1. október 2008 - Enn af stóra Glitnismálinu.

Þótt ég verði seint aðdáandi Jóns Ásgeirs Jóhannessonar og tek allri einkavæðingu með fyrirvara, þá er ég alls ekki sátt við Seðlabankavæðingu Glitnis, hins skilgetna afkvæmis frjálshyggjustefnu Sjálfstæðisflokksins. Það hefur komið ágætlega fram í fjölmiðlum á þriðjudag, bæði í viðtölum við áður umræddan Jón Ásgeir sem og Sjálfstæðismanninn Þorstein Má Baldvinsson að persónulegar ávirðingar Davíðs Oddssonar gagnvart Jóni Ásgeir virðast hafa ráðið miklu í hruni Glitnis, eins og mig grunaði reyndar strax á mánudagsmorguninn.

Stóra Glitnismálinu er ekki lokið. Eignaupptaka Davíðs á Glitni var ekki öll sagan, heldur aðeins formáli að fjöldamálsóknum, margra ára réttarhöldum, falli stjórnmálamanna og hugsanlega ríkisstjórna og helstu þátttakendur málsins munu einungis geta tapað í þessu máli. Eignarréttarákvæði stjórnarskrárinnar munu vega þungt í þessum máli sem og vanhæfi. Þá munu vakna upp spurningar um Landsdóm og alþjóðlega dómstóla í mannréttindamálum.

Kristinn H. Gunnarsson alþingismaður skrifaði athyglisverðan pistil um þetta mál á heimasíðu sinni og benti meðal annars á athygliverðan þátt í málinu:

Það er kaldhæðni örlaganna að það var Davíð Oddsson, sem lagði fram frumvarpið um Seðlabankann árið 2001 og mælti fyrir því á Alþingi. Í ræðu sinni þá sagði hann m.a.: „ Samkvæmt frv. er gert ráð fyrir að þegar sérstaklega standi á og Seðlabankinn telur þess þörf til að varðveita traust á fjármálakerfi landsins geti hann veitt lánastofnunum í lausafjárvanda ábyrgðir eða lán til að koma í veg fyrir t.d. bankakreppu. Sérstaklega er tekið fram að bankinn veiti ekki aðstoð til gjaldþrota lánastofnana eða lánastofnana með eiginfjárstöðu undir löglegum mörkum. Aðstoðin er takmörkuð við lánastofnanir sem lenda í vandræðum vegna lausafjárstöðu. Lánastofnanir sem t.d. uppfylla ekki skilyrði um lágmarks eigið fé verða að leysa sín mál með nýju hlutafé.“
Tilvitnun lýkur.

Ég á sem betur fer ekkert í Glitni, hvorki verðbréf né innistæður. Einustu fjárhagstengsl mín við Glitni í dag er í formi þátttöku minnar í lífeyrissjóðum sem geta hugsanlega tapað einhverjum fjárhæðum. Ýmsir ættingjar mínir tapa þó sparifé sem var bundið í hlutafé í Glitni. Þeirra vegna er full ástæða til að hafa áhyggjur sem og almennar áhyggjur okkar allra af hugsanlegum dómínóáhrifum af eignarupptöku Davíðs á Glitni.

Ritað á öðrum degi kreppu Davíðs Oddssonar.

30. september 2008 - Hefndaraðgerð ónefnds seðlabankastjóra gegn Jóni Ásgeir?

Rétt eins og þorri almennings á Íslandi, var ég agndofa yfir yfirtöku Seðlabankans, alias ríkisins, á Glitni á mánudag. Ég kvíði framhaldinu og þeirri hugsanlegu skriðu gjaldþrota sem verður í kjölfarið.

Það var ekki til að bæta úr áhyggjunum að Þorsteinn Már Baldvinsson virtist eins og hræddur við að tjá sig, en sagði samt eitt og annað sem velta má fyrir sér, atriði sem eru ekki alveg í samræmi við orð Davíðs um að annars yrði Glitnir gjaldþrota. Glitnir verður ekkert gjaldþrota fyrr en mál hans er komið til gjaldþrotameðferðar og tilviljanakenndur lausafjárskortur virðist ekkert óyfirstíganlegur þröskuldur, ja nema auðvitað ef ónefndum seðlabankastjórum er illa við ónefnda kjölfestufjárfesta í Glitni. Í slíku tilfelli er hægt að segja stopp, þið fáið enga peninga hér, en við skulum hirða bankann af ykkur. Það skiptir svo engu máli hvort hluthafarnir fái að halda 25% af bankanum eður ei, það er erfitt að láta heilt viðskiptaveldi lifa áfram ef peningarnir eru teknir af því.

Hin eindregna andstaða frjálshyggjupostulanna við ríkisvæðingu spilar einnig rullu í ferlinu. Það er hægt að éta ýmis grundvallaratriði ofan í sig ef þarf að koma andstæðing á kné, ekki hvað síst ef andstæðingurinn heitir Jón Ásgeir Jóhannesson. Ég veit ekki hvort við fáum allan sannleikann upp á yfirborðið á næstunni, en mig grunar samt að þess verði ekki langt að bíða uns eitt og annað leki út af því sem raunverulega gerðist nóttina sem kreppan skall á Íslandi.

Það má svo velta fyrir sér af hverju ónefndur seðlabankastjóri keypti íslenskan banka á 600 milljón evrur þegar haft er í huga að hann er á móti öllu evrutali.

29. september 2008 - Hvar voru Snati og Kátur?

Ég hefi ekki gert mikið af því að stela hugmyndum frá öðrum, hvað þá heilu færslunum. Nú ætla ég að gera þá undantekningu að rifja upp færslu frá æskuvini mínum Herði Þór Karlssyni sem var alveg miður sín eftir einhverja hundasýningu hundaræktarfélagsins, enda kom ekkert hundsnafn þar fyrir sem minnti á eðlileg heimkynni hunda, íslenskar sveitir.

Tjah...... Hvað varð um Snata, Lubba, Klóa og Týra og þá félaga? Eigandinn getur varla kallað á blessaðar skepnurnar. Að halda hunda er gaman, en þegar ræktunin er komin út í þessi vísindi fer þetta að verða svolítið flókið. Þessi ónefni í fréttinni sem ég hér vitna til minna um lítið á hunda. Kannske ég sé orðinn svona gamaldags.

Ég held að ég verði að taka undir orð vinar míns. Ég vil þó gera þá undantekningu að ég ber virðingu fyrir eiganda einnar tíkur sem gaf tíkinni sinni nafnið Brynhildur borubratta. Slíkt segir meira um persónuleika dýrsins en einhver ónefni á borð við Bernegården´s Prince Of Thieves eða þá Homerbrent Kokuo. Ég get heldur ekki ímyndað mér annað en að síðastnefndi hundurinn sé ávallt kallaður Heimabrenndur Kúkur.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/09/28/prins_thjofanna_fremstur_medal_jafningja/

28. september 2008 - Daufleg spaugstofa

Í mörg ár hefi ég fylgst með Spaugstofunni með athygli og aðdáun. Þótt stundum hafi einstöku Spaugstofuþættir verið nánast þreytandi tilraun til að brjótast út úr hefðbundnu spaugstofumunstri með stuttum atriðum um menn og málefni líðandi stundar, hefi ég ávallt hlakkað til þess er Spaugstofan fer í gang að hausti með nýjum ferskleika og endurnýjuðum krafti.

Eitt er þó verulega athugavert við Spaugstofustrákana. Þeir reyna alltaf að vera góðu gæjarnir. Ef einhver reynir að slá á puttana á þeim, hlýða þeir og hegða sér betur næst. Þar má nefna atriði eins og þegar móðguðu biskupinn fyrir páska og eins þegar þeir gerðu góðlátlegt grín að blörruðum borgarstjóra og létu móðgunargirnd hans svínbeygja sig í kjölfarið.

Nú byrjaði haustið dauflega eftir að fjöldi skemmtilegra atburða fór framhjá Spaugstofunni meðan hún var í sumarleyfi. Af einhverjum ástæðum óttast ég að ef hún verður ekki beittari en nú á laugardagskvöldið, muni áhorfið hrynja í haust og fleiri áhorfendur snúa sér að Stöð 2. Það þýðir ekkert að hlusta á einhverja siðavanda bloggara og misheppnaða stjórnmálamenn segja sér fyrir verkum.

Ef Spaugstofan vill endurheimta fyrri stöðu í samfélaginu, verður hún að ganga út á ystu mörk þess sem almenningur sættir sig við og helst að fá kirkjuna, hirðfífl bloggsins og misheppnaða pólitíkusa alla upp á móti sér. Ef Spaugstofan treystir sér ekki til þess, er best að leggja hana niður og yngja hressilega upp í stétt grínleikara.

27. september 2008 - Leikhúsferð

Þótt ætla megi af fátæklegum viðbrögðum við síðunni minni að undanförnu að flestar lesendur mínar séu hættar að lesa bloggið mitt sem er vel, þá ætla ég samt að þrjóskast við og blogga lítilsháttar enn um sinn uns ég finn mér annað áhugamál.

Ég fór í leikhús á föstudagskvöldið. Í byrjun var ég í vafa um hvort ég ætti að þiggja boð um leikhúsferð, en sló loks til og mætti í Þjóðleikhúsið þar sem leikverkið Engisprettur var sýnt. Ég var hrifin af leikverkinu, ekki síst af leik aðalleikarans Sólveigu Arnarsdóttur sem og leiks klassísku leikaranna Arnars Jónssonar og Hjalta Rögnvaldssonar. Um leið voru leikendur sem stóðu sig ekki sem skyldi í leikritinu, að vísu ekki fjarri sínu besta, en kannski ekki í sínum bestu hlutverkum.

Um leið velti ég fyrir mér gamla snúningssviðinu, þessu risastóra sviði þar sem ég sá Kardemommubæinn í gamla daga, en virtist nú vera svo agnarsmátt.

Eftir sýninguna var rölt yfir á Næstabar og drukknir þar nokkrir öl án vandkvæða og haldið snemma heim.

26. september 2008 - Hækkanir?

Sumarið 1967 var samþykkt í borgarstjórn Reykjavík að miða hitaveitugjöldin framvegis við byggingarvísitölu.Þá var ástandið orðið slíkt að fjárskortur var farinn að há Hitaveitunni þáverandi verulega, reyndar svo að árin á eftir var Hitaveitan í verulegri baráttu við Kuldabola, kalda vetur veturnar 1968 og 1969, en með auknum krafti í djúpborunum tókst að bægja vandamálunum frá um nokkurra ára skeið auk þess sem hitaveita var lögð í nágrannasveitarfélögin, Kópavog, Garðahrepp og Hafnarfjörð.

Eftir að Nesjavallavirkjun fór í gagnið árið 1990 sveikst Hitaveitan um fyrri loforð um hækkanir. Það var ekki talin þörf á hækkunum um langt skeið og Hitaveitan fór ekki eftir fyrri ákvörðunum borgarstjórnar og hitaveitugjöldin lækkuðu að raunvirði ekki síst eftir að R-listinn tók við völdum í Reykjavík árið 1994. Þau lækka enn að raunvirði þrátt fyrir einfalda 9,7% hækkun í 14% verðbólgu. Þá rekur bæjarráð Kópavogs upp ramakvein með stjúpson fyrrum hitaveitustjóra sem bæjarstjóra og mótmælir hækkuninni.

Þegar haft er í huga að bæjarstjóranum ætti að vera vel kunnugt um þörfina fyrir þessa hækkun, má velta því fyrir sér hvort mótmæli Kópavogs séu ekki af öðrum hvötum, t.d. sem tromp í bráttunni við Reykjavík vegna strandlengjunnar í Fossvogi sem og af öðrum hugsanlegum nágrannaerjum. Mér finnst þetta tromp hálfpartinn misheppnað.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/09/26/or_vantar_meira_fe/

25. september 2008 - Af einkavæðingu orkuvera

Það er ekki oft sem skoðanir mínar standa vinstra megin við skoðanir Helga vinar míns Hjörvars, en það skeði samt í gær. Þær hugmyndir sem Helgi hefur lagt fram um að rekstur orkuvera verði einkavæddur eru mér alveg á móti skapi.

Orkuverið sem ég vann við í Stokkhólmi lenti í höndum markaðsaflanna nokkru eftir að ég hætti þar. Um leið var hafist handa um að „spara“ í mannahaldi og hópi vélfræðinga var sagt upp störfum. Fyrirtækið var þó fljótt að reka sig á vegg og þurfti að fjölga á ný. Þá reyndust vélfræðingarnir búnir að ráða sig í önnur störf. Fyrir bragðið þurfti að ráða nýja og gjörsamlega reynslulausa vélstjóra/vélfræðinga til starfa og þjálfa upp frá grunni með ærnum kostnaði.

Annars staðar hefur sparnaðurinn komið fram í sparnaði á viðhaldi því ekki er það ódýrasta alltaf það besta. Ef ekki er hægt að skera nóg niður í einkarekstri til að nægur arður verði af starfseminni bitnar sparnaðurinn oft á viðhaldinu. Þetta þekkja Bandaríkjamenn manna best og er Enron gott dæmi um slíkt. Annað dæmi var þar sem reynt var að kenna Kanadamönnum um raðútslátt sem átti sér stað á austurströnd Bandaríkjanna fyrir nokkrum árum. Við rannsókn kom í ljós veikur hlekkur hjá einu orkuveitufyrirtæki innan Bandaríkjanna þar sem sparnaði hafði verið beitt á miskunnarlausan hátt í viðhaldi.

Nei, höldum stóru orkufyrirtækjunum áfram í almenningseigu og reynum þannig að tryggja lágmarkstjón við alvarlegar bilanir.

24. september 2008 - Er spark í höfuð minniháttar líkamsárás?

Rétt eins og fjöldi fólks sem hefur séð myndbandið er ónefndur innheimtumaður reynir að innheimta skuld með handafli, þá hryllir mig við því er maðurinn reynir að sparka af fullu afli í höfuð liggjandi manns. Í viðtali við Kastljós sjónvarpsins reyndi lögfræðingur mannsins og væntanlegur verjandi hans að gera sem minnst úr atvikinu og nefndi að það bæri að dæma manninn eftir 217. grein hegningarlaganna um minniháttar líkamsárás.

Heitir það orðið minniháttar líkamsárás að sparka í höfuð liggjandi manns? Slíkt atvik er svo alvarlegt að álitamál ber að telja hvort um sé að ræða tilraun, ekki aðeins til alvarlegs líkamsskaða, heldur jafnvel til manndráps. Slíkt getur ekki flokkast sem minniháttar líkamsárás jafnvel þótt árásarmaðurinn ætti sér einhverjar málsbætur sem ég get ekki dæmt um.

Lögfræðingurinn ungi sem hefur tekið að sér að verja hinn ofbeldisfulla innheimtumann, er reyndar sjálfur fremur vafasamur pappír á lögfræðisviði og man ég ekki betur en að hann hefði verið ásakaður fyrir að hafa stolið heilum köflum í lokaritgerð sinni í lagadeild og þurfti að endurskrifa þessa kafla áður en hann fékk starf við að innheimta hraðasektir hjá sýslumanninum á Blönduósi.

http://www.visir.is/article/20080923/FRETTIR01/49175044/-1/FRETTIR

23. september 2008 - Tekjutap af farþegum

Sagt var frá því í útvarpinu í morgun að skemmtiferðaskipið Grand Princess kæmi ekki til Íslands vegna veðurs á morgun. Síðan var reiknað út tapið af því að skipið kæmi ekki og minnir mig að það hafi verið um 30 milljónir króna.

Þetta er góð aðferð við að reikna. Næst þegar ég verð spurð um tekjur mínar, ætla ég að gefa upp tekjutapið af því að vera ekki með sömu laun og læknir eftir sjö ára nám, enda er fólk í minni stöðu með sjö ára sérskólanám að baki, en ég hefi aldrei fengið neitt greitt fyrir stúdentsprófið mitt og grátlega lítið fyrir aðra menntun.

Við ættum kannski að krefjast ljósmæðralauna næst þegar kjarasamningar verða lausir? ;)

22. september 2008 - Myntbreytingarrugl

Ég man þá tíð er gjaldeyrir var skammtaður þar með talinn áhafnargjaldeyrir. Ef ferðamenn eða áhafnarmeðlimir skipa vildu eða þurftu meiri gjaldeyri en þeim var skammtaður var helsta ráðið að taka með sér búnt af hundrað krónu seðlum til útlanda og reyna að skipta í bönkum erlendis. Ekki þýddi að koma með stærri seðla í bankann því einungis var hægt að skipta hundraðköllum og síðan var undir hælinn lagt hvort bankinn samþykkti að skipta. Ekki man ég hvort þetta breyttist með EES samningnum 1993, en það var búið að breyta þessu þegar ég kom til Íslands 1996. Sem betur fer.

Þessa dagana fer fram hávær umræða um að henda krónunni og taka upp aðra mynt, þá helst evru. Allt þetta tal er bull við núverandi aðstæður. Hvort sem okkur líkar betur eða verr, þá neyðumst við til að sitja uppi með ónýtar krónur í nokkur ár til viðbótar og þar til efnahagur þjóðarinnar hefur náð jafnvægi. Síðan verður hægt að skipta yfir í alvörumynt.

Þegar myntbandalag Evrópu tók til starfa fyrir nærri áratug stóð íslenskur efnahagur það vel að við vorum á mörkum þess að geta skipt yfir í evrur ef önnur atriði hefðu verið uppfyllt, þá helst aðild að Evrópusambandinu. Það var ekki gert þá og nú erum við fjarri því að uppfylla skilyrðin. Þá get ég ekki ímyndað mér að aðrir gjaldmiðlar kæri sig um að fá á sig illt orð með því að blandast stórveldasinnuðum míkrógjaldmiðli.

Ef við ætlum að taka upp evrur þurfum við fyrst að sækja um aðild að Evrópusambandinu, síðan að aðlaga efnahagskerfi Íslands að Evrópu og þá fyrst verður hægt að taka upp evrur. Talið aftur við mig eftir áratug og þá skulum við sjá til. Kannski er rétta leiðin að byrja með því að skipta um bankastjórn og bankaráð Seðlabankans og fá þangað inn fólk sem er tilbúið að ganga til samstarfs við Evrópu.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/09/21/ihuga_beri_adra_mynt/

21. september 2008 - Fótboltafár

Eins og allir vita sem fylgjast með blogginu mínu, þá er ég einlægur aðdáandi enskrar knattspyrnu þótt ég hafi lítið fjallað um þau mál að undanförnu. Það er eðlilegt. Það hefur nefnilega allt gengið á afturfótunum hjá liðunum mínum að undanförnu. En suma daga lyftist brúin örlítið.

Um daginn lifnuðu vonir um að liðin mín myndu eigast við í bikarkeppninni (FA cup) þann 27. september. Þetta var skelfilegur tími þar sem ég sá fyrir mér að ég yrði að mæta á völlinn með tvo trefla og tvo fána í höndunum, einn fyrir Halifaxhrepp og annan fyrir United of Manchester. Aldrei fór þó svo að liðin mættust því sterkara liðið, United of Manchester skítlá í leik gegn Nantwich Town og datt þar með úr bikarnum og það verður því Nantwich sem mætir Halifaxhreppi. Ekki nenni ég að borga heilan flugmiða fyrir þann auma leik, enda geng ég út frá því að Halifaxhreppur mali barnfóstrurnar eftir viku.

Eitthvað er farin að lyftast brúnin á mínum mönnum í Halifaxhreppi því þeir unnu Salford með sjö mörkum gegn einu á laugardag og virðast ætla að komast upp i baráttuna um sæti í sjöundu deild. Í sjöundu deildinni situr svo United of Manchester sem fastast í sautjánda sæti eftir steindautt jafntefli gegn Verkstæðisbæ, en allt virðist ganga enn á afturfótunum, einungis komnir með átta stig eftir átta leiki. Ef þeir ætla að halda svona áfram, endar leiktíðin með falli, en við skulum vona að þeim takist að hrista af sér slenið þótt sífellt verði erfiðara að halda áfram reglunni, að vinna sig upp um eina deild á ári.

Á Laugardalsvelli unnu stelpurnar okkar bikarinn. Loksins eitthvað jákvætt í íslenska boltanum

20. september 2008 - Að fagna gömlum minningum

Á borðinu fyrir framan mig er gömul ljósmynd. Þar sjást sextán ellefu ára gamlir nemendur og loks aðalkennarinn Birgir Sveinsson. Við erum ægilega stillt og alvörugefin á myndinni, öll á sokkaleistunum nema kennarinn. Þessi mynd er tekin í apríl 1963 í hinum nýja Varmárskóla í Mosfellssveit sem tók við af gamla Brúarlandsskóla.

Þegar ég var að alast upp voru kirkjuferðir gamalla tíma aflagðar að miklu leyti og nýir hættir komnir í staðinn, fjölskylduboðin. Í dag eru það endurfundir í formi ættarmóta og endurfunda gamalla skólafélaga, svokallaðra reunion.

Þessa dagana sit ég í tveimur undirbúningsnefndum gamalla skólafélaga. Ekki erum við bara að fagna stúdentsafmæli frá MH, heldur eru og komin fimmtíu ár frá því við eignuðumst okkar fyrstu skólatöskur og virkileg ástæða til að fagna þeim tímamótum.

Ég skal viðurkenna að undirbúningsnefndin fyrir stúdentsafmælið er miklu skemmtilegri. Við vorum fullorðið fólk sem lauk stúdentsprófi frá MH og erum nú á besta aldri sem sötrum rauðvín og borðum osta á undirbúningsfundunum, hlæjum og flissum að einstöku atvikum í tímum eins og smástelpur. Í Brúarlandsskóla vorum við börn og af einhverjum ástæðum verðum við aftur börn þegar við hittumst og undirbúum endurfundi um mánaðarmótin.

Það eru 50 ár, hálf öld frá því við fengum fyrstu skólatöskurnar, pennastokkana, stílabækurnar haustið 1958.

Við þessir krakkar sem vorum saman frá sjö ára bekk í Brúarlandsskóla og síðan í Varmárskóla erum enn að mestu málkunnug, mörg búa enn í Mosfellsbæ. Við erum enn gamli hópurinn og þykir vænt um hvert annað.

Einhver kom með þá hugmynd að haldið yrði samkvæmi fyrir alla lifandi nemendur úr Brúarlandsskóla. Auðvitað yrði slíkt samkvæmi haldið í Hlégarði, næsta húsi við Brúarland. Hugmyndin er góð. Við framkvæmum hana fyrir vorið. J

19. september 2008 - Um bíllausan lífsstíl

Það hafa verið stofnuð samtök um bíllausan lífsstíl í Reykjavík. Þótt ég sé ekki með í þessum samtökum og ætli mér ekki að vera með, þá get ég verið sammála sumum þeim áherslum sem samtökin leggja áherslu á í áróðri sínum á meðan þau halda sig við það sem þau kalla öfgalausa umræðu um bíllausan lífsstíl.

Í gær (fimmtudag) var viðtal í útvarpinu við Sigrúnu Helgu Lund formann hins nýstofnaða félags þar sem hún benti á þrjú atriði sem séu á móti hjólreiðafólki, að borgin sé of dreifð, að veðrið sé of vont og að borgin sé of hæðótt. Sjálf hafi hún búið í Stokkhólmi síðasta vetur sem skáki okkur í öllum atriðum. Með þessu féll hún sjálf í áróðursgryfjuna og hóf síðan gömlu tugguna um að refsa ökumönnum enn frekar með auknum álögum. Þar með missti ég álitið á þessum samtökum með slíkan áróður í forystu.

Ég þekki Stokkhólm ágætlega og flest þau ár sem ég bjó þar, notaðist ég við almenningsfarartæki og reiðhjól. Ég kynntist því ágætlega hve Stokkhólmur og nágrenni eru hæðótt og dettur ekki til hugar að líkja slíku við Reykjavík. Þannig var mesti hæðarmunur frá vinnustað til heimilis rétt um 30 metrar. Eftir að ég flutti til Reykjavíkur var hann 100 metrar. Hæsti punktur í Stokkhólmi er 77,2 metrar eða rétt rúmlega Öskjuhlíðin en hæsta byggða ból í Stokkhólmi er mun lægra eða undir 50 metrum. Efstu hús í Breiðholti og Seljahverfi eru í yfir 110 metra hæð og veit ég þá ekki hæðina í hæstu húsum.

Sigrún Helga talar um dreifð byggðar í Stokkhólmi í samanburði við Reykjavík. Samkvæmt þeim tölum sem ég sé, eru íbúar 6,8 sinnum fleiri en í Reykjavík en á svipuðu flatarmáli eða eins og skipulagsfræðingarnir myndu setja það fram, 4117 íbúar/km2 á byggðu svæði í Stokkhólmi á meðan talan er 429,64 íbúar/km2 á sambærilegu svæði í Reykjavík. Semsagt önnur rangindi hjá formanni samtaka um bíllausan lífsstíl. Þá skulum við tala um veðrið.

Formaðurinn bendir á að sjórinn frjósi á veturna í Stokkhólmi enda fari frostið niður í -18°C. Ég get huggað hana með því að ég hefi upplifað mun kaldari vetur en þetta í Stokkhólmi eða niður í -28°C. Það eru góðir vetur. Þá frjósa vötnin og um leið og ísinn hefur myndast á vatninu, minnkar rakinn í loftinu og allt verður miklu þægilegra. Þegar frostið og norðangarrinn eru á fullu í Reykjavík er mjög erfitt að klæða af sér kuldann jafnvel þótt nokkrum trjám sé plantað meðfram hjólreiðastígum, en það hjálpar vissulega.

Ég held að ég haldi áfram að lifa sem hingað til, ganga styttri vegalengdir og í óbyggðum að venju en ferðast á eins þægilegan hátt og mér er unnt þess utan og án þátttöku í Samtökum um bíllausan lífsstíl fyrr en þau leggja af öfgafulla umræðu um bíllausan lífsstíl.

19. september 2008 - Röng tilkynning

Í gær sagði ég frá breyttri hegðun yfirvalda í Kuwait gagnvart transgender fólki. Í dag verð ég víst að éta þessa fullyrðingu ofan í mig aftur. Í leiðréttingu við fyrri tilkynningu sendi Sheik Dr. Saad Alalimi frá sér yfirlýsingu í gær þar sem fram kemur að orð hans hefðu einvörðungu verið hans eigin skoðun sem alls ekki megi túlka sem trúarlega tilskipun.

Það sakar þó ekki að halda áfram að lifa í voninni.

18. september 2008 - Eitt hænufet í baráttu transgenderfólks

Ég fékk fréttatilkynningu á arabísku á miðvikudag og sem barst mér í gegnum Transgender Europe. Hún fjallar um stórkostleg þáttaskil í afstöðu trúarlegra yfirvalda í Kuwait gagnvart transgender fólki, en múslímskur klerkur og fræðimaður í Kuwait hefur haldið því fram að það sé ásættanlegt trúarinnar vegna að leiðrétta kyn fólks.

Í stuttri útgáfu á ensku af tilkynningunni er það undirstrikað að engra breytinga sé að vænta í afstöðu yfirvalda gegn samkynhneigð. Transgender sé læknanlegur sjúkdómur með aðgerð til leiðréttingar á kyni, en samkynhneigð haldi áfram að vera dauðasynd að mati klerkanna.

Sjálf þekki ég ekki nóg til múslímskra kennisetninga til að geta áttað mig á sharia lögunum og valdi þeirra yfir öðrum lögum, en skilst þó að með þessari breytingu sé opnað fyrir möguleika transgender fólks til að gangast undir í aðgerð í ríkjum sunní-múslíma. Um leið verðum við að óska þess sem heitast að möguleikinn verði ekki notaður til að pynta fólk og refsa fyrir samkynhneigð.

Aðgerðir til leiðréttinga á kyni hafa verið þekktar meðal shíta-múslíma, t.d. í Íran, en vitað var að Ayatollah Khomeini var samþykkur slíkum aðgerðum eftir byltinguna 1979. Um leið var þetta samþykki notað af stjórnvöldum til að kúga samkynhneigt fólk í Íran í kynskipti fremur en að taka homma af lífi með hengingu, en fyrir homma, rétt eins og aðra karlmenn er slík aðgerð hið næstversta sem fyrir þá getur komið, einungis dauðinn er verri.

Þessi frétt austan úr Persaflóa er því nokkurt fagnaðarefni fyrir okkur sem flokkumst sem transgender, en um leið er fréttin tregablandin vegna samkynhneigðra vina okkar.

Um ástand þessara mála í Íran bendi ég fólki á bókina „Women with Mustaches and Men without Beards“ eftir írönsku fræðikonuna í sagnfræði og kvennasögu, Afsaneh Najmabadi. Bókin var gefin út af Kaliforníuháskóla árið 2005.

Um leið minni ég á fyrri færslu um sama efni: http://velstyran.blog.is/blog/velstyran/entry/320638/

17. september 2008 - Umferðarhraði

Góður vinur minn í Svíþjóð eignaðist eitt sinn nýjan bíl, einn með allskyns skemmtilegum útbúnaði þar á meðal hraðastilli. Þegar hann var á leið heim úr vinnu stillti hann hraðann á 107 km/h þegar hann þaut heim eftir 90 km kaflanum á leiðinni, vitandi að lögreglan í umdæminu var ekki að gera sér rellur út af ökuhraða sem var undir 110 km á 90 km kaflanum. Vandamálið var bara að á leiðinni var smákafli þar sem hraðinn var minnkaður niður í 70 km.

Eitt sinn er vinur minn var á leið heim úr vinnu gleymdi hann sér eitt augnablik þegar hann kom inn á 70 km kaflann . Auðvitað var lögreglan að mæla á þeim slóðum á sama tíma og vinurinn þurfti að ferðast með strætisvagni mánuðina á eftir.

Í fyrradag hófst vinna við endurnýjun á umferðarskiltum við helstu hraðbrautir Svíþjóðar, en að aflokinni gagngerðri endurskoðun á ökuhraða í Svíþjóð hafa nýjar reglur um ökuhraða tekið gildi. Þótt ökuhraðinn hafi verið minnkaður víða með þessum nýju reglum, þá hefur hann verið aukinn á öðrum stöðum og er nú 120 km/h á bestu hraðbrautum landsins en var mestur 110 km/h.

Ekki veit ég þó hvort vinur minn fagni þessu neitt því mér sýnist á kortum sem að hraðinn verði hinn sami og áður á mestallri leiðinni sem hann ekur venjulega heim úr vinnu.

http://www.vv.se/templates/page2_2____23932.aspx

-----oOo-----

Svo fær eldri sonurinn hamingjuóskir með þann merka áfanga að vera loksins kominn á fertugsaldurinn.

16. september 2008 - Lambaljósmóðir!

Eins og flestir vita eru ráðherrar með þokkaleg laun þar á meðal Árni Mathiesen fjármálaráðherra. Hann eða starfsmenn hans hafa samt séð ástæðu til að fetta fingur út í laun ljósmæðra með málsókn á hendur þeim þótt sjálfir séu þeir með mun hærri tekjur.

Þetta kann að vekja furðu þegar haft er í huga að sjálfur er Árni menntaður sem lambaljósmóðir og ætti því að vera dyggasti stuðningsmaður ljósmæðra innan ríkisstjórnarinnar.

-----oOo-----

Svo fær Guðrún Helga vinkona mín og göngufélagi hamingjuóskir með hálfan fylltan áratug til viðbótar við örfáa aðra 

15. september 2008 - Ég fór út að aka ...

... í hádeginu á mánudag. Þegar ég fór niður Ártúnsbrekkuna á beygjuakreinni inn á Sæbrautina lenti ég aftast í bílaröð aftan við smábílinn ZU-5xx sem lullaði fremstur í röðinni. Allt í góðu með það. Þegar bílaröðin kom að Sæbrautinni skaust smábíllinn, á einhvern undraverðan hátt, þvert fyrir umferðina og beint inn á vinstri akrein og hélt sig þar. Sjálf fór ég inn á hægri akreinina eins og flestir bílarnir sem höfðu verið á undan mér. Nokkru síðar braut ég umferðarreglurnar með því að fara hægra megin framúr áður umræddum smábíl sem enn lullaði á vinstri akrein og það síðasta sem ég sá af honum og gömlu konunni sem ók honum langt fyrir aftan mig, var að bíllinn var enn á vinstri akrein og ekkert á leið að beygja til vinstri.

Er ekki nauðsynlegt að senda skilaboð Umferðarstofu um að halda sig á hægri akrein einnig á Rás 1? Mér sýnist mestallt það fólk sem dúllar sér á vinstri akreininni vera af þeirri kynslóðinni að það hefur ekið stóran hluta ökuferils síns í vinstri umferð og veit ekki að komin er önnur útsendingarrás hjá Útvarpi Reykjavík.

14. september 2008 - Loksins, loksins, loksins

Þessa helgina eru komin rétt tvö ár síðan hinn sjöfaldi heimsmeistari í Formúlu 1 tilkynnti okkur aðdáendum sínum að hann hefði ákveðið að hætta keppni og fara á eftirlaun saddur keppnisdaga. Við aðdáendur hans vissum ekki okkar rjúkandi ráð, rifum í hár okkar og vorum á eftir sem sköllóttar hænur sem vissum ekkert hvað við ættum að gera af okkur á sunnudögum eftir brotthvarf meistarans, áhorfið minnkaði, ein og ein keppni gleymdist og smám saman fundum við okkur ný áhugamál, frímerkjasöfnun og fjallgöngur.

En öll él styttir upp um síðir. Það var á miðju síðasta ári sem tæplega tvítugur piltur leysti af eina keppni hjá BMW eftir að ökumaður hjá þeim hafði slasast lítillega í keppni. Þessi unglingur kom, sá og hafnaði í stigasæti í sinni fyrstu keppni. Nokkru síðar fékk Scott Speed hjá Toro Rosso (sem áður hét Minardi) reisupassann fyrir slælegan árangur og voru nú góð ráð dýr því einhver varð að hlaupa í skarðið fyrir hraðann og var unglingurinn kallaður til starfa. Pilturinn reyndist kappsfullur og áræðinn og tókst að ná fimm stigum að auki í kínverska kappakstrinum þá um haustið.

Nú hefur Sebastian Vettel sannað sig svo um munar með ótrúlegri keppnishörku í Monza og glæsilegum sigri. Ég held að engum dyljist lengur þvílíkur kappi er mættur til leiks og er nú bara að vona að hann komist í eitthvert stóru liðanna sem fyrst svo hann geti sýnt heiminum hvers hann er megnugur. Um leið má byrja að telja niður tímann þar til pilturinn verður heimsmeistari.

Allavega er ástæða til að byrja að fylgjast aftur með Formúlunni og kæmi mér ekki á óvart þótt Sebastian Vettel eigi eftir að verma fyrsta sæti hjá Ferrari þegar samningurinn rennur út við annað hvort Felipe Massa eða Kimi Räikkönen.

http://www.mbl.is/mm/sport/formula/2008/09/14/snilldarsigur_hja_vettel_i_erfidri_monzabrautinni/

13. september 2008 - Rússagrýla Geirs Haarde

Á fundi sem haldinn var höfuðvígi íhaldsins í dag reyndi Geir Haarde að vekja upp gamla Rússagrýlu. Þótt vissulega séu ástæður til að hafa áhyggjur af hernaði Rússa gegn fyrrum Sovétlýðveldinu Georgíu, þá stafar meiri ógn af öðru herveldi sem vaðið hefur yfir heiminn á skítugum skónum undanfarin ár.

Við höfum horft með skelfingu á Bandaríki Norður-Ameríku vaða yfir heiminn undir yfirskyni hryðjuverkaógnar undir stjórn stríðsglæpamannsins George Dobbljú Bush. Nú þegar við getum farið að hlakka til endaloka hans í embætti, kemur skyndilega upp sú staða að hætta er á að enn verra afturhald verði varamanneskja þar í landi til stuðnings öldruðu forsetaefni. Ef það hættulega par kemst til valda í Bandaríkjunum, verður virkileg ástæða til að óttast um öryggi heimsins.

Það væri nær fyrir Geir Haarde að hætta að vekja upp gamla drauga og muna að raunveruleg ógn kemur ekki frá vinaþjóð okkar í Austur-Evrópu og hefur ekki gert í nokkra áratugi, heldur kemur ógnin úr allt annarri átt.

http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/09/13/enn_stafar_ogn_af_hernadi_russa/

8. september 2008 - Kötturinn Tómas

Það hefur marga kosti að búa nálægt vinnunni sinni, en þó ekki alltaf.

Hér á jarðhæð hússins býr stór fressköttur sem kallaður er Tómas. Fannhvítur á lit, en eins og sæmir mörgum hvítum karlinum, þykir hann nokkuð árásargjarn. Það er allavega sú tilfinning sem hún Hrafnhildur mín ofurkisa hefur honum því ef Tómas er að þvælast nærri útidyrunum út í garð, velur Hrafnhildur að fara fremur út framdyramegin þegar hún er að fara út á lífið því annars er hætta á slagsmálum.

Ég hefi aðeins reynt að siða Tómas til, beita hann jákvæðum aga, gefa honum harðfiskbita þegar hann lætur kisurnar mínar í friði, en ekkert ef hann byrjar með dólgslætin. Þetta hefur gefist svo vel að nú á hann það til að flýja undan Tárhildi vælukisu þegar hún hvessir sig við hann og er að mestu hættur tilraunum sínum til að komast að Hrafnhildi ofurkisu. Um leið hefur harðfiskurinn þann óhjákvæmilega ókost með sér að Tómas eltir mig ef hann sér mig úti í garði á kvöldin að sækja mínar kisur, enda eru þær mjög siðprúðar og sofa í sinni sæng á nóttunni.

Ég var á næturvakt aðfararnótt mánudags. Þar sem ég hafði nýlega lokið einhverju símtali snemma um morguninn og var að skrá eitthvað í dagbókina, heyrði ég eitthvert ámáttlegt væl neðan við opinn gluggann á vinnustaðnum. Ég fór út að glugganum til að athuga hvers hljóðið væri og viti menn. Beið þá Tómas í grasinu fyrir neðan og hóf hinn háværasta söng, dinglaði skottinu í ákafa og beið þess að sjá harðfiskbita koma út um gluggann.

7. september 2008 - Um kakkalakkafár!

Ég minnist þess fyrir nokkrum áratugum, að á skipi sem ég sigldi á, skiptu áhafnarlimir tugum þúsunda. Ekki var þar einungis um að ræða þessar fáu mannlegu hræður sem sigldu skipinu, heldur fylgdu skipinu aragrúi kakkalakka, slíkur fjöldi að óhugnanlegt þótti.

Einhverju sinni veitti ég athygli stórum og feitum kakkalakka á gólfinu í herberginu hjá mér. Í stað þess að stíga á hann eins og þótti góður siður á skipi þar sem helsta tómstundagaman áhafnarinnar var að gasa kakkalakka á frívaktinni, greip ég glerklukku undan ávaxtasafa sem ég hafði nýlega tæmt, gómaði kakkalakkann í krukkuna og lokaði. Einhverjum dögum síðar var stóri feiti kakkalakkinn dauður, en í hans stað var krukkan morandi að innan með pínulitlum kakkalakkabörnum. Kakkalakkarnir í krukkunni fjölguðu sér hratt og brátt fór ég að óttast að krukkan gæti brotnað í veltingi. Því endaði ævintýrið með kakkalakkana með því að ég drekkti öllum fósturbörnunum í Atlantshafinu og fór ekki fleiri sögum af kakkalakkarækt minni.

Þetta gamla ævintýri rifjaðist upp fyrir mér í gær er ég var að lesa DN og var þar sagt frá skipi sem var að koma frá Suður-Evrópu og þurfti að leita hafnar í Þórshöfn í Færeyjum vegna kakkalakkafárs um borð. Fréttin fjallaði þó ekki fyrst og fremst um það hvernig gekk að útrýma kakkalökkunum um borð, heldur um hættuna á því að einhverjir sjóveikir kakkalakkar færu í land og settust að í Færeyjum.

http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=148&a=824893

Í sjálfu sér hefi ég engar áhyggjur af hugsanlegum kakkalakkafaraldri í Færeyjum, enda trúi ég því ekki að aldrei áður hafi skip fullt af kakkalökkum komið þar til hafnar. Það væri hinsvegar fróðlegt að vita hvað skipið heitir og hvert það var að fara er ákveðið var að leita hafnar í Þórshöfn til að losna við óþverrann.

5. september 2008 - Óþarfi að missa sig Geir Haarde

Ég hefi sjaldan séð Geir Haarde skipta skapi, en það var ljóst í fréttum á fimmtudagskvöldið að hann var ekki sáttur. Það er þó spurning hvort Breiðavíkurdrengirnir séu rétta fólkið til að agnúast út í eða hans eigið starfsfólk í forsætisráðuneytinu.

Það er ljóst að mönnum ber ekki saman um opinberun á frumvarpsdrögum að bótum fyrir Breiðavíkurdrengi. Sjálf er ég ekki viss um hvort jafn opið frumvarp og hér virðist um að ræða sé hið rétta, hefði viljað leggja fram sérstakt lagafrumvarp um bætur til Breiðavíkurdrengja og það ríflegar bætur. Geyma síðan allt hitt, vinna það betur eða gleyma því.

Ég veit ekki hvað lá á bak við þessi frumvarpsdrög sem rædd hafa verið síðustu dagana. Með þeim var kannski verið að slá á puttana á veikustu einstaklingunum í hópnum og skapa þannig klofning innan hópsins, en sem betur hafa margir risið upp á afturlappirnar og eru nú tilbúnir að berjast fyrir rétti sínum.

Það er ljóst að Breiðavíkurdrengir voru í refsivist og einangrun að Breiðavík án dóms og laga. Sem börn hlutu þeir engan dóm fyrir óknytti en fengu hörðustu refsingu þrátt fyrir aldurstakmörk refsilöggjafarinnar. Það er fyrir þetta sem á að greiða þeim bætur, refsivist og einangrun án dóms og laga. Slíkt er svo alvarlegt brot á lögum, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands og mannréttindaskrá Sameinuðu þjóðanna, að til að koma í veg fyrir að slíkt endurtaki sig, verður að beita ríkið sömu refsingum og það beitir afbrotamenn.

Það þýðir ekkert fyrir Geir Haarde að æsa sig gegn Breiðavíkurdrengjum. Sem æðsti fulltrúi ríkisvaldsins er hann ábyrgur í óeiginlegri merkingu fyrir þeim glæpum sem ríkið framdi gagnvart þessum drengjum.

Það þýðir ekkert að rétta þessum drengjum smádúsu. Það þarf að senda þau skilaboð til framtíðarsamfélagsins að svona lagað verði ekki látið líðast aftur og þá nægja nokkur hundruð þúsund krónur engan veginn, ekki heldur tvær milljónir.

http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/09/04/harma_framgongu_forsaetisraduneytisins/

4. september 2008 - Ég játa syndir mínar.

Ólafur F. Magnússon fyrrum borgarstjóri hafði uppi stór orð um andstæðinga sína í hádegisútvarpinu á miðvikudag. Ekki aðeins gaf hann fyrrum samstarfsmönnum sínum í Sjálfstæðisflokknum langt nef, heldur bar hann þá sök upp á „minnihlutaflokkana“ í borgarstjórn að hafa lagt sig í einelti.

Ég skil þetta mjög vel. Miðað við framkomu Ólafs F. Magnússonar í garð „minnihlutaflokkanna“ í borgarstjórn Reykjavíkur, finnst mér mjög eðlilegt að þeir hafi lagt hann í einelti, enda brást hann trausti þeirra á illilegan hátt og skapaði sér það álit að ekki væri hægt að treysta Ólafi F. Magnússyni í samstarfi fleiri flokka.

Auk „minnihlutaflokkanna“ viðurkenni ég fúslega að hafa lagt Ólaf F. Magnússon í einelti á bloggi mínu. Ekki var það vegna þess að mér væri svo illa við manninn, heldur af því að mér þykir vænt um íbúa Reykjavíkur sem og budduna mína sem útsvarsgreiðanda í Reykjavík. Nú reigi ég mig í allar áttir og monta mig af því að hafa fengið að heyra frá sjálfum Ólafi F. Magnússyni að ég hafi átt þátt í að leggja hann í einelti.

Um leið ítreka ég þá frómu ósk mína að Ólafur F. Magnússon finni sér einhvern annan starfsvettvang í framtíðinni en pólitík. Þar er hann vonandi búinn að ljúka störfum sínum.

3. september 2008 - Röng mynd af vinstrigrænum í 24 stundum!

Á þriðjudag birtist mynd teiknuð af Halldóri Baldurssyni þar sem því er haldið fram að á flokksráðsfundi Vinstri grænna hafi verið samþykkt einróma að taka aftur árið 1979. Á myndinni var Steingrímur sýndur þar sem hann hélt fram ýmsum kröfum flokksins eins og hærri skatta, bankana aftur í ríkiseign, herinn heim og svo aftur burt, lífgum mjólkurbúðirnar og fleira og fleira.

Þegar haft er í huga að ég hefi sagt skilið við hugsjónir Alþýðubandalagsins með því að ég gekk til liðs við Samfylkinguna fyrir fáeinum árum eftir að hafa stutt Vinstri græna frá endalokum Alþýðubandalagsins, þá get ég ekki verið myndinni sammála þótt brosleg sé. Í stað þess að horfa á árið 1979, kemur allt annað ár upp í hugann sem hið ákjósanlegasta ár fyrir Vinstri græna. Það er 1968. Ekki vegna stúdentauppreisna í París, heldur vegna stöðu mála á Íslandi á þeim tíma sem að mörgu leyti líkist mjög stefnumálum Vinstri hreyfingarinnar, græns framboðs.

Árið 1968 voru mjólkurbúðir enn við lýði á Íslandi, kannski einnig 1979, ég man það ekki. Árið 1968 voru aflabrögð að miklu leyti svipuð og nú, síldin hafði brugðist, verðfall af mannavöldum (markaðarins) á þorski. Nú er veiði á þorski í lágmarki af mannavöldum og loðnan hefur brugðist en síldin á enn erfitt uppdráttar eftir ofveiði á sjöunda áratugnum. Árið 1968 höfðu Búrfellsvirkjun og álverið í Straumsvík hvorugt komið í gang. Hvorutveggja eru eitur í augum margra vinstrigrænna. Árið 1968 var til sérstök Viðtækjaverslun ríkisins sem sá um að skrá öll útvarpstæki í landinu. Þá var Ísland ekki komið með í efnahagsbandalag, ekki einu sinni í EFTA og tollamúrar umluku landið, bannað að drekka áfengi á veitingastöðum á miðvikudögum, ekkert sjónvarp á fimmtudögum og í júlí, ölið var bannað og gjaldeyrir naumt skammtaður til ferðamanna. Flest af þessu átti reyndar einnig við 1979, en þá var farið að létta á hinum ýmsu boðum og bönnum enda vorum við komin í EFTA.

Árið 1968 var kreppa, ekki nú þótt sumir óski kreppu ef marka má málflutninginn enda voru öll eggin í sömu körfunni. Kannski voru það stóriðnaður á borð við álver sem vantaði 1968. Allavega er ég löngu hætt að bölsótast út í álver og atvinnuuppbyggingu á sama tíma og bannað er að draga fisk úr sjó nema með sérstökum fiskveiðikvóta.

Ég held að samþykkt flokksráðsfundar Vinstri grænna hafi verið að taka upp árið 1968.

2. september 2008 -- Af raunum Hrafnhildar ofurkisu

Í janúar síðastliðnum var Hrafnhildur ofurkisa komin með gröft í lyktarkirtil í endaþarminum svo ég þurfti að láta laga þetta á dýraspítalanum. Nú veitti ég því athygli að hún var aftur farin að kvarta yfir hinu sama og því tími til kominn að fara með tvær kisur til dýralæknis.

Eftir hádegið á mánudag dró ég fram kattabúrið og auðvitað var Hrafnhildur fljót að koma sér fyrir í búrinu, enda vissi hún að búrið er fyrir hennar eigið öryggi þegar farið er í ökuferð. Öllu verr gekk að kljást við Tárhildi ofurvælu því hún harðneitaði að fara inn. Eftir nokkrar tilraunir tók ég hana í fangið, greip búrið og út í bíl.

Á leiðinni upp á dýraspítala vældi Tárhildur þessi lifandis ósköp þar sem hún reyndi að halda sér ofan á búri systur sinnar. Það var samt enginn griður gefinn og ég hélt þessa stuttu leið upp á dýraspítala. Þegar þangað var komið kom stór og vinalegur hundur hlaupandi að bílnum og vildi heilsa að mannasið. Tárhildur varð þá svo hrædd að um leið og ég opnaði búrið, skaust hún inn og ég lokaði á eftir henni.

Eftir það gekk allt vel, báðar kisurnar fengu sprautuna sína og ormalyf og dýralæknirinn náði að kreista út bólguna á Hrafnhildi og báðar fóru þær glaðar heim, þ.e. Hrafnhildur og dýralæknirinn. Það fer færri sögum af Tárhildi, en hún er núna skriðin upp í rúm og ánægð með afrek dagsins.

http://velstyran.blogspot.com/2008/01/22-janar-2008-af-ofurkisum.html

-----oOo-----

Ég horfði á fótboltaleik í sjónvarpinu í kvöld, algjöran hörmungarleik, en þótti það samt skylda að horfa á hann með öðru auganum enda KR að spila. Þvílík hörmung að þetta ömurlega uppáhaldslið mitt á Íslandi skuli vera komið í úrslit bikarkeppninnar. Það er greinilega af sem áður var, þegar Þórólfur Beck var í framlínunni, Bjarni Fel spilaði fúllbakk og Heimir Guðjónsson var í markinu. Má ég þá heldur biðja um hetjurnar í Halifaxhrepp eða þá kappana í United of Manchester.

1. september 2008 - Landhelgismálið

Í dag er liðin hálf öld frá því fyrsta stóra útfærsla landhelginnar átti sér stað, þá úr fjórum sjómílum í tólf og fyrsta þorskastríðið hófst með öllu því brambolti sem fylgdi. Í dag sé ég hvergi minnst þessa afmælis landhelgismálsins í vefmiðlunum þótt þess sé vafalaust víða minnst á þeim slóðum þar sem hagsmunirnir liggja, þ.e. hjá þeim sem vilja friða þorskinn fyrir öllum veiðum, þeim sem fengu kvótann að gjöf á sínum tíma og svo hjá Landhelgisgæslunni.

Þegar hafður er í huga sá samhugur sem ríkti meðal íslensku þjóðarinnar á sínum tíma, ætli megi þá segja að hér gildi hið fornkveðna með öfugum formerkjum, þ.e. orustan vannst en stríðið tapaðist?

31. ágúst 2008 – Enn um póstsendingar.

Eitthvað er ég farin að ryðga í Íslandssögunni en samt sitja í mér gamlar sögur frá Tyrkjaráni. Rifja ég þar upp sögur af því er einhverjir Íslendingar voru sendir í Barbaríið og þótti slíkt ekki góður endir á sögu. Aldrei spáði ég í Barbaríið fyrr á árum, en nýlega kom Barbaríið upp í hugann.

Eins og ég hefi áður greint frá, er ég mikil áhugamanneskja um póstsendingar, þó aðallega fyrr á árum. Auk ágætis frímerkjasafns á ég einnig ágætt safn póstkorta frá fyrri tíð. Áhugi minn fyrir póstkortum kemur þó ekki til af góðu. Frænka mín ein gaf mér safn póstkorta sem hún hafði eignast eftir einhvern vonbiðil sinn, en faðir vonbiðilsins var virkur í breska hernum eftir aldamótin 1900. Þá skilst mér að vonbiðillinn hafi sjálfur farist í hernaði breskra við heri Rommels í Norður-Afríku á styrjaldarárunum.

Þegar frímerkjasafnið mitt er komið í þær hæðir að vöntunin nær einungis til frímerkja sem ég mun aldrei eignast, fer ég að skoða önnur áhugasvið innan sömu greinar. Þá koma gömul póstkort helst til greina. Fyrir nokkru rakst ég á gamalt póstkort á ebay sem ég kolféll fyrir. Ástæðan var einfaldlega að það var sent frá Villa Real í Portúgal árið 1898 til náttúrufræðings sem hafði aðsetur í Barbaríinu. Auðvitað bauð ég örfáar krónur í kortið og fékk.

Eins og gefur að skilja, er auðvelt fyrir áhugafólk um sögu og landafræði að finna út hvar Barbaríið var út frá heimilisfanginu, en samt ætla ég ekki að segja frá en gefa fólki kost á að þefa út hvar Barbaríið var í raun og veru.

Þið sem vitið, vinsamlegast segið ekki frá í athugasemdum. Þeim athugasemdum verður eytt! Þið megið samt alveg láta mig vita hvort þið vitið eður ei.

-----oOo-----

Þessi bloggfærsla er ekki birt á Moggabloggi. :)

30. ágúst 2008 - Um íslensk frímerki

Íslensk frímerki þóttu lengi vel hin mesta gersemi. Þau voru fá, gefin út í litlum upplögum og útgáfurnar þóttu oft vandaðar, reyndar að undanskildri yfirprentuninni „þrír“ sem kom út 1897 og ruglinu í kringum „Í gildi“ yfirprentanir árið 1902. Eftir það jókst hróður íslenskra frímerkja um allan heim í nokkra áratugi, allt þar til nokkrar misheppnaðar útgáfur sáu dagsins ljós, þá helst Skálholtsfrímerkin frá 1956, hægri umferðarfrímerkin frá 1968 og 50 ára afmæli Hæstaréttar 16. febrúar 1970.

Eftir það var sæmilegur friður um íslenska frímerkjaútgáfu, en 1982 er byrjað að gefa út árlegar hátíðarblokkir í tilefni af sýningum og síðar í tilefni af árlegum Degi frímerkisins. Um leið stóreykst íslensk frímerkjaútgáfa og þar sem áður komu út sjö til átta útgáfur á ári, urðu þær skyndilega á annan tuginn og tilefnin urðu jafnmargvísleg og útgáfurnar á sama tíma og og notkun íslenskra frímerkja til póstsendinga snarminnkaði.

Árið 1994 var rækilega brotin sú góða hefð að gefa einungis út frímerki með mynd af látnu fólki er þáverandi forseti Íslands birtist á frímerki, í sjálfu sér myndarlegasta merki af glæsilegustu konu Íslandssögunnar, en um leið alvarlegt brot á gömlum og góðum hefðum. Fljótlega eftir þetta fór allt úr böndunum. Gefin voru út frímerki með myndum af gömlum bílum, flugvélum, skipum, jólasveinum, hitaveiturörum, hvölum og guð má vita hverju meiru, jafnvel af 50 ára afmæli silfurpenings á ólympíuleikum. Reglan virtist gjörsamlega farin veg allrar veraldrar og Ísland hóf hina hörðustu samkeppni við örríkin í Karabíska hafinu um frímerkjaútgáfu í nafni ferðamannaiðnaðar.

Ég á gott frímerkjasafn eftir að hafa safnað frímerkjum í 45 ár, á flest þau frímerki sem komið hafa út á Íslandi, vantar kannski örfá dýrustu merkin. Ný frímerki sem koma út heilla mig ekki og ég er í alvöru að velta fyrir mér að setja punkt aftan við söfnunina og þegar ég horfi á útgáfu í tilefni þess að lögð hafi verið hitaveita í eitt hús árið 1908 eða að komin séu út persónuleg frímerki, þá finn ég fyrir vanmætti fyrir gróðahyggjunni.

Þótt Ólafur Stefánsson og Sigfús Sigurðsson séu frábærir handboltakallar, langar mig ekki til að sjá þá á frímerki í tilefni af því að þeir töpuðu fyrir Frakklandi í boltaleik. Frekar legg ég söfnun á íslenskum frímerkjum á hilluna og held mig við gömlu merkin í framtíðinni.

-----oOo-----

P.s. Þrátt fyrir marga og góða vini á Moggabloggi, er ég búin að fá svo mikið upp í kok af besserwisserum að þessi færsla birtist einvörðungu á blogspot!

29. ágúst 2008 - Ólafur Ragnarsson

Frændi minn, eðalbloggarinn, togarajaxlinn og farskipajálkurinn Ólafur Ragnarsson er sjötugur í dag. Það eru komin rúm 40 ár síðan við sigldum saman á togaranum Surprise frá Hafnarfirði og það er ekki fyrr en á allra síðustu árum sem hann fær að blómstra á bloggi eftir að hafa eytt ævinni á hinum ýmsu fleytum, stórum sem smáum, um öll heimsins höf.

Það eru fá ár síðan hann hætti til sjós og kastaði akkerum í Vestmannaeyjum þar sem hann ætlar að eyða ellinni.

Mig langar til að óska Óla til hamingju með afmælið.

http://solir.blog.is/blog/solir/

28. ágúst 2008 - Letiblogg

Það er gúrkutíð í bloggheimum. Fremur en að blogga um að maður hafi ekið á hest á mótorhjóli eða um misþyrmingar á hundi í poka, er betra að þegja, ekki síst þegar ég er í fullri vinnu alla daga.

Mér finnst því heppilegt að hvíla mig í nokkra daga á blogginu. Vonandi að það gangi betur en síðast þegar ég ætlaði að fá mér smápásu frá bloggi.

Svo nenni ég ekki að blogga um hækkun á hámarkshraða á bestu vegum Svíþjóðar úr 110 km í 120 km. Besservisserarnir myndu sennilega reyna að skjóta mig í kaf um leið, en hvað um það. Þetta er staðreynd engu að síður.

26. ágúst 2008 - Fáránlegt nafn!

Eftir atburðina í New York í september 2001 minnir nafn viðskiptamiðstöðvarinnar World Trade Center á hryðjuverk og morð. Því vekur það furðu og hlýtur að draga úr alvöru málsins að kalla viðskiptamiðstöð í Reykjavík fyrir World Trade Center samanber Morgunblaðið í dag. Aldrei myndi ég þora að stunda viðskipti í húsi sem heitir slíku nafni eftir atburðina fyrir sjö árum, myndi sennilega líða illa af því einu að koma inn í slíkt hús.

Þar fyrir utan væri skynsamlegt að finna eitthvað gott og gilt íslenskt nafn á húsið, t.d. Sparibaukinn eða Auramusterið.

Einn lagði til að húsið yrði kallað Babelsturninn :)

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/08/26/vidskiptamidstod_slegid_a_frest/

25. ágúst 2008 – Var þá sjómennskan í tísku?

Vilbergur Magni Óskarsson sviðsstjóri skipstjórnarsviðs Fjöltækniskólans heldur því fram að sjómennskan sé ekki lengur í tísku í viðtali á forsíðu Fréttablaðsins.

Þetta er miklar fréttir þykir mér. Eftir að fólk fór að flytjast á mölina úr sveitum landsins höfðu lítt menntaðir eða ómenntaðir Íslendingar fárra kosta völ. Víðast hvar var það slorið, frystihúsið eða sjórinn og fyrir marga sem vildu komast af dekkinu var það Stýrimannaskólinn eða þá Vélskólinn. Hinir héldu áfram á dekkinu.

Á seinni árum hefur verulega dregist saman á sjónum, útrýming blasir við farmönnum og verulega hefur dregið saman í sjávarútvegi. Atvinnutækifærunum á sjónum hefur fækkað verulega á Íslandi á sama tíma og kröfurnar hafa aukist og launin lækkað. Um leið og önnur atvinnutækifæri gáfust, var fólkið farið í land, í álverið, bankann eða eitthvað annað það sem gafst. Fyrir stýrimennina var fátt um fína drætti. Þeir voru lítt metnir til starfa í landi og margir kusu að fara á sjóinn erlendis.

Vélstjórar og vélfræðingar eru mun lánssamari með störf í orkugeiranum, stjórnun í álverum og öðrum verksmiðjum. Samt fækkar þeim óðum rétt eins og stýrimönnum því margir þeir sem útskrifast, halda áfram í verkfræðinámi, heima eða erlendis. Því fækkar vélstjórunum einnig verulega sem sést ágætlega á atvinnuauglýsingum í dagblöðum þar sem óskað er eftir vélstjórum á sjóinn.

En að tala um tísku í þessu sambandi eins og sagt er í Fréttablaðinu er rangt. Það var annað hvort að fara á sjóinn eða drepast drottni sínum. Síðar valdi fólk eitthvað annað starf, allt fremur en sjóinn og slorið.

24. ágúst 2008 - Öskrað til sigurs

Ég bjó í Svíþjóð þegar heimsmeistarakeppnin í fótbolta fór fram í Bandaríkjunum og einhverju sinni þegar Svíar voru að keppa um miðja nótt á sænskum tíma, vaknaði ég með andfælum þegar Svíar skoruðu mark, enda hávaðinn slíkur að lá við að þakið færi af húsinu. Var húsið þó ágætlega einangrað. Þess má geta að þeir komu heim með koparpening úr keppninni.

Í morgun nennti ég ekki framúr til að horfa á handboltaleik, lá á milli svefns og vöku, hlustaði á malið í kisunum mínum og beið þess að glaðvakna við mikil fagnaðarlæti svo þakið fyki af blokkinni þar sem ég bý. Og ég beið eftir öskrinu og ég beið og beið. Loksins skreiddist ég fram og kveikti á tölvunni og fékk grunsemdir mínar staðfestar. Það er þó engin ástæða til annars en að segja:

TIL HAMINGJU ÍSLAND :-)

Og þá er það Felipe Massa sem er á ráspól í alvörukeppninni.

24. ágúst 2008 - Sigfús Sigurðsson

Ég lenti einu sinni í flugvél með íslenska landsliðinu í handbolta. Stór hluti liðsins var nokkuð niðurdreginn, enda hafði landsliðið spilað þrjá leiki í einhverri heimsmeistarakeppni suður í Slóveníu og tapað öllum ef ég man rétt. Þar sem liðið var á leið út í vélina gerði ég mér grein fyrir því hverskonar tröll Sigfús Sigurðsson var og er. Þegar út í vél var komið fékk ég á tilfinninguna að vélin væri fulllítil fyrir Sigfús Sigurðsson, ekki einungis vegna stærðar mannsins, heldur kannski frekar fyrir þá útgeislun sem stafaði af honum.

Þrátt fyrir að margir væru niðurdregnir, hló Sigfús og skemmti sér og hughreysti félaga sína með hlátri og ekki sást hann drekka áfengi meðan á flugferðinni stóð. Það var ekki hægt annað en að hrífast með og jafnvel kreista fram broskipru er einhver brandarinn flaug frá Sigfúsi og þvert yfir ganginn þar sem ég sat, falin á bak við Mogga sem sagði frá síðustu tapleikjum íslenska landsliðsins í handbolta.

Fjölmiðlar víða á Norðurlöndum eiga ekki orð yfir afrek Ólafs Stefánssonar í landsliðinu og vafalaust á hann það allt skilið. Sjálf fylgist ég lítið með handboltanum, man þó að Þorbergur Aðalsteinsson var oft umræddur í sænskum fjölmiðlum fyrstu árin mín í Svíþjóð, en þá var minn gamli skólafélagi úr Gaggó, Axel Axelsson löngu gleymdur á alþjóðavettvangi.

Ólafur Stefánsson er frábær leikmaður, en ég held að Sigfús Sigurðsson og allir hinir eigi ekki síður sinn þátt í frábæru gengi íslenska landsliðsins í handbolta. Allavega varð ég stórhrifin af skemmtilegri framkomu Sigfúsar Sigurðssonar í þessari flugferð forðum daga og hefur hann verið í hálfgerðu uppáhaldi hjá mér síðan þá.

Auðvitað vona ég að Ísland nái gullinu, en ég er alveg sátt við árangurinn hvernig sem fer úr þessu og minni jafnframt á að í upphafi leiks eru jafnmargir í hvoru liði, bara miklu betri strákar í íslenska liðinu.

23. ágúst 2008 - Af pólitískri baráttu

Á yngri árum átti ég það til að taka þátt í pólitískri baráttu fyrir kosningar með misjöfnun árangri, allavega var árangurinn fremur rýr miðað við áhugann sem lagt var upp með. Síðan hefur margt skeð, ég orðin öllu hógværari en á árum áður og hætt tilraunum mínum til að frelsa heiminn frá sjálfum sér og hefi verið meðlimur í Samfylkingunni síðan um kosningar 2006.

Fyrir alþingiskosningarnar 2007 stóð ég vaktina í Kringlunni í nokkra daga með mun betri árangri en á árum áður, bæði hvað snertir viðmót fólks sem og árangur kosninga. Allavega lagði ég fram minn skerf til að flokkurinn kæmist vel frá kosningunum, en það hefur að sjálfsögðu ekkert að gera með það að ég flokka mig með verkalýðshlutanum og því hlynnt hógværri uppbyggingu í stóriðju.

Síðustu tvo dagana hefi ég aftur staðið vaktina í Kringlunni, nú ásamt þingmönnum, ráðherra og borgarfulltrúum Samfylkingar þar sem við höfum verið að vekja athygli á alvarleika borgarmálanna með jákvæðum hætti, þ.e. rauðum rósum og rauðum (sælgætis)pillum gegn rugli í borgarmálunum. Viðbrögðin voru ótrúleg. Það kom vart fyrir að við fengjum á okkur hreyting eða neikvæðni. Þótt vissulega tækju ekki allir við rósunum sem var boðin rós, en við náðum einungis hluta allra þeirra sem fóru framhjá, þá gefur það vonir um gott gengi í næstu kosningum.

22. ágúst 2008 - Ramses og Björk!

Þegar sú vafasama ákvörðun um að vísa Paul Ramses úr landi var kærð, lýsti Björk Vilhelmsdóttir yfir því að hún yrði stjórnarandstæðingur þar til Björn Bjarnason breytti ákvörðun valdsins og léti taka mál hans til efnislegrar meðferðar hér á landi.

Nú hefur fyrri ákvörðun verið snúið og því ber að fagna. Björk getur getur jafnframt hætt að vera í stjórnarandstöðu. Um það má svo deila hvort ákvörðun Bjarkar Vilhelmsdóttur hafi haft úrslitaþátt í málinu eður ei. Allavega myndi ég ekki kæra mig um að fá Björk Vilhelmsdóttur upp á móti mér.

Það sem skiptir þó mestu í þessu máli er jákvæður viðsnúningur dómsmálaráðherra og ráðuneytisins.

22. ágúst 2008 - Enn af meirihlutaskiptum í borgarstjórn

Nú þegar enn einn meirihlutinn sér dagsins ljós í Reykjavík, tekur jafnframt við völdum fimmti stjórnarformaður Orkuveitu Reykjavíkur á kjörtímabilinu, á rúmum tveimur árum, mátti þó áður telja að mælirinn væri fullur.

Auðvitað gekk ég á torg á fimmtudag og mótmælti nýja meirihlutanum, reyndar ekki lengra en í Kringluna þar sem ég bauð fólki rauðar pillur gegn ruglinu í stjórn Reykjavíkur ásamt góðu fólki flokksbundnu í Samfylkingunni sem bauð fólki rauðar rósir til áminningar um að senn færi að styttast í næstu kosningar. Þetta mæltist mjög vel fyrir enda var reseptið á rauðu pillurnar skrifað af Degi B. Eggertssyni.

Þegar heim var komið hóf ég að kynna mér æviferil nýja stjórnarformannsins. Þar stendur meðal annars:

Guðlaugur Gylfi Sverrisson fæddist 2. febrúar 1961 í Reykjavík ... . ... hóf nám í MH en hætti 1980 og lauk 4. stigi í Vélskóla Íslands 1984. Hann var 2. vélstjóri hjá BÚR á Ingólfi Arnarsyni RE 1984-85, sölumaður hjá heildversluninni Bláfelli 1985-87, yfirvélstjóri framleiðsludeildar ÁTVR 1987-90, en hefur síðan verið aðstoðarverslunarstjóri ÁTVR í Hafnarfirði. Hann hefur starfað í Ferðafélagi Íslands og var ... . (Úr vélstjóra og vélfræðingatali útg 1996).

Guðlaugur er greinilega maður að mínu skapi og mun vafalaust sóma sér vel í stjórn Orkuveitunnar. Vafalaust mun ég halda áfram að skamma hinn nýja meirihluta í borgarstjórn eins og hann á skilið, en ef einhver dirfist að tala illa um þennan öðlingspilt að ósekju í mín eyru er mér að mæta. Og hananú!

21. ágúst 2008 - Raunverulegur píslarvottur - Jan Palach

Þessi dagur fyrir 40 árum verður lengi í minnum hafður, þessi hræðilegi dagur þegar Sovétmenn réðust inn í Tékkóslóvakíu, eftir vorið í Prag. Þennan dag kæfðu Sovétríkin og undirsátar þeirra vorið i Prag undir stjórn Alexanders Dubcek, ýttu honum út í ystu myrkur og sýndu heiminum Sovétsins verstu hliðar.

Jan Palach var þá tvítugur stúdent við háskólann í Prag. Þann 16. janúar 1969, kveikti hann í sér á Vencelásartorgi í Prag til að mótmæla innrásinni og ritskoðun innrásarherjanna. Hann lést svo þremur dögum síðar af sárum sínum.

Ég minnist þess er fréttir bárust af innrásinni í Tékkóslóvakíu þennan hræðilega dag árið 1968. Ég var þá vestur á Bíldudal og við vorum í höfn þennan dag. Enginn hafði áhuga fyrir að fara á sjó. Jafnvel vestur á Bíldudal fylltist fólk depurð vegna atburða sem áttu sér stað hátt í tvö þúsund mílur í burtu. Við urðum þess áskynja hve risaveldin réðu yfir lífi okkar og líf okkar fylltist sorg.

Nokkrum mánuðum síðar greip Jan Palach til örþrifaráða. Megi minning hans vaka með okkur um ókomna framtíð.

21. ágúst 2008 – Þórður sjóari

Sagt er um Þórð sjóara að hann hafi meiri áhuga fyrir þilförum en konum sbr. ljóðið góða þar sem öldurnar breyttust í vín. Í dag er Þórður orðinn 39 ára og alltaf jafnhress, virðist ekki deginum eldri en hann virtist vera þegar hann varð 38.

Ekki dettur mér til hugar að yrkja neina lofgjörð um kappann, honum er hægastur sá leikur sjálfum. Mig langar bara til að óska honum til hamingju með daginn og vona að hann komi heill heim af Kyrrahafsmiðum í september og verði þá í formi til að rölta með eina eða tvær góðar göngur 

20. ágúst 2008 - Prúðmannlegir Ólympíuleikar?

„Þá er bara að fara lengra út og berja hann aðeins“ sagði útvarpsþulurinn um leik sinna manna í leik Íslands og Póllands í handknattleik.

Var nokkur að tala um ofbeldi?

19. ágúst 2008 - Píslarvottur og fórnarlamb!

Ég var að hlusta á viðtal í útvarpinu við fórnarlamb samstarfs Sjálfstæðisflokksins og F-listans síðustu sjö mánuði. Ég fylltist samúð og vorkunn.

Ég skil ekki hvernig við kjósendur í Reykjavík vorum svo blind á heilagleika Hans hátignar að sjá ekki að hann var bara að gera öll góðverkin fyrir okkur. Og vondu verkin voru öll íhaldinu að kenna. Það var jú Villi Vill sem keypti fúatimbrið á Laugavegi 4-6 og það var borgarstjórnarflokkur íhaldsins sem samþykkti að reka Ólöfu Guðnýju. Þá má ekki gleyma að það var helvítið hún Þorbjörg Helga sem vildi reka sviðsstjóra leikskólanna, en hans heilagleiki kom í veg fyrir það. Hann gerði ekkert annað en það sem var borgarbúum fyrir bestu að vandlega yfirvegaðri athugun sinni.

Nei, Ólafur F. Magnússon var ekkert annað en píslarvottur og fórnarlamb hins vonda Sjálfstæðisflokks sem notaði hann bara til að tryggja sér völdin. Halelúja!

Svo á eftir að koma í ljós hvernig honum verður tekið í Frjálslynda flokknum.

-----oOo-----

Með þessu vona ég enn og aftur að ég þurfi aldrei aftur að fjalla um verk Hans heilagleika.

18. ágúst 2008 - Seigur hann Matlock

Þá er boltinn farinn að rúlla í Englandi og langar mig til að fjalla um tvö uppáhaldslið þar í landi sem vert er að fylgjast með í framtíðinni.

Þar ber fyrst að nefna hið glænýja félag sem kennt er við Halifaxhrepp og spilaði sinn fyrsta leik á laugardag gegn Bamber Bridge (nafnið minnir mig á Leikfangaland) og skíttapaði, enda gleymdist að æfa leikmennina saman fyrir leikinn svo allir léku eins og væru þeir einir á vellinum. Ef einhverjir gerast svo djarfir að halda því fram að liðið sé eldgamalt, þá er það rangt því gamli Halifaxhreppur gaf upp öndina í sumar eftir að fógetinn bankaði upp á og gerði lögtak í boltanum og vellinum og þjálfaranum. Enginn var þar Hrói höttur til að bjarga málunum og því var ekki um annað að ræða en að stofna nýtt Fótboltafélag Halifaxhrepps og byrja í áttundu deild, þ.e. þremur deildum neðar en gamla félagið sem tókst naumlega að bjarga sér frá falli úr kvenfélagsdeildinni á síðasta keppnistímabili.

Eftir fyrstu umferðina er Halifaxhreppur kominn í næstsíðasta sæti í áttundu deild og enn frekari ástæða til að klifra hratt upp að nýju, nema þá að ólympíuhugsunin verði látin stjórna hetjunum hugprúðu eins og svo oft áður undir stjórn gamla þjálfarans, Kidda villta, sem var tekinn lögtaki í sumar og seldur hæstbjóðanda.

Hitt uppáhaldsliðið, United of Manchester sem stofnað var 2005 og byrjaði þá í tíundu deild, byrjaði einnig illa í fyrra í áttundu deild með því að tapa illa tveimur fyrstu leikjunum. Eftir það fundu þeir skotskóna á bakvið eldavélina og byrjuðu að skora, enduðu í öðru sæti í vor og því fluttir upp í sjöundu deild. Kapparnir kampakátu byrjuðu sömuleiðis illa í gær og gerðu grátlegt jafntefli við leynilögguna Matlock þar sem kapparnir skoruðu þrisvar gegn jafnmörgum mörkum leynilöggunnar.

17. ágúst 2008 - Um nefndir og ráð í borgarkerfinu

Í útvarpsfréttum á laugardagsmorguninn, eða var það í hádeginu, var það haft eftir Óskari Bergssyni að ekki verði endilega valið í ábyrgðarstöður í stjórnum og nefndum borgarinnar á vegum Framsóknarflokksins eftir því hvort fólk hafi verið á framboðslistum flokksins.

Ég fagna þessu auðvitað innilega og veit um mjög hæfan mann til að setjast í stjórn Orkuveitunnar á vegum Framsóknarflokksins þótt vissulega hafi viðkomandi verið neðarlega á lista flokksins við síðustu sveitarstjórnarkosningar. Maðurinn er ekki bara hæfur, heldur þekkir hann vel til innviða Orkuveitunnar og vel kynntur meðal margra starfsmanna fyrirtækisins, enda var hann stjórnarformaður í mörg ár.

Auk þess grunar mig að Alfreð sé á lausu um þessar mundir.

16. ágúst 2008 – Um erfðafræðilegan samanburð Evrópuþjóða

Ég var að lesa áhugaverða grein í Dagens Nyheter þar sem sagt er frá erfðafræðirannsókn á 2500 einstaklingum meðal 23 þjóðflokka í 20 ríkjum og framkvæmdri af 21 rannsóknarstofu í Evrópu. Þar kemur fram að erfðamengi Svía eru líkari erfðamengi Norður-Þjóðverja en nágrönnum þeirra í Noregi og Danmörku. Ekki kemur það mér mikið á óvart miðað við kynni mín af þessum þjóðum.

Þessi rannsókn er á margan hátt athyglisverð. Þannig staðfestir hún að Vestur-Evrópubúar eru líkari Austur-Evrópubúum en Norður-Evrópubúar Suður-Evrópubúum, en að Finnar eru engum öðrum líkir. Um leið eru Ungverjar sem fyrirfram voru taldir líkjast Finnum, í raun líkari nágrannaþjóðum sínum en hinum fjarlægu frændum sínum í norðri.

Ekki er neitt minnst á Íslendinga í þessari rannsókn. Það kemur mér heldur ekkert á óvart.

http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=597&a=816408

14. ágúst 2008 - Kolfallinn borgarstjóri - með núll komma níu!

Það er engin ástæða til að gráta fráfarandi borgarstjórnarmeirihluta undir stjórn Hans hátignar Ólafs F(jórtánda). Um leið er nýr borgarstjórnarmeirihluti íhalds og Framsóknar um leið einasti möguleikinn í stöðunni til að Sjálfstæðisflokkurinn komi frá undirlægjuhætti sínum gagnvart Hans hátign með reisn þótt þeir fari um leið skaddaðir frá því samstarfi.

Miðað við reynsluna af Tjarnarkvartettinum er erfitt að sjá hann endurnýjaðan. Hann hélt í aðeins 100 daga uns Kjartan og Hans hátign brugguðu fræg launráð sín með ærnum kostnaði fyrir borgarbúa. Því er einfaldast að enda kjörtímabilið eins og það byrjaði þótt Binga njóti ekki lengur við.

Það á eftir að gera margt til hreinsunar í borginni. Ýmis þau mál sem Sjálfstæðisflokkurinn hefur étið ofan í sig til að halda friðinn við Hans hátign má nú taka upp aftur, henda út ýmsum vafasömum einkavinum hátignarinnar úr stjórnkerfinu og ráða fólk sem vonandi vinnur af heilindum fyrir borgarbúa.

Það sem er þó mikilvægast er að verstu stjórn Reykjavíkur frá upphafi vega er lokið og kemur slíkur hörmungarmeirihluti vonandi aldrei aftur. Hans hátign Ólafur F(jórtándi) getur gert okkur enn meiri greiða með því að kveðja pólitíkina og snúa sér að öðrum mikilvægari störfum í framtíðinni.

Við skulum svo rifja upp þennan ömurlega tíma í borginni fyrir næstu kosningar eftir tæp tvö ár.

14. ágúst 2008 - Vinir!

Ég álpaðist í leikhús á miðvikudagskvöldið. Kannski ekki fullburða leikhús með risastóru sviði og fjölda listamanna, en leikhús var það samt. Þetta var generalprufan á leikritinu Vinir eftir Símon Birgisson og var hún haldin í húsnæði Listaháskólans á Sölvhólsgötunni í Reykjavík.

Frumsýningin verður á föstudagskvöldið 15. ágúst í gömlu síldarverksmiðjunni í Djúpuvík, þið munið „Blóðrautt sólarlag“ en svo verða sýningar á Ísafirði á sunnudagskvöldið í Edinborgarhúsinu á Ísafirði og svo verða fjórar sýningar í Reykjavík frá og með 19. ágúst sem enda með hátíðarsýningu á Menningarnótt 23. ágúst í Kassanum Þjóðleikhússins.

Ég verð að játa að þótt Símon Birgisson eigi náinn skyldleika í leikhúsið, þá datt mér ekki til hugar fyrirfram að hann gæti samið smellið og um leið flókið leikrit. Hann stóðst alveg væntingar mínar til hans.

Símon hafði sent nokkrum bloggskrifurum boð um að koma á generalprufuna, en eina manneskjan úr þeim hópi fyrir utan mig sem ég hitti þarna, var Lilja Guðrún og skemmti hún sér hið besta eins og aðrir gestir.

13. ágúst 2008 - Afmælisveisla Gurríar

Gurrí bloggvinkona hélt upp á 37 ára afmælið plús á þriðjudag og ég var þar að venju, mætti fyrst allra með kaffikönnurnar og kaffið. Þar var múgur og margmenni að venju, Dóri „frændi“ og Páll Óskar, Guðrún Vala og Sigga Jósefs og öll hin.

Af öllu góðu fólki sem ég hitti, var samt skemmtilegast að rekast á einn fyrrum nágranna úr Mosfellsdalnum sem ég hafði ekki hitt í rúm 40 ár, Daða frá Reykjadal. Eins og gefur að skilja var erfitt fyrir mig að þekkja hann aftur enda talsvert breyttur frá því hann var fimm eða sex ára og ég fáeinum árum eldri. Ég lenti reyndar í því að eiga í erfiðleikum með að þekkja systur hans aftur sem þó er aðeins einu ári yngri en ég þegar ég hitti hana í fyrra. Elst þeirra systkina er slökkviliðsstjórinn á Selfossi og sá eini þeirra sem ég hefi enn ekki hitt í þessa fjóra áratugi, en jafnframt sá eini sem ég myndi þekkja aftur hvenær sem væri.

Þegar ég yfirgaf samkvæmið þá hæst það stóð, var fólk enn að streyma að færandi hendi, rétt eins og væri afmælisbarnið fimmtugt.

12 ágúst 2008 - Um lömunarveiki

Fyrir þá sem ekki vita, þá var ég áhugasamur frímerkjasafnari á unglingsárum, reyndar svo að jafnvel á fullorðinsárum á ég það til að bjóða í eitt og eitt fágætt merki sem ég hafi saknað úr safninu mínu í nokkra áratugi og er enn að. Frá unglingsárunum hefur margt breyst, heimurinn hefur tekið risastökk fram á við og frímerkjasöfnun löngu orðin að fágæti fyrir sérvitringa eins og mig.

Á þessum árum sem liðin er búið að finna upp heimilistölvuna. Eitt af notagildum tölvunnar er skráning á gamla frímerkjasafninu í Excel. Ég er auðvitað löngu búin að skrá íslenska safnið mitt á þann hátt og hefi notað dauða tíma að undanförnu til að skrá norskan hluta safns míns á sama hátt. Þar sem ég var að hressa upp á skráninguna á mánudagskvöldið rak ég augun í frímerki sem voru gefin út í Noregi árið 1950 og voru til að minna almenning á baráttuna gegn lömunarveiki.

Ég fékk nostalgíukast. Ekki þar fyrir að ég muni mikið eftir lömunarveikifaraldrinum sem gekk hér á landi árið 1955. Það var eðlilegt því ég lá sjálf og man lítið eftir eigin veikindum, ekkert eftir upphafi þeirra, en frekar eftir eftirstöðvunum, þá helst þegar læknirinn kom í vitjun og notaði hamar til að lemja mig og lækna. Það var því ekki fyrr en löngu síðar sem ég kynntist raunverulegum fórnarlömbum lömunarveikinnar, fólki sem lamaðist fyrir lífstíð eða hlaut vægari örkuml, sem mér skildist hve ég var heppin í bernskunni, að komast frá þessari hræðilegu veiki heil heilsu. Það má svo deila um hversu heppin ég var í augum þjóðarinnar.

Reyndar er ég heppnari en þetta, því ég hefi verið óvenjuheppin og verður sjaldnast misdægurt, svo mjög að veikindadaga mína síðasta áratuginn má telja á fingrum annarrar handar.

-----oOo-----

Með þessum orðum vil ég óska Gurrí, uppáhalds bloggvinkonu minni sem jafnframt er góð vinkona mín í raunheimum, innilegar hamingjuóskir með stórafmælið í dag.

11. ágúst 2008 - Um risaskip og risavélar

Á árunum 2006 og 2007 fékk Mærsk Line í Danmörku afhent átta ný risaskip til gámaflutninga, svokallaða E-gerð, en þessi skip eru skráð geta flutt 11000 gámaeiningar í einu, en talin geta flutt allt að 15000 gámaeiningum hvert fyrir sig. Þessi átta skip eiga að anna vikulegum flutningum á flutningaleiðinni á milli Vestur-Evrópu og Austur-Asíu. Til samanburðar má þess geta að öll skip sem sigla með vörur í gámum á milli Íslands og annarra landa ná samanlagt kannski helmingi þessarar tölu, þ.e. helmingi gámafjölda eins þessara skipa.

Til þess að knýja þessi skip áfram þarf vélar og eru vélar þessara skipa í hópi stærstu díeselvéla í heimi. Þær eru af gerðinni Wärtsilä-Sulzer 14RTA96-C (myndin er af 12 strokka vélinni, en athyglisvert að sjá manninn á myndinni) og eru að hámarki 108920 hestöfl við 102 sn/min. og þyngd hverrar vélar er 2300 tonn. Sveifarásinn einn vegur 300 tonn og skrúfan á þessum skipum er um 115 tonn á þyngd.


Miðað við geysimikla burðargetu þessara skipa eru þau talin mjög hagkvæm í rekstri og má þess geta að þegar keyrt er á fullu álagi eyða þau einungis 0,127 kg/h/hp, en það þótti gott að fara niður í 0,155 kg/h/hp þegar ég var í námi fyrir rúmum 30 árum.
Á hagkvæmnisferðinni eyða þessi skip enn minna, allt niður í 0,12 kg/h/hp.

Þegar öll átta skipin eru keyrð á hagkvæmnisferð, eyða þau því samtals aðeins áttatíu tonnum af olíu á klukkutímann. Á vikusiglingu eyða þau því samanlagt aðins 13440 tonnum af dýrmætri olíu sem fer þverrandi í heiminum, en fer reyndar upp í 18400 tonn á viku á fullu afli. (allar tölur eru einfaldaðar)

Samanlagt hámarksafl sem knýr öll skipin áfram er 640 Megavött. Kárahnjúkavirkjun er 690 Megavött og hún er knúin með vatni.

10. ágúst 2008 - Já, ég játa!

Já, ég játa syndir mínar. Ég svaf yfir mig og skrópaði frá Gleðigöngunni 2008. Það var reyndar viðbúið að svona færi því ég er á vaktatörn þessa dagana og á því erfitt með tíma til að skemmta mér og njóta lífsins. Ég verð því að velja á milli þess að sofa nægju mína eða vera með höfuðverk í fleiri daga vegna ónógs svefns. Þetta er ein afleiðingin af því að vinna vaktavinnu.

Ég get þó að minnsta kosti byrjað að hlakka til Gleðigöngunnar að ári, en þá verð ég nýbyrjuð í sumarfríi.

9. ágúst 2008 - Einokunartilburðir Neins

Í gegnum árin hefi ég átt ágætis viðskipti við Gúmmívinnustofuna við Réttarháls, minnsta kosti tvisvar eða þrisvar keypt dekk undir bíla sem ég hefi átt og mælt með henni við annað fólk sem hefur þurft á hjólbarðaþjónustu að halda. Þannig keypti ég ný heilsársdekk undir bílinn minn á sanngjörnu og góðu verði fyrir um fimm árum, enda forðast ég notkun nagladekkja undir vinstrigræna eðalvagninn minn sem er fjórhjóladrifinn.

En nú er öldin önnur. Neinn hefur eignast fyrirtækið.

Um daginn kom ég við í Gúmmívinnustofunni og lét gera við eitt dekk og þjónustan var jafngóð og ódýr og fyrrum, en svo fór ég að kanna verð á nýjum heilsársdekkjum, enda þau gömlu farin að láta á sjá og vart nothæf til öruggs vetraraksturs enn einn veturinn. Verðið á nýjum dekkjum var komið upp úr öllu valdi, a.m.k. miðað við gömlu heilsársdekkin sem ég hefi notað öll þessi ár.

Þessi reynsla mín kom upp í huga mér er ég heyrði af nýjasta bensínokri Neins á sama tíma og heimsmarkaðsverð á olíu fer lækkandi. Eigendur Neins eru einfaldlega búnir að leggja undir sig stóran hluta markaðarins á dekkjum, dekkjaþjónustu og almennum bílavörum. Gúmmívinnustofan, Hjólbarðahöllin, Hjólbarðaviðgerð Vesturbæjar, Mosdekk, Bílanaust ofl. eru komin í þeirra eigu. Vafalaust mörg önnur.

Það er lítið gagn að því að tala um að hætta að kaupa bensín hjá Neinum eins og sumir bloggarar hafa hótað á meðan fyrirtækið er að leggja bílamarkaðinn undir sig á öðrum sviðum án þess að samkeppnisyfirvöld grípi inn í.

Það væri fróðlegt að vita hversu margar dekkjaþjónustur eru enn til án þess að vera að hluta til eða algjörlega í eigu Neins og hugsanlega einnig Baugs?

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/08/08/misjafnt_bensinverd_a_stodvum_n1/

8. ágúst 2008 - Góðir vinir

Fyrir rúmri viku síðan fékk ég netpóst frá Svíþjóð. Það kom mér á óvart að heyra frá gamalli vinkonu því við höfðum ekki heyrt af hvorri annarri í tólf ár. Eva-Linda hafði starfað með mér við Hässelbyverket í Stokkhólmi, en þó með vaktgrupp ett, en ég tilheyrði vaktgrupp två. Á þessum tólf árum hefur að sjálfsögðu margt gerst í lífinu, hún er hætt á gamla vinnustaðnum og komin til Storstockholms Lokaltrafik við stjórn tunnelbananetsins, en ég löngu komin til Reykjavíkur.

Eva-Linda birtist svo á Íslandi fyrir nokkrum dögum og hafði samband áður en hún lagði land undir fót ásamt eiginmanni og öðrum ferðafélögum til að ferðast um Ísland. Þau komu svo aftur til Reykjavíkur á fimmtudagskvöldið og notaði ég tækifærið og sýndi henni það helsta sem hægt var að sýna gömlum vinnufélaga með áhuga fyrir virkjunum, hitaveituna, kvennasöguna og gömlu Elliðaárstöð.

Ég held hún verði ekki svikin af fyrstu veru sinni á Íslandi, enda er hún ákveðin í að þessi ferð verði ekki hin síðasta.

Á fimmtudagseftirmiðdaginn hitti ég annan góðan vin, sjálfan Wolfgang Müller frá Berlin þar sem hann opnaði ljósmyndasýningu sína í húsakynnum Borgarbókasafns Reykjavíkur. Það eru ekki eins mörg ár síðan ég hitti hann síðast, reyndar einungis þrír mánuðir, en ég hitti hann í Berlín í byrjun maí, hafði reyndar kynnst honum ágætlega áður í gegnum bréfasamskipti og bók hans Neues von der Elfenfront.

Báðar þessar manneskjur, Eva-Linda og Wolfgang, önnur sænsk og búsett í Stokkhólmi, hin þýsk og búsett í Berlín, sýna okkur vesælum hve vinir geta verið mikils virði er þær birtast öllum að óvörum og halda áfram að deila með okkur af hjartahlýju sinni.

7. ágúst 2008 - Mín tólfta kertafleyting í röð og sú fyrsta með regnhlífina

Þarf ég að segja meira? Auðvitað tók ég þátt í kertafleytingunni til minningar um fórnarlömb kjarnorkuárásanna á Hiróshima og Nagasaki. Ég hefi reyndar náð þeim öllum frá og með athöfninni 1997 og séð fjölda þátttakenda aukast flest árin.

Einhverntímann hélt ég því fram að kertafleytingin væri eins og hálfgert ættarmót gamalla vinstrisinna ásamt og friðargöngunni á Þorláksmessu og það er margt til í því. Um leið hefur öðrum friðarsinnum fjölgað við minningarathöfnina verulega, hvar í flokki sem þeir standa, enda má telja að hið eina sem sameinar fólk á þessum tveimur helstu friðarsamkomum ársins sé þráin eftir friði og réttlæti í heiminum.

Minningarathöfnin á miðvikudagskvöldið var ekki eins fjölmenn og þær fjölmennustu, en það var ótrúlegt hve margt fólk dreif að síðustu mínúturnar áður en sjálf kertafleytingin byrjaði þrátt fyrir nokkra rigningu. Um leið var þetta einasta kertafleytingin þar sem ég mætti með regnhlíf að vopni. Oftast hefur hann haldist þurr, kannski einu sinni sem nokkrir regndropar féllu rétt áður en sjálf athöfnin byrjaði.

En athöfnin er ávallt falleg og nokkru eftir að kertafleytingin hófst stytti aðeins upp og kertin náðu að dreifast út um tjörnina en lágu ekki föst við bakkana eins og svo oft áður. Ákaflega falleg sjón með stuttri kyrrðarstund að afloknu ávarpi kvöldsins.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/08/06/kertum_fleytt_a_tjorninni/

6. ágúst 2008 - Svo var það fyrir átta árum að ég kvaddi þig með tárum.

Um leið og ég rifja upp þessar ljóðlínur Tómasar vil ég taka fram að ekki bárust nein harmaljóð úr hafsins bárum og að tárin voru óttaleg krókódílatár, enda var fremur léttir að lítilli ákvörðun sem ég hafði tekið sex vikum fyrr og ákvað að láta rætast þennan dag, á afmælisdegi dóttur minnar þann 6. ágúst árið 2000.

Ákvörðunin var létt, en framkvæmdin öllu erfiðari. Ég hafði nokkrum sinnum reynt að hætta að reykja áður, en ávallt mistekist. Í hvert sinn sem ég reyndi að hætta hófst áróðursherferð Tóbaksvarnarnefndar og allt minnti mig á nautnina af því að reykja og ávallt endaði ævintýrið með því að ég féll á bindindinu.

Nú var ég ákveðin í að láta Tóbaksvarnarnefnd ekki hafa áhrif á framkvæmd ákvörðunar minnar, gaf ekkert fyrir öll „góðu“ ráðin frá hinu opinbera og hélt mig við öll möguleg nikótínlyf sem hægt var að komast yfir á meðan ég var að losa mig við vanann við að kveikja í sígarettunni, að kveikja í um leið og ég settist með kaffibollann, að fá mér bloss um leið og augun opnuðust á morgnanna.

Það liðu þrír mánuðir uns ég þorði að fækka nikótínefnunum og minnka notkun þeirra og það liðu aðrir þrír mánuðir uns ég hætti alveg notkun nikótíntyggjós með öllu. Þrátt fyrir að vera alveg hætt öllu kom augnablikslöngunin oft upp í hugann. Þessi augnablikshugskot mín koma enn upp í hugann, en nú orðið svo sjaldan að það líða vikur á milli.

Það er þó ekki vegna þess að ég er hætt sem ég fer orðið sárasjaldan á kráarrölt. Það er frekar vegna þess að núna finn ég vondu lyktina af hinum kráargestunum sem fannst ekki áður en reykingabann tók gildi á veitingastöðum á Íslandi.

-----oOo-----

P.s. Til hamingju með daginn Ragnhildur :)

5. ágúst 2008 - Hvar eru feministarnir núna?

Ég var með útvarpið í gangi á mánudagsmorguninn og heyrði þá vinsælt dægurlag á Rás 2, lag sem karlahópur Feministafélagsins hefur enn ekki gert athugasemd við þótt meira en aldarfjórðungsgamalt sé. Í texta lagsins er manni hrósað sem beitir konur líkamlegu ofbeldi og stundar framhjáhald með hinum og þessum og er hann að auki sagður öðlingsdrengur.

Mér finnst þetta hið versta mál og hvet karlahópinn, sem og Katrínu og Sóleyju til að taka málið til sín og skila álitsgerð um málið. Þar sem mig grunar að þessi texti hafi verið fluttur á fjölskylduskemmtun í Laugardalnum í Reykjavík á sunnudagskvöldið, birti ég hann hér öðrum til viðvörunar.

Út í Eyjum
býr Einar kaldi,
er hann hér enn?
Hann var öðlingsdrengur,
já svona eins og gengur
um Eyjamenn.
Í kvenmannsholdið
kleip hann soldið.
klípur hann enn?
Hann sigldi um sæinn
svalan æginn
siglir hann enn?
Við spyrjum konur og menn

Allir saman nú! Tra la la...
hann bjargaði sér fyrir björgin dimm
Tra la la... þær báðu hans einar fimm.

Hann unni einni
Önnu hreinni,
ann hann henni enn?
En hvar er Anna, elsku Anna?
Við spyrjum konur og menn:
Hann sást með Guddu,
sætri buddu,
í suðlægri borg
En Anna situr
ein og bitur
í ástarsorg.

Allir saman nú! Tra la la…
Hann bjargaði sér fyrir björgin dimm
Tra la la…Þær báðu hans einar fimm.

Mér er sem ég sjái hann Einar kalda.
mér er sem ég sjái hann Einar hér.
::Er hann kannski búinn að tjalda við hliðina á þér?;:

4. ágúst 2008 - Samsæri um veðurspá?

Ég man ekki hvort það var í fyrra eða árinu fyrr sem mótshaldarar skemmtana á suðurlandi kvörtuðu sáran yfir vondum veðurspám, en spárnar gáfu til kynna að veðrið yrði mun verra en það varð.

Það var eitthvað annað í ár. Veðurfræðingar kepptumst um að lofa okkur sólskini og blíðu og árangurinn lét ekki á sér standa, fólkið flykktist á þjóðhátíð og unglingalandsmót, Kotmót og aðrar sólskinsskemmtanir. Sjálf sat ég heima á stuttbuxum og ermalausum bol og naut sólarinnar. Sólskinið var að vísu dálítið blautt en hvað er smávegis hellidemba á milli vina ef hægt er að plata nokkrar auðtrúa sálir á Þjóðhátíð. Þær komast hvort eð er ekkert í burtu aftur fyrr en birtir af nýjum degi og þokunni léttir, ekki frekar en blindfull kerlingin á þjóðhátíð 93 í ljóðinu góða.

Í sjónvarpsfréttum var sagt frá blíðunni fyrir norðan. Gylfi Ægisson átti vart orð yfir veðurblíðuna á Siglufirði, en á bak við hann sást til þokubakkanna læðast inn með Nesskriðunum.

Ég neita að trúa því að mótshaldarar hafi pantað þessa veðurspá. Allavega var sól í hjarta flestra sem hættu sér út fyrir bæjarmörkin og þá er takmarkinu náð.

3. ágúst 2008 - Maggi mágur gerir góðverk!

Mágur minn er býsna lagtækur bifvélavirki og kallar ekki allt ömmu sína í þeim efnum og þótt hann sé löngu hættur að vinna á bílaverkstæði, heldur hann áfram störfum við bíla, nú við að sinna bifreiðaskoðunum í skoðunarstöð Frumherja í Kópavogi.

Ég skrapp út í búð á laugardag og rakst þar á Dóra sameiginlegan kunningja okkar:
„Það er nú meira ástandið á honum mági þínum“
„Nú, hvað hefur hann gert af sér?“
„Hann blés lífi í mann fyrir utan vinnuna sína í gær!“

Dóri útskýrði nánar fyrir mér hvað hefði skeð. Við árekstur fyrir utan skoðunarstöðina á Dalvegi, klemmdist maður á milli tveggja bíla og lenti í andnauð eða eitthvað þaðan af verra. Maggi mágur hljóp út, áttaði sig á því hvað var að ske og blés lífi í manninn þar sem hann var orðinn blár í framan og enn fastur á milli bílanna. Það tókst svo að losa manninn og var hann fluttur á sjúkrahús talsvert slasaður, en á lífi.

Þegar ég hringdi í mág minn til að óska honum til hamingju með afrekið, vildi hann sem minnst gera úr sínum þætti, en bætti svo við:
„...en mikið svakalega létti mér þegar hann fór að anda!“

http://ruv.is/heim/frettir/frett/store64/item219726/
http://visir.is/article/20080801/FRETTIR01/672021039
http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/08/01/klemmdist_a_milli_bila/

2. ágúst 2008 - Þjóðhátíð 93

Til að fyrirbyggja allan misskilning, þá ætla ég ekki að skrifa um þjóðhátíðina 93, enda bjó ég í Svíþjóð á þeim tíma og hafði allt öðrum hnöppum að hneppa en að djamma frá mér allt vit og rænu á þeim tíma.

Reyndar hefi ég ákaflega litla reynslu af þjóðhátíðum í Vestmannaeyjum þótt ég hafi búið þar um nokkurra ára skeið. Ég átti þess kost að mæta á þjóðhátíðina á Breiðabakka 1975, en komst ekki. Ég átti von á mínum fyrsta erfingja og því fór svo að þegar fólkið streymdi til Eyja með flugi voru tveir farþegar til Reykjavíkur í einni vélinni, ég og bæjarfógetinn. Ég vegna þess að frumburðurinn var væntanlegur á hverriu stundu í Reykjavík, en bæjarfógetinn vegna þess að hann var mest hataði maður Vestmannaeyja um þjóðhátíðina 1975. Hann hafði fyrirskipað lokun á Ríkinu í Eyjum strax á þriðjudeginum. Ég var víðsfjarri 1976, en kom að þjóðhátíðinni fyrstu árin í Herjólfsdal 1977-1980, reyndar ekki 1977 þegar erfingi númer tvö var á leiðinni, en ekki söguna meir eftir 1980.

Síðan ég flutti heim 1996 hefur læðst að mér þrái að koma við á þjóðhátíð og rifja upp gamla og yndislega stemmningu frá því fyrstu árin eftir gos þegar samkenndin var ráðandi í öllu sem Eyjamenn tóku sér fyrir hendur. Ég hefi enn ekki látið verða af því, en á hverju ári eftir húkkaraballið kemur gamla nostalgían upp í mér:

Ég skal mæta næst. Þetta næst er bara ekki komið ennþá!

1. ágúst 2008 - Ég er í fýlu út í Mannlíf

Tekjublað Mannlífs er komið út og vinsælasta efnið í fyrra, miðað við umræðurnar á bloggsíðum, vantar í blaðið núna. Kaflinn um tekjur bloggara er horfinn.

Ég var búin að bíða eftir þessu blaði í heilt ár og ætlaði að nota það til að reka framan í starfsmannahaldið og stjórann og sýna þeim svona svart á hvítu hvað ég hefði það skítt launalega. Þá hefðu þeir örugglega bráðnað og hækkað launin mín umtalsvert.

Úr því Mannlíf vildi ekki birta launin mín eins og í fyrra er því einfaldast að tilkynna hér og nú, að í stofni til tekjuskatts lækkaði ég um þrjú prósent á milli áranna 2006 og 2007.

Það er kannski vegna lágra launa sem ég féll út af vinsældarlista tekjublaðsins þetta árið.

31. júlí 2008 - Ást á rauðu ljósi

Snemma á sjöunda áratug síðustu aldar komu út tvær bækur sem hétu Ást til sölu og Ást á rauðu ljósi. Þessar bækur þóttu klúrar á þeirra tíma mælikvarða og gjarnan lesnar á bak við lokaðar dyr og harkalega gagnrýndar af Freymóðskum Sóleyjum þess tíma þótt vafalaust þættu ástarlýsingarnar broslegar og teprulegar í nútíma þjóðfélagi.

Þegar höfð er í huga gagnrýni Feministafélagsins á nýtt lag Baggalúts þótt ekki megi minnast á Þórsmerkurljóð í sama vettvangi, þá er spurningin hvort ekki sé ástæða fyrir Sóleyju og Katrínu og allar hinar félagskonurnar að fjölkvenna norður til að gæta siðferðisins á rauðu ljósi á Akureyri.

http://www.akureyri.is/frettir/nr/11894

30. júlí 2008 - Borgin, það er ég!

Sagt var um Loðvík 14 að sjálfsálitið hafi verið slíkt að hann lét sem sólin snérist um sig. Því fékk hann viðurnefnið sólkonungurinn. Ekki veit ég nákvæmt sannleiksgildi þeirra orða né heldur um þá setningu sem eftir honum er höfð, þ.e. „Ríkið, það er ég“

Nú hefur snjall bloggari séð samhengið á milli hans og blörraðs borgarstjóra eftir nýjustu einræðistilburði hans. Það sem er þó grátlegast er að oddviti samstarfsflokksins er ekki aðeins farin að tala um nítjándu aldar Laugaveginn eins og hann hefði verið þarna um aldur alda, heldur er hún farin að tala um manninn sem flokk, sbr útvarpsviðtal þar sem hún minnti á afskiptaleysi sitt af samstarfsflokknum , en þar mun hún hafa átt við hinn óháða Ólaf F(jórtánda).

29. júlí 2008 - Heimur versnandi fer ........alveg satt!

Mánudagsmorguninn rann upp á mánudagsmorguninn, þungur og erfiður. Sumarfríinu mínu var lokið. Það var því ekkert annað að gera en eð hysja upp um sig buxurnar og mæta í vinnuna.

Veðrið þennan fyrsta vinnudag í sex vikur var í samræmi við skapið. Það rigndi.

Svo hrundi Moggabloggið öllum blogspotturum nema mér til mikillar ánægju og ég sem hafði einmitt sett inn þessa fínu færslu sem móðgaði andlegan leiðtoga hins hákristna samfélags kaþólskra á Íslandi.

Ofan á allt saman bættist við mikið andleysi mitt fyrsta vinnudaginn og því er ég jafn fámál og raun ber vitni.

28. júlí 2008 - Úr stefnuskrá Kristilega lýðræðisflokksins!

Það hafa margir hneykslast mjög á orðum bloggara sem hafa farið offari gagnvart leiðréttingu á kyni síðustu dagana, svo rækilega að nálgast hatur. En er þessi skoðun bundin við bloggið?

Kristilega lýðræðishreyfingin bauð fram við kosningarnar 1995 og hlaut þá 316 atkvæði. Hún bauð aftur fram fjórum árum síðar undir nafni Kristilega lýðræðisflokksins og hlaut þá 441 atkvæði. Baráttumálin voru að mestu hin sömu við báðar kosningar, en hér koma nokkrir áhugaverðir bitar úr stefnuskránni eins og hún birtist fyrir kosningarnar 1999.

Flokkurinn leggur áherslu á að kristinfræði og Biblíusögur verði kenndar í öllum bekkjum grunnskóla a.m.k. tvær kennslustundir í viku hverri undir handleiðslu kristinna kennara sem til þess hafa þekkingu.

Kristilegi Lýðræðisflokkurinn vill afnema lög sem leyfa fóstureyðingar þar sem fóstureyðing er manndráp. En lítur á það sem réttlætismál að hvert barn fái að fæðast og alast upp hjá foreldrum sínum.

Flokkurinn mun sporna gegn lagasetningu í þá veru að skylda grunnskólann til að kenna að óeðli kynvillunnar sé jafn eðlilegt og sjálfsagt og það eðli sem Guð hefur áskapað hverjum karlmanni og hverri konu. Flokkurinn mun standa vörð um rétt allra til að kvænast og giftast, en stefnir að afnámi laga um staðfesta sambúð fólks af sama kyni og bendir á þá staðreynd að hjónaband er ekki til nema milli karls og konu.Trúin á Jesú Krist er leiðin til hjálpar kynvilltu fólki út úr villu sinni.

Flokkurinn vill alfarið banna læknisaðgerðir í því skyni að skipta um kyn á fólki enda eru þær til þess eins fallnar að gera fólk örkumla. Guð skapaði manninn karl og konu, honum skjátlaðist ekki um nokkurn mann. Lifandi kirkja Jesú Krists er sú hjálp sem fólk þarfnast sem haldið er þeim villuanda að vilja skipta um kyn.

Kristilegi Lýðræðisflokkurinn vill standa að rammalöggjöf í anda kristinnar siðfræði sem ýmist heimilar eða bannar: Sjónvaprsefni, myndbönd, tölvuleiki, spil, hljóðsnældur og prentað efni. Í sama anda vill flokkurinn að áfengislöggjöfin verði endurskoðuð.

Kristilegi Lýðræðisflokkurinn vill að þekkingin á Biblíunni, Guðs orði, sé undirstaða undir aðra menntun í þjóðfélaginu

Kristilegi Lýðræðisflokkurinn vill að Íslendingar hafi náið samstarf við sem flestar þjóðir heims, en nefnir sérstaklega Ísraelsríki og nágrannaþjóðirnar.

Krafan um bann við læknisaðgerðum til leiðréttinga á kyni var fyrst birt í grein í Morgunblaðinu 21. mars 1995. Á þeim tíma hafði aldrei verið framkvæmd aðgerð til leiðréttingar á kyni á Íslandi. Þessi dagsetning er mér þó mjög hugleikin því þennan sama dag gekk ég fyrir Rättsliga rådet hjá Socialstyrelsen í Stokkhólmi og fékk þar endanlega samþykkt að leggjast undir hnífinn og fá aðgerð framkvæmda og var hún síðan framkvæmd rúmum mánuði síðar, þann 24. apríl 1995.

Þrátt fyrir pistla Jóns Vals gegn mér og mínum síðustu dagana, þá er ég uppfull af kristilegum kærleika og þykir jafnvel obbolítið vænt um karlkvölina.

27. júlí 2008 - Margur heldur mig sig!

Í gamla daga þótti ég nokkuð fordómafull út í samkynhneigða, ekkert rosalega æst gegn þeim, hegðaði mér fremur eins og íslenska þjóðin, kaus að hallmæla þeim. Ekki var það vegna þess að ég hefði neitt á móti samkynhneigðum eða öðrum „queer“ hópum, heldur var ég fyrst og fremst að fela mínar eigin hneigðir og þarfir í lífinu. Svo kom ég útúr skápnum hægt og bítandi, eitt lítið skref í einu og sté varlega til jarðar. Ef einhver reyndi að bíta í naglalakkaða stóru tána á mér ef ég fór of langt, kippti ég tánni til baka og gerði nýja tilraun við betra tækifæri.

Ég var ekki ein um fordómana. Þeir virtust frekar algengir hjá fólki sem var að fela kenndir sínar. Ég man eftir einum manni sem bölvaði hommum í sand og ösku í hvert sinn sem þeir bárust í tal. Síðar frétti ég að hann hafði aðrar kenndir sem flokkuðust með sjálfsmeiðingarhvöt þótt ekki væri hann hommi. Rétt eins og ég var að fela mínar kenndir með fordómum, var þessi maður að fela sínar kenndir með því að þykjast vera eitthvað annað en hann var í rauninni með fordómum í garð samkynhneigðra.

Þessa dagana geysist hvert gáfumennið á fætur öðru út á ritvöllinn og oft í Guðs nafni finnur það allt að því fólki sem þráir að fá leiðréttingu á kyni sínu. Ekki ætla ég að gerast svo djörf að ætla þessum bréfriturum að þeir séu að fela eitthvað með fordómafullri hegðun sinni, en það kæmi mér ekkert á óvart þótt í þeim hópi leyndist eins og ein og ein samkynhneigð persóna eða með hlutadýrkun, eða bara með saklausan latexfetisma í felum. Það er ekki einu sinni hægt að benda á bókstafi Biblíunnar til réttlætingar orðum þessa fólks heldur verður þetta fólk að beita túlkunum af sama toga og það fordæmir þjóna þjóðkirkjunnar fyrir, til að finna fordómum sínum stað með orðum.

Fyrir þá sem þverskallast við að nota starfsheitið vélstýra um mig, vil ég benda þeim hinum sama á að mitt opinbera starfsheiti er vélfræðingur og ef hann vill endilega lýsa yfir andúð sinni á mér, verð ég að krefjast þess af honum að hann noti mitt rétta starfsheiti, rétt eins og vélfræðingurinn faðir hans gerði um sjálfan sig. Og hananú!

26. júlí 2008 - Hámark 670 dagar eftir af borgarstjórnartíð þess blörraða

Eftir síðustu Alþingiskosningar stóð þáverandi þingmeirihluti svo tæpt að það var talið óráðlegt að leggja út í heilt kjörtímabil með tæpum meirihluta Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks. Hver einstakur þingmaður gat keyrt sín óskamál í gegnum Alþingi með hótunum um að fella ríkisstjórnina, t.d. ef ekki yrðu boruð göng til Vestmannaeyja, eða þá ef breytt yrði styrkjakerfi landbúnaðarins. Því var ákveðið að freista þess að mynda styrkari þingmeirihluta sem á endanum varð meirihluti Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks.

Öfugt við þingflokk Sjálfstæðisflokks á Alþingi, ákvað borgarstjórnarflokkur Sjálfstæðisflokksins að taka áhættuna. Á þessum sex mánuðum sem þeim hefur verið stjórnað af blörruðum borgarstjóra, hafa þeir orðið að láta í minnipokann í hverju málinu á fætur öðru, Vatnsmýrarflugvelli og skipulagi Vatnsmýrarsvæðisins, kaupum og endurbyggingu ónýtra fúaspýtna við Laugaveg, Bitruvirkjun, einkavinavæðingu og fleiru.

Nú síðast setti sá blörraði sig upp á móti hugmyndum um Listaháskólann við Laugaveg og viðbúið að hann fái fullan stuðning borgarstjórnarflokks Sjálfstæðisflokksins í málinu. Þessi sami borgarstjórnarflokkur gerir sér samt enga grein fyrir spilverki þess blörraða.

Sá blörraði hefur margsinnis lýst því yfir að hann vilji varðveita nítjándu aldar götumynd Laugavegarins. Á nítjándu öld voru aðallega tún austan við Bakarabrekkuna og svo einn og einn torfbær. Það þýðir að ætlun þess blörraða er að setja jarðýtur á Laugaveginn. Þá verður auðvitað ekkert pláss fyrir Listaháskóla á engjum Ólafs bónda í Víkurkaupstað.

Sveiattan. Ég held að það sé einfaldast að slá öllum framkvæmdum á frest í 670 daga eða uns við losnum við þann blörraða úr borgarstjórn, svo Reykjavík verði ekki gerð að úthverfi frá Kópavogi undir hans stjórn.

25. júlí 2008 - Snillingar á ferð

Fyrir rúmum tveimur árum, eftir að hafa staðið upp á endann í samtals fjóra tíma á tónleikum Rogers Waters, sór ég þess eið að fara aldrei aftur á tónleika þar sem ég þyrfti að standa upp á endann í fleiri klukkutíma og hafa ekkert til að styðja mig við annað en svitalyktina af náunganum við hliðina á mér.

Ég fór á tónleika á fimmtudagskvöldið. Hafði samþykkt að fara með vinkonu minni á tónleika hinna kúbversku Buena Vista Social Club í Voðafónshöllinni sem stendur nokkurn veginn á sama stað og Valsheimilið stóð í eina tíð. Með því að vera komin á staðinn áður en húsið opnaði, tókst okkur að ryðja okkur leið og fengum sæti á albesta stað í stúkunni í troðfullri Voðafónshöllinni. Þar hreykti ég mér hátt og horfði yfirlætislega niður á lýðinn sem stóð á gólfinu og hafði ekkert til að halda sér í annað en svitalyktina af náunganum við hliðina á sér. Meðalaldur tónleikagesta var hár og álitamál hvort ekki væri betra að selja aðeins aðeins færri miða en fjölga sætum í þess stað.

Það voru engin unglömb sem skemmtu sjálfum sér og öðrum á tónleikunum. Þó gat ég ekki annað en hrifist með þeim og þá sérstaklega Orlando „Cachaito“ López sem þurfti að hjálpa inn á sviðið og af því aftur að tónleikunum loknum.

Takk fyrir snilldarlega tónleika Buena Vista Social Club