28. ágúst 2007 – Það er ekkert gaman...

.... að fara í bíó ef þú ert ein á ferð. Því plataði ég Guðrúnu Helgu vinkonu mína með mér í bíó. Ég veit ekki hvort ég gerði henni grikk með þrákelkni minni að draga hana með hvernig svosem staða hennar var að öðru leyti.

Eftir viku heldur hún af landi brott í austurveg, en hún ætlar að heimsækja Georgíu og fleiri ríki í námunda við Kákasus og ég dauðöfunda hana af ferðinni góðu. Ég gerði mér vonir um að geta dreift huga hennar með bíóferð, en í reynd olli bíóferðin enn fleiri ósvöruðum spurningum en áður var.

Kvikmyndin fjallaði um heilbrigðismál. Lengi vel töldust Kákasusbúar meðal elstu íbúa þessa heims og minnist ég frétta af konu einni sem talin var hafa náð 170 ára aldri á seinnihluta síðustu aldar. Ýkjurnar voru þó ekki hið versta, heldur óttinn við að hinn Kákasusfæddi Jósef Stalín tæki upp á því að lifa lengur en æskilegt þótti.

Eins og gefur að skilja sáum við kvikmyndina “Sicko” eftir Michael Moore, frábæra mynd sem í öllum sínum ýkjum sýndi fram á þá staðreynd að fólk í Evrópu hefur það gott þegar kemur að heilbrigðismálum. Sjálf fékk ég að kenna á slæmri heilbrigðisþjónustu á Íslandi tuttugustu aldar og flúði land. Ég fékk það sem ég þurfti í Svíþjóð og enn í dag er ég að horfa á fólk berjast við gamaldags heilbrigðiskerfi á Íslandi.

Ég kalla umfjöllun um bandarískt heilbrigðiskerfi ýkjur því ég veit betur. Ég segi ýkjur því að bandaríska heilbrigðiskerfið býður upp á möguleika á leiðréttingum, atriði sem er ekki boðið upp á á Íslandi þótt slíku sé fyrir að fara í mörgum siðmenntuðum ríkjum Evrópu.

--

P.s. Vinkona mín sem er trans fór fram á að komast í aðgerð á Íslandi til leiðréttingar á kyni. Henni var neitað. Þá flutti hún til Bandaríkjanna og fékk aðgerð þar, sér að kostnaðarlausu. Hún sér enga ástæðu til að flytja heim aftur!

27. ágúst 2007 - Umhverfissóðinn "Vatn á flösku"

Íslenskt vatn hefur mikið verið dásamað af Íslendingum að undanförnu, svo mjög að stöku ofurfjárfestar hafa veðjað á átöppun á vatni á flöskur, en svo virðist sem ekki verði allt vatnið sopið þótt í flöskuna sé komið.

Í Dagens nyheter er sagt frá því að vatn á flöskum sé nú bannað á opinberum vinnustöðum í San Fransiskó í Bandaríkjunum og víða um heim hafa betri veitingahús hætt að bjóða upp á vatn í flöskum, en bjóða þess í stað kranavatn. Ástæðan: Vatn á flöskum er umhverfissóði.

Vatn á flöskum inniheldur oft of mikið magn af flúor og natrium auk þess sem plastflöskurnar gefa frá sér antimon (hvað sem það nú er), en meira en milljarður af tómum vatnsflöskum hafna á ruslahaugunum ár hvert í San Fransiskó. Verstir af öllu eru þó vatnsflutningarnir. Þannig hefur verið reiknað út að vatnsflutningarnir í Svíþjóð einni samsvari koldíóxíðmengun frá 12500 bifreiðum.

Úr því að vatn á flöskum er orðið svona slæmt og ég svona umhverfisvæn, velti ég því fyrir mér hvort ég haldi mig ekki bara við bjórinn í framtíðinni?

26. ágúst 2007 - Moggabloggið bakar

Fyrirsögnin er kannski ekki alveg í samræmi við fréttina á mbl.is og prentMogganum því þar stóð: “Bloggkirkjan bakar”. Mér finnst þetta snilld og greinilegt að Morgunblaðið ætlar að draga hina ýmsu hagsmunahópa í dilka, ofurkristna í einn dilk og ofurhægrisinnaða í annan nema þeir falli saman í sama dilkinn. Við hin getum svo staðið fyrir utan og horft á dýrðina.

Síðastliðið vor var haldið Moggabloggmót í litla uppáhaldskaffihúsinu hennar Gurríar á Akranesi og fór vel á með fólki. Þar var heldur engin til að troða upp á okkur refsingum Guðs. Við komum einfaldlega saman til að spjalla og fá okkur kaffi og kökusneið. Ekki kom orð um það í Morgunblaðinu enda höfum við vart verið nægilega trúuð til þess að fá pláss á baksíðu Morgunblaðsins svona fyrir mætinguna. Áður hafði ég reyndar mætt í svipað kaffiboð á Mokkakaffi til heiðurs Parísardömunni sem þó var ekki Moggabloggmót þar sem við bloggum flest á Blogspot.

Þetta er kannski framtíðin, að “kristnir” hafi sín bloggmót, múslímar sín og íhaldsmenn sín. Þetta verður auðvitað allt vandlega auglýst á útsíðum Morgunblaðsins til að tryggja næga þátttöku.

Nema auðvitað að Morgunblaðið hafi verið að veita Guðrúnu Sæmundsdóttur örlitla áminningu með því að auglýsa öfgarnar og mannfyrirlitninguna hjá henni.

25. ágúst 2007 - Stóra þvagleggsmálið!

Nei mínar kæru lesendur. Ég ætla ekki að þreyta ykkur frekar með skrifum um stóra þvagleggsmálið eða tjá mig frekar að sinni um Þvaglegg sýslumann. Ég bíð þess frekar að eitthvað verði aðhafst í málinu, að dómstólar verði látnir skera úr um lögmæti þeirra aðgerða sem beitt var. Síðan skal ég tjá mig.

Látum frekar Bolina á Moggabloggi ljúka sér af fyrst. Svo skal ég.

24. ágúst 2007 - Ástandið í miðborginni

Þessa dagana gengur maður undir manns hönd og kvartar yfir miðborginni okkar, sóðaskap, sígarettustubbum og rónum, allt eins og þetta sé í fyrsta sinn. Fólk sé jafnvel hætt að þora að fara niður í bæ um hábjartan dag. Sem ég hefi alltaf vitað. Þessir útlendu ferðamenn eru stórhættulegir! Eða hvað?

Ég skal fúslega viðurkenna að það er miklu meira um sígarettustubba en áður. Restin eru ýkjur. Ég man eftir heimsþekktum fyrrum íþróttamanni illa til reika að betla fyrir kogara á Hallærisplaninu (Ingólfstorgi) á sjöunda áratugnum svo ekki sé talað um menn sem ég starfaði með á sjó á svipuðum tíma og lentu á götunni. Það var í rauninni miklu meira um þá á götunum fyrir 30-40 árum en nú er. Þegar farið er niður í bæ á daginn að sumri til hitti ég orðið sárafáa Íslendinga, vissulega einn og einn heimilislausan vesaling, en byrði hefur mér aldrei orðið af þeim, ekki fremur en útlendingum alsaklausum af nokkrum óhæfuverkum á Íslandi. Það væri kannski nær fyrir borgarstjórann að koma upp fleiri heimilum og meðferðarúrræðum fyrir ógæfumenn en nú er og þannig losna við þetta annars ágæta fólk af götunum.

Hið einasta sem ég þarf að óttast niðri í bæ eru stöðumælaverðir, en jafnvel þeir láta mig í friði á meðan ég á nóg af klinki til að greiða í stöðumælirinn.

23. ágúst 2007 - Heimskupör forsetans í Venesúela?

Ég rak augun í litla frétt á forsíðu Blaðsins á miðvikudag þar sem sagt er frá því, að því er virðist í hæðnistón, að Hugo Chaves og Venesúela fái eigið tímabelti. Samkvæmt fréttinni muni Venesúela færa klukkuna fram um hálftíma um næstu áramót tilkynnti Hugo Chavez.

Er þetta virkilega rétt? Ætlar Venesúela virkilega að fara að fordæmi Íslendinga og stilla klukkuna löngu á undan sólartíma og taka upp sama tíma og Nýfundnaland um áramótin? Allir sem vilja vita, gera sér grein fyrir því að Reykjavík er einum og hálfum tíma á undan hnattstöðu sinni í tímasetningu sem gerir það að verkum að sólin nær ekki inn á svalirnar hjá mér fyrr en klukkan 14.00 í stað þess að skína á þær fyrir klukkan 13.00.

Ég renndi augunum snögglega yfir netið og sá strax eina síðu þar sem talað er um að það eigi að seinka klukkunni um hálftíma um áramótin en ekki flýta henni. Þá fer þetta að verða skiljanlegra. Venesúela liggur á milli 60°V og 73°V. Höfuðborgin Caracas er nærri miðjunni eða um 67°V. Það þýðir að sólin er hæst á lofti í höfuðborginni fjórum og hálfum tíma eftir sömu sólarstöðu í Greenwich. Ef ég hefi skilið síðuna rétt, er Venesúela einfaldlega að rétta af skekkjuna og miða hádegi við hádegisstöðu sólar í Caracas sem er hinn eini rétti tími.

Klukkan í Nepal er 5 klukkustundum og 45 mínútum á undan Greenwich. Það kalla ég einstakan tíma og mun réttari en fáránleiki klukkunnar á Íslandi, enda er Katmandu um það bil 85°Austur sem svarar til rúmlega fimm og hálfs tíma mismunar frá Greenwich!

Það þarf kannski að kenna þeim á klukku í Hádegismóunum?

http://www.timeanddate.com/worldclock/timezone.html?n=472

22. ágúst 2007 - Um ættfræðina

Ég á mér uppáhaldsvegg hér í litlu íbúðinni minni, en veggurinn góði er þakinn bókum, þykkum bókum og þunnum bókum, niðjatölum, manntölum, stéttatölum, byggðatölum, upplýsingum um vesturfara og afkomendur þeirra, en einnig eru í hillunum allmargar bækur sem tengjast ættfræðinni óbeint eins og jarðabækurnar og einstöku ævisögur með ættfræðiívafi. Þegar ég er að grúska í ættfræðinni er stutt að teygja sig í bækurnar og ná í þær sem ég þarf að lesa í það og það skiptið.

Ég viðurkenni fúslega að ég á ekki til allar íslenskar ættfræðibækur þótt ég eigi flestar þær sem komið hafa út á síðustu árum, en helst vantar mig fjöldann allan af litlum niðjatölum sem komið hafa út í tengslum við niðjamót sem njóta sífelld meiri vinsælda og eru haldin víða um land á hverju sumri.

Öfugt við suma er ég ekki það sem kallað er ættfræðingur. Ég reyni að beita fræðilegum aðferðum hvað snertir vinnslu úr frumgögnum þar sem prentaðar heimildir hrökkva ekki til og svo reyni ég að skrá heimildir eins kostgæflega og mögulegt er. Það gefur mér samt engan rétt á að nota þetta ágæta vísindaheiti yfir grúskið mitt. Hólmfríður Gísladóttir fyrrum formaður Ættfræðifélagsins og atvinnumanneskja í faginu notar starfsheitið ættgreinir um rannsóknir sínar.

Á þriðjudag birtist viðtal við ónefndan ættfræðing í Ríkisútvarpinu Rás 1. Þar hélt hann því fram að ættfræðibækurnar hans skiptu tugum þúsunda. Ég fór að virða fyrir mér vegginn góða með ættfræðinni. Merkilegt nokk, þá á ég rúmlega sex hundruð ættfræðirit og er yfirmáta stolt yfir þessum bókakosti. Hvað þarf ég marga svona veggi til að komast upp í tugi þúsunda? Ef mig misminnir ekki á Friðrik Skúlason rúmlega þúsund ættfræðibækur og á hann þó eitt af stærstu ættfræðisöfnum á Íslandi. Var ættfræðingurinn ónefndi kannski bara að ýkja aðeins um bókakostinn sinn?

21. ágúst 2007 - Um mígildi í miðborginni

Undanfarna daga hefur orðið vart við ramakvein í þeim bloggurum sem búa í miðborg Reykjavíkur yfir hávaða í unglingum og því að migið sé utan í hús þeirra. Íbúar miðborgarinnar geta sjálfum sér um kennt.

Ég bý og vinn í Árbæjarhverfi og kem orðið sjaldan niður í 101 Reykjavík og enn sjaldnar er ég að þvælast þar á kvöldin og nóttunni hvað þá að ég mígi utan í húsin hjá miðbæjarrottunum. Ástæðan er einföld. Ég vil hafa kyrrð og ró í kringum mig á nóttunni, ekki þau læti sem eru í miðborg Reykjavíkur. Ef ég vildi hafa slík læti við heimili mitt myndi ég selja eins og skot í Árbænum og flytja niður í bæ. Þetta er nákvæmlega það sem miðbæjarrottunum stendur til boða. Ef þær vilja frið og ró í kringum sig, selja þær einfaldlega útmigna kofana sína og flytja í rólegt úthverfi eins og Breiðholt eða Árbæ, svo ekki sé talað um nærsveitir á borð við Mosfellsbæ.

Varðandi miguna má hinsvegar benda borgaryfirvöldum á einfalda bráðabirgðalausn sem notuð er í Amsterdam á Queens day þann 30. apríl, en borgaryfirvöld þar töldu betra að koma upp slíkri salernisaðstöðu fyrir karla fremur en að unglingarnir skiluðu bjórnum út í síkin frægu.

-----oOo-----

Ég skrapp upp á Akranes á mánudag (fyrir íbúa miðborgarinnar skal þess getið að hægt er að fá póstkort með myndum af Akranesi). Á leiðinni til baka lenti ég fyrir aftan gamla konu á bifreiðinni TK-306. Hún ók á um 60 km hraða þar sem hámarkshraðinn var 90 km/klst og datt aldrei til hugar að víkja fyrir hinni miklu eftirmiðdagsumferð sem vildi komast hraðar. Því horfði ég á eftir hverjum bílnum á fætur öðrum taka dauðasjensinn í von um að komast framfyrir gömlu konuna og held ég að öllum hafi tekist það. Allavega heyrði ég ekki um neitt dauðaslys á Vesturlandsveginum þar sem bíll ók framan á þann sem á móti kom.

Er ekki samt kominn tími til að ráða gömlu konunni heilt og benda henni á að það ganga strætisvagnar á milli Akraness og Reykjavíkur auk Sæmundarrútunnar á milli Reykjavíkur og Borgarness.

-----oOo-----

Loks fær Þórður áhafnarkapteinn á Monarch of the Seas hamingjuóskir með 38 ára afmælið. Nú er hann aftur búinn að ná Schumacher og Hakkinen í aldri.

20. ágúst 2007 - 17. júní í ágúst?

Auðvitað ekki. Engum dettur til hugar að halda upp á 17. júní í ágúst þótt Hollendingar haldi upp á daginn 30 apríl og Norðmenn í maí. En það má samt velta því fyrir sér af hverju 17. júní er ekki jafnmikilvægur og áður fyrir þorra almennings en hátíðarhöldin komin yfir á ágúst mánuð.

Í mínu ungdæmi var 17. júní helsti samkomudagur sumarsins ásamt 1. maí. Þessa tvo daga þyrptust fjöldi Reykvíkinga niður í bæ og héldu daginn hátíðlegan undir lúðrablæstri og söng. Ég ætla ekki að eyða innslættinum í að ræða af hverju 1. maí hefur orðið jafndauflegur og raunin er undanfarin ár, en af hverju 17. júní? Allavega getum við ekki kennt vondri verkalýðsforystu um dauflegan 17. júní.

Ég viðurkenni fúslega að ég hefi ekki farið niður í bæ í mörg ár á 17. júní. Ég nenni ekki að fara niður á Austurvöll eða vestur í gamla kirkjugarð til að heyra gamla og leiðinlega pólitíkusa mæra dauða pólitíkusa, sjálfa sig og ríkisstjórnina. Ég nennti ekki heldur austur á Þingvelli á kristnihátíð sumarið 2000 þar sem ein þjóð sat í stólum og hin þjóðin, þjóðin í landinu, átti að horfa undirdánug á alþingismennina hreykja sér.

Öfugt við þjóðhátíðardaginn þar sem þjóðinni gefst kostur á að hylla pólitíkusana og forsetann ásamt mökum, þá erum við nú með tvær miklar hátíðir í ágúst, jafnvel fleiri ef við teljum verslunarmannahelgina og þjóðhátíðina í Vestmannaeyjum með, þar sem þjóðin skemmtir sér á eigin forsendum á Gay Pride og Menningarnótt.

Hvernig væri að hylla íslensku þjóðina á 17. júní 2008 í stað þess að hylla forsætisráðherrann og forsetann og reyna þannig að endurvekja 17. júní sem ÞJÓÐhátíðardag?

19. ágúst 2007 - Lifandi bókasafn

Hvar varst þú í dag þegar ég ætlaði að heimsækja þig í tjaldið við Austurvöll í dag? spurði ein vinkona mín sem átti leið um miðbæinn í gær. Svarið var einfalt. Ég var í útláni!

Ég tók að mér það merkilega hlutverk á “menningarnótt” að taka þátt í lifandi bókasafni á Austurvelli. Ekki get ég sagt að hlutverkið hafi verið mjög íþyngjandi, enda vantaði mikið upp á að allt væri tilbúið rétt áður en opna átti “bókasafnið” og hálflosaralegur bragur á því framan af. Þó gekk öllu betur þegar frá leið og var ég lánuð út nokkrum sinnum til fólks sem vildi fræðast um transgender og mig.

Ég er ekki frá því að slíkt lifandi bókasafn eigi fullan rétt á sér, ekki einvörðungu á “menningarnótt” heldur og við mörg önnur tækifæri. Það hefði mátt fínslípa vinnubrögðin við skipulag bókasafnsins og hægt er að gera alveg stórkostlega uppákomu með slíkri lifandi baráttu gegn fordómum af ýmsu tagi.

Meðfylgjandi mynd er frá annarri svipaðri uppákomu undir sömu merkjum og hér heima, þ.e. "all different-all equal"

18. ágúst 2007 - Ég eigna mér afrek!

Um síðustu helgi var haft samband við mig. Vinafólk í Hvalfirði var með Vestur-íslenska fjölskyldu í heimsókn og vantaði að finna ættingja á Íslandi. Ekkert mál hugsaði ég og nokkrum mínútum síðar sendi ég þeim 16 síðna skjal um fólkið sem flutti til Kanada ásamt niðjum eina bróðurins sem eftir var á Íslandi. Áður en ég sendi þeim skjalið renndi ég yfir það og sá að Herdís Sigurjónsdóttir bæjarfulltrúi í Mosfellsbæ og bloggvinkona mín af Moggabloggi er meðal niðjanna og því sendi ég henni afrit af skjalinu.

Um kvöldið hringdi ég í Herdísi og benti henni á hvernig hægt væri að nálgast þessa ættingja sína. Að sjálfsögðu hlaut ég miklar þakkir fyrir, ekki síst frá föður Herdísar sem hafði staðið í þeirri trú að hann væri eins og ættlaus, enda hefi ég sannfrétt að hálfgert ættarmót hafi verið haldið á fimmtudagskvöldið þar sem Herdís og fjölskylda hittu Vestur-íslenska ættingja sína.

Sannleikurinn er samt sagna bestur.

Einn hinna yngri afkomenda Vesturfaranna dvaldi um skeið á Íslandi fyrir nokkrum árum og ætlaði að leita hér ættingja sinna. Hann gaf mér upp nauðsynlegar upplýsingar um skagfirskan uppruna sinn og í framhaldi af því hafði ég samband við Magnús Haraldsson verkfræðing og sérfræðing í skagfirskum ættum. Hann sendi mér síðan niðjatal frá Jóni Pálssyni og Margréti Halldórsdóttur sem bjuggu meðal annars á Álfgeirsvöllum í Lýtingsstaðahreppi um miðja nítjándu öld en öll uppkomin börn þeirra nema eitt fluttu vestur um haf á síðari hluta nítjándu aldar. Áður en ég fékk niðjatalið í hendur hafði ég tapað netfangi drengsins. Er ég fann það aftur, var hann farinn aftur til síns heima. Því lá niðjatalið og rykféll í tölvunni minni þar til beiðnin kom síðasta sunnudag.

Einasta afrekið mitt að var átta mig á að bloggvinkona mín og einn niðjanna var sama manneskjan! Heiðurinn af öllu hinu er Magnúsar Haraldssonar.

17. ágúst 2007 - Klaufaskapur?

Í gær voru 30 ár síðan Elvis nokkur gaf upp öndina og þá rifjaðist upp atvik sem ég lenti í á tíu ára dánardægri gamla mannsins.

Það var að kvöldi 16. ágúst 1987 sem við vorum að koma til Immingham í Englandi á honum Álafossi og ég á vaktinni. Nokkru áður en komið var að lóðsinum í mynni Humberfljótsins var ég mætt niður í vél eins og þykir sjálfsagt þegar siglt er innan um mikla skipaumferð og dundaði mér við að gera allt klárt fyrir komu til hafnar, skipta vélunum yfir á léttara brennsluefni af svartolíu og fasa aðra ljósvél inn á netið ef eitthvað skyldi bregða útaf.

Skyndilega heyrði ég í gegnum allan hávaðann að það dró niður í stóru ljósavélinni. Vitandi að ég hefði engan tíma til athugana á ástandinu flýtti ég mér að einni af minni ljósavélunum og startaði henni. Í sömu svipan varð allt svart. Þar sem við vorum skyndilega orðin stjórnlaus á fimmtán mílna ferð innan um hundrað skip, gaf ég mér ekki tíma til að bíða þessar fáu sekúndur eftir að neyðarlýsingin kæmi á, heldur stökk í átt að rafmagnstöflunni í þeim tilgangi að setja inn ljósavélina. Í myrkrinu varð mér það hinsvegar á að rekast á loka í gólfinu og steyptist á hausinn og niður á milli gólfpalla. Þrátt fyrir logandi sársauka í hægri öxlinni hélt ég áfram og sló inn ljósavélarrofanum með betri hendinni og síðan að gangsetja þau tæki sem höfðu slegið út við hið skyndilega rafmagnsleysi, síðan að koma inn fleiri ljósavélum og gat þá loks farið að aðgæta eigið líkamsástand.

Ég hafði einhverntímann lesið að ein manneskja gæti sett handlegginn í liðinn ein með því að leggjast og láta handlegginn hvíla niður. Ég prófaði þetta og fann þá hvernig handleggurinn small í liðinn aftur. Síðan var bara að halda áfram að vinna eins og ekkert hefði í skorist þótt ég væri enn með mikla verki, meðan siglt var upp fljótið til Immingham og aftur út þaðan eftir að skipið hafði verið losað og lestað á nokkrum klukkustundum um nóttina.

Sólarhring síðar var svo komið til Antwerpen þar sem ég komst loks til læknis sem leit á öxlina á mér og sendi mig heim með næstu flugvél. Þar með lauk sjómennsku minni til tveggja áratuga, en ég hefi ekki verið í föstu starfi á sjó síðan.

16. ágúst 2007 - II – Aldrei nokkur maður hengdur .....

...fyrir neitt á Íslandi segir Eiríkur Ormur Víglundsson hjá Vélsmiðju Orms og Víglundar í viðtali við DV í gær í tilefni af klúðrinu vegna kaupa og breytinga á væntanlegri Grímseyjarferju.

Hjúkkitt segi ég bara. Eins gott að eiga það helvíti ekki yfir höfði sér þegar haft er í huga að sífellt er verið að þrengja á vikmörkum og herða á refsingum vegna umferðarlagabrota eins og þess að fara óvart yfir hámarkshraðann eða gleyma að gefa stefnuljós.

-----oOo-----

Ég hefi ekki séð DV í dag, en mér skilst að þar sé sagt frá því að ég hafi móðgast og sé hætt að blogga á Moggabloggi. Það er alrangt.

Ástæður þess að ég tók mér frí frá Moggabloggi eru þær að ég hefi bloggað á tveimur stöðum frá því um síðustu áramót, en auk þess er ég ekki ánægð með beintengingar bloggsins við fréttir á Mbl.is. Ég tók það fram á síðustu færslu minni á Moggabloggi að ég telji mun heppilegra að tengja fréttablogg við fréttirnar sjálfar en ekki við einstakar bloggsíður. Slíkt kemur í veg fyrir að hinir og þessir bolir vaði uppi og geri “óskunda” á blogginu eins og sífellt er að eiga sér stað.

En móðguð er ég ekki og líkar auk þess vel við þægilegt notendaviðmót Moggabloggsins!

16. ágúst 2007 - Olíuhreinsunarstöð í Hvestudal?

Nú hefur byggðarstjórn Vesturbyggðar sent frá sér viljayfirlýsingu vegna hugsanlegrar olíuhreinsistöðvar í Arnarfirði. Mér finnst þetta arfaslök hugmynd þótt verksmiðjan verði í hvarfi frá villunum þeirra hvort heldur er á Bíldudal eða á Patreksfirði.

Ég efa ekki að til sé nægilegt land undir slíka verksmiðju í Hvestudal, en er til nægilegt byggingaland undir 2000 nýja íbúa á Bíldudal? Það er alveg ljóst að ef af verður, mun þurfa að byggja heilt þorp undir starfsfólkið sem starfar við verksmiðjuna og fjölskyldur þeirra. Í fljótu bragði sé ég ekki hvar slíkt þorp getur risið í einum fallegasta firði Íslands, þá með tilliti til nægilegs undirlendis, snjóflóðahættu og samgangna. Það þarf einfaldlega að byggja upp nýtt samfélag frá grunni ef reisa á verksmiðjuna við vestanverðan Arnarfjörðinn.

Persónulega sé ég enga þörf á að reisa olíuhreinsunarstöð á Íslandi. Það er nóg af þeim fyrir í heiminum á sama tíma og olíubirgðir heimsins fara þverrandi. Slík verksmiðja myndi því einvörðungu vinna í samkeppni við verksmiðjur úti í heimi og hugsanlega ávallt vera í varnastöðu gagnvart hinum verksmiðjunum vegna fjarlægðar frá mörkuðum og erfiðleika við mönnun verksmiðjunnar, en langstærsti hluti starfsfólksins yrði aðfluttur. Það má því velta fyrir sér hvaða lausn yrði fólgin í olíuhreinsunarstöð fyrir íbúana sem fyrir eru.

Það er vissulega rétt að það þarf að efla byggðir Barðastrandarsýslu, en það gerist ekki með mistökum á borð við olíuhreinsunarstöð sem myndi að auki eyðileggja það litla sem fyrir er af atvinnu íbúanna, sjávarútvegi og nýju kalkþörungaverksmiðjunni.

14. ágúst 2007 - Schnilld

Ég get ekki annað en dáðst að Henry Birgi (Gunnarssyni?) frá Húsavík fyrir snilldarlegar færslur á Moggabloggi að undanförnu:

http://blogg.visir.is/henry/2007/08/14/a-topp-moggabloggsins-a-sjo-dogum/#comment-1344

Svo bið ég Stefán Pálsson afsökunar á að hafa grunað hann um græsku :)

14. ágúst 2007 - Bolur Bolsson

Ég hefi nokkrum sinnum látið í ljósi efasemdir mínar vegna ótrúlegrar meðvirkni sumra bloggara á Moggabloggi sem og andleysi nokkurra fréttabloggara. Þessar færslur mínar hafa farið mjög fyrir brjóstið á sumum bloggurum á Moggabloggi meðal annars Maríu Kristjánsdóttur sem er ekki búin að fyrirgefa Blaðinu þá yfirsjón að birta mynd af fórnarlambinu en ekki gerandanum þegar einstakir bloggarar skrifa illa um annað fólk

Það að María Kristjánsdóttir skuli taka til sín skrif mín um meðvirknina verður að skrifast algjörlega á Maríu sjálfa, en sjálf kaus ég að nafngreina ekki það fólk sem ég hafði í huga er ég skrifaði um Lúkas, naglabelti til að stöðva bifhjól eða harmleikinn á Sæbrautinni. Öðru máli gegnir um fréttabloggarana sem sumir hverjir hafa gefið lítið sem ekkert af sér þegar þeir endurtaka fréttirnar á meðan aðrir skrifa hundleiðinlegar og óspennandi langlokur um fréttirnar til að fróa athyglissýkinni.

Ég var að velta fyrir mér hvort ég ætti ekki að hefja linnulausan áróður gegn ofangreindu liði, en áður en af því varð birtist Bolur Bolsson eins og engill á Moggabloggi. Af umsögnum Bolsins virðist hann vera sendibílstjóri, Lifrarpollsaðdáandi, Valsari og almennt séð ákaflega grunnhygginn og þver sem setur met í fjölda af bloggfærslum. Í örfærslum sínum fá margir það óþvegið, KR-ingar, Manchester United, útlendingar, herstöðvaandstæðingar, Stefán Pálsson, Eiður Smári Guðjohnsen og Samúel Örn Erlingsson. Fáir fá hrós frá kappanum og þá helst einhver golfari sem drekkur Carlsberg í morgunmat.

Ljóst er að hér fer enginn venjulegur bloggari því eftir minna en viku á blogginu hefur honum tekist að skríða upp vinsældalistann og alla leið á toppinn, skotið öllum afturfyrir sig, fréttabloggurum, Ellý Ármanns og mér. Nú veltir fólk því fyrir sér hvaða snillingur er hér á ferð, hver eðalbloggari hann er þegar hann er ekki að skrifa í nafni Bols Bolssonar, því ljóst má vera að hér fer mjög ritfær maður sem hefur gaman af að hneyksla náungann og líklegt að hann skrifi gegn eigin skoðunum
.

Allavega er ljóst að hér er kominn maður sem virðist hafa mikla andúð á Moggabloggi og hefur þegar sent því kaldar kveðjur með færslum sínum. Það skyldi þó aldrei vera að hann hafi skammað sjálfan sig í einni færslunni í þeim tilgangi að hylja slóð sína?

Hvar var Stefán Pálsson þegar Bolur Bolsson var að setja færslur sínar á netið?

12. ágúst 2007 - Rekin úr gönguklúbbnum!

Eins og lesendur mínir vita, hefi ég iðulega montað mig af afrekum mínum á göngusviðinu og þá sérstaklega fjallgöngum mínum og öðrum óbyggðaferðum. En nú er illt í efni því það hefur komist upp um mig.

Ég mætti á gleðigöngu Hinsegin daga að venju í gær og þekkt fyrir yfirlæti mitt, gat ég ekki látið sjá mig með almúganum og ganga niður allan Laugaveginn frá Hlemmtorgi og niður í Lækjargötu. Því lét ég mig hafa það að hengja nokkrar bleikar blöðrur á tveggja tonna Ford pallbíl og aka síðan alla leiðina niður í bæ og roðnaði ekki einu sinni þótt 50 þúsund manns horfðu á mig aka í gegnum mannþvöguna. Því miður eru til fáar myndir af afreki mínu, en þó bregður einhverjum fyrir í einkasöfnum þar sem múgurinn starir hugfanginn á mig.

Eftir gleðigönguna var kallað til skyndifundar í stjórn gönguhópsins og ég rekin úr klúbbnum með skömm. Ég verð sennilega að ganga ein á fjöll í framtíðinni.

-----oOo-----

Svo fær Gurrí hamingjuóskir með afmælið í dag og getur nú byrjað að safna þjóðbúningadúkkum.

10. ágúst 2007 - Ættarmót gamalla vinstrimanna?

Á fimmtudagskvöldið mætti ég niður að Tjörn til að taka þátt í kertafleytingu. Ég hefi mætt reglulega frá 1997 og held ég geti fullyrt að ég hafi ekki misst úr eitt einasta skipti síðan þá. Þetta er jafnframt í fyrsta sinn sem ég tek þátt sem vottar fyrir úrkomu að kvöldi minningardags fórnarlamba kjarnorkusprengjunnar. Þó rigndi ekkert meðan á athöfninni stóð þótt eitthvað byrjaði að blotna á leið minni frá Tjörninni og í gegnum miðbæinn að bílnum sem var vel geymdur hjá Seðlabankanum.

Það var mun færra í þetta sinn en oftast áður. Fyrir bragðið saknaði ég margra gamalla vinstrisinna sem ávallt mættu og rifjuðu upp gamlar minningar frá Keflavíkurgöngum og sellufundum. Er það nema von? Þessar tvær dagsetningar friðarsinna, minningarathöfnin við Tjörnina í ágúst og friðargangan á Þorláksmessu eru sem ættarmót gamalla vinstrimanna sem hittast orðið aldrei nema við þessi tvö tækifæri eða þá við jarðarfarir gamalla baráttufélaga.

Það má ekki vanvirða fólkið sem ég hitti. Þannig staðfesti Björk Vilhelmsdóttir við mig að konan sem býr nú á fæðingarstað móður minnar við Lokastíg er systir hennar. Guðmundur Georgsson læknir var þarna og margan áhrifamanninn og konuna sá ég einnig sem teljast á vinstri væng stjórnmálanna en sem ég þekki ekki allt persónulega.

Regndroparnir voru ekki hið versta. Ef ég held rétt, þá rigndi í Nagasaki morguninn sem sprengjan féll. Það var ekki eins góð og heilnæm rigning.

9. ágúst 2007 - Kappakstur við tímann!

Á miðvikudagsmorguninn þurfti ég að skreppa bæjarleið eftir næturvaktina. Það kom ekki til af góðu því gamli beinirinn minn (routerinn) sem hafði þjónað mér dyggilega í þrjú ár gaf upp öndina þegar starfsmenn Landsnets við Brennimel brugðust mér á þriðjudag. Ég þurfti því að fá mér nýjan beini og sótti hann strax um morguninn til Símans sem stendur sig ávallt með prýði þegar ég kvarta og kveina enda hefi ég verið með nettengingu frá Símanum síðan á síðustu öld.

Á leiðinni heim með nýjan beini í kassa við hlið mér, veitti ég því athygli að maður sem kom akandi niður Ártúnsbrekkuna blikkaði framljósunum án afláts. Takk, hugsaði ég og sló af niður fyrir 80 km/klst. Rétt á eftir sá ég hvar lögreglan var að mæla hraða bifreiða sem stefndu upp Ártúnsbrekkuna.

Það er engin ástæða til að kvarta yfir ökumanninum sem lét okkur vita. Lögreglumaður í Svíþjóð sem ég þekki og ræddi við fyrir löngu, benti á að slík gáfumenni fengju alla umferð til að hægja á sér og þá er tilgangnum náð, ekki satt! Auðvitað er möguleiki á því að lögreglan hugsi frekar um að safna sektum, en það gildir ekki um Svíþjóð þar sem markmiðið er að draga úr umferðarhraða.


-----oOo-----

Ég vil svo minna á kertafleytinguna við Reykjavíkurtjörn og við Minjasafnstjörnina á Akureyri klukkan 22.30 í kvöld til minningar þeim fjölmörgu sem létu lífið í kjarnorkuárásunum á Hiroshima og Nagasaki árið 1945.

8. ágúst 2007 - Lánið leikur við Þórð.

Ekki veit ég hvað Þórður sjóari er að kvarta yfir sænsku stúlkunni sem er yfirmaður hans. Hann vælir eins og kelling af því einu að fararstjórinn hans er kona. Eða sé ég votta fyrir pínulítilli öfund?


Karin Stahre-Janson frá Strömstad á landamærum Svíþjóðar og Noregs er skipstjóri á skemmtiferðaskipinu Monarch of the Seas, 74,000 tonna og 268 metra löngum dalli með 850 manna áhöfn og pláss fyrir 2744 farþega. Næstráðandi hennar og aðstoðarkapteinn um borð er Íslendingurinn og göngufélagi minn Þórður.

Karin er 38 ára gömul eða jafngömul Þórði og bæði hafa þau gaman af að geysast um á mótorfákum þegar þau eru í landi og mér virðist í fljótu bragði hún vera ógift eins og Þórður. Allavega sé ég hvergi getið um maka eða börn. Spurningin er bara hvort Þórður þurfi ekki að skella sér á köfunarnámskeið þegar hann kemur heim í frí til að standa jafnfætis Karin í sportinu.


Nema auðvitað að Karin hafi fengið hærri sekt síðast þegar þau voru í landi og fóru saman í hjólatúr. Hvað veit ég? Allavega er Þórður öfundsverður af svona myndarlegum yfirmanni.

7. ágúst 2007 - Brotið á grundvallarreglu

Ég hefi löngum haft þá grundvallarreglu í heiðri að stunda ekki viðskipti á frídegi verslunarmanna þeim til heiðurs. Ég hefi 360 aðra daga til að stunda viðskipti og get alveg setið á mér þennan dag sem og þá daga sem verslanir eru lokaðar.

Í gær braut ég á þessari góðu reglu. Þegar ég heyrði að það væru fjórfaldir vildarpunktar á bensínstöðinni renndi ég við og fyllti næstum tóman bensíntankinn og mundi ekki eftir gamla heitinu fyrr en heim var komið. Ég reyndi svo hugga mig við að slöngutemjarar á bensínstöðvum væru í Einingu en ekki í VR.

Ég lofa að standa mig betur næst verði ég í Reykjavík, en ekki á ferð um landið.

6. ágúst 2007 - Reykleysi í 7 ár með meiru

6. ágúst er bæði slæmur dagur og góður dagur. Eitt ljótasta hryðjuverk seinni heimsstyrjaldar var framið þennan dag árið 1945 og með kjarnorkuárásinni á Hiroshima hófst nútíminn í hervæðingu þjóðanna, kjarnorkuöldin.

6. ágúst árið 1975 fæddist frumburðurinn, nú harðgift tveggja barna móðir í Garðabæ. Það er sjálfsagt og gott að óska henni til hamingju með daginn og megi hún njóta dagsins sem best.

Í tilefni af 25 ára afmæli dótturinnar og henni til heiðurs hætti ég að reykja þennan sama dag árið 2000 eftir að hafa verið stórreykingamanneskja í 30 ár. Ég hefi enn ekki treyst mér til að reykja eina einustu sígarettu eftir það, en baráttan við nikótínið eftir síðasta smókinn stóð yfir í sex mánuði. Þótt liðin séu sjö ár frá síðasta smóknum koma ennþá þau augnablik þar sem mig langar í sígarettu og sýnir það ágætlega hve fíknin getur verið langvarandi.


Þegar haft er í huga að talan 7 hefur oft verið talin happatalan mín, finnst mér alveg tilvalið að halda upp á sjö ára reykleysi. Þótt ég hafi ekki hugsað mér að taka þátt í áróðri góðra manna gegn Moggabloggi meir en ég hefi beint spjótum mínum að hinni varasömu meðvirkni auk endursagna frétta á Moggabloggi, þá ætla ég að taka mér hvíld frá Moggabloggi í nokkra daga á meðan ég velti fyrir mér stöðu minni í bloggheimum.

Það er þó aldrei að vita nema ég læði inn einni og einni færslu jafnframt færslum mínum á http://velstyran.blogspot.com/

5. ágúst 2007 - Tractatus Logico-Philosophicus

Um það er menn eigi vita, eiga þeir að þegja.

Eitthvað á þessa leið minnir mig að pistill númer 7.0 eftir Ludwig Wittgenstein hafi verið þýddur á íslensku í ofangreindu riti. Í tilefni dagsins ætla ég að taka þess orð til mín og þegja í dag.

4. ágúst 2007 - Breytt fréttamat eða betra þjóðfélag?

Á árum áður þótti það vart fréttnæmt fyrir fjölmiðla ef einhver sjómaður datt fyrir borð af skipi sínu og drukknaði. Það kom kannski smáklausa um það í einhverju dagblaði og ekkert endilega á forsíðu eða baksíðu. Svipað átti sér stað ef önnur dauðaslys áttu sér stað, t.d. önnur vinnuslys og jafnvel lítið fjallað um umferðarslys nema þegar fleiri manneskjur fórust í hverju slysi. Heima sátu nánustu aðstandendur og grétu.

Þetta var kannski eðlilegt. Ef hræðilegir atburðir ske oft og stundum oftar en einu sinni í viku, hætta slysin að verða fréttnæm ef aðstæður eru ekki þess alvarlegri. Fyrir fjórum eða fimm áratugum síðan voru að farast fleiri tugir á hverju ári og sem mest 104 menn á einu ári, flestir í sjó- og umferðarslysum. Slagsmál á dansstöðum voru fremur regla en undantekning fyrir hálfri öld og fjöldaslagsmál og það að gera atlögu að lögreglustöðinni þóttu árviss viðburður á gamlárskvöld á hverju ári.

Í dag þykir fréttnæmt ef einhver ekur of hratt eða gleymir að spenna öryggisbeltin svo ekki sé talað um jafnalvarlegan atburð eins og eyrnabitið um síðustu helgi. Eigum við ekki að vona að hið breytta fréttamat sé merki um betra þjóðfélag?

3. ágúst 2007 - Á ég að hætta að kvarta?

Með því að Mannlíf birti launin mín fyrir árið 2006 í tekjublaðinu er ljóst að ekki þýðir lengur að vera með kvartanir, að minnsta kosti ef borið er saman við karlana sem eru á sama lista. Það er hinsvegar mjög erfitt að keppa við heimavinnandi “húsmæður” um hlunnindin af því að vera heima.

Með því að Mannlíf birti tekjurnar get ég með góðri samvisku sleppt því að telja fram á blogginu eins og einn krafðist. Um leið fæ ég á tilfinninguna að svona birting sé ekki alvond. Ég fæ til dæmis á tilfinninguna að ég sé einhvers virði í samfélaginu. Eins og ég hefi áður bent á, undirritaði ég einhverntímann einhverja trúnaðaryfirlýsingu sem meinar mér að gefa upp launin mín, en þá er bara að rölta út í búð og kaupa Mannlíf eða þá að skoða bloggið hennar Guðríðar Haraldsdóttur .

Svo sé ég líka að forstjórinn er með meira en fjórfaldar tekjur mínar á mánuði og því spurning um að krefjast launaleiðréttingar!

2. ágúst 2007 - Að eiga fyrir skattinum eftir andlátið

Ein uppáhaldsfrænka mín átti fjölda barna með manni sínum sem var sjómaður. Oft var erfitt í koti þeirra, en þau börðust í sameiningu fyrir velferð barna sinna þrátt fyrir fátækt og basl. Þegar loksins fór að rofa til í fjárhag þeirra og eldri börnin farin að heiman og farin að stofna eigin heimili, kom stóra áfallið. Faðirinn fékk hjartaáfall og hné niður örendur um borð í skipi sínu.

Hann lést í desember nokkrum árum áður en staðgreiðslukerfi skatta var tekið upp á Íslandi. Í stað bjartrar framtíðar tóku við erfiðleikar og barátta við skattinn. Eftir að hafa verið á hinum ýmsu fiskiskipum mestallt sitt líf, hafði hann verið með góð laun í heilt ár á nýlega keyptum skuttogaranum og nú þurfti ekkjan að greiða keisaranum það sem keisaranum bar.

Hún frænka mín hafði það af. Hún fékk að vísu einhvern afslátt af skattinum og útsvarinu, en mest um vert var að hún skilaði sínu til samfélagsins með stolti rétt eins og fátæka ekkjan í dæmisögu Nýja testamentisins. Í dag er hún á elliheimili og getur stolt litið yfir farinn veg og sagt við hvern sem heyra vill:
“Ég hefi skilað mínu til samfélagsins.”

Ástæða þess að ég rifja þetta upp nú er vinafólk mitt sem fékk kröfu frá skattinum á mánudaginn. Faðir hans lést á síðasta ári í byrjun mánaðar eftir að hafa fengið greidd eftirlaun með persónuafslætti þann mánuðinn. Börnin gerðu upp dánarbúið og öll enduðu þau sátt við sitt. En fjarri þeim var stóri bróðir, Ríkið.

Ríkið (eða kannski keisarinn umræddi) vill ávallt sitt. Nú sitja systkinin uppi með skattaskuld vegna manns sem lést í byrjun mánaðar en hafði ekki vit á að deyja fyrir mánaðarmót til að sleppa við skuldina og persónuafsláttinn. Allt vegna þess að ríki og lífeyrissjóður vinna ekki saman.

Af hverju eru tekjuskattar ekki einfaldlega strikaðir út við andlát?

1. ágúst 2007 - Laun þín eru ....

....nú til sýnis, segir Borgar Þór Einarsson formaður SUS í Fréttablaðinu í gær. Þar kvartar hann sáran yfir þeim yfirgangi skattayfirvalda að láta skattskrár einstaklinga liggja frammi í Tollstöðinni í tvær vikur eftir birtingu skattaálagningar.

Öfugt við drenginn, þá fagna ég þessu árlega framtaki skattayfirvalda. Nú getur hver sem er séð heildartekjur mínar á síðasta ári, en mér er óheimilt að segja frá þeim af hálfu vinnuveitandans. Þó getur hver sem er séð grunnlaunin með því að skoða launatöflur Vélstjórafélagsins eða hvað sem það heitir nú á þessum síðustu og verstu tímum.

Því miður segir skattskráin einungis hverjar heildartekjur mínar eru frá samtals þremur aðilum, en rétt eins og hjá fjölda Íslendinga, duga einfaldar tekjur illa til lífsframfæris. Ekki sést heldur hversu lág grunnlaunin eru, en rétt eins og hjá mörgum þarf að skila svo og svo mikilli yfirvinnu og vaktavinnu og aukavinnu til að láta enda ná saman, reka tíu ára gamlan bílinn og greiða afborganir og viðhald af íbúðarkytrunni, fæða mig og klæða og kannski njóta aðeins lífsins endrum og eins. Þrátt fyrir barlóminn telst ég heppin samanborið við fjölda fólks á Íslandi sem vart á til hnífs og skeiðar í öllu góðærinu.

Á landsfundi Samfylkingarinnar flutti Bjarni Ármannsson erindi þar sem hann hvatti til þess að launaleynd yrði aflétt á Íslandi. Það liðu ekki margar vikur frá landsfundinum þar til hann varð atvinnulaus þótt ekki vilji ég setja samasem merki á milli ágæts erindis hans og skyndilegs brotthvarfs úr starfi.

Sumum kann að þykja það brot á persónufrelsi að skatturinn sé gefinn upp opinberlega, en þeim hinum sömu finnst ekkert athugavert við að stúlkan við eitt borð má ekki vita laun karlmannsins á næsta borði. Slíkt kallast persónufrelsi á tungumáli SUS þótt það viðhaldi launamisrétti kynjanna. Sveiattan!

31. júlí 2007 - Skepnuskapur vélstýrunnar

Í gær, á meðan ég beið eftir henni Hrafnhildi ofurkisu, gaf ég mig á tal við nokkra unga krakka sem voru að leika sér á stéttinni á bak við húsið. Þegar Hrafnhildur birtist hópnum sá ungur piltur búsettur í næsta húsi, ástæðu til að hasta á kisuna og reyndi að reka hana í burtu. Ég var að sjálfsögðu ekkert sátt við atferli stráksa og spurði hvers vegna hún mætti ekki koma heim til sín?

“Veistu hvað hún gerði um daginn?”
“Nei, það veit ég ekki.”
“Hún hoppaði inn um gluggann heima hjá okkur og borðaði allan fiskinn sem við ætluðum að hafa í matinn.”

Af skepnuskap mínu gat ég ekki annað en farið að skellihlæja að frásögn stráksa áður en ég benti honum á að ef slíkt kæmi fyrir aftur, yrðu þau bara að hafa samband við mig svo hægt yrði að leysa málin í góðu.

Ég er örugglega ekki hátt skrifuð hjá nágrönnum mínum eftir þetta.

30. júlí 2007 - Forheimskun Moggabloggsins

Nokkrir eðalbloggarar hafa rekið áróður gegn Moggabloggi síðasta árið og óbeint bent á forheimskun þá sem fylgir fréttatengdu bloggi. Ég ætla ekkert að telja upp nein nöfn í þessu sambandi, en stundum er ég alveg sammála þeim aðilum sem halda uppi stöðugri gagnrýni á Moggabloggið, ekki Moggabloggið sem slíkt enda er það þægilegasta bloggsetur sem ég hefi unnið með. Forheimskun segir heldur ekkert um uppsetningu á bloggi, heldur er það innihaldið sem segir meira um gáfnafarið.

Mér hefur nokkrum sinnum blöskrað sú meðvirkni og vafasama gáfnafar sem hefur fylgt einstöku fréttum eða fréttatengdu efni sem farið hefur af netfréttamiðlum og inn á bloggsíður. Einhver gárungi á Selfossi lagði til, að ég held í gríni, að lögreglan fengi sér naglamottur til að stoppa af ökumenn bifhjóla sem aka of hratt. Fleiri aðilar í bloggheimum tóku undir þetta gjörsamlega hugsunarlaust þótt slíkar naglamottur jaðri við morðtilraun.

Nokkrum dögum síðar komst kjaftasagan um hundinn Lúkas í hámæli. Bloggarar kepptust þá við að hóta meintum árásarmanni án þess að vita einu sinni hvort hundurinn væri lífs eða liðinn. Það kom svo í ljós að hundræfillinn var enn á lífi og virtist hafa komist ágætlega af á ruslahaugum Akureyrarbæjar eða nágrenni þeirra. Eitthvað held ég reyndar að þá hafi sljákkað í verstu bloggurunum, en samt. Menn eru fljótir að gleyma.

Á sunnudag var maður drepinn í Reykjavík og aftur voru bloggararnir fljótir að koma með sína sýn, misgáfulega eða þá að þeir endursögðu það sem Mogginn hafði birt nokkrum mínútum áður. Ég fór að skoða þessi “fréttablogg”. Mörg voru bara hreint bull eða endursögn fréttanna auk þess sem nokkrir Moggabloggarar kostuðu sér á lyklaborðið og sögðu eitthvað hjárænulegt bull í hvert sinn sem Mogginn sagði eitthvað nýtt.

Ég er enn að velta fyrir mér hvort ég eigi að halda áfram á Moggabloggi eða snúa mér að einhverju vitrænna. Dæmin að ofan hvetja mig ekki til að halda áfram á bloggsvæði sem stefnir í það að verða hreint fréttablogg án nokkurra sjálfstæðra skoðana bloggaranna sjálfra.

29. júlí 2007 - II - Lokaorð (vonandi) um Seifing Æsland

Þegar ég vann í Svíþjóð voru öflugar girðingar allt umhverfis þau orkuver sem við önnuðumst og efst voru fleiri lengjur af gaddavír. Víða voru myndavélar á svæðunum og öryggisvörður hafður til eftirlits á kvöldin eftir venjulegan vinnudag, en á nóttunni sá næturvaktin um eftirlitið.

Fljótlega eftir að ég byrjaði að vinna þarna fór ég að furða mig á öllu öryggiseftirlitinu og var þá bent á að þessar hörðu öryggisreglur hefðu verið teknar upp eftir að svokallaðir umhverfissinnar hefðu komist um allt nokkrum árum áður, lagt sjálfa sig og aðra í hættu og hengt upp borða gegn orkuverinu á milli tveggja skorsteina. Þó taldist orkuverið umhverfisvænt í þeim skilningi að það kom í staðinn fyrir tugi þúsunda af litlum orkuveitum með lélega brennslunýtni á hverju heimili með þeim kostum sem fjarvarmaveita gefur, en þess má geta að við sáum ekki bara vesturhluta Stokkhólms fyrir fjarvarma, heldur og Järfälla og Sollentuna eða nokkur hundruð þúsund íbúa sem bjuggu í þessum sveitarfélögum.

Í morgun gerði Eva Hauksdóttir athugasemdir við háðsskrif mín og annarra eftir að ungur meðlimur Seifing Æsland ók á hús á föstudag. Þótt ég skilji ekki alveg hvað hún er að fara með skrifum sínum, vil ég benda á að stundum er eðlilegra að svara heimskupörum með háði en með beinum aðgerðum gegn þeim. Þá er ég ekki aðeins að hugsa um það tjón sem felst í vinnutapi og hugsanlega öðrum aðgerðum til að koma í veg fyrir frekara tjón af völdum þessara svokölluðu umhverfissinna heldur og aðrar afleiðingar af aðgerðum þeirra.

Aðgerðir Seifing Æsland bjóða heim kröfunni á að settar verði upp víggirðingar umhverfis orkuver og framkvæmdir. Slíkt hefur ekki verið til siðs á Íslandi nema að litlu leyti hingað til auk þess sem orkufyrirtækin hafa opnað dyr sínar fyrir ferðamönnum á hverju sumri undanfarin ár og gefið ferðafólki takmarkaðan kost á að valsa um virkjanasvæðin. Þrátt fyrir vilja til að halda þessu samstarfi orkufyrirtækjanna og almennings áfram, hljóta þau samt að hafa öryggið í fyrirrúmi og umfram fróðleiksfýsn óviðkomandi fólks. Aðgerðir Seifing Æsland vinna gegn þessu markmiði um leið og hætta er á að stór svæði verði girt af í framtíðinni til að koma í veg fyrir frekari spjöll og varasamar mannaferðir.

Ég ætla því að vona að þessir átta dagar í varðhaldi fyrir einhver ungmennanna í Seifing Æsland nægi til að þau láti af mótmælum sínum svo ekki þurfi að grípa til stórfelldra víggirðinga á hálendinu til að halda þeim í burtu.

29. júlí 2007 - Umhverfissinnar á "grænum" Subaru

Ég gladdist mjög er ég komst að því að hinir ungu skemmtikraftar okkar í Seifing Æsland hafa ekið um á “grænum” Subaru að undanförnu og þannig lífgað upp á tilveru okkar og glatt okkur sem einnig ökum um á grænum Subaru.

Hvað er kerlingin að segja? kann einhver að spyrja. Subaru er sko ekkert umhverfisvænn og eyðir alltof miklu bensíni. Auk þess er bifreið ungmennanna í Seifing Æsland nærri tuttugu ára gamalt Subaru Justy brak á leið í niðurrif. Satt er það, en um leið sparast nagladekkin auk þess sem mikið öryggi er í fjórhjóladrifinu. Þá ber að hafa í huga að margir hlutir í eðalvagni ungmennanna í Seifing Æsland eru úr hinu umhverfisvæna áli, meðal annars mótorblokk, stimplar, vatnsdæla, gírkassahús, drifhús auk ýmissa smærri hluta. Það er því hægt að velta fyrir sér hve þungur yrði Subaru allur ef ekkert ál væri í honum. Það er því sem ég segi, bíll ungmennana er grænn þótt hann sé sagður grár í skoðunarvottorði og lítur út fyrir að vera flekkóttur.

Ástæða þessarar nýju uppgötvunar minnar er sú að umræddur eðalvagn Seifing Æsland ók á gamalt timburhús um daginn fullur af gaskútum að sögn vitna. (Ég hélt að þessi útlendu ungmenni hafi lært það að það er mjög erfitt að nota gaskúta við hryðjuverkaárásir eins og nýleg dæmi sanna). Ekki sá mikið á húsinu fagra á Vesturgötunni, en því meir á ökutækinu og óvíst hvort það verði notað í fleiri mótmælaaðgerðir á næstunni. Fyrir einskæra heppni voru þeir félagar Baldur og Felix ekki á tröppum hússins þegar ungmennin óku á það.

Þess skal sömuleiðis getið að efri myndin er stolin frá fyrirtæki sem staðsett er í rauða húsinu sem ekið var á, samanber tengilinn hér að neðan þar sem segir frá þessu voðaverki.

http://www.jl.is/blog/?p=151

http://images23.fotki.com/v869/photos/8/801079/4978101/IMG_1992-vi.jpg?1180215501

28. júlí 2007 - Fósturdóttir Íslands og Guðni Már!

Einn vestfirskur kunningi minn borðar ekki kæsta skötu. Honum hefur verið strítt á þessu og einhver orðaði það sem svo að hann hefði verið hrakinn frá Vestfjörðum vegna áhugaleysis síns fyrir kæstri skötu og skötuilm. Mér finnst illa að manninum vegið með þessari stríðni, enda er ég sjálf með svipaðan smekk fyrir gæðunum og forðast að koma nærri opinberum matsölustöðum á Þorláksmessu.

Á föstudag heyrði ég viðtal Guðna Más Henningssonar við Eivör Pálsdóttur fósturdóttur Íslands úti í Færeyjum þar sem Eivör lýsti því yfir að sér þætti hákarl góður. Guðni lét að sjálfsögðu í ljósi vanþóknun sína á matarsmekknum, bæði hvað snertir hákarl og skerpukjöt, en hið síðarnefnda mun vera mest dásamaði þjóðarréttur Færeyinga. Með þessum gikkslátum í Guðna er ljóst að ekki er hægt að skipta á þeim tveimur, láta kyrrsetja hann í Færeyjum en kalla Eivör hingað til Íslands í hans stað. Við þurfum hvort eð er að endurheimta Guðna Má aftur svo hann geti tekið við næturvaktinni á ný.

En nú er bara spurningin. Hvað finnst Eivöru um kæsta skötu? Það má alveg ljóst vera að hver sá “útlendingur” sem borðar bæði skötu og hákarl með bestu lyst á skilið að fá íslenskt ríkisfang með hraði hvort sem sá á ráðherra að tengdaforeldri eður ei.

27. júlí 2007 - Faðmlög við bifreiðar!

Á seinnihluta síðustu aldar héldu sænskir umhverfisverndarsinnar uppi borgaralegri óhlýðni í baráttu sinni gegn ýmsu því sem þeir töldu miður fara í samfélaginu. Meðal annars festu þeir sig við tré til að koma í veg fyrir að þau yrðu höggvin og aðrar framkvæmdir hafnar. Af þeim sökum hlutu þeir gælunafnið trädkramare (sá sem faðmar tré) og hefur þetta gælunafn orðið að samheiti fyrir borgaralega óhlýðni í Svíþjóð eftir það.

Að undanförnu hefur talsvert borið á hreyfingunni Seifing Æsland sem hefur það að markmiði sínu að bjarga Íslandi frá sjálfu sér. Öfugt við sænska umhverfisverndarsinna hafa þessir lítinn áhuga fyrir því að faðma trjáplöntur sbr að þeir hafa látið skógarhöggið á Þingvöllum afskiptalaust. Þess í stað hefur þetta unga fólk hlekkjað sig við bíla í minnst tveimur aðgerðum, við Grundartanga og Hellisheiðarvirkjun. Þegar haft er í huga að það er heilmikið ál í nær öllum bílum í dag, t.d. í vélablokkum, gírkassa og drifhúsum auk margra annarra hluta, mætti halda að þeir væru að berjast fyrir bættum áliðnaði á Íslandi.

Ónei, ekki alveg því Seifing Æsland hefur þegar mótmælt við öll álverin svo vart vilja þeir vernda áliðnað á Íslandi. Því geta faðmlög þeirra við bifreiðar í mótmælaaðgerðum þeirra aðeins þýtt eitt. Seifing Æsland berst fyrir verndun hins íslenska bílisma.

26. júlí 2007 - Hver er munurinn?

Fyrir fjórum árum síðan réðist danski herinn með hjálp bandamanna sinna inn í Írak og hernam landið í óþökk írösku þjóðarinnar. Andspyrnuhreyfing Íraka hefur síðan barist gegn hernámsliðinu og fellt allnokkra hermenn í átökum eða samtals 3931 hermann frá því innrásin hófst, flesta frá bandamönnum Dana frá Bandaríkjunum. Það er þó einungis örlítið brot af þeim mikla fjölda Íraka sem hefur verið felldur af innrásarherjunum frá Danmörku og bandalagsríkjum þeirra.

Nú hefur dansk-palestínska þingkonan Asmaa Abdol Hamid verið kærð fyrir landráð í Danmörku með því að hún bar innrás Danmerkur í Írak saman við innrás Þýskalands í Danmörku 1940 og bar dönsku andspyrnuhreyfinguna saman við þá írösku. Ég spyr bara, er einhver munur á danskri innrás í Írak eða þýskri innrás í Danmörku?

Jú, það er einn stór munur. Danski herinn þurfti að ferðast á milli heimsálfa áður en hann komst á áfangastað þar sem hægt var að ráðast inn í ókunnugt land. Það hafa hinsvegar verið talsverður skærur danskra stjórnvalda við nágrannaríki sín í gegnum aldirnar vegna landamæra sinna. Því er þýsk innrás í Danmörku 1940 mun skiljanlegri en dönsk innrás í Írak árið 2003 þótt mér komi ekki til hugar að mæla neinni innrás bót, hvorki innrás Þjóðverja 1940 né þeirri sem Danir frömdu 2003.

Er ekki kominn tími til að danska ríkisstjórnin læri að skammast sín og hunskist heim með árásarher sinn frá Írak?

Það væri fróðlegt að heyra álit fólks á þessu máli.

25. júlí 2007 - Eyjagöng

Ég hefi aldrei farið ofan af hrifningu minni á jarðgöngum hvort heldur er í gegnum fjöll eða undir firði. Hvalfjarðargöng heppnuðust betur en nokkur þorði að vona í upphafi, göng á milli Ísafjarðar, Súgandafjarðar og Önundarfjarðar hafa reynst vera hin besta samgöngubót fyrir annars deyjandi byggðalög og nú á að reyna að bjarga byggðarlögum á Tröllaskaga með gangatengingu í gegnum Héðinsfjörð. Þá er ég ekki í nokkrum vafa um gæði jarðgangna á milli Fáskrúðsfjarðar og Reyðarfjarðar og bíð í ofvæni eftir göngum undir Lónsheiði og Vaðlaheiði auk nýrra og betra ganga á milli Norðfjarðar og Eskifjarðar.

Á þriðjudag heyrði ég viðtal við Árna Johnsen þar sem hann vildi gera sem minnst úr skýrslu Verkfræðistofu Sigurðar Thoroddsen um kostnað við hugsanleg Eyjagöng. Þar gat ég ekki heyrt betur en að Árni talaði verð Eyjaganga niður í 700 þúsund fyrir hvern lengdarmetra sem svar við tölum VST sem voru minnst fjórfalt hærri.

Þegar Hvalfjarðargöng voru gerð fór allt framúr björtustu vonum, verð, gæði bergsins, leki og nákvæmni. Það þurfti sáralítið að fóðra göngin og vinnunni lauk á mörgum mánuðum fyrr en ætlað var í upphafi. Þrátt fyrir að allt gengi eins og best var á kosið kostuðu Hvalfjarðargöngin um 800 þúsund á hvern lengdarmetra á verðlagi sem gilti fyrir nærri áratug síðan. Nú eiga Eyjagöng bara að kosta 700 – 900 þúsund á lengdarmetrann sem er 100 - 300 þúsundum króna lægra en tölur Ægisdyra fyrir ári síðan! Þarf ekki að skoða höfuðið á Árna Johnsen?

Mér er sagt að bergið á milli lands og Eyja sé að miklu leyti mjög gljúpt hraun. Það þarf því að fóðra göngin að miklu leyti, kannski alla leið og samt er óvíst hvort göngin geti orðið að veruleika þótt beitt sé fóðrun alla leið auk styrkinga til að tryggja að göngin falli ekki saman. Þar koma til aðrir umhverfisþættir svo sem meiri jarðskjálftatíðni en við Hvalfjarðargöng, hugsanleg neðansjávargos og kvikuhlaup neðanjarðar.

Því er viðbúið að göngin muni ekki kosta 20 milljarða, öllu heldur 80 til 100 milljarða eða fjórar til fimm milljónir á hvern lengdarmetra. Þrátt fyrir hrifningu mína á Vestmannaeyjum og Eyjamönnum, þá held ég að þessum fjármunum sé betur komið fyrir við aðrar framkvæmdir.

24. júlí 2007 - Undraland eða Gamla sjónvarpshúsið?

Á mínum velmektarárum þótti góður siður að kenna biðstöðvar Strætisvagna Reykjavíkur við kennileiti í umhverfinu. Á þessum árum hafði vagnstjórinn hljóðnema fyrir framan sig sem hann galaði í nafn stoppistöðvarinnar þegar hann nálgaðist, Vegamót, Kleppur, Undraland, Tunga, Sogamýri, Lækjartorg. Með breyttu leiðarkerfi árið 1970 (eða var það með nýju strætisvögnunum árið 1968?)lagðist þessi góði siður af þótt íhaldið réði enn öllu í Reykjavík og sum nöfnin gleymdust ungu fólki sem ekki var vant þeim.

Á þessum árum var Gísli Marteinn Baldursson ekki fæddur. Nú hefur hann fengið þá snilldarhugmynd að gefa stoppistöðvunum nöfn rétt eins og að slíkt hafi aldrei verið gert áður. Nöfnin bera líka með sér að ekki má vekja upp gömlu góðu nöfnin heldur skal finna nýjar ambögur. Þannig fær fyrsta stöðin nafn í samræmi við upphrópun fyrrum verslinga á gamla skólanum sínum þ.e. Versló með setu, en fyrir okkur sem ekki vitum hvar Verslunarskólinn er til húsa, þá er hann sunnan Borgarleikhússins og Kringlunnar. Verzlunarskólinn með setu var hinsvegar lengst af við Þingholtsstræti/Grundarstíg/Hellusund. Borgarfulltrúinn er því greinilega ekki alveg með stafsetninguna og staðsetninguna á hreinu þótt 33 ár séu liðin frá því setan var lögð niður í íslensku máli.

Nú á að koma einhver stoppistöð sem heitir Stjórnarráð. Ekki veit ég hvaða staur fær það virðulega nafn, en á árum áður báru stöðvarnar andspænis Stjórnarráðinu nafnið Lækjartorg sem var um leið miðstöð strætisvagnasamgangna í Reykjavík, en sá hluti strætisvagnakerfisins sem hafði miðstöð norðan við stjórnarráðið hét Kalkofnsvegur. Nú þykja þau nöfn ekki nógu fín lengur.

Grátlegast finnst mér þó að skemmtilegasta nafni biðstöðvar gamla strætisvagnakerfisins skuli kastað fyrir róða og tekið upp nafnið “Gamla sjónvarpshúsið” í staðinn. Þetta var hið undurfallega nafn Undraland, en bærinn Undraland stóð einmitt þar sem nú eru háhýsi Öryrkjabandalagsins, neðan Laugavegarins andspænis húsunum við Laugaveg 176 til 178.

Við getum svo velt því fyrir okkur hvar gamla sjónvarpshúsið var mörgum árum eftir að sjónvarpið flutti alla starfsemi sína í Efstaleitið.

23. júlí 2007 - Járnblendiverksmiðjan á Grundartanga

Sagt er að rónar komi óorði á brennivínið.

Uppi á Grundartanga er ógeðslega skítug og ljót verksmiðja í eigu norskra aðila. Þar hefur verið stundað svo árum skiptir að sleppa út mengun í skjóli nætur, en það kemst sjaldan í hámæli þótt margir viti af þessu. Ef fréttamenn komast að því að verið er að sleppa út óhreinsuðum reyk er svarið ávallt hið sama, mannleg mistök.

Hversu oft er hægt að kenna mannlegum mistökum um mengunina frá Járnblendinu á Grundartanga? Það er ljóst að það er eitthvað mikið að mengunarvörnum frá þessari verksmiðju og ætti að vera búið að svipta hana starfsleyfi fyrir löngu.

Rétt eins og rónarnir sem koma óorði á brennivínið kemur Járnblendiverksmiðjan óorði á stóriðju á Íslandi. Ef ekki er hægt að koma mengunarvörnum verksmiðjunnar í lag, er eðlilegast að loka henni og flytja starfsemina heim til eigendanna í Noregi.

22. júlí 2007 - Finnur Árnason forstjóri Haga ...

... rak upp ramakvein í blöðum á dögunum og kvartaði sáran yfir vonsku Alþýðusambandsins og, ef mig misminnir ekki, Hagstofu Íslands gagnvart smásöluversluninni. Þar dró hann fram þá staðreynd að verðlag í Baugsverslunum hefði nánast staðið í stað á síðustu fimm árum á sama tíma og vísitala neysluverðs hefði hækkað um rúm 20%. Þetta átti að vera til marks um góðmennsku Baugsmiðla eða svo vitnað sé í orð forstjórans:
“Sá atvinnurógur sem dagvöruverslunin hefur ítrekað orðið fyrir undanfarin ár, á því ekki við nein rök að styðjast.”

Svo mörg voru þau orð. Sjálf er ég ekki alveg sannfærð þrátt fyrir tölur forstjórans. Ef ég man rétt var gengið verulega lægra og dollarinn í um 100 krónum fyrir fimm árum síðan. Því ætti allur innflutningur að hafa lækkað sem gengishækkuninni nemur á þessum tíma, en það hefur hann ekki gert nema að mjög litlu leyti. Gengishækkunin hefur runnið nánast óskipt í vasa heildsalanna meðal annars Haga hf.

Hagar hf hafa því ekki verið að gera nein góðverk á þessum fimm árum heldur grætt peninga sem aldrei fyrr vegna sterkrar stöðu krónunnar. Mig grunar að veikari króna verði fljót að skila sér út í verðlagið þótt lítið hafi sést af gengishækkunni, ekki fremur en skattalækkuninni.

-----oOo-----

Ég var úti að aka á laugardag og lenti þá á eftir ungu pari á Bimma suður í Kópavogi. Framundan skipti yfir í rautt ljós, en fólkið á bílnum á undan skeytti því engu, heldur ók rólega yfir á rauðu eins og ekkert væri sjálfsagðara. Ég komst svo upp að hlið bílsins á næsta ljósi þar sem hann var stopp á rauðu fyrir aftan fleiri bíla. Þá sá ég skýringuna. Vesalings karlkyns ökumaðurinn var svo upptekinn af gullfallegri stúlku við hlið sér í framsætinu að hann tímdi ekki að horfa á umferðina framundan.

21. júlí 2007 - Þrjú ár af bulli

Ég held að ég sé að setja met í bulli. það eru komin þrjú ár síðan ég byrjaði að bulla bloggi, fyrst á blog.central.is, síðan í eitt ár á blogspot.com og nú á Moggabloggi síðan í desember síðastliðnum ásamt því að halda áfram á blogspot. Ég held að ég ljúgi engu er ég held því fram að ég hafi sent frá mér rúmlega 1200 pistla samtals og flettingar á þessum þremur árum eru orðnar nærri 400.000 þar af flestar á þessu ári.

Ekki hefi ég bara eignast vini á þessum þremur, heldur hafa og tveir aðilar lýst yfir slíkum fjandskap við persónu mína að undrum sætir. Þessir hatursaðilar eru kannski fleiri, en tveir hafa látið slíkt svo ótvírætt í ljósi við mig og aðra að ekki fer á milli mála hatur þeirra í minn garð og skoðana minna. Þótt ég sé stolt yfir hatri þeirra í minn garð ætla ég samt ekki að gefa upp nöfn þeirra að sinni jafnframt því sem ég tek það fram að hvorugur þeirra bloggar reglulega.

Með þessum orðum er ég búin að útiloka þá aðila úr óvinahópnum sem hent hafa mér út af bloggvinalistanum sínum. Sömuleiðis er ég búin að útiloka Jón vin minn Val frá þessum sjálfskipuðu óvinum mínum þótt hann þekki ágætlega annan þessara óvina, en margir halda að við séum svarnir óvinir vegna ólíkra skoðana okkar á flestum málum.

Eins og gefur að skilja hafa sum málefni orðið mér hugleiknari en önnur. Ég hefi því verið beðin um hætta að leggja Framsóknarflokkinn í einelti, beðin um að hætta að blogga eða einfaldlega beðin um að koma mér út í ystu myrkur. Eins og gefur að skilja ætla ég ekki að hlýða þessum beiðnum og mun ég halda áfram skrifum mínum um sinn, óvinum mínum til sárrar skapraunar en öðrum vonandi til ánægju.

Takk Pollý fyrir hjálpina fyrir þremur árum.

20. júlí 2007 - Umhverfisverndarhópurinn Seifing Æsland

Sagt er að fólk geri góðlátlegt grín að ungliðahópnum Seifing Æsland og brosi jafnvel út í annað þegar sést til þeirra vera að mótmæla virkjunum og álverum, neyslukapphlaupi og bílisma. Ekki ég. Það er aldrei að vita nema um sé að ræða alvöru umhverfisverndarsinna sem fara á milli á reiðhjólum eða hestum öfugt við íslenska vinstrigræna sem allir nema Magnús Bergsson mættu á bílum á landsfundinn í febrúar síðastliðnum.

Ég vænti þess svo að þessir alvöru náttúruverndarsinnar muni senn halda til Þingvalla og faðma grenitrén eystra til að koma í veg fyrir að þau verði skemmdarvörgum Þingvallanefndar að bráð. Þá efa ég ekki að þau hafi haft nokkuð til síns máls er þau mótmæltu neysluhyggjunni í Æslendingum nútímans í Kringlunni á dögunum, enda þykir mörgum sem kaupgleði mörlandans sé löngu komin út yfir allt velsæmi. Sum þeirra bera það reyndar með sér að vera meinilla við sjampó og aðrar umhverfisskaðlegar vörur.

Ef að líkum lætur munu þau sömuleiðis berjast hatrammlega gegn notkun minkapelsa og skjótast upp í Helgadal (stutt að fara) og hleypa út nokkrum minkum til að bæta æslenska náttúru og koma í veg fyrir að minkarnir muni kveljast úr innilokunarkennd. Þá efa ég ekki að þau muni reyna að sökkva hvalbátunum og þeim hluta fiskiskipaflotans sem er í höfn, enda fiskistofnarnir í útrýmingarhættu að mati Hafró og umhverfisverndarsinna.

Þegar þeir verða svo búnir að kála nokkrum orkuverum og tryggja lokun álveranna, mun fátt vera eftir til bjargar á Æslandi annað en að flytja suður á Jótlandsheiðar. Þá hafa þeir náð tilgangi sínum og tekist að seifa Æslandi.

Muna svo bara að síðasti Íslendingurinn á að taka fánann með sér.

19. júlí 2007 – Hámarkshraðinn lækkaður í 30 km meðan ....

Fyrir nokkru var hámarkshraðinn lækkaður í 30 km/klst á Reykjanesbraut í Garðabæ og hvergi sást maður við vinnu. Sennilega hefur hámarkshraðinn verið lækkaður vegna þess að þeir ætluðu sér að þrengja Reykjanesbrautina verulega tímabundið sem kom svo í ljós nokkru síðar. Þó fékk þessi 30 km hraðatakmörkun að vera uppi í nokkra daga áður en hafist var handa við hina tímabundnu þrengingu. Enginn vissi af hverju nema kannski vegagerðarmenn á svæðinu.

Um daginn var ég að aka á Mosfellsheiði er ég kom skyndilega að skilti sem sagði mér að hámarkshraðinn væri 50 km/klst. Ekki vissi ég af hverju fyrr en ég heyrði það einhverjum dögum síðar að hámarkshraðinn hefði verið lækkaður vegna slitlagskemmda. Nú hefur verið tilkynnt að hámarkshraðinn hefur verið lækkaður niður í 30 km/klst vegna nýja hringtorgsins við Þingvallavegamótin í Mosfellsbæ.

Ég ætla ekki að kvarta yfir þessari lækkun á hámarkshraða sem slíkri. Ég geri mér fulla grein fyrir þeirri hættu sem vegagerðarverkamenn leggja sig í þar sem þeir eru að störfum á og við fjölfarna akvegi. Hinsvegar er það ljóst að ef enginn er að störfum á framkvæmdasvæði, skapast sú hætta að fólk hætti að taka mark á slíkum boðum. Þetta minnir mig á ítalska leigubílstjórann sem fór upp í 140 þegar hann kom að 40 km hraðatakmörkun í fyrra.

Ég held að það verði því að gera þá kröfu til þeirra sem bera ábyrgð á öryggi við slíkar framkvæmdir að þeir merki framkvæmdasvæði nógu vel, en einnig með ljósamerkjum eins og ég hefi oft séð erlendis, en oft eru sérstök ljós sem segja til um lægri hámarkshraða ef verið er að vinna á svæðinu. Í slíkum tilfellum er kveikt á blikkljósum þegar vinna hefst að morgni og jafnframt á skiltum sem segja til um lækkaðan hámarkshraða í 30 km, en svo er slökkt á þessum ljósum að kvöldi þegar fólkið fer heim. Blikkljósin mega reyndar vera blikkandi allan tímann sem og stiglækkaður hámarkshraði áður en kemur að sjálfu framkvæmdasvæðinu, en það er óþarfi að vera með stórlækkaðan hámarkshraða, jafnvel niður í 30 km þegar enginn er við vinnu, t.d. á kvöldin og um helgar. Slíkt veldur einungis virðingarleysi fyrir lækkuðum umferðarhraða.

18. júlí 2007 - Flugfarþegar

Eins og allir vita, þjást Íslendingar af sjálfspyntingarhvöt og vilja því ekki vakna á eðlilegum tíma og fljúga til útlanda á venjulegum vökutíma. Svona hefur þetta verið um áratuga skeið. Ekki dugir að benda á Flugleiðir og þeirra stífu áætlun um hámarksnýtni og því sé verið að nýta vélarnar sem koma frá Ameríku eldsnemma að morgni og þurfa því að fara strax til Evrópu svo vélarnar nái Ameríkuflugi síðdegis.

Hin flugfélögin gera þetta líka. Æsland Express sendir fleiri flugvélar í loftið klukkan sjö að morgni að því er virðist, einvörðungu til að hrekkja væntanlega flugfarþega. Til að bæta gráu ofan á svart, telur SAS það vera merki um hressa Íslendinga að vakna fyrir allar aldir og eltir því hin félögin. Flugstöðin er því stútfull af morgunfúlum væntanlegum flugfarþegum á hverjum einasta morgni.

Ég fór með nokkrar manneskjur til Keflavíkur í morgun og í veg fyrir SAS flugið sem er þó á skikkanlegum tíma samanborið við hin félögin. Aksturinn suðureftir gekk vel því samkvæmt flugáætlunum Keflavíkurflugvallar áttu þrettán flugvélar að fara í loftið milli sjö og átta, en mínir farþegar þurftu ekki að mæta til innritunar fyrr en klukkan að verða sjö og voru því á eftir verstu umferðinni um flugstöðina og samt komnir vel tímanlega á flugvöllinn.

Á leiðinni heim hugsaði ég með mér að ég myndi lenda í verstu morgunumferðarófærð á leiðinni. Ég fór framhjá Straumsvík strax eftir klukkan 07.30 og þaðan tók aksturinn heim í Árbæinn einungis um 20 mínútur. Kannski var ég á undan morguntraffíkinni, en samt sýnir þetta vel hve lítil liðkun í umferðinni hefur mikið að segja. Nú er Reykjanesbrautin orðin tvær akreinar alveg frá Hafnarfirði til Reykjavíkur og einustu hindranirnar eru tvenn umferðarljós í Garðabænum og umferðin flýtur áfram eins og ekkert sé.

17. júlí 2007 - Lúkas og Sif

Fyrir nokkrum vikum var haldin minningarathöfn um hundinn Lúkas á Akureyri, í Reykjavík og ef ég man rétt, einnig á Ísafirði. Það var auglýst á þann hátt í fjölmiðlum og þannig var skilningur minn á athöfnunum. Ég hæddist að þessu og var þá svarað með því að hér væri verið að sýna andúð á ofbeldi gagnvart dýrum. Ég skal alveg taka undir það síðarnefnda og fagna sérhverri baráttu gegn dýrapyntingum.

Meðal þeirra sem komu með athugasemdir við blogg mitt var einn sem benti meðal á þá staðreynd að ekki væri enn búið að sanna að hundurinn væri dauður með orðunum: Hefur líkið fundist? Nú virðist sem hundurinn hafi verið lifandi allan tímann og reyndar furðulegt að hann hafi ekki leitað fyrr til byggða þegar haft er í huga að hann er alinn upp á meðal manna. Ég ætla ekki að velta því frekar fyrir mér, en þykir það sorglegt að einhverjir skuli hafa komið leiðinlegri kjaftasögu í gang og þannig reynt að skaða mannorð ungs manns. Loks er ástæða til að fagna því að lausn sé komin á hundamálið á Akureyri.

-----oOo-----

Ég hefi aðeins einu sinni flogið með þyrlu. Reyndar eru afrek mín meiri en það því ég hefi aldrei orðið svo fræg að fara á loft í þyrlu og aldrei lent í því að lenda í þyrlu. Ástæða þessa var að ég tók þátt í björgunaræfingu á vegum Slysavarnarskóla sjómanna og þyrlan hét TF-SIF.

Við vorum nokkur sem var hent í sjóinn af bát utan við Engey og svo kom þyrlan og “bjargaði” okkur og hífði upp eitt af öðru. Þegar áhöfn þyrlunnar hafði híft mig upp og sá hver ódráttur hafði komið á krókinn, flugu þeir með mig smáspöl og hentu mér síðan út aftur. Ævintýrin þennan dag og aðra daga sem ég var á námskeiðinu gáfu mér virkilegt adrenalínkikk og minnist ég þeirra með ánægju.

Í minningu námskeiðsins góða fylgdist ég með sjónvarpsmyndum frá aðgerðum á slysstað utan við Straumsvík í kvöld þar sem TF-SIF var á hvolfi í sjónum. Það var hryggilegt að sjá um leið og ég sendi þakklæti til almættisins fyrir að allir komust heilir í land.

16. júlí 2007 - Landhelgisgæslan og Jónas Hallgrímsson!

Ég skrapp niður á höfn í góða veðrinu á sunnudag með það að markmiði að kíkja á bókaútsölur í Kolaportinu, en bæði Þorvaldur og Siggi eru með 50% afslátt af bókum í básum sínum. Ég fann fátt sem ég þráði, en heim kom ég þó með eintak af Búfræðingatali á þúsund krónur.

Er út var komið og ég ætlaði að ganga yfir Geirsgötuna út í bíl, varð ég fyrir léttu áfalli er skipin við Faxagarð blöstu við mér. Það var búið að mála yfir nafn Landhelgisgæslunnar á síðu varðskipsins Týs og í staðinn var búið að mála ensku orðin Coast guard á yfirbygginguna.

Ég sannfærð um að Jónas Hallgrímsson hafi snúið sér við í gröf sinni þegar þetta var gert, hvort heldur hann hvílir í heiðursgrafreit á Þingvöllum eða í Assistentskirkjugarðinum í kóngsins Kaupmannahöfn.

Um leið velti ég því fyrir mér hvort Björn Bjarnason viti af þessu, en einnig hvort hópurinn sem kennir sig við Seifing Æsland viti ekki að við eigum hér Kóst gard sem hefur unnið her hennar hátignar í minnst þremur þorskastyrjöldum og að flaggskipið er í höfn, reiðubúið til að mæta Seifing Æsland?

-----oOo-----

Nefnd á vegum Alþingis kom eitt sinn í heimsókn í vinnuna til mín undir forystu Einars Odds Kristjánssonar. Ég lenti nánast í vandræðum með að svara Einari Oddi, enda ljóst að þarna fór maður sem setti sig vel inn í þau mál sem honum voru falin. Eftir þessi einu persónulegu kynni mín af Einari Oddi hefi ég ávallt borið mikla virðingu fyrir þessum manni sem lést á fjalli síðastliðinn laugardag.

15. júlí 2007 - Selvogsgatan féll að fótum mér

Nei nei elskurnar mínar. Ég er ekki flutt suður í Hafnarfjörð og ég hefi ekki ekið Selvogsgötuna í Hafnarfirði í marga mánuði, en það eru til tvær Selvogsgötur öfugt við Eyktarás sem finnst einvörðungu í einu eintaki, sem gata í Reykjavík.

Á föstudagskvöldið skrapp ég á Næstabar og þar tilkynnti ég hverjum sem heyra vildi að ég ætlaði að ganga Selvogsgötuna á laugardag. Auðvitað á aldrei að taka mark á loforðum sem eru sett fram í ölæði, en ég er bara svo vitlaus að ég stend við loforðin. Það var því ekki annað að gera í þynnkunni á laugardagsmorguninn en að troða nesti í bakpokann, setja nýjar rafhlöður í gépéessinn og myndavélina og halda suður í Kaldársel þar sem ég lagði eðalvagninum meðan á svaðilförinni stóð. Guðrún Helga kom þangað og ók mér suður í Selvog. Þar heimtaði ég að hún henti mér út of vestarlega sem hún samþykkti og ég hóf gönguna upp í fjall.

Þegar á fjallið var komið fór ég að furða mig á því þvílíkt ófæruhraun var framundan og fór að skoða kortið og gépéessinn aðeins betur. Auðvitað hafði ég farið upp á röngum stað, upp Nátthagaskarðið í stað Selstígs sem er næsta skarð austar. Þar sem ég fór að rýna í kortin á fjallinu hugsaði ég með mér að gígurinn framundan hlyti að vera Hvalhnúkur og hóf að ganga í áttina að honum. Eftir nokkra stund fór ég að bera stefnuna við gépéessinn og auðvitað reyndist ég vera að fjarlægjast Selstíginn og Selvogsgötuna.

Eftir að ég hafði rétt af kúrsinn og fundið mér annað fjall sem hlyti að vera Hvalhnúkur þurfti ég aðeins að ganga í verstu tegund að kargahrauni í nokkrar klukkustundir uns ég kom að Austurási og síðan Hvalhnúki. Þar fann ég loksins vörður sem virtust vera til merkingar Selvogsgötunni. Eftir það gekk allt mun betur en áður og ég komst að Grindarskörðum tveimur stundum síðar og loks niður að Kaldárseli klukkan rúmlega ellefu á laugardagskvöldið eftir tíu tíma torfærugöngu.

Gangan eftir Selvogsgötunni var stórkostleg. Ég mætti ekki einustu manneskju alla gönguna. Einustu lífverurnar sem ég sá voru nokkrir fuglar og stundum voru kyrrðin og þögnin nánast yfirþyrmandi.

Svo finn ég alveg hvernig kílóin bráðna af mér.

P.s. ég hefði örugglega villst ef ég hefði ekki verið með nýja gépéessinn á mér!

14. júlí 2007 - Hrafnhildur ofurkisa

Í fyrrakvöld fór heilsan hjá mér í baklás. Ég hafði verið í burtu allan daginn og þegar ég kom heim og hristi lyklakippuna kom engin þreytt Hrafnhildur ofurkisa á móti mér eins og hún var vön að gera.

Hvar var Hrafnhildur? Ég gekk um allt hverfið hristandi lyklakippuna eins og gamall húsvörður og engin Hrafnhildur kom á móti mér. Okkur Tárhildi vælukisu gekk illa að sofna um nóttina, vitandi af Hrafnhildi úti í nóttinni.

Á fimmtudagsmorguninn vaknaði ég eldsnemma og rauk fram til að hleypa Hrafnhildi inn, en engin Hrafnhildur beið við dyrnar. Ég fór að hafa áhyggjur, ekki síður en vesalings Tárhildur sem hágrét og kallaði á systur sína sem svaraði engu. Til að gera málin enn verri þurfti ég að undirbúa mig fyrir útvarpsviðtal og kisan mín ennþá týnd. Ég hringdi í Kattholt. Engin Hrafnhildur þar, en Sigga í Kattholti lofaði að láta mig vita ef Hrafnhildarleg kisa kæmi í heimsókn.

Rétt áður en ég fór að heiman í útvarpsviðtalið tók ég einn hring um hverfið með lyklakippuna. Heyrði ég þá ámáttlegt væl úr runna rétt við húsið heima og sjá. Þarna var Hrafnhildur ofurkisa komin, glorhungruð, skítug og þreytt. Hún neitaði að segja mér hvar hún hafði haldið hús, lét sér nægja leyndardómsfullt bros um ævintýri næturinnar, gekk beint að dallinum sínum og tæmdi í örfáum munnbitum.

Ég og Tárhildur gátum tekið gleði okkar á ný og ég mætti á réttum tíma í útvarpsviðtalið.

-----oOo-----

Svo fær Victoria Ingrid Alice Desirée krónprinsessa Bernadotte hamingjuóskir með þrítugsafmælið í dag og jafnframt fær franska þjóðin hamingjuóskir með 218 ára byltingarafmælið.

12. júlí 2007 - Vífilsfellið einu sinni enn

Það var farið á Vífilsfellið einu sinni enn á fimmtudeginum. Til tilbreytingar var haldið frá malarnámunum í þetta sinn, en auk mín var Carina Granqvist frá Fagersta með í för.

Ferðin upp gekk vel, en þó var jarðvegurinn óþarflega þurr og og hefði mátt vera aðeins hærra rakastig í honum. Ég held meira að segja að þolið hjá mér hafi verið aðeins betra en um daginn er ég fór á Esjuna. Eftir að komið var niður aftur, var reynt að kanna það af Selvogsgötunni sem hægt var að sjá í þeirri von að hægt verði að fara Selvogsgötuna sem fyrst og fyrir haustrigningarnar. Carina þurfti einnig að kynna sér Kleifarvatnið enda er sú ágæta bók á sænsku á náttborðinu hennar og kjörið tækifæri til að kynna sér aðstæður.

Eftir Kleifarvatnið var rennt að ættaróðalinu í Herdísarvík (Langalangamma mín fæddist þar hundrað árum áður en Einar Ben dó). Ekki get ég þó metið af aðstæðum hvort gamli bærinn var þar sem rústir eru í dag, rétt austan við núverandi íbúðarhús og þar sem Einar Ben eyddi síðustu ævidögunum, en það hús var byggt eftir 1910 (ég veit ekki hvenær).

http://public.fotki.com/annakk/gnguferir-2007/vfilsfell-12-jl-2007/

-----oOo-----

Af gefnu tilefni vil ég taka fram að ég mótmælti orðum í viðtali við mig sem var tekið á mánudag en birtist í Blaðinu á fimmtudag.Blaðakonan virtist taka mótmæli mín til greina í símtali á þriðjudag, en síðan var öllu snúið á hvolf þegar viðtalið birtist loksins. Ég er í öskrandi fýlu út í Blaðið eftir þessa meðferð.

Nú skil ég betur hvers vegna Blaðið var ekki borið í hús til mín á fimmtudagsmorguninn.

12. júlí 2007 - GéPéEssinn minn

Um daginn fékk ég rándýrt GPS handtæki í hendur og ætti nú að vera fær í flestan sjó, allavega ekki seinna en ég hefi lært á tækið góða.

Ástæða þess að ég lagði í þessa góðu fjárfestingu kemur ekki til af góðu. Í fyrrasumar ákváðu fimm konur og einn karl að ganga hina frægu Selvogsgötu frá Selvogi til Hafnarfjarðar. Um morguninn áður en lagt var af stað, hætti karlmaðurinn við að fara með okkur, enda þjáðist hann af óvæntum timburmönnum. Það að maðurinn hætti við var í sjálfu sér afsakanlegt, en vandamálið var bara að hann einn átti GPS tæki og því urðum við að halda til óbyggða án löglegra leiðsögutækja.

Svo skall á þoka. Er þokunni létti nokkrum klukkustundum síðar, sáum við ekki til Hafnarfjarðar, heldur Þorlákshafnar. Ferðasagan er hér og myndirnar hérna .

Ástæður skrifa minna eru ekki að endursegja gamla sögu heldur allt aðrar. Á hverju hausti týnast fleiri rjúpnaskyttur nema þá helst árin tvö góðu sem rjúpan var friðuð. Oft eru þessar rjúpnaskyttur vanbúnar til ferða um hálendið og ferðalag þeirra ein samfelld sorgarsaga fyrir þær sjálfar og hundruð leitarmanna sem eyða dýrmætum tíma og fjármunum í að leita týndra ferðamanna.

Af hverju leigja hjálparsveitirnar ekki út GPS tæki til fólks sem ferðast um í óbyggðum? Ég skil vel að fólk sem er sjaldan á ferð sér enga ástæðu til að leggja í kostnað upp á allt að 80.000 krónur til að nota einu sinni eða tvisvar á ári. Hinsvegar gæti verið stórsniðugt að einhver tæki að sér að leigja út svona tæki til ferðamanna.

Mín fjárfesting ætti þó að geta skilað sér í notkun tækisins í evrópskum stórborgum þar sem ég hefi oft gengið vitlausa götu á leiðinni heim á hótel.

-----oOo-----

Tvær ungar konur sem sýndu af sér óvenjulega mikinn andlegan styrk hafa bloggað reglulega og lýst áhyggjum sínum, gleði og sorgum þar sem þær þjáðust af krabbameini. Fyrir nokkru lést Ásta Lovísa Vilhjálmsdóttir og nú er Hildur Sif Helgadóttir einnig látin. Tilvist þeirra í bloggheimum gerði heiminn fegurri, ekki bara bloggheiminn, heldur og veröldina alla. Megi fjölskyldur þeirra eiga samúð okkar alla og við skulum minnast þeirra í bænum okkar.

11. júlí 2007 - Enn eitt nostalgíukastið

Þegar ég var ung og fyrir daga lögleiðingar öryggisbelta, þótti töff að aka um með opna hliðarrúðu og með hangandi hendi út um rúðuna. Ekki fór þetta alltaf vel því þessi öryggisaðferð kom ekki í staðinn fyrir öryggisbeltin. Eitt sinn varð ég vitni að hörkuárekstri þar sem lítill sendiferðabíll fór á hliðina og vesalings bílstjórinn festist með handlegginn undir bílnum. Hin slæma aðkoma og það að bílstjórinn á hinum bílnum var í öryggisbelti, varð til þess að ég hefi notað beltin allar götur síðan þá.

Í morgun sá ég gamlan og lítinn sendiferðabíl á ferð og bílstjórinn ríghélt um hurðina með opna rúðuna rétt eins og í gamla daga. Ekki gat ég séð að hann væri með öryggisbelti, en ósjálfrátt fékk ég eitt af mínum alþekktu nostalgíuköstum.

10. júlí 2007 – II – Klukkuð

Ég hefi víst verið klukkuð af Ylfu Mist Helgadóttur og neyðist því til að játa á mig átta syndir, en þær eru eftirfarandi:

1. Ég gleymdi að gefa stefnuljós er ég ók út úr hringtorgi um daginn.
2. Ég sofna alltaf áður en ég næ að opna bókina á náttborðinu.
3. Ég þoli ekki rétti með útlenskum landaheitum.
4. Mér finnst öl betra en kaffi.
5. Ég er blóðlöt við að skúra gólfin heima hjá mér.
6. Mér finnst rifsberjasulta góð.
7. Ég þoli ekki ketti! Þó á ég tvær gullfallegar kisur.
8. Mér leiðast fjallgöngur, en bara verð til að ná af mér aukakílóunum.

Í framhaldinu klukka ég Hildigunni, Hörpu, Stínu frænku, Parísardömuna, Sardínuna, Steina litla og Þórð sjóara.

Svo þýðir ekkert að klukka mig aftur.

10. júlí 2007 - Benedikt

Ég varð málkunnug Benedikt Lafleur í kosningabaráttunni síðastliðið vor þar sem við vorum að dreifa kosningaáróðri til fólks í Kringlunni. Þótt við værum öndverðrar skoðunar í landsmálum, fór ekkert á milli mála að þarna færi drengur góður og því fylgdist ég aðeins með tilraun hans til að verða fyrstur Íslendinga til að synda yfir Ermarsundið. Mér þótti það miður er hann varð að gefast upp og á ég honum þá ósk til handa að honum muni takast þetta markmið sitt í nánustu framtíð.

Í dag ætlar annar Benedikt að reyna sömu þolraun. Í fréttum sjónvarpsins var hann kallaður Benedikt II (Benedikt annar). Mér finnst þessi nafngift vel til fallin og bíð ég þess nú að Benedikt XVI (Benedikt sextándi) leggi til sunds og busli yfir Ermarsundið. Helsta spennan í því sambandi verður þó ekki um hvort honum takist að synda alla leið, heldur fremur hvort hann muni synda eða beita hinni tvö þúsund ára aðferð forvera síns í starfi og rölta yfir Ermarsundið?

9. júlí 2007 - Göngugarpur?

Ég sé á athugasemdum við bloggið mitt að sumir bloggvina minna álíta mig einhvern ægilegan göngugarp. Það er rangt. Ég er algjör vesalingur í fjallgöngum og fer þessar ferðir meira af vilja en mætti.

Síðast þegar ég rölti á Esjuna, fyrir tveimur vikum, fór ég upp á rúmlega tveimur tímum og var gjörsamlega örmagna er upp var komið. Síðan var það bara þrjóskan sem fékk mig til að halda austur á Hábungu. Þegar þangað var komið þurfti ég, hvort sem mér líkaði betur eða verr, að halda nánast sömu leið til baka. Ekki af því að mig langaði til þess, en mér finnst skemmtilegra að skila mér aftur heim til mín en að verða úti á fjallinu.

Í framhaldi þeirrar göngu og þess hve mér hefur gengið illa að byggja upp þol síðan ég hóf að rölta á fjöll, pantaði ég mér tíma hjá lækni eftir síðustu Esjugöngu. Læknirinn sá hefur haldið mér við efnið í heilsufari síðasta áratuginn og var ekki lengi að finna út í hverju vandamálið væri fólgið. Síðasta áratuginn hefi ég tekið blóðþrýstingslyf og hann vildi meina að ég þyrfti að minnka notkun þeirra. Þau héldu hreinlega aftur af eðlilegu blóðstreymi til fótanna þegar ég reyndi á mig.

Nú eru komnir tíu dagar síðan ég hóf að minnka notkun á blóðþrýstingslyfjum og ég er ekki frá því að hann hafi rétt fyrir sér. Kannski næ ég því að verða þessi göngugarpur sem Ylfa Mist og fleiri halda mig vera.

8. júlí 2007 - Öfund mín í garð Baltasars Kormáks?

Ég sá það í fréttum að Mýrin hefði fengið aðalverðlaunin, hin svokölluðu “Crystal Globe Grand Prix”, á hinni heimsfrægu kvikmyndahátíð Karlowy Vary í Tékklandi. Mikill heiður sem leikstjóranum Baltasar Kormáki er sýndur með þessum verðlaunum.

Ég hefi aldrei heyrt þessara verðlauna getið fyrr. Baltasar Kormákur hefur þó væntanlega heyrt þessara verðlauna getið, enda hefur hann miklu meira vit á kvikmyndaverðlaunum en ég sem aldrei hefi framleitt kvikmynd, ekki einu sinni séð Mýrina og því ókunnugt um hversu mikið snilldareintak af kvikmynd hún telst vera.

Síðasta kvikmynd kappans sem ég barði augum var Hafið sem sýnd var í sjónvarpi fyrir einhverjum árum síðan. Ég man ekki hvort ég entist til að horfa á alla myndina, en hún hvatti mig ekkert til að horfa á fleiri kvikmyndir hins fræga leikstjóra. En það er ekkert Baltasar Kormáki að kenna þótt ég sé með svona hræðilegan kvikmyndasmekk að geta ekki horft á listaverk hans til enda.

Hinsvegar ættu Norðfirðingar að geta fagnað með því að þeir losnuðu við gamalt úrelt frystihús í eldi í kvikmyndatökum Baltasars Kormáks þegar Hafið var tekið upp. Sömuleiðis Baltasar Kormákur sem hefur væntanlega fengið 20.000 $ peningaverðlaun auk verðlaunagripsins ef marka má heimasíðu þessarar heimsfrægu kvikmyndahátíðar.

7. júlí 2007 - II - Ættarmót

Ég var að lesa í Fréttablaðinu að kallað hefði verið út aukafólk á vakt hjá lögreglunni í Vestmannaeyjum um helgina. Í sömu frétt er sagt frá því að Johnsensættin sé með ættarmót í Vestmannaeyjum þessa sömu helgi.

Þrátt fyrir neitun lögreglunnar, er ekki fráleitt að draga þá ályktun af fréttinni að tengsl séu þarna á milli.

7. júlí 2007 - Niðurskurður

Þegar ég byrjaði til sjós árið 1966 mátti hver sem var fiska upp að 12 mílum við Íslandsstrendur. Hér voru fleiri hundruð erlendir togarar að veiðum, enskir, þýskir, belgískir, rússneskir og frá mörgum öðrum þjóðum. Aflinn var misjafn, en almennt var talið að þorskveiðar væru á mörkum ofveiði.

Því var gripið til þess að draga úr veiðum útlendinga með útfærslu fiskveiðilögsögunnar 1972 og 1975. Þá var mikil bjartsýni ríkjandi, en þá voru sömuleiðis að berast svartar skýrslur frá Hafrannsóknarstofnun til áminningar þess að ekki væri nægur í sjónum. Það var þó ekki fyrr en um 1984 sem núverandi kvótakerfi komst á og þannig reynt að stýra veiðunum svo allir fengju nóg og eins til að nóg væri eftir af fiski í sjónum til handa komandi kynslóðum.

Síðan eru liðin 23 ár. Búið er að skera þorskveiðina niður um kannski allt að tveimur þriðju og samt er enn veitt of mikið. Næsta kynslóð er komin og enn er verið að skera niður. Fiskveiðistjórnunarkerfið sem átti að vera leiðbeinandi er nú orðið að reglu og alltaf má veiða minna og minna. Það má vel vera að þetta sé allt gott og blessað, en þá er líka ekkert að marka það sem á undan er gengið. Staðan nú er eins og ef verið væri að byrja með veiðistýringu, en ekki eins og slíkt hefði byrjað fyrir 23 árum.

Eru ekki einhversstaðar mjög alvarlegir ágallar á fiskveiðistjórnunarkerfinu?

Fyrir nærri fjórum áratugum brugðust síldveiðarnar og hrun varð á fiskmörkuðum vestanhafs. Þetta leiddi af sér kreppu öllu verri en þessa tilbúnu kreppu stjórnvalda árið 2007. Árin 1967 og 1968 þurfti að grípa til hrikalegra gengisfellinga með stórfelldu atvinnuleysi og almennri vesöld um tíma. Það var eðlilegt því þá voru öll eggin í sömu körfunni. Síðan þá hefur fjölbreytnin aukist umtalsvert, m.a. með tilkomu hinna hötuðu álvera. Nú eru uppi hávær barátta gegn álverum þótt tilkoma þeirra stuðli að náttúruvernd á alheimsvísu jafnframt því sem útgerðarmenn eru byrjaðir með gömlu gengisfellingartugguna sína.

Útgerðarmenn fengu fiskinn á silfurfati og nú verða þeir að bera sjálfir ábyrgð á honum. Því hlýtur það að vera algjör krafa að ekki verði hlustað á vælið í þeim, en að reynt verði að hraða uppbyggingu stóriðju sem hefur að nokkru leyti komið í stað fisksins í sjónum og mun vonandi gera það í enn frekari mæli á næstu árum.

6. júlí 2007 - Túrhestur í einn dag

Ég gerðist túrhestur í einn dag á fimmtudag og fór hina hefðbundnu leið að Geysi, Gullfossi og Þingvöllum með hina fjóra gesti mína frá Svíþjóð. Ekki veitt mér af að rifja upp þessa leið, enda ekki farið hana í nokkur ár. Nánast allt var á sínum stað, Geysissvæðið, Gullfoss og Þingvellir.

Þrátt fyrir ánægju mína vegna bættra öryggisatriða við Gullfoss, þótti mér öllu verra að sjá og heyra hve Geysir og Strokkur eru orðnir daprir. Þessar svettur sem komu úr Strokki voru óttalega ræfilslegar samanborið við það sem var fyrir fáeinum árum síðan. Þótt kraumaði í Geysi skildist mér á starfsmanni sem ég talaði við, að Geysir gæfi frá sér smáskvettur öðru hverju og hafði ekkert komið frá honum síðan á miðvikudag er ég stoppaði þar. Það er því ljóst að eitthvað róttækt þarf að gera, annað hvort að bora aðeins í Geysi eða Strokk, nema slíkt sé gert á báðum stöðum til að opna inntaksrásirnar og auka þannig aðstreymið af heitu vatni sem er nærri suðumarki undir þrýstingi.

Það er alveg ljóst að þótt mikið hafi verið lagt í Geysissvæðið til að tæla að túrhesta, verður lítið gagn af þeim framkvæmdum ef Geysir og Strokkur fá að deyja drottni sínum.

Ætli þingmenn Suðurlands viti af þessu?

-----oOo-----

Ökumennirnir á PZ-682 og BH-996 fá svo falleinkunn fyrir að aka um 20 km undir hámarkshraða við bestu aðstæður, að safna bílum fyrir aftan sig og skapa þannig verulega hættu þegar bílar voru að reyna framúrakstur.

4. júlí 2007 - Lækkun húsnæðislánahlutfalls í 80%

Fyrir manneskju sem ekki á eigin íbúð er erfitt að safna peningum. Allur sá peningur sem gæti farið í sparnað eða í að borga niður eigið húsnæði fer í húsaleigu. Þetta verður eins og vítahringur sem erfitt er að rjúfa. Fyrir nokkrum árum rofnaði sá vítahringur að nokkru leyti og ég notaði tækifærið og keypti mér íbúð í stað þess að eyða öllum peningunum í húsaleigu. Nú hefur Jóhanna Sigurðardóttir lokað glufunni aftur. Það gerir ekkert til fyrir mig persónulega því að ég er löngu komin á lygnan sjó í húsnæðismálum, takk veri hækkun lánshlutfalls húsnæðislána fyrir þremur árum.

Með lækkun húsnæðislánahlutfallsins í 80% hefur Jóhanna gert atlögu að efnaminna fólki þessa samfélags. Um leið ætlar Jóhanna að búa til nýtt félagslegt íbúðalánakerfi og auka á möguleika fólks að geta leigt húsnæði. Þannig ætlar hún að loka hringnum og byggja múra. Fólk sem lendir í vítahring húsaleigunnar á að vera þar áfram og ekki hafa möguleika á að rjúfa vítahringinn.

Ænei, ekki þú Jóhanna mín. Þarf ég virkilega að þakka almættinu fyrir að Jóhanna Sigurðardóttir var ekki félagsmálaráðherra þegar ég losnaði úr vítahringnum fyrir þremur árum?

3. júlí 2007 - Hryðjuverkin í Bretlandi

Bloggvinur minn Arngrímur Eiríksson sendi mér athyglisvert viðtal á dögunum í framhaldi af þeirri hryðjuverkaógn sem nú steðjar að Bretlandi. Mér þótti þetta viðtal mjög athyglisvert, en þótt ég sé ekki sammála því að öllu leyti, get ég ekki annað en samsinnt ýmsu því sem þar kemur fram:

http://youtube.com/watch?v=4xyM5XRcjMw

Ég fór að velta hlutunum fyrir mér. Þú setur gaskút eða gaskúta ásamt nokkrum pökkum af nöglum í dýran bíl, opnar frá gasinu og yfirgefur bílinn. Svo ætlast þú til þess að þú getir komið af stað sprengingu með hjálp gemsa. Það getur vel verið að það sé hægt, en þá notar þú ekki vandaðan þýskan bíl til verksins heldur einhvern enskframleiddan sem hugsanlega tætist í sundur við sprenginguna. Eða tætist einhver bíll í sundur við sprenginguna? Verður þetta ekki bara einhvert klúður? Kannski var tilgangurinn einhver annar en sá að drepa fólk.

Gordon Brown þurfti á athygli að halda. Í mörg hafði hann þurft að sætta sig við að vera í skugga Tony Blair þótt hann væri í reynd höfundur þeirrar stefnu sem Tony fylgdi í innanríkismálum. Hann þurfti því á að halda athygli sem beinir athyglinni að honum sem landsföður, en ekki bara sem fjárgæslumanns. Það þurfti því saklaus hryðjuverk til verksins. Nú eru þau komin. Að einhver hafi brennst í árásunum segir ekki annað en að eitthvað hafi farið úrskeiðis í árásinni á flugstöðina í Glasgow.

Það er líka til önnur skýring. Á síðustu hundrað árum hafa minna en 50.000 farist í hryðjuverkaárásum í heiminum. Til samanburðar má geta þess að 50+ milljónir fórust í seinni heimstyrjöldinni. Okkur stafar því mun minni hætta af hryðjuverkum en nokkru öðru, t.d. margfalt minni hætta en af umferðarslysum. Kannski er nóg að reka við til að skapa ótta.

Í fyrrasumar, skömmu eftir að rætt hafði verið um sprengju í fljótandi formi var ég stödd í flugstöðinni í Manchester þegar maður sem sat rétt hjá mér uppgötvaði að plastpoki með einhverju dóti lá við hliðina á leiktæki í brottfararsalnum. Hann tilkynnti um pokann og um leið kom heill her vopnaðra manna sem girti af þennan hluta flugstöðvarinnar, en áður en þeir náðu að gera meiri vandræði kom eigandi pokans og heimtaði hann til baka og fékk hann. Þar með var hættuástandi aflýst.

Einhverjir hugsanlegir hryðjuverkamenn höfðu náð tilgangi sínum. Með því að einhver saklaus vegfarandi gleymdi poka á förnum vegi, skapaðist spenna og nagandi ótti við hryðjuverk, nákvæmlega það ástand sem óvinir ríkisins vilja framkalla.

-----oOo-----
Í dag, 3. júlí 2007 verður Jóel Kristinn Jóelsson garðyrkjubóndi að Reykjahlíð í Mosfellsdal borinn til grafar. Á síðastliðnum vetri þegar fjölmiðlar voru á kafi í að úthúða starfsfólki og nágrönnum barnaheimilisins að Reykjahlíð í Mosfellsdal kom hann oft upp í huga mér, ekki einungis fyrir að vera faðir bestu félaga æsku minnar, heldur og fyrir þá vináttu sem hann sýndi börnunum á barnaheimilinu með því að virða þau sem vini sína og fór hann aldrei í manngreinarálit þótt misjafn væri sauður í mörgu fé.

Ég vil votta ekkju hans, Salóme Þorkelsdóttur fyrrum alþingismanni, börnum og barnabörnum og öðrum ættingjum samúð mína og minna.

2. júlí 2007 - Læknuð af Formúlu?

Einhverntímann hefði ég ekki látið það spyrjast um mig að ég missti af keppni í Formúlu 1. Það var í þá daga sem MIchael Schumacher var upp á sitt besta og ég reyndar líka. Nú er ég orðin nokkrum árum þroskaðri og Schumacher gamli kominn á eftirlaun.

Fyrir rúmum mánuði ákvað ég að fara fremur á fjall en að horfa á leiðinlegasta kappakstur ársins í Formúlu 1, en sá kappakstur er að venju haldinn í Mónakó. Á sunnudag var haldin keppni í Frakklandi og ég nýlega komin heim af næturvaktinni.

Ég vaknaði tíu mínútum áður en keppnin byrjaði, horfði á vekjaraklukkuna og velti fyrir mér um stund hvort ég ætti að skríða framúr og fara inn í stofu til að horfa á keppnina eða halda áfram að sofa. Meðan ég var enn í svefnrofunum mundi ég skyndilega að Michael Schumacher var ekki nálægt ráspól, ekki einu sinni þátttakandi í keppninni.

Ég snéri mér á hina hliðina og hélt áfram að sofa.