip hamingjuóskir með sjötugsafmælið í dag, 17. júní.

16. júní 2007 - Lög um eignarupptöku ökutækja

Ég frétti einu sinni af Snålänning einum sem fór akandi með fjölskyldu sinni til Noregs í sumarleyfinu sínu. Hann afrekaði það að komast alla leiðina til Osló og tók þá stefnuna í átt til Kristiansand. Þá varð honum á sú skyssa að vera tekinn af lögreglunni fyrir að aka of nærri næsta bíl. Lögreglan hafði engar vöflur á hlutunum, tók af honum skýrslu og sendi hann ásamt fjölskyldunni heim til Snåland í rútu. Svo var hann kallaður fyrir dómara, sýknaður og fékk bílinn og æruna aftur. Þessi maður ætlar aldrei framar að fara til Noregs.

Nú er sýslumaðurinn á Selfossi farinn að tileinka sér nýja grein í íslensku umferðarlögunum nr 50 frá 1987. Þessi grein er númer 107a og fjallar um upptöku ökutækja ef ökumaður gerist brotlegur við umferðarlög:

107. grein a. Þegar um stórfelldan eða ítrekaðan ölvunarakstur er að ræða, sem ekki fellur undir 2. mgr. þessarar greinar, stórfelldan eða ítrekaðan akstur manns sem sviptur hefur verið ökurétti eða manns sem ekki hefur öðlast ökuréttindi, stórfelldan eða ítrekaðan hraðakstur eða akstur sem telst sérlega vítaverður að öðru leyti má gera upptækt vélknúið ökutæki sem ökuskírteini þarf til að stjórna og notað er við brotið nema það sé eign manns sem ekkert er við brotið riðinn. Við sömu aðstæður og með sömu skilyrðum má gera upptækt vélknúið ökutæki sem ökuskírteini þarf til að stjórna og er eign þess sem hefur framið brotið, enda þótt ökutækið hafi ekki verið notað þegar brotið var framið.

Gera skal ökutæki upptækt þegar eigandi þess hefur verið dæmdur sekur eða gengist undir refsingu vegna aksturs undir áhrifum fíkniefna eða undir áhrifum áfengis sem hefur í för með sér sviptingu ökuréttar og vínandamagn í blóði er 1,20‰ eða meira eða vínandamagn í lítra lofts sem hann andar frá sér nemur 0,60 milligrömmum eða meira, og viðkomandi hefur tvisvar síðustu þrjú árin fyrir brotið verið dæmdur sekur eða gengist undir refsingu fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna eða áfengis þar sem vínandamagn í blóði hefur mælst 1,20‰ eða meira eða vínandamagn í lítra lofts sem hann andar frá sér hefur numið 0,60 milligrömmum eða meira og sem hefur haft í för með sér sviptingu ökuréttar. Gera skal ökutæki upptækt enda þótt það hafi ekki verið notað þegar brotið var framið.
Víkja má frá ákvæði 2. mgr. í undantekningartilvikum þegar sérstakar ástæður mæla með því.

Ökutæki sem gert er upptækt skal vera eign ríkissjóðs. Hafi einhver beðið tjón við brotið skal hann þó eiga forgang til andvirðisins ef bætur fást ekki á annan hátt.

Ég ætla ekki að fara mörgum orðum um þessa fáránlegu lagagrein. Ég spyr bara, hver samþykkti þessa lagabreytingu? Hvar eru nú eignarréttarákvæði stjórnarskrárinnar? Það er alveg ljóst að þessi lagagrein brýtur alvarlega á stjórnarskránni auk þess sem slíka lagagrein er nú hægt að teygja og toga uns hún nær yfir það að einhver hafi farið átta kílómetra yfir leyfðan hámarkshraða eða gleymi að gefa stefnuljós út úr hringtorgi.

Nær væri fyrir sýslumenn og vélfræðingssyni að fara eftir öðru umferðarlögmáli Önnu vélfræðings, en það er svohljóðandi:

Hið dularfulla við umferðina er ekki umferðin sjálf, heldur skortur á notkun stefnuljósa.

15. júní 2007 - Enn um ökufanta!

Þessa dagana ryðjast flestir besservisserar bæjarins út á ritvöllinn til að lýsa vandlætingu sinni á ökuhraða fólks á mótorhjólum og nú eru jafnvel hjólaklúbbarnir sjálfir farnir að skammast yfir félögum sínum á opinberum vettvangi . Það er smjattað á safaríkum hraðasögum í kaffistofum og samkvæmum og sjálf hefi ég ekki farið varhlutann af þessari umræðu, samanber færslu mína í gær.

Ég held því að kominn sé tími til að setja punkt fyrir þessa umræðu og áminna alla sem eru úti að aka um eina gullvæga reglu í umferðinni, þ.e. fyrsta umferðarlögmál Önnu, en það er svohljóðandi:

Allir sem aka hægar en ég eru slóðar, en allir sem aka hraðar en ég eru ökufantar!

14. júní 2007 - Ofsaakstur á mótorhjólum

Einhverju sinni fyrir einhverjum áratugum síðan spurði ég varðstjóra við Árbæjarlögregluna (sem þá var einasta útibú lögreglunnar í Reykjavík) hvert væri hraðametið á leiðinni frá Selfossi til Reykjavíkur, vitandi að vegalengdin á milli Ölfusárbrúar og Elliðaárbrúa var talin vera sléttir 50 kílómetrar. “23 mínútur”, svaraði hann að bragði.

Eitt sinn fyrir kannski 26 árum síðan var ég farþegi í nýjum bíl á leið frá Selfossi til Reykjavíkur um miðja nótt. Eiganda bílsins fannst þetta tilvalið tækifæri til að prófa getu nýja bílsins og á tímabili sást hraðamælir bílsins liggja á vel yfir 200 kílómetra hraða, en meðalhraðinn í þessari ferð reyndist vera 150 km/klst., þ.e. frá Ölfusárbrú að Elliðaárbrúm, en við vorum 20 mínútur að fara þessa vegalengd sem var því talsvert undir hraðametinu sem lögregluvarðstjórinn hafði nefnt við mig. Það skiptir ekki máli í dag hver ók bílnum, enda málið fyrnt fyrir löngu. Sá hinn sami er fyrir löngu farinn að slaka á bensínfætinum eftir rúmlega hálfrar aldar slysalausan akstur.

Nokkru eftir þessa ferð okkar hitti ég einn samferðamanninn sem hafði verið með okkur í umræddri ferð. “Það var víst ekkert met sem hann vinur okkar setti þarna um daginn” sagði maðurinn í óspurðum fréttum. “Nú hvað áttu við?” spurði ég.
“Ég frétti af mótorhjólagengi sem fór í gegnum Selfoss um daginn og löggan sá að hún hefði ekki roð við þeim svo hún kallaði bara í Árbæjarlögregluna og bað þá að sitja fyrir þeim. Þeir löbbuðu út til að vera viðbúnir að taka á móti piltunum, en náðu bara þeim síðasta. Sá var á einhverjum 750 kúbika ræfli. Ég frétti að þeir hefðu farið vegalengdina á 17 mínútum!”

Ungt fólk á Íslandi í dag er greinilega enn að leika sér að lífinu, samanber hið hræðilega slys á Breiðholtsbrautinni um daginn.

13. júní 2007 - Að lofa upp í ermina á sér!

Eftir góða göngu síðast liðinn laugardag var ég tilbúin í hvað sem er og lét hvern sem heyra vildi að ég ætlaði að fara snemma í fyrstu Esjugöngu ársins og ekki seinna en á þriðjudag. Nu var þriðjudagurinn runninn upp og ég vaknaði eldsnemma í þeim tilgangi einum að ganga á Esjuna.

Eftir því sem leið á morguninn fækkaði þeim sem vildu eða gátu komið með og eftir hádegið blasti við sú staðreynd að annaðhvort yrði ég ein að tölta upp fjallið eða svíkja gefin fyrirheit. Að svíkja loforð! Ekki ég. Ég ók af stað og alla leiðina að Mógilsá þar sem ég lagði bílnum, fór í gönguskóna og setti á mig bakpokann og rölti af stað alein með tár á hvarmi.

Það var ekki mikil umferð fólks á fjallinu þrátt fyrir gott veður. Það breytti ekki því að ég hafði ekki gengið lengi er mikill efi tók að sækja á mig. Er ekki bara nóg að segjast hafa farið upp? Kannski þarf þess ekki því ég er komin áleiðis upp fjallið og lýg engu þótt ég snúi við núna. Ég hélt samt áfram, ofar og ofar, móð og másandi. Brátt var ég komin svo hátt upp að einungis börn og gamalmenni gæfust upp á þessu stigi. Þá rölti einn maður framúr mér og greinilega kominn vel yfir sjötugt.

Ég hélt áfram og er ég kom upp að klettabeltinu komu Klaus verkfræðingur við Hellisheiðarvirkjun og frú framúr mér. Ég hélt í humátt á eftir þeim og brátt stóð ég við útsýnisskífuna ásamt fáum öðrum. Takmarkinu var náð, ekki bara náð, heldur á skemmri tíma en ég hafði áður farið á Esjuna og því ekkert annað eftir en að rölta niður aftur.

Klukkan var um fimm er ég hélt af stað niður aftur. Þegar komið var niður fyrir göngubrúna yfir Mógilsá, var umferðin upp fjallið orðin svo mikil að minnti helst á jólaumferðina í Kringlunni. Þar hitti ég meðal annarra gamlan skólafélaga úr Gaggó sem ég hafði ekki hitt síðan á Vífilsfellinu fyrir tveimur vikum síðan. En niður komst ég óbrotin og laus við skrámur og get nú með stolti merkt við fjórða fjall sumarsins við hjá mér, sjálfan bæjarhól Reykvíkinga.

http://public.fotki.com/annakk/gnguferir-2007/esja-12-jn-2007/

12. júní 2007 - Segir fátt af einni og þó!

Ég hefi eiginlega ekkert að segja að sinni. Ég vaknaði seint og illa á mánudagsmorguninn og fór fljótlega út á svalir að mála handrið. Slíkt þykir ekki merkilegt nema fyrir þá sök að ég þurfti að mála handrið á tvennum svölum og tvisvar hvorar svalir.

Á meðan handriðin voru að þorna eftir fyrri umferðina skrapp ég í vinnuna og rétt náði því að taka í hendina á gamla stjórnarformanninum í fyrsta sinn um leið og hann kveður okkur og tekur við heilbrigðisráðuneytinu. Því miður vissi ég ekki þegar ég hitti hann að hann hefði ráðið sér toppmanneskju sem aðstoðarmann sinn í ráðuneytinu, sjálfa Hönnu Katrínu Friðriksson. Með þessu hefur Guðlaugur Þór hækkað um mörg þrep í áliti hjá mér.

Ég verð því að senda honum og Hönnu Katrínu heillaóskir mínar hér og nú.

Svo er það spurningin. Mun Esjuganga bíða mín á þriðjudag?

11. júní 2007 - Ég gleymdi Formúlunni!

Þessi yfirskrift mín hefði verið óhugsandi fyrir einu ári síðan því sú var tíðin að ég sá hverja einustu keppni, stillti fartölvuna á beina útsendingu frá mótsstað, þ.e. textaboðin og var löngu búin að lesa um gang mála áður en íslensku þulirnir þuldu upp einhverja vitleysu sem í sumum tilfellum var vegna þess að þeir lásu ekki textann sem þeir höfðu fyrir framan sig.

Allt var þetta gott og blessað, enda hafði ég fylgst með Formúlunni allt frá því Ayrton Senna dó, en lát hans varð til þess að sænskir fjölmiðlar fjölluðu mikið um kappakstur og líkindin með láti Ayrton Senna og láts vonarstjörnu Svía Ronnie Peterson nokkrum árum áður. Ég heillaðist þó fyrst og fremst af Michael Schumacher sem stefndi hraðbyri að sínum fyrsta heimsmeistaratitli.

Af eðlilegum ástæðum sá ég ekki mörg mót árin 1996 og 1997 eftir að ég flutti aftur til Íslands, en ég held að ég hafi séð næstum öll mót eftir það. Það komu vissulega fyrir undantekningar eins og haustið 2004 er ferð að virkjanasvæðinu við Kárahnjúka var frestað um einn dag og varð því á sama tíma og keppni í Formúlunni. Fyrir bragðið missti ég af keppninni og verndarvængur minn ekki yfir heimsmeistaranum þann daginn.

Á þessu ári sá ég fyrstu mót ársins með hálfum huga. Þegar kom að leiðinlegustu keppni ársins valdi ég að ganga fremur á fjall en að horfa á keppnina í Mónakó. Í gær var ég að mála svalahandrið heima hjá mér um eftirmiðdaginn og rétt búin að því er kvöldfréttirnar byrjuðu í útvarpinu. Þá skyndilega var sagt frá kanadíska kappakstrinum og ég hafði ekki einu sinni kveikt á sjónvarpinu.

Ég verð greinilega að setja rauða slaufu á vísifingur vinstri handar fyrir skemmtilegustu keppni ársins í Indianapolis. Og þó. Meistarinn er kominn á eftirlaun og fáu hægt að gleðjast yfir.

8. júní 2007 – Hvað er svona merkilegt við rauðhærða menn?

Egill heitir maður og er Helgason. Hann stjórnaði eitt sinn spjallþætti á Skjá einum, en var svo boðið að gera svipaðan þátt á Stöð 2. Síðan þá hefi ég ekki séð til hans í sjónvarpi. Það gerði reyndar ekkert til því ég var alls ekki sátt við efnistök hans, fannst hann dæmigerður fyrir þá menn sem vita fátt skemmtilegra en að hlusta á sjálfa sig.

Nú hefi ég frétt að hann sé hættur á Stöð 2 og ætli með þáttinn sinn til Ríkissjónvarpsins. Um leið er sagt frá því að það sé búið að loka á hann á Vísir.is. Mér þykir það miður. Ég hefði reyndar ekki vitað að hann bloggaði á Vísir.is, nema fyrir þá sök að hann miðaði upphaf bloggsins við sjálfan sig og taldi ekki með eldri bloggsamfélög, að hann miðaði allt við sjálfan sig eins og honum einum er lagið. Ég hefði helst kosið að hafa hann þarna áfram. Sjálf á ég einungis eina bloggvinkonu á Vísir.is (Blog.central frátalið).

Vísisbloggið er dálítið sérstakt bloggsamfélag. Þar er fólki skipt í háa og lága. Þar er sérstakt samfélag fyrir þá sem eru 365 þóknanlegir og svo annað fyrir okkur hin. Ég byrjaði að blogga á sínum tíma á blog.central áður en það lenti í gráðugum höndum 365 eða hvað það hét á þeim tíma. Þar var tekið fram er ég byrjaði, að hönnuðir þess og stjórnendur áskildu sér þann rétt að fjarmagna reksturinn með takmörkuðu auglýsingamagni. Það fannst mér í lagi á meðan auglýsingarnar keyrðu ekki framúr hófi. Auglýsingunum fjölgaði þó umtalsvert eftir að það lenti í höndunum á 365 eða hvað það hét á þeim tíma og brátt blikkaði það allt eins og hórhverfi í stórborg. Þegar farið var að auki að krefjast greiðslu fyrir einstöku aukaþætti eins og skoðanakannanir, klukku og fleira, gafst ég upp og snéri mér að blogspot. Reyndar held ég að þessar greiðslur fyrir aukaþætti hafi verið felldar niður mjög fljótlega.

Vegna þessara græðgissjónarmiða hjá 365 hefi ég haft allan vara á mér og haldið blogspot blogginu áfram opnu eftir að ég fór yfir á Moggabloggið ef Mogginn tæki upp á því að breyta blogginu mínu í eitt allsherjar auglýsingaskilti eins og gerðist með Vísisbloggið.

Ég skil ekki af hverju verið er að draga Egil Helgason yfir á Ríkissjónvarpið og á Moggabloggið frá 365 miðlum. Það hlýtur að vera hægt að fá einhvern skemmtilegri þáttastjórnanda sem ekki er eins sjálfhverfur og ódýrari að auki. Verst af öllu finns mér þó að það skuli eiga að skipta út Formúlunni á RÚV fyrir Egil Helgason, enda rauðir bílar ólíkt fallegri en rauðhausar.

7. júní 2007 - Du gamla. Du fria. Du fjällhöga nord.

Það verður seint talinn góður siður að sparka í liggjandi menn, ekki einu sinni Framsóknarmenn eins og einn ágætur vinur minn bar mér á brýn eftir kosningarnar í vor. Því er rangt að ganga út og öskra Fimm-núll, fimm-núll, fimm-núll. Ekki orð um það meir eða svona næstumþví.

Mér varð það fyrirmunað að sjá þennan leik sem sýndur var á einhverri sjónvarpsstöð sem ég sé aldrei og mun ekki greiða fyrir aðgang. Venjulega hefði það ekki þótt vera til neins ama, en ég viðurkenni að ég saknaði þess að hafa ekki möguleika á að sjá leikinn þegar mörkunum fóru að fjölga og hjartað hoppaði af skemmdargleði. Hvað voru þessir drengir líka að gera?

Þegar Eiður Smári hefur spilað með, hafa verið tíu í vörn og hann einn úti og nú gafst tækifæri til að láta fleiri spila. Ónei, nú var spilað með ellefu í vörn og engan frammi, eða þá gefinn boltinn á einhvern huldumann sem var í leikbanni. Mínir menn nýttu sér þetta óspart og skoruðu fimm auðveld mörk og rassskelltu Íslendingana. Ekki veit ég hvort nokkur lausn sé fólgin í að skipta um þjálfara. Ég held að það væri nær að skipta út leikmannahópnum og fá inn nýtt landslið. Ef það er ekki hægt, má þá ekki koma á fót knattspyrnukeppni á örþjóðaleikunum? Og þó, ég hefi sannfrétt að jafnvel Liechtenstein með sína þrjátíu þúsund íbúa sé búið að ná Íslandi í getu á fótboltavellinum

Annars læt ég mér úrslitin í léttu rúmi liggja og syng hástöfum Du gamla du fria undir eftirfarandi undirspili:

http://www.youtube.com/watch?v=2r3GygMCmj8&mode=related&search=

6. júní 2007 - Mitt land, Sverige

Sænsk vinkona mín sem er búsett á Íslandi og trúlofuð Íslending var hjá mér í kaffi um daginn og ég setti Alf Robertsson undir geislann og spilaði fyrir hana hið dásamlega ljóð Mitt land frá 1981. Kannski gerði ég henni óleik því hún táraðist og fékk bullandi heimþrá.

Það var kannski ekki skrýtið. Ég heyrði þetta ljóð aldrei á meðan ég bjó í Svíþjóð þótt ljóðið sé meira en aldarfjórðungs gamalt, en þegar ein vinkona mín (sjá http://pollyanna.blog.is/) sendi mér þetta ljóð, voru viðbrögð mín nánast þau sömu og þegar hin sænska vinkona mín heyrði þetta ljóð í fyrsta sinn. Til að undirstrika auðmýktina fyrir landi og þjóð enn frekar sem felast í þessu kærleiksljóði til fósturjarðarinnar, eru mjúkir tónar Du gamla du fria leiknir undir lestri ljóðsins.
Mitt land

Jag är en kran i Göteborgs frihamn en disig morgon.
Jag är en kyrkbåt vid Siljans strand.
Jag är figuren Rosenbom i flottans Karlskrona.
Jag er Bohusläns karga stenar och sand.
Jag är Riddarfjärdens klarblå vatten.
Jag är busstationen på torget i Söderhamn.
Jag är Kungsgatans blixtrande ljus om natten.
Jag är alla blommorna i Roslagens famn.
Jag är Vingas salta friska västvind.
Jag är Hälsinglands trollska susande skogar.
Jag är sommarhagens svängande trädgren.
Jag är bordet på en gammal söderkrog.
Jag är Djurgården och Brynäs på Hovet.
Jag är Thore Skogman i Malmö Folkets Park.
Jag är en badande unge på sommarlovet.
Jag är Smålands skogbevuxna mark.
Jag är eftermiddan´s Aftonblad och Expressen och kvällens Aktuellt i TV 1.
Jag är den väldiga pung på NK-stressen.
Jag är mera Värmland än en värmlänning någonsin kan bli.
Jag är midsommarstången på den gröna ängen.
Jag är adventstjärnans blekröda ljus.
Jag är Lucian med kronan och kaffe på sängen.
Jag är lördagskvällsdansen i Åmåls Folkets Hus.
Jag är midnattssolens mäktiga sken.
Jag är ett paket ifrån Ellos i Borås.
Jag är violen från bokhandeln i Flen.
Jag är stämpeluret hos Asea i Västerås.
Jag är Povel Ramel och jag är Evert Taube.
Jag är Pettersson Berger i treans kanal.
Jag är kostym från Kapp Ahl i en garderob.
Jag är Karl XVI Gustaf i Vita Havets sal.
-------
Jag älskar Mitt Land och människorna som bor där,
även om jag naturligtvis ifrågasätter ett och annat
av sådant sem händer omkring mig.
Men kärleken och känslan, för det land där jag är född och lever,
den kan ingen ta ifrån mig.
De milsvida skogarna och alla älvarna och sjöarna
och människorna ... är en del av mig.
Och människorna som bor där...Dom tror jag på
i en värld sem inte riktigt vet vad den vill.
Men jag är glad över att jag får leva och att jag får bo
i Sverige.

http://www.youtube.com/watch?v=-L4m6YTnbn8

Með þessum orðum sendi ég öllum Svíum sem og vinum sænsku þjóðarinnar hamingjuóskir með þjóðhátíðardag Svíþjóðar, Den svenska flaggans dag.

5. júní 2007 - Enn af myndinni Sjanghæjað til sjós

Ég hefi fengið nokkra gagnrýni vegna pistils míns í gær vegna myndarinnar Sjanghæjað til sjós. Því verð ég að skrifa annað pistil um sama efni. Ég vil byrja með að taka fram að ég hefi ekkert á móti því að fjallað sé um þennan þátt íslenskrar togarasögu sem fjallar um að sjanghæja menn um borð. Þvert á móti tel ég að draga þurfi þennan þátt mannlegrar lífsbaráttu fram í dagsljósið.

Ég tel bara að kvikmyndin hafi verið mjög flausturslega unnin jafnframt því að sögunni hafi ekki verið gerð nægileg skil. Það mátti gera sögunni betri skil, leggja fram heimildir, lýsa viðbjóðnum sem og skemmtilegum stundum. Það er ekki eins og að togarasagan hafi verið eintóm eymd og volæði. Það hefði mátt nota íslensk kvikmyndaatriði þar sem botnvörpuveiðar voru stundaðar í stað þess að notast við ensk atriði. Einnig hefði mátt sýna úrklippur úr blöðum eða ljósmyndir frá Adlon eða Langabar, sömuleiðis ljósmyndir af togurunum.

Mér er sagt að handritshöfundur myndarinnar, Margrét Jónasdóttir, skorti ekki þekkingu á tímabilinu. Ég er farin að efast um þekkinguna. Það má vera að hún hafi kynnt sér útgerðarsögu nýsköpunaráranna frá 1947-1970, en miðað við aldur hennar, hefur hún sennilega aldrei stigið fæti sínum um borð í nýsköpunartogara, fundið fnykinn í stórum lúkar með 24 kojum, kannski með meira og minna stækju af svita, gömlu hlandi í hálmdýnum og skorti á hreinlæti í bland við miðstöðvarkyndinguna frammí. Þegar haft er í huga að hún er fædd árið 1969 getur hún ekki hafa kynnt sér þá reynslu sem fylgir því að hafa verið í saltfisktúrunum við Vestur-Grænland þar sem ferskvatn og aðrar nauðsynjar voru af skornum skammti, þar sem áhöfnin komst ekki í bað svo vikum og jafnvel mánuðum skipti. Reyndar ekki ég heldur né Hreinn Vilhjálmsson einn viðmælendanna í þættinum sem sömuleiðis er of ungur til að hafa reynslu af þessum tíma, en hefur vafalaust mikla reynslu af manneklu sjöunda áratugarins á togurunum.

Það hefði mátt klippa í burtu sum karlagrobbsatriðin og skilja á milli saltfisktúranna við Vestur-Grænland og ísfisktúranna á Jökultungunni eða á Selvogsbankanum, fjalla um heimilisaðstæður þessara manna sem voru sjanghæjaðir til sjós. Hversu margir þessara manna sem voru sjanghæjaðir voru t.d. heimilislausir drykkjumenn? Þegar ég er að lesa um þá menn sem fórust utan við hafnir eða sökum ölvunar virtust flestir vera ókvæntir og skráðir til heimils hjá foreldrum sínum eða systkinum. Því virtust togararnir nánast eins og félagsmálastofnanir fyrir þessa harðduglegu menn. Það er af nógu að taka ef kvikmyndagerðarmenn vilja leita í stað þess að hjúpa sannleikann einhverskonar dulúð.

Þegar haft er í huga að jafn virðulegt fyrirtæki og Sagafilm stendur á bakvið þessa mynd, hefði mátt leggja örfáum krónum meira í myndina og gera hana trúverðugri. Það brást vegna flausturlegra vinnubragða höfunda myndarinnar. Það er grátlegt sökum þess að efniviður myndarinnar vakti geysimikla athygli og hefði svo sannarlega mátt gera efniviðnum hærra undir höfði.

4. júní 2007 - Sjanghæjað til sjós

Það var 22. júní 1966 sem ég hóf mína sjómennsku á nýsköpunartogara einungis 14 ára. Skipstjórinn var móðurbróðir minn Pétur Þorbjörnsson og vafalaust réði það miklu um að ég álpaðist á sjó svo snemma eða sumarið eftir 2. bekk í gagnfræðaskóla. Fáeinum árum síðar var síðasti nýsköpunartogarinn seldur í brotajárn og þar með lauk nýsköpunartímabilinu í íslenskri sjávarútvegssögu. Frændi minn sem samþykkti mig um borð til sín á bv. Jón Þorláksson sumarið 1966 lést fyrir ári síðan þann 8. júní 2006. Blessuð sé minning hans.

Ástæða þess að rifja þetta upp hér er að tilefni sjómannadags var sýnd heimildarmyndin Sjanghæjað til sjós í sjónvarpinu þar sem m.a. birtist viðtal við frænda minn heitinn og fleiri góða menn sem höfðu verið til sjós á togurum á sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar. Sjálf var ég tiltölulega stutt á gömlu síðutogurunum, líkaði illa og sneri mér fljótt að öðrum tegundum fiskveiða sem og farmennsku þar til skuttogararnir fóru að streyma til landsins.

Ég sá ýmislegt athugavert við gerð þessarar myndar þótt vissulega sé mikil þörf á því að raunveruleiki nýsköpunartogaranna komi fram í dagsljósið, ekki síst þeir erfiðleikatímar í togaraútgerð þegar menn voru sjanghæjaðir til sjós. Um leið voru frásagnir þeirra alls ekki tæmandi, ekki síst vegna vanþekkingar handritshöfundar á viðfangsefninu. Því skal tekið fram að saltfisktúrarnir við Vestur-Grænland voru að mestu eða öllu leyti bundnir við sjötta áratuginn. Þar sem um var að ræða fullvinnslu á afla, þ.e. saltfiskvinnslu um borð, þá varð hver koja að vera mönnuð. Því til viðbótar varð að skammta allt ferskvatn til þrifa og eldunar. Sömuleiðis varð að fara sparlega með öll önnur aðföng því langt var til næstu hafnar. Í þessu ljósi verður að skoða erfiðleikana við mönnun skipanna, enda gat ein veiðiferð á togara verið á við heila síldarvertíð á bát á sjötta áratugnum.

Ég held að það hafi gengið öllu betur að manna togarana á sjöunda áratugnum. Þá höfðu saltfisktúrarnir lagst af og allir togararnir nema einn komnir á ísfiskveiðar, en Narfi RE var með heilfrystitæki um borð. Jafnframt fór togurunum að fækka og áhafnirnar dreifðust á þau skip sem eftir voru. Þó þótti enn hin mest skemmtun fyrir broddborgara Reykjavíkur að aka niður á höfn og sjá þegar togararnir voru að fara út og sjá þegar verið var að smala áhöfnunum um borð, oft dauðadrukknum og sumum beint úr fangaklefa eftir drykkju landlegunnar.

Þarna brást handritshöfundum myndarinnar að skilja ekki á milli þessara tveggja erfiðleikatímabila. Annað atriði sem mér fannst athugavert var þessi skortur á íslensku myndefni til að sýna. Mestallt myndefnið annað en viðtölin, var enskt, tekið í Grimsby eða þá um borð í enskum togurum. Þetta er kannski í góðu lagi fyrir sauðsvartan almúgann sem veit ekki hvað snýr aftur eða fram á skipi, en mín kæra lesönd, það er verið að sýna þessa mynd í tilefni sjómannadags og þegar allur fiskiskipaflotinn er í höfn. Þá held ég að til sé talsvert mikið efni um lífið um borð í íslenskum nýsköpunartogurum frá sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar, oft tekið upp af Óskari Gíslasyni og Ósvaldi Knudsen. Af hverju var ekki leitað í söfn þeirra?

Um leið og ég leyfi mér að gagnrýna meðhöndlun þessa myndefnis, var full þörf á að vekja athygli á fleiri þáttum íslenskra nýsköpunartogara en áður hafa verið gerðir opinberir um leið og vaktar hafa verið upp margar spurningar um heimild til þeirra aðferða sem voru viðhafðar við mönnun togaranna.

2. júní 2007 - Snilldarlegt útspil Reynisfeðga

Fyrir allnokkrum árum var ég stödd við lagfæringar á heitavatnsborholu í Mosfellsdal er ég heyrði auglýsingu í útvarpinu. Það var verið að auglýsa útgáfudag á ónefndu vikublaði. Auglýsingin boðaði ekkert gott því ljóst var að ég var aðalumræðuefni umrædds vikublaðs á neikvæðan hátt, þó án þess að hafa tekið þátt í greininni sem auglýsingin vitnaði til.

Ég varð reið, hoppaði reyndar af bræði, hugsaði ritstjóranum og öðrum sem áttu þátt að máli þegjandi þörfina, en ákvað að sjá til hver framvinda mála yrði. Um kvöldið frétti ég meira af greininni og taldi hana vega að heiðri mínum og hugsanlega að mannorði mínu.

Daginn eftir höfðu tveir fréttamenn á sínhvoru blaðinu samband við mig og vildu fá viðbrögð mín við greininni. Ég tilkynnti þeim báðum að skaðinn væri skeður og að opinberar deilur við þessar aðstæður myndu í besta falli gera illt verra. Því ætlaði ég ekki að svara þessari grein á neinn hátt og vildi ég helst þegja hana í hel.

Það liðu einhver ár. Greinin gleymdist, deilur leystust og í dag sé ég að ég gerði hárrétt með því að svara engu og gera ekkert í bræði minni.

Einhver sá vitlausasti greiði sem Jón Helgi í Býkó gat gert Gunnari vini sínum Birgissyni var að setja tímaritið Ísafold í bann á sölustöðum sínum og reyna þannig að beita ritskoðun í þágu félagans. Með sölubanninu gaf hann Reynisfeðgum á Ísafold/Mannlífi höggstað á sér sem þeir nýttu til hins ítrasta. Skyndilega áttaði ég mig á því að þessi útgáfa af Ísafold er blað sem ég þarf að eignast. Þegar ég fór í Nóatún að versla á föstudagskvöldið var blaðið ekki fáanlegt og varð ég því að kaupa helstu nauðsynjar í Bónus, en þar var blaðið uppselt. Ég hlýt samt að ná blaðinu í einhverri sjoppu á laugardag.

Skyndilega er Ísafold orðin blað sem allir verða að eignast. Ég hefi lesið einhver blöð, ekki alltaf sammála blaðinu, ekki síst eftir að pistli sem ég sendi blaðinu sem svari við Breiðavíkuráróðrinum í vetur var nánast hafnað, en taldi samt að blaðið væri að stíga á líkþorn þjóðar sem má ekki vamm sitt vita, en með viðbrögðum sínum við banni Jóns Helga í Býkó hafa Reynisfeðgar auglýst blaðið rækilega sem og það sem miður fer í Kópavogi.

Ég bíð enn eftir gjafaeintaki af vikublaðinu forðum þar sem ég var aðalumræðuefnið.

1. júní 2007 – Horfið strætóskýli

Borgaryfirvöld í Reykjavík eru greinilega skítblönk eftir einungis ett ár við stjórn borgarinnar því þegar ég gekk heim úr vinnu á fimmtudagskvöldið reyndist biðskýlið fyrir strætisvagn S5 við Bæjarháls, rétt við bæði vinnu mína og heimili mitt, horfið og kominn staur í staðinn. Ég efast um að skýlið hafi fokið þrátt fyrir rok fimmtudagsins, enda var kominn staur á steyptri undirstöðu í staðinn sem væntanlegir strætisvagnafarþegar geta haldið sér í á meðan beðið er eftir strætisvagninum. Því leyfi ég mér að ætla að hin blönku borgaryfirvöld eigi ekki neina peninga fyrir fleiri strætisvagnaskýlum.

Í alvöru. Þessi tilraun til að drepa niður strætisvagnakerfið fyrir Árbæinn er að takast. Það var nýkomið nýtt leiðakerfi og sá ég ekki betur en að ungir sem gamlir í Árbænum tækju þessu nýja leiðakerfi feginshendi og örar hraðferðir á milli hverfisins og miðborgarinnar. Eitt fyrstu verkefna nýja borgarstjórnarmeirihlutans fyrir ári síðan var að leggja þessa leið niður.

Þessu var kröftuglega mótmælt og á endanum var leið S5 tekin aftur í gegnið, en þó með verulega færri ferðum en áður hafði verið. Sá kraftur sem fylgdi þessari leið í upphafi náðist því aldrei á þann hátt sem upphaflega var ráðgert og mun færri farþegar sem sáust bíða eftir vagninum. Nú er strætóskýlið horfið öðru sinni, greinilega til nota annars staðar og senn verður leið S5 lögð af til að tryggja enn frekar mátt bílismans í Reykjavík á kostnað almenningssamgangna, unglinga og annarra þeirra sem verða að treysta á strætisvagna til að komast leiðar sinnar.

Ætli það hafi vantað strætisvagnaskýli við Máshóla í Breiðholti?

31. maí 2007 - ...og Akrafjallið geðbilað að sjá,

...söng Megas og síðar endurtók Bjöggi sönginn, en ég tók textanum bókstaflega og gekk á Akrafjallið í gær sem er náttúrulega algjör geðbilun.

Við Sigga J. héldum að Akrafjallinu skömmu fyrir hádegið og er við komum þar sem fjallgöngubiblía Ara Trausta sýndi upphafsstað göngunnar sá ég skilti merkt Rotarý og á stóð. Göngubrú yfir Berjadalsá. Brúin framundan var öllu veglegri en svo að kalla þyrfti hana göngubrú og ég ók yfir, fann góðan stað og lagði bílnum. Síðan var arkað af stað, hærra og hærra og farið eftir örmjóu einstigi.

Brátt hætti mér að lítast á blikuna og var þá tekin stefnan upp fjallið með hinum mestu erfiðismunum. Með því að taka hæfilega marga hvíldarstubba náðum við loks á toppinn þar sem kvittað var fyrir komunni í snyrtilega gestabók og síðan haldið austur eftir fjallinu. Síðan fikruðum við okkur niður með Jókubungu og niður í Berjadalinn, síðan vestur dalinn uns við komum að göngubrú vestarlega í dalnum, fórum þar yfir og fylgdum þar slóða sem þar lá niður af fjallinu. Þá komum við að sjálfsögðu aftur að skiltinu sem við sáum í upphafi og þóttumst vita að skiltið segði til um göngubrúna sem við höfðum farið yfir á leiðinni til baka.

Þessir heiðursmenn hjá Rótarý mættu alveg útskýra betur skiltin sín.

Eftir rúmlega fimm klukkustundir af svita og tárum komumst við loks aftur til byggða og buðum okkur í kaffi í Himnaríki til kaffi Gurríar. Þegar þangað var komið var Gurrí að sjálfsögðu að semja heilmikla spennusögu um svaðilfarir okkar, en varð að sjálfsögðu að stinga henni ofan í skúffu úr því við komumst heilar til baka af Akrafjalli.

http://public.fotki.com/annakk/gnguferir-2007/akrafjall-30-ma-2007-/

-----oOo-----

Loks fá aðstandendur Ástu Lovísu Vilhjálmsdóttur innilegustu samúðarkveðjur vegna fráfalls hennar. Megi minning hennar lifa með okkur um ókomna framtíð.

30. maí 2007 - Ég gleymdi myndavélinni!!!

Ég ákvað að fá mér labbitúr umhverfis Elliðaárnar á þriðjudagskvöldið og hringdi í nöfnu mína og nágrannakonu og spurði hvort hún vildi ekki rölta með. Jú, endilega svaraði hún og er ég hafði sagt henni að ég kæmi við eftir kortér, svaraði hún því til að hún þyrfti að búa sig!!!

Ha, búa sig fyrir stutta gönguferð í blíðskaparveðri? Svo rölti ég yfir og mætti nágrannakonunni. Hún var komin á línuskauta og með allan öryggisbúnað í góðu lagi, olnbogahlífar, hnjáhlífar, hjálm og vettlinga. Svo tilkynnti hún mér að þetta væri hennar fyrsta línuskautaferð.

Við röltum af stað. Við vorum ekki komnar marga metra er nafna mín datt á rassinn í fyrsta sinn. Áður en við komumst að Rofabænum hafði hún dottið tvisvar. Er við fórum framhjá kirkjunni rétt náði ég að grípa hana svo hún dytti ekki í þriðja sinn. Og áfram var haldið. Hún datt ekki meir.

Þegar við höfðum farið yfir Vatnsveitubrúna og niður að stíflu mátti ég hafa mig alla við að ná henni og er ég kvaddi við húsið heima hafði hún náð allsæmilegu lagi á línuskautunum. Verst þótti mér að hafa gleymt myndavélinni heima áður en lagt var af stað.

Ég ætti kannski líka að prófa línuskauta við tækifæri?

28. maí 2007 - Fyrsta fjallganga ársins

Mér leiðist Formúla. Það hefur ekki alltaf verið svo því ég var ákafur aðdáandi þýska heimsmethafans sem fæddist fjórum dögum eftir að ég fékk ökuleyfið mitt og tók þátt í gleði hans og sorgum, þó oftast gleði allt frá því hann stefndi á sinn fyrsta heimsmeistaratitil árið 1994 uns hann lagði stýrið á hilluna og fór á eftirlaun síðastliðið haust. Síðan þá hefi ég einungis horft á eina keppni og það var ekki keppnin í hægagangi í Mónakó.

Í stað þess að sofa yfir leiðinlegustu Formúlukeppni ársins var farið í bumbubana. Nágranni minn og nafna í næsta húsi kom ásamt syni sínum og síðan var farið í Grafarholtið þar sem Sigga Jósefs frá Hnífsdal bættist í hópinn. Þaðan var haldið sem leið lá að Litlu kafffistofunni í Svínahrauni og stefnan tekin þaðan í Jósefsdalinn sem er sennilega ekki kenndur við pabba hennar Siggu. Frá Jósefsdalnum var stefnan tekin upp á við á tveimur jafnfljótum og upp Vífilsfellið. Fljótlega kom þó í ljós að þrekið var talsvert lakara en ég hélt, auk þess sem ég er rúmum tíu kílóum þyngri en síðast þegar ég hélt þessa sömu leið.

Anna Braga og sonur hennar voru ekkert að tvínóna við hlutina og hlupu á undan, á eftir kom Sigga og síðust kom ég móð og másandi eins og fýsibelgur. Áður en lagt var frá efsta hjallanum í klettabeltið var talið öruggara að skilja níu ára strákinn eftir ásamt móður sinni. Við Sigga héldum síðan áfram síðasta spölinn á toppinn og þóttumst góðar að komast alla leið.

Á toppnum rakst ég á gamlan skólafélaga úr Gaggó. Gunnar Jónsson skrifstofustjóri kom hlaupandi upp ásamt hundinum sínum, kastaði á okkur kveðjum og ræddi aðeins við okkur og hljóp svo niður aftur. Eins gott að hann sá mig ekki þegar ég var að fara upp brattann. Ég gleymdi að taka mynd af honum. Það er þó ljóst að ég á langt í að ná honum í líkamlegu þreki, en hann er líka nærri tveimur mánuðum eldri en ég.

Niður var haldið og öll komumst við heil heim þar sem ég setti inn myndir frá ferðinni inn á netið.

http://public.fotki.com/annakk/gnguferir-2007/vfilsfell-27-ma-2007/

Enn veit ég ekki hver vann Formúlukeppnina í Mónakó.

26. maí 2007 - Glæsilegt borgarstýrupar :)

Á föstudag bárust okkur vesælum góðar fréttir frá Englandi þegar Morgunblaðið birti þá gleðifrétt að ein úr hópnum hefði verið valin sem borgarstýra í Cambridge í Englandi.
Jenny Bailey hefur ekki einungis farið í gegnum leiðréttingarferli á kynferði sínu, heldur lifir hún að auki í samkynhneigðri sambúð með Jennifer Liddle sem einnig hefur farið í gegnum aðgerðarferli.

Í Englandi þykir ekkert mál lengur að hafa farið i aðgerð, öfugt við Ísland þar sem ekkert gengur að bæta réttindi þeirra sem þrá það eitt að komast alla leið í gegnum aðgerðarferli til að fá að lifa það sem eftir er ævinnar í réttu kynhlutverki. Við skulum vona að Jóhanna Sigurðardóttir velferðarmálaráðherra muni laga aðeins stöðu okkar og þá fyrst og fremst þeirra sem enn hafa ekki komist í gegnum nálaraugað.

Hversu langt halda lesendur mínir að sé í að kona sem hefur farið í gegnum aðgerðarferli komist í borgarstýrustól í Reykjavík sem er aðeins minni en Cambridge, svo ekki sé talað um konu með fortíð sem karl og lifir í lesbísku sambandi?

Í Reykjavík situr karl í borgarstýrustólnum! Það er að vísu ekki öll nótt úti enn, enda hefi ég það fyrir víst að borgarstýran í Reykjavík, Vilhjálmur Vilhjálmsson búi með konu rétt eins og Jenny Bailey borgarstýra í Cambridge. Sá er þó munur á að sambýliskona Jenny Bailey er kona með fortíð rétt eins og Jenny sjálf.

http://www.cambridge.gov.uk/ccm/content/news/cllr-jenny-bailey-set-to-be-
appointed-mayor.en;jsessionid=D703982F344F33559ECA951380209D4B

http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk
_news/england/cambridgeshire/6686933.stm

http://www.mbl.is/mm/frettir/erlent/frett.html?nid=1271391

25. maí 2007 - Afsakið, en ég gleymdi einu!

Ég var á fundi eftir gönguferð þriðjudagskvöldsins og ég fór á fund strax eftir göngu miðvikudagskvöldsins. Því hefi ég ekki haft tíma til að lesa vel í gegnum nýjan stjórnarsáttmála. Samt, ég er hæfilega bjartsýn. Samtök eldri borgara hafa kveðið uppúr um ágæti sáttmálans. Sömu sögu er að segja um verkalýðshreyfinguna. Á ég að ganga gegn vilja þessa ágæta fólks og mótmæla? Nei takk.

Stundum þarf að hlusta á álit þeirra sem eru á móti til að skilja hvað er gott. Ónefndir trúarhópar vaða nú uppi í bræði vegna væntanlegrar heimildar til einstöku trúfélaga til að gifta samkynhneigða. Ég fagna þessu atriði. Nokkrir vinir mínir í hópi Framsóknarmanna hafa leitað eftir áliti mínu á nýju ríkisstjórninni og beðið þess að ég færi fram með yfirlýsingar sem ganga gegn fyrri yfirlýsingum mínum um betra samfélag. Mér sýnist nýja ríkisstjórnin komast ágætlega frá þessu, þá sérstaklega Jóhanna Sigurðardóttir. Einhvernveginn fæ ég á tilfinninguna að henni hafi verið fagnað sem týndu dótturinni úr útlegðinni er hún tók við ráðherraembættinu sínu á fimmtudag. Hún er líka vel að því komin.

Það er alveg rétt að ég vildi kveða fastar að orði í stjórnarsáttmálanum varðandi Íraksstríðið. Um leið finnst mér nýja ríkisstjórnin komast sæmilega hjá því atriði með yfirlýsingu sinni um stríðið. Valgerður Sverrisdóttir hafði vissulega tekið sama pól í hæðina, en stefnuyfirlýsing nýrrar ríkisstjórnar virðist hafa verið ákaflega mjúk og ljóst að hægrimenn hafa vikið af hörðustu ofbeldisstefnu með þessari yfirlýsingu.

Ég ætla ekki að gefa nýrri ríkisstjórn grænt ljós að sinni. Ég vona samt hið besta og ætlast til að hún sýni bætt siðferði og jafnaðarstefnu á fyrstu hundrað og fimmtíu dögunum. Síðan skal ég gefa út álit mitt á henni. En ég krefst eindregins stuðnings við Mannréttindaskrifstofu Íslands á fyrstu hundrað dögunum!

24. maí 2007 - Öl í glerflöskum versus Lalli Johns!

Eftir síðustu helgi hætti Öryggismiðstöð Íslands að birta auglýsingar þar sem ólánsmaðurinn Lalli Johns var látinn segja frá innbrotum. Burtséð frá því að Lalli hefur vafalaust verið glaður að fá þessa aura sem honum voru réttir fyrir að taka þátt í þessum auglýsingum, þá fannst mér áróðurinn gegn auglýsingunni óþarfa viðkvæmni. Þá hefur birting þessara auglýsinga vafalítið kitlað hégómagirnd hans auk þess að bjarga honum um smávegis skotsilfur

Tveimur dögum eftir að tilkynnt er um að hætt verði að birta auglýsinguna, sá ég aðra auglýsingu í sjónvarpinu. Þar var verið að auglýsa Tuborg öl og unglingar sýndir dansa með glerflöskur í höndum, vafalaust fullar af Tuborg öli. Ég skal verða síðust allra að gagnrýna ölið sem slíkt hvort sem það er sagt 0,0% í auglýsingunni eða sterkara, enda þykir mér ölið gott og það hefur löngum runnið ljúflega niður um kverkarnar.

Ég er hinsvegar lítt hrifin af þeim skilaboðum sem send eru til unglinga að það sé töff að dansa með glerflöskur í höndunum. Það er hægt að missa flöskurnar, brjóta þær, skera sig og misþyrma með glerflöskum og valda varanlegum örkumlum með slíku háttalagi hvort sem það er viljandi eða óviljandi.

Má ég þá heldur biðja um auglýsinguna með Lalla Johns.

22. maí 2007 – II - Munu þá allar leiðir liggja til Siglufjarðar?

Þegar ríkisstjórnin sem kölluð var Ólafía sat hér á árunum 1971-1974 og síðan hægri stjórnin 1974-1978 var Halldór E. Sigurðsson samgönguráðherra. Í hans tíð mátti ætla af umferðarskiltum víða um land að allar leiðir lægju til Borgarness sem og að höfuðborg Íslands væri Borgarnes. Svo rammt hvað að vegmerkingum víða um land að helstu þéttbýlisstaða var lítt getið, en allsstaðar blasti Borgarnes við á skiltunum.

Í hans tíð var Borgarfjarðarbrúin byggð og var hún mikil samgöngubót frá því sem áður var. Gállinn á brúnni var þó sá að hún var látin liggja í gegnum þorpið og er svo enn til hættu fyrir börn Borgarfjarðar og trafala fyrir þá bílstjóra sem eru að koma sér á milli staða á sem skemmstum tíma.

Nú hefur Kristján L. Möller fengið embætti samgönguráðherra. Það mun væntanlega þýða að Héðinsfjarðargöngum verður flýtt sem og Vaðlaheiðargöngum og lengingu Akureyrarflugvallar. En rétt eins og áður er viðbúið að höfuðborgarsvæðið fái að mæta afgangi þótt hér séu flestir íbúarnir og flestar umferðarteppurnar. Spurningin er samt þessi: Munu allar leiðir liggja til Siglufjarðar eftir miðja vikuna?

-----oOo-----

Ég átti leið um Reykjanesbrautina í gegnum Hafnarfjörð á þriðjudag. Þar mætti ég einum nýkjörnum alþingismanni með einkanúmerið Ísland á bílnum sínum. Að sjálfsögðu gat nýi þingmaðurinn ekki stillt sig um að traðka aðeins á umferðarreglunum sem sást vel á aksturslaginu, enda talaði hann í síma þegar ég mætti honum.

22. maí 2007 - Change Sex Or Die

Þessi fyrirsögn virðist skelfileg og er það í vissu tilliti því hún er sönn. Svona má nefnilega lýsa ástandi í kynjafræðum í Íran. Í upphafi klerkastjórnarinnar í Íran snemma á níunda áratugnum tókst Maryam Khatoon Molkara sem þá var 33 ára gamall transmaður (þ.e. transsexual frá konu til karls) að sannfæra Ayatollah Khomeni um að ekkert í Kóraninum bannaði aðgerðir til leiðréttingar á kyni.

Það er reyndar alveg rétt að slíkar aðgerðir eru hvorki bannaðar í Kóraninum né Biblíunni. Til þess að fordæma slíkar aðgerðir hafa sértrúarklerkar orðið að beita orðaklækjum og útúrsnúningi til að rökstyðja mál sitt.

Ayatollah Khomeni gekk mun lengra en þetta. Karlmönnum sem voru staðnir að samkynhneigð (sem er bönnuð í Íran að viðlagðri dauðarefsingu) var boðið upp á bót meina sinna, að fara í kynskiptaaðgerð en deyja ella. Það er allmörg tilvik þar sem samkynhneigðir karlmenn hafa bjargað lífi sínu með aðgerð. Það er þó engin lausn fyrir þá sem verða fyrir slíku. Bæði eru aðgerðirnar mjög ófullnægjandi og ónákvæmar auk þess sem samkynhneigðir karlmenn hafa venjulega engan áhuga á að missa manndóminn. Því eru slíkar aðgerðir niðurlæging fyrir þá samkynhneigðu karlmenn sem verða fyrir henni.

http://gaycitynews.com/site/news.cfm?newsid=18324930&BRD=2729&PAG=461&dept_id=569346&rfi=6

http://www.hno.harvard.edu/gazette/2002/03.14/03-najmabadi.html

Rétt eins og við sem teljumst vera transgender og transsexual viljum einungis fá réttlætinu framgengt og aðgerðir til samræmis vilja okkar, eru aðgerðir gegn vilja fólks sömuleiðis gegn réttlætishugsun okkar.

21. maí 2007 – Baugsstjórnir

Er það nokkuð misminni hjá mér? Á þeim árum þegar Davíð Oddsson og Björn Bjarnason börðust sem hatrammlegast gegn Baugi, hélt Framsóknarflokkurinn sig til hlés án þess að heyrðist múkk úr þeirri áttinni Fyrir bragðið megum við þakka fyrir að ekki verður mynduð ríkisstjórn undir forystu Framsóknarflokksins, því það yrði sannkölluð Baugsstjórn.

Það er hinsvegar öllu verra að klína Baugsnafninu á ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingarinnar því einmitt í þeim hópi er það fólk sem hefur átt í illdeilum við Baugsveldið. Er kannski kominn tími til að tala um Baugsstjórnarandstöðuna? Það er einu sinni svo að Framsóknarflokkurinn hefur átt mikinn þátt í að skapa hér gott umhvefi fyrir íslenskt auðvald, menn á borð við Kaupþingsfélaga, Ólaf í Samskip og sína eigin fyrrum Framsóknarráðherra, Finn Ingólfsson Halldór Ásgrímsson svo ekki sé talað um þá ábyrgð sem felst í að ræna íslensku þjóðinni þeirri auðlind sem hélt í henni lífinu um aldir, fiskinn í sjónum.

Ég held að Framsókn verði að finna eitthvað meira viðeigandi nafn á hina nýju ríkisstjórn Geirs Haarde og Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur. Sjálf ætla ég að bíða með að tjá mig uns ég hefi séð málefnasamning hinnar nýju ríkisstjórnar sem virðist vera í burðarliðnum.

-----oOo-----

Svo fær Addý frænka í DK hamingjuóskir með afmælið

20. maí 2007 - Hvað ætlar þú að verða væni ....

... þegar þú ert orðinn stór?

Það voru skólaslit í Fjöltækniskólanum í gær. Meðal þeirra sem voru viðstödd skólaslitin var hópur nemenda sem hafði lokið námi við Vélskóla Íslands fyrir 30 árum síðan, vorið 1977. Ekki var hópurinn okkar fjölmennur. Við vorum kannski tólf sem mættum af 66 manna hóp sem útskrifaðist fyrir 30 árum. Flestir eru þó enn á lífi utan fjórir sem hafa látist af ýmsum völdum á þessum áratugum sem liðnir eru.

Eftir að hafa verið við skólaslitin og þegið góðar veitingar hjá kvenfélögum faghópana sem áttu í hlut, röltum við inn gamla skólaganginn og stöldruðum við neðan við gamla skólaspjaldið og ræddum gamlar syndir áður en við héldum í hvert sína leið. Er við vorum komin út úr gamla skólahúsinu var enn verið að ræða gamla skóladaga og þá spurði einn í hópnum:

“Miðað við þá reynslu sem þið hafið að baki, og þið væruð að velja ykkur nám, hvert færuð þið?”
Svarið stóð nokkuð í okkur. Einhverjir nefndu nákvæmlega það nám sem við völdum fyrir rúmum þremur áratugum, en á endanum varð heimspekin fyrir valinu sem áhugaverðasta fagið að glíma við að fenginni 30 ára reynslu á sjó og í landi við misjafnar aðstæður.

http://public.fotki.com/annakk/blanda-efni/nemendur-1977/

19. maí 2007 - Gömul Moggalýgi!

Síðastliðinn miðvikudag var ég stödd í samkvæmi hjá formanni Samfylkingarinnar sem haldið var í tilefni kosningunum og því hversu vel tókst að rífa fylgi Samfylkingarinnar upp um nærri 10% á nokkrum vikum fyrir kosningar. Ég lenti þar á tali við gamlan baráttufélaga frá því á áttunda áratugnum og minntumst við meðal annars gamalla afreksverka og þá helst göngu einnar sem haldin var vorið 1977, þar sem gamli baráttufélaginn var ræðumaður á einum hvíldarstaðnum, en sjálf tók ég virkan þátt í skipulagi og framkvæmd göngunnar.

Laugardaginn 21. maí 1977 efndu Samtök herstöðvaandstæðinga til Straumsvíkugöngu þar sem áherslan var á baráttuna gegn stóriðju og auðvaldi. Þar sem við höfðum safnast saman við hlið álverksmiðjunnar í Straumsvík þótti okkur fjöldinn allmikill en erfitt að henda reiður á raunverulegum fjölda vitandi það Morgunblaðið kæmi svo með niðurskornar tölur af þátttökunni strax eftir helgina.

Ég og einn félagi Jón tókum okkur því til og ákváðum að telja allan hópinn. Eftir að gangan var farin af stað fórum við framfyrir gönguna og töldum hreinlega hausana í göngunni, haus fyrir haus svo ekkert færi á milli mála að við hefðum verið miklu fjölmennari en Mogginn héldi fram. Niðurstaða talningarinnar varð hálfgert áfall. Við höfðum talið okkur vera mun fleiri, en það voru rúmlega 1200 manns sem siluðust upp Hvaleyrarholtið. Síðan fjölgaði smám saman og var góð þátttaka þegar nær dró Reykjavík.

Aldrei gáfum við upp opinberlega fjöldann í göngunni. Til þess var hann of lítill. Þjóðviljinn nefndi síðan einhverjar tölur sem voru langtum hærri sannleikanum, en Mogginn fækkaði okkur niður í 800 – 1000 skv frétt 24. maí 1977 bls 2.

Mér finnst allt í lagi að nefna þetta núna þegar liðin eru 30 ár frá göngunni góðu, enda erum við nú á leið í stjórnarsamstarf með gamla íhaldinu.

Svei mér þá ef Stefán Pálsson núverandi formaður Samtaka hernaðarandstæðinga var ekki í kerru í fylgd foreldra sinna í göngunni, enda ávallt samur við skoðanir sínar á friði og réttlæti.

18. maí 2007 - Geir Haarde á mjólkurbílnum?

Ég fékk á tilfinninguna er ég heyrði viðtöl í Kastljósi sjónvarpsins á fimmtudagskvöldið, að trúnaðarbrestur hefði orðið í flestar áttir nema á milli Ingibjargar Sólrúnar og Geirs Haarde, sérstaklega vegna orða Guðna Ágústssonar. Hann nefnir bið Steingríms við brúsapallinn, (ætli Geir Haarde sé með próf á mjólkurbílinn), en einnig trúnaðarbrest sem Jón Sigurðsson hafði vísað frá sér nokkrum klukkustundum áður.

Ég er ákaflega efins um stjórnarsamstarf Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks. Þar ber margt á milli, en þó enn frekar á milli minna skoðana og skoðana Sjálfstæðisflokksins. Þar ber hæst friðarmálin, en ég hefi aldrei sætt mig við stuðningsyfirlýsingu þeirra Davíðs og Halldórs við innrásina í Írak og væntanleg samsteypustjórn Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks breytir engu þar um. Sjálf greiddi ég atkvæði með ákveðinni friðarstefnu ungra jafnaðarmanna á landsfundi Samfylkingarinnar í síðasta mánuði.

Þá er ég mjög efins um stefnu Sjálfstæðisflokksins gagnvart Evrópusambandinu þótt margir Sjálfstæðismenn séu Samfylkingunni sammála um nauðsyn aðildarviðræðna við EU. Önnur atriði eins og velferðarmálin er verra að meta fyrr en með birtingu málefnasamnings.

Orð Guðna Ágústssonar um kosningablað DV sem dreift var ókeypis í vikunni dæma sig sjálf. Guðni veit það jafnvel og ég að fylgishrun Framsóknarflokksins er löngu orðin staðreynd og að þessi snepill breytti engu þar um. Það að kenna þessu kosningablaði um tapið í kosningunum lýsir kannski best sárindum Guðna vegna missis ráðherrastólsins.

17. maí 2007 - Hvað gerir Geirharður þá?

Nú bendir ýmislegt til þess að ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Framsóknar ætli sér að sitja sem fastast í fjögur ár til viðbótar. Það væri ekkert við því að segja ef 32 alþingismenn væru sammála um öll verkefni og að verja ríkisstjórnina falli. Þá efa ég ekki réttinn að kalla til varamenn inn á þing eða ráða ráðherra á sama hátt og Jón Sigurðsson var ráðinn til starfa sem iðnaðarráðherra fyrir nærri ári síðan. Það er auk þess líklegast að þingmenn Framsóknarflokksins muni gefa eftir með öll mál til að fá að halda áfram í ríkisstjórn og að gömlu yfirlýsingarnar frá því fyrir kosningar um slit á stjórnarsamstarfi ef fylgið hrynur verði marklausar þegar á reynir.

Eitt situr þó dálítið í mér. Einn nýkjörinna alþingismanna heitir Árni Johnsen. Honum gæti dottið það til hugar að setja sem skilyrði fyrir stuðningi við ríkisstjórnina, að göng verði boruð milli lands og Eyja.

Hvað skyldi Geir Haarde gera þá?

16. maí 2007 - Vaknað fyrir flug

Þetta er óþolandi. Af hverju þarf ég að vakna klukkan þrjú að morgni til að ná fluginu?

Þessi spurning hefur oft angrað mig. Í morgun þurfti ég að vakna klukkan þrjú til að skutla fólki suður á Miðnesheiðarflugvöll af því að flugvélin átti að fara í loftið klukkan sjö. Fyrir bragðið var ég úrill á leiðinni þótt ekki gæti ég kennt farþegum mínum um skap mitt. Ég var bara ekki búin að sofa nóg. Svo finnst mér að alltaf sé rigning á Keflavíkurveginum.

Ekki þýðir að benda fólkinu á að geyma bílinn suður á Miðnesheiði á meðan það er í útlöndum. Slíkt er í lagi ef einungis er dvalið í þrjá til fjóra daga, en þegar fólk ætlar að dvelja í tvær vikur er kostnaðurinn við að geyma bílinn suðurfrá orðinn óheyrilegur. Því er ódýrara að skutla fólkinu í flug og flýta sér heim aftur í von um að ná klukkutíma lúr áður en farið er til vinnu.

Fólkið sem er að fara til útlanda telur mér trú um að þetta sé fínn tími. Þegar komið er til útlanda er rétt komið hádegi og það getur verslað og fengið sér öl og notið lífsins allan eftirmiðdaginn og kvöldið. Í reynd er það vansvefta og þreytt þegar komið er á ákvörðunarstað, gerir tóma vitleysu í innkaupum og verður dauðadrukkið af einum öl. Fyrir bragðið er það komið í svefnstað og farið að sofa löngu fyrir eðlilegan háttatíma.

Ég skil sjálfu sér Flugleiðir að stilla brottfarartímana til Evrópu við komutíma Ameríkuvélanna, en ég skil ekki að Æsland Express þurfi að apa þetta eftir þeim.

Ég er heppin í þetta sinn. Ég er í frí frá vinnunni og get skriðið upp í þegar heim er komið og haldið áfram að sofa.

“Geysp”

15. maí 2007 - Um fléttulista

Fyrir prófkjör Samfylkingarinnar síðastliðið haust fékk ég nokkur símtöl þar sem ég var hvött til að kjósa einstaka frambjóðendur í prófkjörinu. Þau sem hringdu í mig voru bæði karlar og konur sem áttu eitt sameiginlegt. Þau hvöttu mig til að merkja við karlkyns frambjóðanda. Enginn stuðningsmaður hringdi í mig og hvatti mig til að kjósa konu.

Eftir prófkjörið lýstu nokkrar konur yfir því við mig að þær ætluðu að yfirgefa Samfylkinguna og færa stuðning sinn yfir til Vinstrigrænna. Sumar þeirra gerðu það. Ég spyr bara. Úr því að nokkrar konur sem ég kannast við yfirgáfu Samfylkinguna eftir vonbrigðin í prófkjörinu, hversu margar voru þær samtals sem hlupust á brott?

Eftir vangaveltur mínar um tap Samfylkingarinnar í kosningunum bentu konur meðal annars á að konur merkja gjarnan við blandaða hópa karla og kvenna á meðan karlar merkja frekar við karla. Fyrir bragðið eiga konur erfiðara uppdráttar í prófkjörum en karlar og lenda því oft neðar á listunum. Ef fléttulisti hefði verið notaður við uppröðun á lista fyrirkosningarnar hefðu konur verið minnst þremur fleiri meðal þingmanna Samfylkingarinnar eftir kosningarnar en raun ber vitni, þó sennilega mun fleiri auk þess sem ég vil fullyrða að hún hefði bætt við sig bæði hlutfallslega sem í tölum í stað þess að tapa eftir langa stjórnarandstöðu.

Mér finnst skynsamlegra að breyta prófkjörsreglunum konum í hag en að stofna nýjan kvennalista sem gæti orðið neyðarúrræðið ef prófkjörsreglunum verður ekki breytt.

14. maí 2007 - Er sagan nokkuð að endurtaka sig?

Þegar ég fletti Laugardalsættinni sem vinur minn Sigurður Hermundarson tók saman og bókaútgáfan Hólar gaf út á síðasta hausti fæ ég á tilfinninguna að hér sé um mikla Framsóknarætt að ræða. Fáa vil ég þó nefna af Framsóknarmönnum sem ég hefi séð bregða fyrir í bókunum, en einn er þó áberandi, þungbrýndur, skeggjaður og útitekinn rétt eins og væri hann nýkominn inn úr fjárhúsum ríkisstjórnarinnar. Jón heitir maðurinn Sigurðsson og fæddur í Kollafirði í Kjalarneshreppi. Þrátt fyrir uppruna hans verð ég að neita nánum skyldleika við hann öðrum en þeim að hann er eins og ég og hinn fjarskyldi ættingi minn Björn Bjarnason, vindþurrkaður og veðurbarinn.

Fyrir kosningar kom hver Framsóknarmaðurinn á fætur öðrum fram í sviðsljósið og lýsti efasemdum sínum um áframhald ríkisstjórnar Framsóknarflokks og Sjálfstæðisflokks ef úrslit kosninganna yrðu í samræmi við skoðanakannanir. Nú er fylgishrunið orðið að staðreynd og flokkurinn missti fimm þingmenn og þurrkaðist út í Reykjavíkurkjördæmum. Þetta þýðir um leið að formaður Framsóknarflokksins og iðnaðarráðherra sem og umhverfisráðherra hafa ekki einu sinni möguleika á að leysa af á Alþingi næstu fjögur árin.

Formaðurinn er strax farinn að draga í land. Bíð ég þess nú að hinir þingmennirnir dragi einnig í land yfirlýsingar sínar svo hægt verði að halda stjórnarsamstarfinu áfram. Það er ekkert mál að gera slíkt. Jón Sigurðsson og Jónína Bjartmarz geta haldið áfram að gegna ráðherraembættum sínum þótt þau séu utanþings, en þingflokkar þeirra og Sjálfstæðisflokks munu halda áfram að verja þau falli.

Til að tryggja sér áfram feit embætti í krafti setu í ríkisstjórn mun Framsóknarflokkurinn samþykkja allar kröfur Sjálfstæðisflokksins gegn því að halda lítt breyttum áhrifastöðum, en fallnir þingmenn flokksins eins og Guðjón Ólafur fá feitar stöður hjá hinu opinbera rétt eins og Óskar Bergsson í fyrra þegar Framsóknarflokkurinn missti mann úr borgarstjórn með því að R-listinn lagði upp laupana.

http://velstyran.blogspot.com/2006/05/30-ma-2006-skjta-fyrst-og-spyrja-svo.html

Ég vona bara þjóðarinnar vegna, að meirihluti Framsóknarmanna muni hafa vit fyrir formanni sínum og draga sig í hlé frá ríksstjórn næstu fjögur árin.

13. maí 2007 - III - Íslandshreyfingin

Það er ekki hægt annað en að dást að því fólki sem leggur allt í sölurnar fyrir málstaðinn þótt fáir vilji hlusta. Þannig þurfti Íslandshreyfingin að leggja meira á sig en önnur framboð fyrir þessar kosningar, ekki síst í ljósi þess að hreyfingin átti enga sjóði til að sækja í og fáa greiðandi stuðningsmenn. Heyrt hefi ég, þó óstaðfest, að sumir aðstandendur Íslandshreyfingarinnar hafi þurft að ganga í persónulegar ábyrgðir til að láta framboðið ganga upp og fá ekkert til baka með því að ný lög um starfsemi stjórnmálaflokka miðast við þá flokka sem eiga sæti á Alþingi..

Þótt skoðanir mínar og Íslandshreyfingarinnar hafi ekki átt samleið, er ekki annað hægt en að dást að viljastyrk og hugsjónastarfi þess fólks sem háði vonlitla baráttu allt frá fyrsta degi og óska þeim góðs gengis í framtíðinni.

13. maí 2007 - II - Af hverju tapaði Samfylkingin?

Við getum kallað það varnarsigur og við getum kallað kosningaúrslitin stórsigur ef skoðanakannanir undanfarinna mánaða eru skoðaðar. Ég kýs að kalla úrslitin áfall fyrir Samfylkinguna. Því miður.

Ríkisstjórnin hélt velli og Samfylkingin tapaði fylgi, bæði hlutfallslegu fylgi sem og þingsætum. Slíkt get ég ekki kallað varnarsigur. Rétt eins og þegar lélegt fótboltalið tapar með eins marks mun gegn sterku fótboltaliði, þá tapar lélega liðið en vinnur engan varnarsigur. Slíkt er aðeins blekkingarleikur og til þess fallið að slá ryki í augu þess sem heldur slíku fram. Ég held því að nauðsynlegt sé að fara í naflaskoðun og athuga hvað fór úrskeiðis í hinni pólitísku baráttu.

Málefnastaða Samfylkingarinnar var góð. Það hefði mátt setja hana fram með skýrari og mun afdráttarlausari hætti, en góð samt. Kosningabaráttan var frábær. Frambjóðendur og stuðningsfólk lögðu mikið á sig til að tryggja Samfylkingunni atkvæðin og áttu flest heiður skilið fyrir baráttudugnað. Rósirnar og gangan í hús með rósir bættu mjög álitið á Samfylkingunni. Sömu sögu má segja um önnur lítil atriði eins og gleraugnaklútana sem mæltust almennt vel fyrir. Hinsvegar var mikill fjöldi mismunandi bæklinga um sama efnið dálítið ruglingslegur og hefði mátt samræma betur útgáfustarfsemina.

Það sem ég tel að hafi gert útslagið um fylgistap Samfylkingarinnar var prófkjörið! Ég vil ekki kasta rýrð á einstöku frambjóðendur, en það er ljóst að tapið í hinu áður sterka Suðurkjördæmi er mikið því að kenna að karlar sátu í þremur efstu sætunum, tveimur efstu sætunum í Norðausturkjördæmi og tveimur efstu sætunum í Norðvesturkjördæmi. Slíkt kann ekki góðri lukku að stýra hjá stjórnmálaflokki sem berst fyrir jafnrétti kynjanna, enda heyrðist fljótlega eftir prófkjörið af konum sem færðu sig yfir til vinstrigrænna og greiddu þeim atkvæði sín í kosningunum. Þá heyrðist og af frambjóðendum annarra flokka sem kusu í prófkjöri hjá Samfylkingunni.

Samfylkingin verður að hætta að ljúga að sjálfri sér og reyna að læra af tapinu.

13. maí 2007 - Ein hræðilega athyglissjúk í sjónvarpssal

Ég hafði verið verið boðuð í sjónvarpssal að kvöldi kosningadags. Eftir að hafa unnið fyrir Samfyllkinguna allan kosningadaginn flýtti ég mér heim, skipti um föt og leit við í mýflugumynd á Grand Hotel þar sem halda átti sigurhátíð. Ég ákvað samt að yfirgefa gleðina til að sýna á mér andlitið á mér uppi í sjónvarpi og og hélt því í Efstaleitið. Þegar þangað var komið fannst mér stemmningin fremur niðurdregin, fátt fólk sem sat við borð og drakk áfengi úr plastglösum.

Ég settist niður og drakk mitt sódavatn úr plastglasi. Á bakvið mig var verið að lesa nýjustu kosningatölur í sjónvarpi, en á sviði fyrir framan mig beið Baggalútur eftir komast að. Mér leiddist. Ég vissi ekki einu sinni af hverju ég hefði verið boðuð á þennan stað, en þóttist vita af spjalli við sjónvarpsmanninn sem hafði hringt í mig að það hefði eitthvað að gera með bloggskrif.

Eftir að hafa setið í salnum í rúmlega klukkustund, drukkið þrjú plastglös með sódavatni og Baggalútur einungis náð að spila eitt lag, var ég í alvöru farin að efast um tilganginn með veru minni á þessum stað. Ég gæti séð þetta allt miklu betur í sjónvarpinu. Þá brá fyrir á skjá til hliðar myndum frá Grand Hotel þar sem Samfylkingarfólk fagnaði með Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur og ég sat víðs fjarri í einhverjum kjallara með fólki sem hafði enga ástæðu til að fagna fyrstu tölum úr kosningunum.

Ég snéri mér að Hallgrími Helgasyni sem virtist álíka þreyttur á andrúmsloftinu og ég:
“Hvað erum við að gera hérna þegar allt fjörið er á Grand Hótel?”
Hallgrímur var mér sammála, við yfirgáfum samkvæmið í snarhasti og fórum stystu leið niður á Grand Hótel þar sem við gátum fylgst með útsendingum Stöðvar 2 á risaskjá í hliðarsal.

Af hverju fæ ég á tilfinninguna að Ríkissjónvarpið hafi tapað stríðinu um áhorfendur á kosninganótt?

12. maí 2007 - Að aflokinni kosningabaráttu

Ekki get ég montað mig af miklu starfi í kosningabaráttunni sem nú er senn á enda. En góð var hún. Ekki var það vegna þess að ég hefði keyrt yfir einhverja mótherja, heldur þvert á móti, kynnst betri hliðinni á mörgum þeirra.

Ég var þrjá eftirmiðdaga í Kringlunni að kynna málstað Samfylkingarinnar. Fyrsta daginn mættu bæði Ágúst Ólafur og Ingibjörg Sólrún okkur til halds og trausts. Á fimmtudag var Reynir Harðarson helsti frambjóðandinn okkur til styrktar, en á föstudag lét enginn frambjóðandi sjá sig. Þeir voru allir uppteknir við að dreifa rósum til kjósenda og máttu hafa sig alla við ef ætlunarverkið ætti að takast fyrir kjördag.

Við sem vorum í Kringlunni höfðum hinsvegar náðuga daga, spjölluðum við mann og annan og frambjóðendur annarra flokka. Þannig skipti ég á blávatni og rauðum gleraugnaklút við Dögg Pálsdóttur og átti ágætt spjall við hana, Guðfinnu Bjarnadóttur, Katrínu Jakobsdóttur og Árna Þór Sigurðsson á efri hæðinni auk þeirra sem voru af hálfu vinstrigrænna og Sjálfstæðisflokks á þriðjudag og fimmtudag, fólks á borð við Steinunni Þóru Árnadóttur, Péturs Blöndal, Sigurðar Kára og Sigríðar Andersen. Á neðri hæðinni mætti ég m.a. Ómari Ragnarssyni, Margréti Sverrisdóttur, Benedikt Lafleur, Sæunni Stefánsdóttur Kristjáni sem ég man ekki eftirnafnið á og fleirum og um það er ég sannfærð að hvert og eitt þeirra hefði auðveldlega getað talið mig á að kjósa sig hefði ég ekki verið svona staðráðin í að kjósa Samfylkinguna.

Af nýfenginni reynslu hefi ég kynnst því ágætlega hve fjöldi fólks hefur lagt sig fram í hvívetna um að ná árangri fyrir hönd flokksins síns og eiga þau öll þakkir skilið fyrir góða viðkynningu og óskir um góða framtíð innan sem utan Alþingis.

11. maí 2007 - II - 27. júní er góður dagur!

Hinn 27. júní 1921 var Rafmagnsveita Reykjavíkur stofnuð og Elliðaárstöð vígð. Þetta var því góður dagur fyrir Reykvíkinga sem þar með tóku fyrsta stóra skrefið inn í nútímann. Hinn 27. júní 1996 hlutu samkynhneigðir umtalsverð mannréttindi á Íslandi. Þessi dagur var því góður dagur fyrir samkynhneigt fólk á Íslandi.

Hinn 27. júní næstkomandi ætlar einn helsti varðhundur George Dobbljú Bush að hætta störfum sem forsætisráðherra Englands og láta embættið í hendur hógværari öflum. Það er vel og efa ég ekki að heimurinn muni fagna innilega. 27. júní er því einnig góður dagur fyrir heimsbyggðina.

11. maí 2007 - Engin stig frá Austur-Evrópu!

Þá getum við hætt að velta Júróvisjón fyrir okkur og snúið okkur að kosningum. Mér fannst þessi tilraun Eiríks Haukssonar nokkuð góð, að vísu ekki svo að maður fyndi fyrir þjóðrembu og köldu vatni milli skinns og hörunds, en samt. Þetta var góð tilraun.

Sum löndin sem komust áfram hljómuðu hræðilega að mínu mati. Varla hefur Georgía komist áfram út á rauða kjólinn. Þá hefði Selma Björns átt að komast mun lengra út á dansatriðið 2005. Þá má geta þess að rokklag Tékklands komst heldur ekki áfram og sömu söguna er að segja að framlagi Póllands þótt pólskir verkamenn finnist um alla Evrópu. Þess má geta að sex Austur-Evrópuþjóðir komust ekki áfram í lokakeppnina.

Eitt verður að hafa í huga varðandi þessa keppni. Fyrir flestum Vestur-Evrópubúum er Júróvisjón löngu orðin leiðinlegt sjónvarpsefni. Áhorfið er löngu orðið mjög lítið og höfðar orðið lítt til almennings. Það er öfugt meðal Íslendinga og Austur-Evrópubúa sem einungis hafa getað tekið þátt í þessari keppni í nokkur ár. Það er því eðlilegt að Austur-Evrópuþjóðir sitji að því að komast áfram í úrslitakeppnina ekki síst í ljósi þess að mikið hefur verið lagt í sum lögin til að koma þeim á framfæri í nágrannalöndum flytjendanna.

10. maí 2007 - Annað faðmlag við Gustavsberg

Ég kom við í opnu húsi hjá Ættfræðifélaginu í gær, miðvikudag. Ég hafði ekki komið oft þangað síðan ég hætti í stjórn félagsins, en fannst kominn tími til svo ég færi ekki að lýsa yfir algjöru frati á félagið.

Þar sem ég hafði rétt komið mér fyrir við stóra fundarborðið og teygði mig í kexköku og beit í, fann ég skyndilega hvernig ég fékk óvenjulegan magaverk, rétt eins og hnút í magann. Verkurinn leið ekki hjá strax svo ég gafst fljótlega upp á félagsskapnum, fór út í bíl, ók heim og lagði mig um stund. Eftir að hafa legið fyrir í um klukkutíma fann ég fyrir óstjórnlegri þörf á að faðma eitthvað kalt og karlkyns, fór fram á bað og faðmaði Gustavsberg í gríð og erg uns hann hafði tekið við öllu sem ég hafði etið þann daginn.

Ég fann hvernig kvalirnar linuðust eftir faðmlögin og brátt var ég orðin eins og nýsleginn túskildingur, gat tekið gleði mína á ný og haldið áfram að sinna þeim verkefnum sem hafði ætlað að framkvæma á miðvikudagskvöldið. Sömuleiðis rifjaðist upp fyrir mér að ég hafði lent í nánast sömu vandræðum áður sbr gamla bloggfærslu frá 11. nóvember 2004.


http://blog.central.is/annakk//index.php?page=components&id=244612&y=2004&m=11&d=11

P.s. Ég held þó að magaverkurinn sé ekki af völdum einnar kexköku, heldur af öðrum og ókunnum ástæðum hvort sem það er af völdum einhvers í mínum eigin ísskáp eða þá af gömlu stressi sem er að taka sig upp algjörlega að ósekju.

-----oOo-----

Er ekki kominn tími til að veita Birni Bjarnasyni kærkomna hvíld frá störfum með kosningunum á laugardag og áður en hann veitir sálufélaga sínum Jóni HB Snorrasyni síðasta feita embættið sem enn er ekki skipað sálufélögum hans í hernaðarhyggjunni?

8. maí 2007 - Nú kom vel á vonda

Það er kominn tími til að hætta monta mig með gömlum meira og minna ýktum sjóarasögum. Í gær var tækifærið gripið og þar sem ég hafði sjálf miklað mig af dreifingu á rauðum rósum á fyrri árum, þótti bara sjálfsagt og eðlilegt að ég tæki þátt í að ganga í hús og dreifa rauðum rósum til reykvískra húsmæðra og maka þeirra. Því fékk ég það veigamikla hlutverk að ganga með Helga Hjörvar í hús og dreifa rauðum rósum í nafni Samfylkingarinnar.

Þetta var skemmtilegt en dálítið kalsasamt hlutverk enda vart nema gluggaveður ennþá. Víðast hvar þar sem fólk var heima, var vel tekið á móti okkur. Einhverjir harðneituðu að taka við rósum, þá aðallega karlmenn og einn sagðist ekki vilja rósir frá þessum kommúnistum. Ég nennti ekki að rökræða við hann, en yljaði mér þess betur við þakkarorðin sem ég fékk frá fjölda kvenna og karla í hverfinu sem ég gekk með rósir í. Einhvernveginn fékk ég á tilfinninguna að ein rauð rós geri meira gagn en þúsund orð.

Kannski ætti Íslandshreyfingin að herma þetta eftir okkur og ganga með hvönn og Vinstrihreyfingin-grænt framboð með túnfífil í hús sbr Miljöpartiet í Svíþjóð. Ég er samt ekki alveg viss um að það sé rétta aðferðin til að ná hylli fólks.

7. maí 2007 - Tveir tómir skólar, Þorsteinn Már?

Á laugardag hafði Stöð 2 eftir Þorsteini Má Baldvinssyni að hann vildi koma á menntun fyrir stýrimenn og vélstjóra á farskip á Akureyri og þá með það í huga að manna erlend stórskip með íslenskum yfirmönnum. Hann benti meðal annars á að um 1000 Færeyingar séu við störf á slíkum skipum út um allan heim, á skemmtiferðaskipum, tankskipum og gámaskipum.

Ég fór að velta fyrir mér þessari hugmynd hans. Slíkur skóli er til á Íslandi, reyndar í Reykjavík en ekki á Akureyri og heitir Fjöltækniskóli Íslands. Vandamálið við þann skóla er að ekki fást margir nemendur til að stunda nám við skólann. Ég get ekki séð að íslenskir nemendur þyrpist frekar til Akureyrar til náms.

Á undanförnum áratugum hefur verið unnið farsællega að því að útrýma íslenskri farmannastétt með þeim árangri að einungis sjö skip í millilandasiglingum eru með íslenskum áhöfnum í dag, öll undir erlendum fánum. Hvar á þá að þjálfa upp þessar þúsundir farmanna til starfa? Ekki verða þeir þjálfaðir á togurum, svo mikið er víst, enda störfin að mörgu leyti ólík.

Til hafa verið Íslendingar sem stundað hafa farmennsku á erlendum skipum um langt skeið og eru enn. Einhverjir stunda störf á skemmtiferðaskipum, sbr Þórð vin minn og göngufélaga, aðrir á hinum ýmsu skipum. Lengi vel voru ákveðnar hindranir í veginum, t.d. þær að íslensk yfirvöld þrjóskuðust við að skrifa undir alþjóðlega samninga sem gæfu íslenskum farmönnum réttindi til starfa á erlendum skipum. Nú hafa þessi sömu yfirvöld afmáð íslenskan farskipastól af kortinu. Þá má minnast þess er margir tugir nemenda útskrifuðust frá Vélskóla Íslands og Stýrimannaskólanum í Reykjavík á hverju ári. Stór hluti þessara nemenda er nú kominn á miðjan aldur og vandamálin með mönnun íslenskra fiskiskipa bíða handan við hornið. Það fást sárafáir menn til að setjast í þessa skóla í dag.

Ég held að Þorsteinn Már Baldvinsson verði að koma með aðrar lausnir á vandamálum farmennskunnar en þeim að stofna nýjan sjómannaskóla á Akureyri.

http://www.visir.is/article/20070505/FRETTIR01/70505043

Sjá og um ástandið í menntunarmálum vélstjórnar:

http://www.visir.is/article/20070507/FRETTIR01/105070082/-1/frontpage

6. maí 2007 - Af portkonum í Hamborg

Í gær var fólk að rifja upp ýmislegt misjafnt úr fortíðinni, en þar sem ég sat, kunni ég ekki við að segja gamla lífsreynslusögu, enda var hún frá því í gamla lífinu. Því læt ég hana flakka hér og nú.

Við vorum í þurrkví í Hamborg. Ég og yfirstýrimaðurinn vorum á frívakt og höfðum brugðið okkur í bæinn í þeim tilgangi að skoða bæjarlífið. Þar sem við sátum á krá einni við Gerhardstrasse og virtum fyrir okkur portkonur að selja blíðu sína utan við hliðin að Herbertstrasse kom gömul blómasölukona inn á krána þar sem við sátum og var hún að selja rauðar rósir. Ágætlega kveik af öli, þyrluðust upp í huga mér sögurnar af blómasölukonunni í My fair lady eða Pygmalion og keypti ég allar rósirnar af gömlu konunni.

Þar sem ég og stýrimaðurinn sátum á kránni gegnt hliðunum að Herbertstrasse, vissi ég ekkert hvað ég ætti að gera við allar rósirnar sem höfðu verið snyrtilega pakkaðar ein og ein í sellófan og ekki ætlaði ég að dröslast með rósirnar um borð hjá mér. Því var aðeins eitt að gera.

Ég og stýrimaðurinn héldum af stað. Fyrir utan krána sem við höfðum setið stóðu nokkrar ungar portkonur og sem við höfðum fylgst með úr fjarlægð. Ég gekk að hverri einustu og færði eina rós. Síðan héldum við inn fyrir hliðin, gengum í gegnum litlu heimsfrægu götuna og hvar sem stúlka sást sitja í glugga að selja hið einasta sem hún átti til, gekk ég að glugganum og færði viðkomandi stúlku eina rauða rós. Við komumst í heilu lagi út hinum megin, gengum niður Davidstrasse og hélt ég uppteknum hætti, færði stúlkum rauðar rósir á bæði borð. Áfram var haldið út á Reeperbahn, í gegnum Eros Center og út á Grosse Freiheit dreifandi rósum og inn á Thailandskrána þar sem ég var orðin vel kunnug eigandanum sem tók okkur fagnandi og fékk restina af rósunum að launum.

Dagana á eftir komst ég rækilega að því að ég hafði gert alvarlega skyssu. Ég hafði vissulega losnað við áreiti stúlknanna sem voru að selja blíðu sína, en það tók bara annað við. Hvar sem ég kom eftir þetta heilsuðu stúlkurnar mér kumpánlega, rétt eins og ég hefði stundað mikil viðskipti á þessum slóðum.

Eftir þetta neyddist ég til að fara á aðra staði í Hamborg á frívöktunum.

5. maí 2007 - Dale Carnegie

Um síðustu helgi horfði ég á virðulegan enskan háskólaprófessor missa stjórn á skapi sínu og hundskamma ungan atvinnulausan mann sem hafði einungis unnið 70% af því verki sem honum höfðu verið falin. Þessi viðburður var því grátlegri sem ungi maðurinn hafði unnið verk sín í sjálfboðaliðavinnu og af hugsjónaástæðum. Þessi ungi maður sem vissulega hafði færst of mikið í fang hafði unnið betur en margir aðrir og átti skammirnar ekki skilið. Því setti mig hljóða og hugsaði með mér að enski háskólaprófessorinn, sem meðal annars hefur hlotið eina af æðstu viðurkenningum sem hægt er að hljóta í landi sínu úr hendi Bretadrottningar, hefði gott af að fara á Dale Carnegie námskeið. Daginn eftir hafði prófessorinn séð að sér og bað margfaldlega afsökunar á skapbresti sínum, en skaðinn var skeður. Það hafði myndast tilfinningaleg gjá á milli þessara tveggja manna sem báðir áttu sér svipaðar hugsjónir og höfðu stefnt að þeim í sameiningu.
Ástæða þess að ég rifja þetta upp nú er að ég sat á Dale Carnegie námskeiði í nærri þrjá mánuði nú seinnipart vetrar. Ég hafði heyrt margt jákvætt sem neikvætt um þessi námskeið, allt frá heilaþvotti sem alls hins besta sem hægt var að fá úr einu námskeiði og mig langaði til að prófa.

Í tólf vikur sat ég á námskeiði fjóra klukkutíma á mánudagskvöldum og einn klukkutíma á fimmtudögum auk heimalærdóms (ég viðurkenni að ég er ekki nærri búin með allan heimalærdóminn). Smám saman lærði ég að viðunandi árangur á námskeiðinu væri einvörðungu undir mér komið og mínum vilja til að bæta sjálfa mig. Þetta væri ekki einungis spurning um að læra að stjórna heldur og að láta stjórnast, að mæta hverjum degi með bros á vör og líta á hvert mótlæti sem áskorun um að gera enn betur en í gær. Sjálf fann ég fyrir innri breytingum með því að ég átti auðveldar með að viðurkenna eigin mistök, að ég átti auðveldar með að tjá tilfinningar mínar og um leið að láta fólk hlusta á skoðanir mínar.

Vissulega missti ég af síðasta tímanum þar sem ég var stödd í Amsterdam á sama tíma. Samt stóð námskeiðið í mér og ég fann hvernig innri styrkur minn hafði aukist verulega á örfáum vikum. Í gærkvöldi, föstudagskvöld, var svo haldið lokahóf námskeiðsins. Það var ástæða til að fagna, ekki einungis betri persónuleika okkar sjálfra, heldur og ástæða til að þakka leiðbeinendum okkar fyrir vel unnin störf, Reyni Guðjónssyni sem stýrði námskeiðinu af mikilli röggfestu og aðstoðarfólkinu Davíð, Önnu, Elínu, Kristínu og Helga.

Takk. Ég get með góðri samvisku hvatt allt það fólk sem þarf að leita út fyrir þægindahringinn sinn til að sækja sér Dale Carnegie námskeið. Sama gildir um fólk sem finnur sig eiga erfitt með að ráða skapsveiflum sínum.

4. maí 2007 - Dómur er fallinn eða hvað?

Á fimmtudagsmorguninn heyrði ég í útvarpinu að bein útsending yrði í sjónvarpsrásunum í tilefni þess að fella ætti dóm í Baugsmálinu klukkan 12.00. Ég geispaði, hélt áfram að dunda mér við að hafa mig til og hélt síðan út í stutta gönguferð í vinnuna.

Í vinnunni talaði enginn um nýjustu tíðindi af Baugsmálinu. Ekki heldur í matartímanum. Í fundarsalnum var verið að kynna Frjálslynda flokkinn í aðdraganda kosninga og ég mætti á mánaðarfund klukkan 13.00. Þetta var góður fundur og enginn sagði eitt einasta orð um nýjustu mútur Jóns Gerald Söllenberger eða hvað hann nú heitir sá ágæti maður og vinur annars mútuþega sem finnst vínber góð á bragðið. Ekki var heldur sagt neitt um nýjustu fréttir af Baugsmálum en þess meira rætt um áhugaverðari þætti mannlífsins eins og þrýsting og hitastig á heitu vatni. Enginn hafði neinar áhyggjur af stórfrétt dagsins að mati fjölmiðlanna.

Ég hefi það á tilfinningunni að Baugsmálið sé enn meira flopp fyrir fjölmiðlana en nokkru sinni saksóknaraembættið. Í fjölmiðlum er látið eins og að Baugsmálið sé mál málanna þótt almenningur sé löngu búinn að upp í kok af málinu. Að auki er málinu ekki lokið og vitað fyrirfram að hverjar sem niðurstöður yrðu í héraðsdómi, myndi málið halda áfram upp í Hæstarétt. Dómurinn í héraðsdómi var fyrir bragðið einungis eins og sýndarmennska fyrir fjölmiðla sem halda að hinn algildi sannleikur hafi verið birtur í gamla dómhúsinu við Lækjartorg.

3. maí 2007 - Framboð eldri borgara in memoriam

Þá er fyrsta framboð kosninganna búið að leggja upp laupana. Það var að vísu aldrei við miklu að búast úr þeirri áttinni, ekki síst eftir að aðrir eldri borgarar hófu að bjóða sig fram undir merkjum Íslandshreyfingarinnar, hægri grænir. Þess má geta að Ómar Ragnarsson verður löglegur eldri borgari hinn 16. september næstkomandi, en þá verður hann 67 ára og því hæfur til framboðs hjá eldri borgurum.

Í sjálfu sér geta eldri borgarar kennt sjálfum sér um. Ef ekki er hægt að standa við alltof rúmar framboðsreglur, verða framboðin sjálf að lúta í gras og finna sér annan vettvang fyrir óánægju sína með kjörin. Ástæða þess að ég segi alltof rúmar framboðsreglur eru einfaldlega þær að utankjörstaðaatkvæðagreiðsla hefur þegar staðið yfir í fleiri vikur og reyndar ættu framboðin að vera komin fram með listana áður en hafist er handa um að kjósa utankjörstaðar.

Sjálf hefi ég fátt getað gert á miðvikudag, var á næturvakt og svaf síðan fram yfir hádegi. Hefi síðan verið að fullu við útréttingar og síðan þvotta ásamt því að setja inn myndir frá síðustu ferð.

-----oOo-----

Meðfylgjandi er mynd af útisalerni fyrir karlmenn sem 17. júní nefndin í Reykjavík mætti alveg taka sér til fyrirmyndar svo losna megi við hlandlyktina í öllum skúmaskotum í Reykjavík að kvöldi þjóðhátíðardagsins sem og að næturlagi um helgar.

http://images9.fotki.com/v187/photos/8/801079/4893574/IMG_1725-vi.jpg?1178151978

-----oOo-----

Svo fær stóra systir hamingjuóskir með afmælið.

2. maí 2007 - Komin heim!

Það er hreint ótrúlegt hve mikið er hægt að gera á örfáum klukkustundum eftir drykkjuskap drottningardagsins í Hollandi. Á þriðjudagsmorguninn voru göturnar jafn skínandi hreinar og viku fyrir þjóðhátíðina miklu. Það var þó ekki mikill tími til að njóta hreinnar borgar því nú var förinni heitið heim á leið.

Flugið gekk vel og sömuleiðis ökutúrinn til Reykjavíkur, en síðan þurfti að fara beint á vaktina. Ekki veitir af að taka eina vakt því samkvæmt sumarleyfisskipulagi á ég fyrsta sumarfrí ársins sem byrjar á mánudag.

Annars er allt tíðindalaust af heimaslóðum. Kisurnar mínar dafna sem aldrei fyrr eftir gott atlæti á meðan ég var í burtu og svo mun ég setja inn myndir um eftirmiðdaginn frá Amsterdam. Klámhundar munu þó ekki fá neina ánægju af þeim myndum því ég tók engar myndir af hollenskum portkonum í ferðinni.