2. nóvember 2007 - Hvor er betri Bush eða Neuman?

Eins og allir sjá sem vilja sjá, er sterkur svipur með þeim félögum George Dobbljú Bush og Alfred E. Neuman. Báðir eru þeir með sterkt svipmót af skapara sínum og frægir að endemum, Bush í embætti sínu sem forseti Bandaríkja Norður-Ameríku, en Neuman sem tákngervingur fyrir bandaríska grínblaðið MAD.


Guðni Már vinur minn dró fram á síðu sinni ákveðna táknmynd fyrir þá félaga báða tvo. Þegar grannt er skoðað, er greinilegt að þeir eru ekki aðeins með sterkan svip, heldur svo líkir að það hlýtur að vera náinn skyldleiki þeirra á millum.

Sönnunin er hér til hliðar.

1. nóvember 2007 - Klúður í Borgarráði.

Fyrir nokkrum dögum átti ég leið um Laugardalinn og kom að sýningarpallinum með skiltunum sem sögðu sögu Þvottalauganna í Laugardal. Þegar að var komið reyndust upplýsingaskiltin vera horfin. Ég hafði samband við umsjónarmann Þvottalauganna og spurði hann hvort verið væri að endurskoða sögu Þvottalauganna. Hann hló, en neitaði því að verið væri að endurskoða söguna.

Á fimmtudagsmorguninn ákvað Borgarráð Reykjavíkur að endurskoða ákvarðanir OR og rífa upp ákvarðanir lögmætrar stjórnar fyrirtækisins.

Það kom mér ekkert á óvart að Svandís Svavarsdóttir skyldi bregðast við á þennan hátt, en að stuttbuxnadeild Sjálfstæðisflokksins skyldi ekki sleppa pilsfaldi hennar er þeir klöguðu gamla góða Villa fyrir formanninum sínum kom mér verulega á óvart.

Ég hefi sjaldan verið sammála Hannesi Smárasyni, en nú er ég honum og Bjarna Ármannssyni hjartanlega sammála um vonbrigði þeirra. Það tjón sem ákvörðun Borgarráðs er að valda Reykjavík Energy Invest og Geysir Green Energy verður erfitt að bæta til viðbótar því tjóni sem flumbruháttur Svandísar og stuttbuxnadeildarinnar hafa þegar valdið þessum aðilum.

Því meir sem ég kynnist íslenskri pólitík, því vænna þætti mér um hundinn minn ef ég ætti hund á annað borð.

30. október 2007 - Allt á ensku!

Þegar ég bjó í Svíþjóð og kom til Íslands og reyndi að finna eitthvað sem minnti á upprunann og móðurjörðina gat ég valið úr miklu úrvali ýmissa hluta í ferðamannaverslunum. Þar voru bolir, merki ýmiskonar og kort sem báru með sér að þau ættu uppruna á Íslandi. Vandamálið var bara eitt. Allt þetta drasl var merkt á ensku.

Það fannst ekkert á sænsku eða þýsku eða frönsku eða japönsku, þó ekki væri nema bara á gamla góða ylhýra. Það var bara til á ensku. Allt var þetta merkt Æslandi (skrifað Iceland), ekkert var merkt Island, eða Islande, eða Ijsland. Að sjálfsögðu var ekkert merkt með heitinu Ísland.

Ég átti erindi í ferðavöruverslun í Reykjavík í sumar ásamt sænsku vinafólki mínu. Það var sama sagan og fyrrum. Allt sem merkt var Íslandi var á ensku. Ekkert á íslensku. Nú er mestöll tónlistin sem sögð er íslensk flutt á ensku. Svo ætlast sumir til að útlendingar sem búa á Íslandi læri íslensku.

Til hvers? Hvar er hvatningin til þess að læra íslensku? Ekki er hún í ferðavöruverslunum. Svo mikið er víst. Ekki heldur í tónlistinni.

29. október 2007 - Hálkuvandræðin á Keflavíkurflugvelli

Ég minnist þess ekki að hafa heyrt talað um vandræði vegna hálku á Keflavíkurflugvelli áður. Í gær voru tvær flugvélar látnar lenda á Egilsstöðum auk einnar sem rann til í hálkunni. Ég skal þó ekki fullyrða að þetta hafi ekki oft skeð áður þótt ég minnist þess ekki.

Ég fer að velta því fyrir mér hvort þetta séu afleiðingar af brottför hersins? Það er ljóst að verulega var dregið úr allri þjónustu suðurfrá með fækkun hermanna. Sum þjónustan mátti alveg missa sín, en spurningin er hvort snjóruðningsdeildin sem var rekin í nánu samstarfi við flugvallarslökkviliðið hafi orðið að líða fyrir niðurskurðinn sem varð við brottför hersins?

Spyr ein sem ekki veit.

-----oOo-----

Svo fá elsku hjartans systkinin mín hamingjuóskir með daginn. Algjörir ellismellir, eitthvað annað en ég.

28. október 2007 - Gáfaðar kisur

Eins og allir vita sem vilja vita, þá á ég mjög gáfaðar kisur, samanber færsluna á undan og er Hrafnhildur ofurkisa systur sinni fremri í mörgu. Hún er ekki bara svört og því góð í íþróttum eins og einhver ónefndur fyrrum ráðherra á að hafa sagt um þeldökkt fólk, heldur er hún einnig góð í fleiru.

Hrafnhildur kvartar þó sáran yfir einhæfum bókakostinum því henni finnst of mikið af ættfræði og of lítið af skáldsögum á heimilinu. Hún er þó farin að sætta sig við bókakostinn og tekur gjarnan með sér eina og eina ættfræðibók í rúmið þegar hún fer að sofa á kvöldin.

Myndin sýnir þar sem Hrafnhildur ofurkisa er að velja sér bók til að lesa fyrir svefninn og virðist heilluð af Vaðbrekkungum. Eins og sjá má af myndinni, var ég ekki búin að taka til í hillunum áður en ég smellti af myndinni.

-----oOo-----

Svo fær Eyjólfur frændi minn og dyggur lesandi bloggsins hamingjuóskir með 74 ára afmælið.

26. október 2007 - Hrafnhildur ofurkisa

Það munaði litlu að ég kæmi of seint til vinnu á fimmtudagsmorguninn. Ekki var það vegna mikillar umferðar né heldur vegna þess að ég hefði sofið yfir mig. Skýringin var Hrafnhildur ofurkisa.

Þegar ég fer á morgunvakt, fylgir Hrafnhildur mér venjulega niður stigana og fer út í garð, en ég fer út um framdyrnar og rölti þennan spotta í vinnuna. Á fimmtudagsmorguninn fylgdi Hrafnhildur mér niður að venju, en harðneitaði að fara út í garð en vildi labba með mér að framdyrum blokkarinnar. Slagviðrið stóð beint á dyrnar og köttinn svo hún sneri sér snarlega við og inn aftur. Við röltum að bakdyrunum sem snúa út í garð og þar var sama veðrið. Hrafnhildur fór út á tröppur og sannfærðist um að veðrið væri einnig vont þeim megin, hætti við að fara út og ætlaði að hreiðra um sig undir stiganum í stigaganginum. Það er ekki vinsæll staður fyrir ungar kisur að mati tvífættra íbúa blokkarinnar. Því þurfti ég að narra hana undan stiganum og fara með hana upp aftur og inn í íbúðina áður en ég hélt til vinnu.

Ég var með bullandi samvisku á vaktinni, vitandi af Hrafnhildi ofurkisu innilokaðri heima ásamt Tárhildi litlu systur sinni. Mitt fyrsta verk er ég kom heim, var því að sleppa báðum kisunum út í garð.

Skjannahvítur fress úr efra Breiðholti að nafni Tómas er nýlega fluttur inn í íbúðina á jarðhæð. Algjör Breiðhyltingur. (Láttu mig þekkja það. Ég flutti í Árbæinn úr efra Breiðholti þaðan sem búið að banna allar kisur) Tómas þykir mjög árásargjarn og er duglegur við að hrella hana Hrafnhildi mína hvenær sem hann sér færi á slíku, en hún er algjör andstæða við hvíta fressið, fínleg, hógvær, svört eins og nóttin og vægir að hætti þess sem vitið hefur.

Áður en ég fór að hátta og skrifa þennan litla pistil fyrir svefninn fór ég út í garð í húsvarðarleik, þ.e. ég rölti út í garð og hristi Halifaxhrepps-lyklakippuna mína af ákafa, en það er merki til Hrafnhildar að nú eigi hún að koma inn að sofa. Það leið ekki á löngu uns hún kom mjálmandi að hlið mér til að fylgja mér heim. Áður en við komumst alla leið að útidyrunum stökk hvítt óhræsi út úr runna og beint á hana Hrafnhildi mína. Hún forðaði sér undan og hófst þessi líka eltingarleikur um allan garðinn uns hvíta ófétið kom til baka til mín blýsperrtur af ánægju yfir afrekum sínum að hafa hrakið Hrafnhildi á flótta. Hófst þá nýr eltingarleikur þar sem ég hljóp hvæsandi á eftir kettinum Tómasi rétt eins og Akab skipstjóri á eftir Moby Dick. Loksins slapp hann á bakvið grindverk og ég hélt heim og Hrafnhildur ofurkisa á eftir mér með rófuna beint upp í loftið.

Er það nema von að nágrannarnir haldi sitthvað misjafnt um mig?

25. október 2007 - Hver var hraðinn?

Góður vinur minn átti leið um Kringlumýrarbrautina á þriðjudagskvöldið og kom þar að því sem virtist vera mjög alvarlegt umferðarslys. Hann lýsti fyrir mér aðstæðum á slysstað í gegnum síma þannig að hann tryði því ekki að sá sem virtist vera bílstjórinn væri vappandi í kringum bílflakið.

Þar sem ég sat heima og var að hlusta á útvarpið hafði útsending verið rofin nokkru áður til að segja að Kringlumýrarbrautin væri lokuð vegna umferðarslyss. Þegar fréttin af slysinu náði Morgunblaðsvefnum setti ég stutta athugasemd inn á fréttabloggið þar sem ég gat mér þess til að um hugsanlegan kappakstur hefði verið að ræða þótt ég óskaði þess um leið að fólk slasaðist ekki alvarlega í þvílíku slysi. Svo fór ég að sofa.

Þegar ég vaknaði á miðvikudagsmorguninn mættu mér mjög neikvæðar athugasemdir á Moggabloggi, athugasemdir sem höfðu verið settar inn um nóttina, að dirfast að tala svona um fólk sem hugsanlega væri dáið eða stórslasað. Ég fékk nóg. Þótt ég hefði betri heimildir sem og fréttir í útvarpinu um miðnættið, viðurkenndi ég fyrir sjálfri mér að ég hefði brotið á mínum eigin siðareglum varðandi fréttablogg og þurrkaði út færsluna ásamt hinum mjög svo neikvæðu athugasemdum.

Það þarf svo ekkert að taka fram að grunsemdir mínar um vítaverðan ofsaakstur voru svo staðfestar í fréttum, bæði Morgunblaðsins sem og útvarpsins. Þær reyndust ekki bara staðfestar, heldur mun verri en ég hafði búist við eftir það sem ég hafði heyrt af slysinu. Eftir situr sært stolt vegna ljótra athugasemda sem ég varð fyrir á Moggabloggi.

Þótt ég sé löngu orðin háð Moggabloggi, er kominn tími til að hvíla sig og nota hvíldartímann í önnur og skemmtilegri ritstörf.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1298661


Þessi var pistillinn sem ég eyddi:


24. október 2007 – Hver var hraðinn?

Hver sá sem ekur norður Kringlumýrarbrautina verður að vanda sig sérstaklega mikið til að ná því að velta bílnum sínum yfir á akreinarnar sem liggja til suðurs. Á þessum stað eru þrjár akreinar í hvora átt og þarf býsna mikla lagni til að ná slíku. Í útvarpsfréttum er sagt frá því að bíllinn hafi lent á ljósastaur og kastast þaðan yfir á vitlausan hluta brautarinnar og oltið. Hvernig er það hægt? Hver var hraði bílsins?

Ég ætla ekki að halda því fram að bílstjórinn hafi verið í kappakstri þótt ýmsar grunsemdir fari um hugann. Ég óska þess bara að þeir tveir sem voru fluttir á slysadeild hafi ekki slasast alvarlega og hugsa til allra þeirra sem eiga um sárt að binda eftir umferðarslys,
hvort heldur er af eigin völdum eða annarra.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1298615

24. október 2007 - Eins og í gamla daga!

Ég átti leið um Snæfellsnesið fyrir skömmu ásamt hópi fólks. Þar sem ég sat í rútunni og við áttum leið framhjá afleggjaranum að Eiði, dáðist ég að brúsapallinum og í gegnum huga mér runnu minningar frá þeim tíma er brúsapallur var við hvern bæ. Ekki varð minningin samt svo sterk að ég gæti rifjað upp þá tíma er heimasætan beið við brúsapallinn eftir honum Bjössa sínum, enda komu kæligeymslur og tankbílar til sögunnar um svipað leyti og ég komst til fullorðinsára.

Í heimsku minni gerði ég mér enga grein fyrir því að brúsapallurinn væri einungis til skrauts, svo eðlilegur var hann og í sínu náttúrulega umhverfi, við afleggjarann að bænum Eiði.

Ég vona svo sannarlega að þjófurinn eða þjófarnir hafi vit á því að skila mjólkurbrúsanum aftur þangað sem hann á heima.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1298556

22. október 2007 - Ný Biblíuþýðing

Í fréttum sjónvarpsins á sunnudagskvöldið sá Gunnar Þorsteinsson safnaðarhirðir Krossins ástæðu til að gagnrýna harðlega nýja Biblíuþýðingu sem nú hefur komið fyrir augu fólks í prentuðu formi. Þessi mótmæli Gunnars virðast benda til að nýja Biblíuþýðingin sé góð þýðing og vel heppnuð og ástæða til að nálgast eintak af nýju útgáfunni.

Hin harkalegu viðbrögð gegn nýju Biblíuþýðingunni koma mér annars nokkuð á óvart. Þeim sem harðast mótmæla hefur löngum verið tíðrætt um nýyrðið “kynvillinga” og finnst það eðlilegt, en orðskrýpið kynvillingur kom fyrst fram á sjónarsviðið árið 1922 ef ég man rétt og er í dag einvörðungu notað af þeim sem vilja rægja og niðurlægja samkynhneigt fólk. Um þá sem ástunda rógburð af þessu tagi vil ég segja:

Drottinn, fyrirgef þeim því þeir vita eigi hvað þeir gjöra.

20. október 2007 - Baráttan í Dublin

Írland er eitt hið afturhaldssamasta land Evrópu þegar kemur að réttindum transgender fólks. Það er eitt þriggja landa Evrópu þar sem aðgerðir til leiðréttingar á kyni hafa verið bannaðar fram að þessu. Hin tvö eru Albanía og Andorra.

Á föstudagskvöldið fékk ég ánægjulegt bréf frá Philippu, írskri transgender vinkonu minni (sjá mynd) þar sem hún segir glænýjar fréttir frá Dublin.

Dr. Lydia Foy fór í gegnum aðgerð til leiðréttingar á kyni árið 1992. Henni var hinsvegar neitað um breytingu á persónuskrám sínum hjá hinu opinbera þar sem hún var áfram skráð sem karl. Hún fór í mál við írska ríkið og tapaði. Hún hélt áfram baráttu sinni og nú hefur verið dæmt í máli hennar fyrir æðri dómstólum sem segja írsk lög brjóta í bága við mannréttindasáttmála Evrópu. Þetta þýðir að írsk yfirvöld verða að breyta lögunum til hagsbóta fyrir transgender einstaklinga.

Nú bíðum við þess að írsk yfirvöld aflétti fáránlegu banni sínu gegn aðgerðum til leiðréttingar á kyni svo frænkur okkar og frændur þurfi ekki lengur að fara til Austur-Asíu til að fá aðgerðina framkvæmda.

18. október 2007 - Vestmannaey VE-54

Það var haustið 1974 sem mér var boðið að fara um borð í Vestmannaey. Skipið hafði komið nýtt til landsins frá Japan einu og hálfu ári áður, en nú átti að flytja útgerðina aftur til Eyja eftir gosið og einhverjir áhafnarmeðlimir ákváðu að fara ekki til Eyja með skipinu og þar losnaði pláss sem ég greip fegins hendi.

Ég var samtals um borð á fimmta ár, en hætti haustið 1980. Þarna öðlaðist ég þá starfsreynslu sem ég hefi búið að allar götur síðan. Nú hefur skipið verið selt til Argentínu og einungis minningin skilin eftir á Íslandi.

Megi gæfan fylgja þessu ágæta skipi áfram sem hingað til.

Sjá myndir:

http://public.fotki.com/annakk/ferir-og-vinna/vestmannaey-ve-54-/
http://public.fotki.com/annakk/ferir-og-vinna/skipamyndir/

18. október 2007 - Eiður Smári Gudjohnsen

Eiður Smári Gudjohnsen er snilldargóður knattspyrnumaður. Hann er svo frábær að hann er fetinu framar en sérhver hinna í landsliðinu hvað getu snertir. Þess vegna er hann fyrirliði íslenska landsliðsins í knattspyrnu.

Knattspyrna er hópíþrótt. Þar spila ellefu leikmenn í hvoru liði og með samhentu átaki tekst þeim að vinna leiki eða tapa ef þeir standa sig ekki nógu vel í leiknum. Þessu er ekki svona farið með íslenska landsliðið. Þar er einn leikmaður og tíu aðstoðarmenn. Þessir tíu berjast fyrir því að halda markinu sínu hreinu og ef þeir ná boltanum sparka þeir honum til leikmannsins eina sem einn á að sjá um að koma boltanum í net andstæðinganna. Þessi eini leikmaður heitir Eiður Smári Guðjohnsen.

Fyrir nokkru síðan var Eiður Smári Gudjohnsen frá keppni vegna meiðsla og þá gerði íslenska landsliðið eitt jafntefli og sigraði andstæðingana í öðrum leik. Því mætti ætla að Eiður Smári Gudjohnsen ætti sök á hrakförum íslenska landsliðsins í knattspyrnu.
Við vitum að það er rangt. Eiður Smári Gudjohnsen er bestur. Hann er einfaldlega of góður fyrir íslenska landsliðið.

Það er óþarfi að sparka Eyjólfi Sverrissyni landsliðsþjálfara. Það þarf bara að setja Eið Smára Gudjohnsen á bekkinn svo restin af liðinu hætti að spila aðstoðarmenn og gerist leikmenn íslenska landsliðsins í knattspyrnu

17. október 2007 - Henning Mankell

Það var daginn sem fréttir bárust til Íslands af því að Anna Lindh hefði látist af völdum árásar í NK við Hamngatan í Stokkhólmi.

Ég hafði verið að keyra vinkonu mína sem hefur lengi búið í Svíþjóð en bjó núna í Reykjavík og henni fannst ekki koma til greina annað en að koma við hjá sænska sendiherranum og rita nafn sitt í minningarbók Önnu Lindh sem þar lá frammi. Ekkert mál og við renndum heim til sendiherrans.

Inn komumst við og rituðum nöfn okkar eins og ætlunin hafði verið og ræddum nokkra stund við sendiherrann. Þá rekur vinkona mín augun í mann einn sem sat í stól inni í setustofu og tók hann tali, reyndar af svo miklum ákafa að mér hætti að standa á sama.

Það var ekki fyrr en við komum út aftur sem hún sagði mér að þarna hefði hún hitt uppáhaldsrithöfundinn sinn í fyrsta sinn, sjálfan Henning Mankell og það á Íslandi. Sjálf varð ég að viðurkenna heimsku mína því ég hafði aldrei lesið neitt eftir hann þótt vissulega hefði skemmtileg og alúðleg framkoma hans kveikt áhuga minn fyrir ritum hans.

Og enn kemur Henning Mankell skemmtilega á óvart.

http://www.mbl.is/mm/folk/frett.html?nid=1297279

16. október 2007 - Einkennilegt myndaval

Þegar frétt Morgunblaðsins um árekstur tveggja flugvéla á Heathrow flugvelli er lesin kemur fram að önnur vélin er frá British Airways en hin frá Sri Lankan Airlines. Samt er birt mynd með fréttinni af flugvélum frá EasyJet sem koma fréttinni ekkert við og nota ekki einu sinni Heathrow flugvöll.

EasyJet notar lággjaldaflugvelli á borð við Stansted, Luton og Gatwick og má ætla að myndin sé frá einhverjum þeirra. Því er þetta myndaval ákaflega óheppilegt því ætla má að verið sé að kasta rýrð á EasyJet með þessu myndefni þótt ég viti betur.

Hér er örlítið betri mynd sem þó kemur þessum minnháttar árekstri ekkert við. Hún er þó tekin á Heathrow flugvelli og er af samskonar vél og annarri þeirra sem lentu í árekstrinum:




http://www.mbl.is/mm/frettir/erlent/frett.html?nid=1297124

15. október 2007 - Bílastæði

Bíllinn minn var geymdur á bílastæði vinnunnar alla helgina. Það kom ekki til að góðu því ég hafði skotist með hann í örlitla lagfæringu og gaf mér ekki tíma til að fara með hann heim. Fyrir bragðið var bílastæðið heima ónotað allan tímann.

Ég hefi það að reglu að ganga ávallt í vinnuna þótt ég hafi gert undantekningu síðustu dagana. Ég er ekki nema fáeinar mínútur að ganga á milli og get því með góðu móti skilið eftir autt bílastæði fyrir einhvern þeirra 4-500 aðila sem vinna í húsinu. Þar er ekki einungis um að ræða starfsfólk OR, heldur og starfsfólk ÍTR, Lauga og Byrs og hugsanlega fleiri fyrirtækja og stofnana auk viðskiptavina og fyrir bragðið er sífelldur skortur á bílastæðum þótt lagt hafi verið í mikinn kostnað við að fjölga þeim.

Af hverju ekki að snúa dæminu við, hætta að kasta peningum í fleiri bílastæði, en greiða starfsfólkinu launauppbót fyrir að ferðast til vinnu fótgangandi, á reiðhjólum eða með strætisvögnum. Ég get alveg þegið nokkrar krónur í kaupauka fyrir að koma labbandi í vinnuna. Ekki veitir af svo ég geti borgað hlutabréfin mín í Reykjavík Energy Invest.

-----oOo-----


Ég sé að kominn er nýr ofurbloggari til sögunnar. Sjálfur Jóhann Páll Símonarson sjómaður er byrjaður að blogga og vil ég bjóða hann velkominn. Við vorum saman til sjós á þremur skipum, síðast fyrir tveimur áratugum á Álafossi.

Við Jói verðum seint sammála og allra síst í pólitík. Engu að síður hefur hann löngum verið vinur vina sinna og heiðarlegur í öllu sem hann tekur sér fyrir hendur þótt hann hafi ekki alltaf farið hefðbundnar leiðir að markmiðum sínum.

Bloggið hans er: http://jp.blog.is/

14. október 2007 - II - Það hafa engir ...

...rekið hitaveitur lengur en við, segir Ingvar Birgir Friðleifsson skólastjóri Jarðhitaskóla Sameinuðu þjóðanna í viðtali við Ríkisútvarpið í hádegisfréttum í dag.

Þessi flökkusaga um að Íslendingar hafi verið fyrstir til að nýta jarðhitann til hitaveitu er röng. Fyrsta nútímahitaveitan varð til í Boise í Idaho í Bandaríkjunum árið 1892. Þá og í nærri fjörtíu ár eftir það rann heita vatnið óbeislað til sjávar í Reykjavík ef frá er talið að heita vatnið var að einhverju leyti notað til þvotta og til að hita gömlu sundlaugarnar í Reykjavík. Það var svo snemma á tuttugustu öld sem einstöku bændur hófu að hita hús sín með heitu laugavatni en Austurbæjarskóli og Landsspítalinn fengu sína hitaveitu haustið 1930 þegar heitt vatn var leitt frá dælustöðinni við Þvottalaugarnar og til Reykjavíkurbæjar.

Það er svo aftur allt önnur saga að Íslendingar hafa verið þjóða duglegastir við að nýta sér jarðhitann til húsahitunar og rafmagnsframleiðslu.

http://www.idwr.state.id.us/energy/alternative_fuels/geothermal/detailed_district.htm

http://www.ruv.is/heim/frettir/frett/store64/item173397/

14. október 2007 - Beðið um slagsmál!

Þarna er verið að biðja um slagsmál sagði ég við vinnufélaga minn í gær þar sem hann var að horfa á útsendingu frá upphafi landsleikjar í knattspyrnu og sýnt var hvar lettneskur fáni stóð uppúr mannhafi fólks þrælmerktu í íslenska fánalitunum. Það var eðlilegt að ég segði þetta. Það hafa brotist út alvarleg hópslagsmál á knattspyrnuleikjum þar sem einfaldar griðingar skilja að áhangendur hinna ólíku liða, jafnvel svo alvarleg að tugir áhorfenda hafa farist í slagsmálunum.

Forráðamenn Laugardalsvallar og Knattspyrnusamband Íslands mega þakka fyrir að ekki fór verr.

Annars þykir mér það merkilegt hve ljósatyppi Yoko Ono í anda friðar hefur hleypt illu blóði í suma sbr. klögumál Heimdellinganna á hendur fráfarandi borgarstjóra og fall fyrrum meirihluta í framhaldinu og nú tilraun til hópslagsmála á Laugardalsvelli. Hvað næst?

http://www.mbl.is/mm/frettir/frett.html?nid=1296835

13. október 2007 - Enid Blyton

Ég var að fylgjast með spurningaþættinum hvar kaupstaðirnir keppa í sjónvarpinu á föstudagskvöldum þegar fram kom spurning um nafnið á hundinum Tomma í Fimm-bókunum. Einhver sagðist bara muna eftir Georg sem hét í reynd Georgína en vildi alltaf vera strákur.

Þetta var auðvitað algjör fjarstæða þegar ég var að alast upp, því hvernig datt nokkurri heilvita stelpu til hugar að vilja vera strákur. Slíkt var eins fjarri mér og hugsast gat, að stelpa sem var svo heppin að vera fædd sem stelpa vildi vera strákur. En svo þroskaðist ég og komst svo smám saman að því að það var fleira undir sólinni en ég ein og mínar tilfinningar, jafnvel fólk með andstæðar tilfinningar sem þó átti mikið sameiginlegt með mér í baráttunni fyrir betra lífi.

Einhverju sinni þegar ég bjó í Svíþjóð, rakst ég á afar fróðlega grein um Enid Blyton í Dagens nyheter, en þar var því haldið fram fullum fetum, að Enid Blyton hefði í reynd verið að skrifa um sjálfa sig er hún lýsti Georg/Georgínu svona skemmtilega, að Enid Blyton sjálf hafi iðulega klætt sig sem strák er hún var að alast upp á fyrsta og öðrum áratug tuttugustu aldar, hafi gengið um snöggklippt og kynnt sig sem Richard.


Þegar Enid komst á fullorðinsár hafi hún verið skikkuð til að hegða sér sem konu sæmdi enda transgender verið óþekkt á þeim árum. Því fór sem fór að hún gerðist kennari og giftist og eignaðist tvær dætur. Í greininni sem ég las var það staðhæft eftir annarri dóttur Enid Blyton að hún hefði ávallt verið tilfinningaköld og barnauppeldi hafi ekki verið hennar sterka hlið.

Ef satt er, má fullyrða að andi Enid Blyton lifi enn með okkur í anda sögupersónunnar George/Georgínu í Fimm-bókunum. Þar sem ekkert er minnst á þennan þátt í fari Enid Blyton á Wikipedia, væri fróðlegt að vita hvort fleira fólk kannist við þennan hluta í ævi skáldkonunnar ensku sem heillaði íslensk börn um þriggja áratuga skeið frá og með sjötta áratugnum til áttunda áratugar síðustu aldar og kannski enn lengur.

11. október 2007 - II - Hver felldi hvern?

Þá er meirihluti Sjálfstæðisflokksins fallinn og Bingi kominn heim. Ég fagna nýjum borgarstjóra sem ég hefi einungis kynnst af góðu einu, en um leið horfi ég á eftir gamla góða Villa með söknuði. Hann hafði staðið sig ágætlega að mörgu leyti uns hann var tekinn og hirtaður af sínum eigin flokkssystkinum. Þá tel ég nauðsynlegt að hrist sé upp í valdastöðunum reglulega til að koma í veg fyrir spillingu og einhverjar af áherslum Sjálfstæðisflokksins voru þannig að ég gat auðveldlega samþykkt þær þótt ég væri ekki á línu Sjálfstæðisflokksins að öðru leyti.

Um leið er ég fylgjandi þeim samruna útrásarfyrirtækja sem Vilhjálmur studdi í upphafi en snérist öndverður gegn eftir hirtingu Gísla og félaga sem hálfpartinn lítillækkuðu hann með kröfum sínum um að Orkuveitan seldi hluta sinn í Reykjavík Energy Invest. Það má segja að með þessu hafi Sjálfstæðismenn sjálfir stuðlað að falli borgastjórnarmeirihlutans í Reykjavík og sýnt þar með sitt rétta andlit.

Ég ætla að bíða með stórar yfirlýsingar um nýja borgarstjórnarmeirihlutann þar til ég sé málefnasamninginn, en vil samt óska nýja borgarstjórnarmeirihlutanum til hamingju með samstarfið og þá sérstaklega nýja borgarstjóranum Degi B. Eggertssyni

11. október 2007 - Biluð stefnuljós?

Ég þurfti að skreppa vestur fyrir Elliðaár í gær og lét mig dreyma um allar milljónirnar sem ég fengi kannski ef allt gengi upp og ég græddi jafnmikið og sumir ímynda sér að væntanleg bréf mín í REI muni hækka á næstunni. Renndi þá þessi líka glæsibifreið framúr mér hægra megin (mín mistök að vera ekki lengst til hægri til að tefja fyrir aðreininni frá hægri).

Þetta var nýlegur og flottur Bimmi með númerinu MP-9xx sem skellti sér framfyrir mig og síðan yfir á akreinina lengst til vinstri, fór síðan aftur yfir á mína akrein svo mér mætti öðlast enn frekari sýn á dýrðina. Hann fór framfyrir hægfara bíl á vinstri akrein og fór svo aftur yfir á vinstri akrein en virðist svo hafa skipt um skoðun því hann fór skyndilega af vinstri akrein og yfir allar fjórar akreinarnar og inn á beygjuakreinina að Skeiðarvogi og hvarf sjónum mínum.

Þetta var vissulega glæsileg sýning á Bimmanum, en þó þótti mér eitt dálítið skrýtið. Stefnuljósin á þessu glæsilega farartæki voru biluð, allavega sáust aldrei nein stefnuljós.

Af hverju láta sumir eigendur dýrra bíla eins Benz og BMW aldrei gera við stefnuljósin á bílunum sínum þegar þau bila?

10. október 2007 - Blessaður sé skatturinn!

Ég fékk bréf frá Tollstjóranum í Reykjavík í gær og þar sem um gluggaumslag var að ræða þóttist ég vita að nú ætti að rukka mig fyrir aukastöðugjald eða þá fyrir að hafa ekið á 60 í gegnum Hvalfjarðargöngin. Titrandi höndum reif ég upp umslagið og við mér blasti greiðsla upp á 26 þúsund krónur. Hvaða fjandans gjald gátu þeir nú fundið upp á til að láta mig greiða, bláfátæka vélstýruna?

Ég fór að skoða tilkynninguna betur, áttaði mig ekkert á ruglingslegum textanum öðru en því að um væri að ræða þing og sveitasjóðsgjöld, en neðst kom fram að útborgaðar væru 13.482 krónur og hefði það verið sent bankanum. Nú, þarf ég þá ekkert að borga? Ég kíkti inn á heimabankann minn og það stóðst að 13.482 krónur höfðu verið lagðar inn á reikninginn minn.

Ja, það má nú segja að blessaður skatturinn er ávallt góður við okkur smælingjana. :)

-----oOo-----

Um daginn var ástæða fyrir Flugmálastjórn að kvarta yfir ljósabúnaði vinstrigræna ökutækisins míns. Það var von því framljósin lýstu meira í átt til himins en á götuna. Þó verður fyrst ástæða til að kvarta núna þegar ljósatyppi Yoko Ono er farið að skera ský himinsins svo að jafnvel færustu flugkappar blindast af ljósum jarðar, rétt eins og flugkappar seinni heimsstyrjaldar sem fengu kastljósin beint í augun um leið og loftvarnarbyssurnar byrjuðu að gelta.

-----oOo-----

Evrópuráðið sem og Evrópusambandið hafa lýst 10. október sem alþjóðlegan dag gegn dauðarefsingum. Þótt ég hefi ekki kynnt mér nákvæmlega hvað ég get gert í tilefni dagsins til að koma í veg fyrir að fólk verði tekið af lífi, langar mig samt til að minna á ársgamla fréttatilkynningu sem gefin var út af hálfu Evrópusambandsins í tilefni dagsins:

http://europa.eu/rapid/pressReleasesAction.do?reference=IP/06/1346&f

9. október 2007 - Já er svarið!

Þessa dagana hljómar rödd í auglýsingatímum í útvarpi þar sem kona segist vera frá Önundarfirði og spyr svo hvort þessi Önundur sé lifandi?

Í lok auglýsingarinnar fáum við niðurstöðuna því þá er sagt: Já er svarið.

Þá vitum við hversu mikið er að marka svörin hjá svarþjónustu símaskrárinnar.

-----oOo-----

Það verður kveikt á ljósatyppi Yoko Ono í Viðey í kvöld og að sjálfsögðu verður það í boði Orkuveitu Reykjavíkur þar sem peningar finnast til slíkra hluta þótt meirihluti borgarstjórnar vilji ekki beina aurunum til verkefna sem bæta umhverfismál úti í heimi.

8. október 2007 - II - Salerni!

Það voru fjögur eða fimm salerni um borð í fyrsta skipinu sem ég starfaði á til sjós sumarið 1966. Eitt var sérstaklega ætlað skipstjóranum en þau sem eftir voru, voru notuð af hinni þrjátíu manna áhöfn skipsins. Þegar nýsköpunartogararnir komu til landsins í lok fimmta áratugar tuttugustu aldar þótti þessi aðbúnaður hreinn lúxus frá því sem verið hafði fyrir stríð.

Á minni bátum voru engin salerni, einungis vatnsfata ef fólk þurfti að ganga örna sinna. Á einum bát sem ég var á hafði verið útbúið salerni þegar skipt var um stýrishús. Það þýddi að ef gera þurfti ítrustu þarfirnar var bara að biðja skipstjórann að koma sér út á dekk á meðan stýrishúsinu var breytt í gasklefa.

Síðasta skipið sem ég starfaði á um lengri tíma hafði fjórum baðherbergjum fleira en nam áhöfnarfjöldanum. Auk baðherbergis með hverju herbergi voru baðherbergi inn af brú, sjúkraklefa og vélarúmi auk eins sem tilheyrði saunabaðstofu.

Þessi færsla er ekki einungis rituð í tilefni af frétt um baðherbergisfjölda í íbúð Maríu Carey, heldur flöktir hugurinn og að meirihluta borgarstjórnar Reykjavíkur sem vill hindra aðgang Reykjavíkurborgar og almennings að eignarhaldi á útrásarfyrirtækinu Reykjavík Energy Invest.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1295721

http://www.mbl.is/mm/folk/frett.html?nid=1295729

8. október 2007 - Haust

Það er komið eitthvað haust í mig. Ekki svona haust lífsins, heldur raunverulegt haust þar sem kvöldin eru dimm og köld, laufin að miklu leyti fallin af trjánum og enginn snjór og nóttin er svört.

Ég finn að ég þarf að sofa miklu meir en á öðrum árstímum. Ef ég fer á fætur á hádegi eftir að hafa verið á næturvakt, finn ég fyrir þreytu allan eftirmiðdaginn og geri fátt af viti annað en að slæpast yfir engu. Ég nenni ekki einu sinni að blogga.

Um leið vaknar gamla tilhlökkunin aftur til lífsins, tilhlökkunin sem legið hefur í dvala síðan í janúar. Það eru jólin. Það eru ekki nema rúmlega tveir og hálfur mánuður til jóla og síðan koma áramót og tími nýrra fyrirheita.

Svo fer að birta á ný.

7. október 2007 - Ég er að velta einu fyrir mér.

Um daginn birtust nöfn nokkurra aðila sem áttu að fá sérstök fyrirheit um hlutabréfakaup í fyrirtækinu Reykjavík Energy Invest. Nú hafa þessi kostakjör verið afturkölluð.

Það er langt um liðið síðan ég var að streytast við að lesa um réttarfar og samningalög. Því spyr ég. Ef þessir nafngreindu aðilar hafa fengið þessi hlutabréf á góðu verði sem launauppbót, þarf þá ekki að greiða þeim skaðabætur sem þessu nemur? Ég hefði haldið það. Ef satt er virðist það lítils virði að draga tilboðið til baka eftir að því hefur verið tekið, nema að skaðabætur verði greiddar.

Um leið má spyrja sig þess hvort það hafi ekki verið Svandís Svavarsdóttir sem olli skaðanum með upphlaupi sínu svo undir tók meðal stórs hluta þjóðarinnar? Sjálf sá ég ekkert rangt við þessa ákvörðun eða sameiningu REI og GGE þótt vissulega hefði mátt standa betur að boðun fundarins þar sem sameiningin var ákveðin jafnfram því sem að velja hefði mátt aðeins hljómfegurra nafn á nýja fyrirtækið.

http://www.mbl.is/mm/vidskipti/frett.html?nid=1295444

5. október 2007 - Of hægur akstur?

Á föstudagsmorguninn fór ég í ferð með langferðabifreið. Bílstjórinn er ákaflega varkár maður og sérstaklega valinn þegar þarf að flytja mjög viðkvæman farm eins og mig og hópinn góða sem fór í ferðina, fer aldrei yfir löglegan hámarkshraða og gætir þess að stoppa reglulega fyrir pissupásur, hleypir þeim sem vilja fara hraðar framúr sér og er fyrirmyndarökumaður í hvívetna.

Þegar erindum hópsins var lokið um eftirmiðdaginn og haldið áleiðis til Reykjavíkur var mikil umferð á Vesturlandsveginum. Þegar lokið var pissupásu í Borgarnesi lentum við aftan við jeppling með númerið EK-xxx sem fór nokkuð hægar en okkar bílstjóra þótti eðlilegt og héngum við aftan við drusluna þar til tekin var pissupása á Kjalarnesi. Var þá komin löng röð bíla fyrir aftan okkur sem komust ekki framúr vegna mikillar umferðar úr borginni.

Er ekki kominn tími til að lögreglan bendi sumum á að taka strætó í bæinn?

-----oOo-----

Plokkfiskurinn í Narfeyrarstofu sem er í fæðingarbæ föður míns rann ljúflega niður

4. október 2007 - Stærð skiptir máli!!!!

Þessi orð blöstu við yfir þvera forsíðu Morgunblaðsins í dag og sjá mátti að sumir karlar sem ég mætti á leið minni til vinnu voru öllu brosmildari en aðra daga, brostu alveg á milli eyrnasneplanna eftir þessa gleðifregn Morgunblaðsins á meðan aðrir voru öllu hnípnari. Brosið var þó fljótt að fara af þeim þegar fréttin var skoðuð nánar og í ljós kom að átt var við Hannes Smárason og Bjarna Ármannsson og sameiningu tveggja fyrirtækja með útlenskum nöfnum sem ég kann ekki að nefna.

Þegar málin voru svo skoðuð nánar reyndust margir smáfiskanna í tjörninni ekki hafa neitt undir sér. Þegar haft er í huga að ég er í hópi smásílanna í hópnum er best að þegja.

3. október 2007 - Senda KR-liðið til sálfræðings!!!

Í eina tíð var hægt að kenna þjálfaranum um ófarirnar og vitað að hluti af vandamálum KR á 31 árs eyðimerkurgöngunni var því að kenna að höfuðáherslan var lögð á varnarleikinn.

Nú er ljóst að eitthvað mikið er að liðinu þó ekki endilega varnarleiknum eins og á árum áður. Ekki er endalaust hægt að kenna þjálfaranum um eða markmanninum og ljóst að einstöku liðsmenn eru ákaflega góðir. Það er því eitthvað að liðsheildinni.

Er ekki bara kominn tími til að ráða sálfræðing til að hrista upp í liðinu?

http://www.mbl.is/mm/sport/frett.html?nid=1294726

2. október 2007 - Jarðarför

Ég fór í jarðarför í dag hjá Árna Eyjólfssyni sem drukknaði í Soginu á dögunum. Ég held að þetta hafi verið í fyrsta sinn á þessu ári sem ég fer í jarðarför sem er minna en hefur verið undanfarin ár.

Dómkirkjan var full af fólki. Athöfnin var að mörgu leyti hefðbundin jarðarför og þó. Tvennu hafði verið breytt sem boðar (vonandi) breyttar venjur við útfarir á Íslandi. Myndin á kynningarblaðinu var af gleðistund hjá hinum látna, Árna með nýveiddan lax í stað hefðbundinnar andlitsmyndar. Hitt atriðið var að ekki var leikinn hefðbundinn sorgarmars þegar kistan var borin úr kirkju, heldur var Stairway to Heaven leikið við útgönguna.

Sjálf er ég mjög sátt við slíka breytingu. Með slíkri breytingu verður athöfnin mun léttari en áður var og gefur kannski fremur til kynna að jarðarförin er ekki bara kveðja að eilífu heldur og nýtt upphaf fyrir hinn látna.

Ég vil votta Þórunni og börnum ásamt öðrum ættingjum og vinum mínar samúðarkveðjur.

29. september 2007 - Um Estonia

Í gær voru liðin 13 ár frá slysinu hræðilega þegar Estonia fórst á Eystrasalti á leið sinni frá Tallinn til Stokkhólms og 852 manneskjur fórust. Nokkrum dögum áður hafði ég verið um borð í gamalli rússneskri ferju á leið til Riga og langaði til að prófa að fara með þessu glæsilega skipi sem blasti við er við héldum úr höfn frá Stokkhólmi.

Allt var til að minna mig á þennan hræðilega atburð. Áður en ég hélt til Riga þurfti ég að sækja mér nýtt vegabréf á lögreglustöðina í Jakobsberg. Konan sem afgreiddi mig og sem ég var ágætlega málkunnug, eftir að hún hafði tvisvar þurft að taka af mér lögregluskýrslu vegna þess að brotist hafði verið í bílinn minn, sagði mér frá því að hún væri að fara í ráðstefnuferð til Eistlands eftir nokkra daga með Estonia. Ekki man ég lengur nafn hennar, en hún fórst með skipinu.

Erfiðasta minningin er þó kannski sú að ég var komin heim frá Eystrasaltslöndum og á fyrstu næturvakt eftir ferðina góðu og hafði gengið túrbínueftirlitið um nóttina. Er ég kom upp í stjórnstöð eftir hringinn og inn í setustofu þar sem menn höfðu verið að horfa á spennandi kvikmynd á myndbandi, sátu þeir nokkrir og sögðu ekki orð, en gláptu stórum augum á sjónvarpið og textaræmuna sem gekk niður eftir skjánum. Þetta voru fyrstu fréttir af Estoniaslysinu.

-----oOo-----

Fyrir nokkrum dögum síðan drukknaði maður sem var tengdur fjölskyldu minni í Soginu. Slysin gera ekki boð á undan sér.

28. september 2007 - Miriam Rose

Ég hefi á stundum gert góðlátlegt grín að dansflokknum Seifing Æsland og aðgerðum þeirra. Mér finnst það þó lélegt þegar yfirvöld ætla sér að beita tvöfaldri refsingu gagnvart ungri stúlku sem hefur ákveðið að setjast hér að.

Þegar Miriam Rose var dæmd til greiðslu sektar og sat síðan af sér dóminn fyrir verk sín gagnvart Alcan og fleiri fyrirtækjum var það endanlegur dómur fyrir ákveðinn verknað. Um leið og hún kom út eftir að hafa setið dóminn af sér var hún laus allra mála. Verknaður hennar taldist ekki svo svívirðilegur að henni væri vísað úr landi með dómi.

Ég get ekki séð að stúlkan hafi gert neitt það eftir fangavistina sem veldur því að það beri að vísa henni úr landi. Að auki hefur hún sjálf lýst því yfir að ekki standi til að taka þátt í fleiri aðgerðum af því tagi sem Seifíng Æsland stóð fyrir í sumar. Þar með er íslenskri réttlætiskennd og dómvenju fullnægt. Það er engin ástæða til frekari aðgerða. Að ákveða núna að vísa henni úr landi verður því einungis að skoðast sem hefnd yfirvalda pólitísk ákvörðun og mun efalaust auka á vantrú almennings gagnvart ríkisvaldinu verði kröfunni framfylgt.

Hvað um betrunarstefnu stjórnvalda?

27. september 2007 - Ein lítil ljósapera

Það fór framljósapera í bílnum hjá mér fyrir nokkru síðan. Það var komið myrkur og rigning úti svo að þegar ég kom inn á bensínstöð, fékk ég mér kaffisopa á meðan starfsmaður skipti um peruna. Hann var eldsnöggur að verkinu og lipur. Greinilega toppþjónusta á þessum stað.

Fljótlega eftir þetta fékk ég á tilfinninguna að framljósin væru vanstillt. Þegar ég var á ferðinni í gær notaði ég því tækifærið og kom við í skoðunarstöð og bað skoðunarmanninn um að athuga ljósastillinguna hjá mér. Það var auðsótt mál og þegar ég hafði opnað vélarlokið kom hið sanna í ljós. Peran hafði verið þvinguð öfug í og sat alls ekki eins og hún átti að gera og fyrir bragðið lýsti framljósið meira upp en niður. Það tók hálfa mínútu að snúa perunni og koma henni fyrir á réttan hátt og prófa stillinguna og ég gat ekið í burtu í góðu skapi og án þess að eiga á hættu að fá kvartanir frá Flugmálastjórn.

Skoðunarmaðurinn sagði mér að þetta væri algengt að perurnar færu vitlaust í við þessar aðstæður, þ.e. þegar óreyndir starfsmenn á bensínstöðvum skiptu um perur í bílum hjá viðskiptavinunum. Það kom mér ekkert á óvart.

26. september 2007 - Eftirlit með ströndum?

Reglulega berast okkur sauðsvörtum almúganum fréttir af fíkniefnaneyslu fanga á Litla-Hrauni, smygli á fikniefnum þangað inn og viðurlögum við slíku athæfi. Þessar fréttir virðast stundum vera dálítið fjarlægar ekki síst í ljósi þess að Litla-Hraun ætti eðlis síns vegna og einangrunar frá samfélaginu að vera sá staður á Íslandi sem er helst laus við slíkan ófögnuð sem fíkniefnin eru. Ónei, ekki aldeilis. Ef marka má fréttirnar er allt á kafi í dópi og vímu þar inni.

Nú vill dómsmálaráðherra herða eftirlitið með ströndum landsins. Forstjóri Landhelgisgæslunnar vill koma á ratsjáreftirliti meðfram ströndum til að fylgjast sem nákvæmast með öllum skipaferðum og ýmsir hafa á orði að auka þurfi eftirlitið í höfnum og á flugvöllum til að tryggja að ekkert dóp komist til landsins, allt í krafti þess að yfirvöld fundu mikið magn af fíkniefnum og náðu glæponum í stað þess að koma í veg fyrir smyglið frá upphafi. En gaman. Þetta fer að minna æ meira á gamla Sovétið.


Í gegnum hugann rifjast gömul ævintýri frá siglingum til Sovétríkjanna sálugu. Þegar nálgast var ströndina sást hvar öflugir ljóskastarar lýstu upp sjóinn utan strandarinnar til að tryggja að óvinurinn kæmist ekki að ströndinni (eða var það til að tryggja að engir flóttabátar kæmust frá ströndinni í skjóli myrkurs?). Eftir að hafa eytt dögum og jafnvel vikum á ytri höfninni undir stöðugu eftirliti tók strangt vegabréfaeftirlit og könnun á fjármunum. Það var svo ekki fyrr en við brottför að virkileg leit hófst auk þess sem leitað var í farmi. Þá var eins gott að gera grein fyrir þeim fjármunum sem höfðu tapast meðan á dvöl í höfn stóð og alls ekki játa að hafa skipt í rúblur á svörtum markaði. En það er önnur saga.
(Í draumum mínum sé ég ljóskastarana lýsa upp strendur Íslands í leit að dópinu. Það styttist stöðugt í framtíðardrauminn um Sovét-Ísland.)


Áhöfn skips þar sem ég var þekkti til í gamla daga var lögð í einelti af þáverandi Tollgæslustjóra. Tollverðir fengu stöðugt ný fyrirmæli um aukna hörku í samskiptum sínum við hina stórhættulegu áhöfn skipsins og urðu að hlýða hvað sem raulaði eða tautaði. Þrátt fyrir ótrúlega fjármuni sem varið var í leit í skipinu fannst sjaldan neitt. Kannski ein og ein flaska sem einhver hafði reynt að fela innanklæða eða á milli þilja en fátt meira. Einn góðan veðurdag mátti svo lesa í dagblöðum að áhöfnin hefði smyglað fleiri þúsund flöskum af áfengi í land fyrir framan vökul augu embættismanna ríkisins.

Við getum hert allt eftirlit með gífurlegum kostnaði. Við getum byggt múra og elt hvert einasta skip og hverja einustu flugvél sem kemur til landsins. Fikniefnasmyglarar munu samt halda áfram að smygla til landsins rétt eins og að vonlaust virðist vera að koma í veg fyrir smygl inn á Litla-Hraun.

Er ekki gáfulegra að reyna að minnka eftirspurnina með fræðslu og áróðri í stað þess að setja alla þjóðina í hlekki á bak við múra?

25. september 2007 - II - Enn um fágaða framkomu.

Í bókaskápnum mínum er gömul bók, árituð af höfundi sem kom til Íslands haustið 1986 er bókin kom út á íslensku. Hún heitir Niðurlægingin (Ganz unted) eftir þýska rithöfundinn Günter Wallraff og fjallar bókin um reynslu hans er hann lék tyrkneska verkamanninn Ali í Vestur-Þýskalandi og hvernig farandverkamennirnir frá Tyrklandi voru niðurlægðir á þýskum vinnumarkaði á áttunda og byrjun níunda áratugarins. Allar götur síðan bókin kom út í Þýskalandi árið 1985 (og Íslandi 1986) hafa frásagnir bókarinnar verið dregnar í efa. Sjálf las ég bókina með gagnrýnum hætti án þess þó að afneita þeim frásögnum sem þar birtust.

Það hefur löngum verið þekkt að fólk með mikla tjáningarhæfileika taki að sér hlutverk fólks sem gengið hefur í gegnum marga hluti í lífinu. Þar er kannski Hollywood skýrasta dæmið, en margar kvikmyndir sem þar hafa verið gerðar fjalla um raunverulega lífsreynslu fólks

Við vitum það vel að andlit sem segja frá eru miklu áhrifaríkari en einföld auglýsing í blaði. Því er nauðsynlegt til að bók komist á metsölulista, að einhver túlki sögupersónuna. Það þarf ekki að vera hún sjálf. Það er nóg að kalla til fulltrúa hennar sem tekur að sér að túlka hana á lifandi hátt.

Ég fæ á tilfinninguna við lestur athugasemda fólks við fyrri pistil að sumir telji mig vera að véfengja þær sögur sem sagðar eru í bókunum sem fjallað er um. Það er ekki rétt og kemur auk þess ágætlega fram í pistlinum. Um leið finnst mér full ástæða fyrir fólk að éta ekki allt hrátt sem því er sagt og vera dálítið gagnrýnið á það sem ber fyrir augu þess. Sjálf hefi ég ekki véfengt reynsluna sem fram kemur í bókunum sem um er rætt, einungis hina leikrænu tjáningu fólksins sem lýsti sögunum í útvarpi og sjónvarpi nánast eins og sögumenn sem skapaði örlítinn efa hjá mér um persónurnar sem birtust á sjónvarpsskjánum.

Það var ekki Elizabeth drottning sjálf sem túlkaði sig í kvikmyndinni The Queen, heldur fékk Helen Mirren það erfiða hlutverk og tókst svo snilldarlega að haft var á orði að hún væri líkari drottningunni en drottningin sjálf. Sagan um Díönu prinsessu var samt jafn hjartnæm og þótt drottningin sjálf hefði leikið sjálfa sig.

Um orð "Magna" sem birtust í athugasemdum á Moggabloggi hirði ég ekki. Þau dæma sig sjálf og bera höfundi þeirra gott vitni.

25. september 2007 - Of fáguð framkoma?

Ég kannast við mann sem hefur lent í skelfilegu sjóslysi. Þetta er ákaflega prúður maður og í alla staði hinn þægilegasti viðkynningar. En hann talar helst aldrei um erfiða lífsreynslu sína. Nýlega komst ég að því að fyrrum vinnufélagar hans vissu ekki einu sinni af hinni skelfilegu lífsreynslu kunningja míns.

Ég varð agndofa er ég heyrði lýsingar ungs þeldökks manns á voðaverkum þeim sem hann framdi er hann var yngri í Afríkuríkinu Sierra Leone sem barnahermaður. Þar sem ég sat í sjónvarpssófanum fannst mér óraunverulegt að horfa á unga manninn á skjánum lýsa biturri lífsreynslu sinni með jafnaðargeði á nánast óaðfinnanlegri ensku. Um leið var sagt frá nýútkominni bók um þessa lífsreynslu unga mannsins. Hann var ekki sá fyrsti.

Í fyrra minnir mig að ung þeldökk stúlka hafi lýst reynslu sinni í sjónvarpi er hún var innilokuð ásamt fáeinum öðrum konum og gátu þær sig hvergi hrært svo vikum skipti, vitandi að utan við dyrnar beið ekkert annað en nauðgun og dauði. Stúlkan lýsti biturri lífsreynslu sinni með jafnaðargeði og fágaðri framkomu. Svo var sagt frá nýútkominni bók.

Ef mig misminnir ekki var sagt frá ungri þeldökkri stúlku fyrir tveimur árum, stúlku sem var þvinguð til að giftast fullorðnum frænda sínum í Sómalíu, en náði að flýja og gerðist fyrirsæta. Hún kom sömuleiðis mjög vel fyrir og svaraði spurningum með jafnaðargeði og svo fylgdi bók í kjölfarið.

Ég gæti ekki gert þetta. Ef ég hefði gengið í gegnum álíka lífsreynslu og þetta ágæta fólk væri ég sennilega taugahrúga það sem eftir væri ævinnar, kannski eins og þýski kafbátavélstjórinn úr heimsstyrjöldinni síðari sem ég heyrði af og sem fór síðar yfir á sænskt flutningaskip. Hann þurfti að nota bleyju þegar hann svaf því hann pissaði alltaf undir í martröðum minninganna. Hann forðaðist að tala um stríðið við skipsfélaga sinn sem sagði mér frá honum rétt eins og kunningi minn sem áður er sagt frá. Þá má ekki gleyma Breiðavíkurdrengjunum sem brotnuðu í beinni er farið var að ræða öllu vægari lífsreynslu þeirra í æsku, jafnvel sá harðsvíraðasti í hópnum.

Þarna mætir ungt fólk í blóma lífsins í íslensku sjónvarpi, gullfallegt fólk með nánast óaðfinnanlega framkomu, allt komið frá svörtustu Afríku, talar nánast lýtalausa ensku og segir frá skelfilegri reynslu bernskunnar með jafnaðargeði og allt að leikrænum tilburðum. Ég ætla ekki að véfengja reynsluna sem þetta fólk er að lýsa, en einhvernveginn fæ ég á tilfinninguna að þetta séu allt leikarar. Reynslan sé einhverra sem eru ófær um að tjá sig svona stórkostlega.

24. september 2007 – Konur með yfirvaraskegg og ....

... karlar án skeggs. Vorið 2005 kom út bókin Women with mustaches and Men without Beards: Gender and Sexual Anxieties of Iranian Modernity.

Góður vinur gamla Ayatollah Khomeini var transsexual karl, þ.e. fæddur sem kona en fór í aðgerð til leiðréttingar á kyni í Englandi ef mig misminnir ekki. Ekki man ég nafnið á transsexual karlinum, en með tilvera hans og bætt lífsgildi að loknum aðgerðum sannfærðu Khomeini um að aðgerðir til leiðréttingar á kyni ætti rétt á sér. Síðan þetta var hafa margir samkynhneigðir karlar bjargað lífi sínu með því að leggjast undir hnífinn og breytt sér í konur. Þetta er þó skammvinn lausn fyrir samkynhneigða karla sem vilja njóta lífsins sem karlar með körlum. Því eru slíkar kynskiptaaðgerðir hrein martröð fyrir samkynhneigða karla. Ekki er það til að bæta úr að íranskir læknir eru ekkert sérlega færir í slíkum aðgerðum og gera venjulega meira ógagn en gagn.

Ég pantaði bókina í sumar og fékk eftir nokkra daga. Ég var þá með of margar bækur hálflesnar á náttborðinu mínu og því byrjaði ég á að lána hana til samverkafólks míns innan Verndarvættanna, samstarfshóps Amnesty um mannréttindi samkynhneigðra þar sem bókin gengur á milli fólks sem eru venjulega agndofa á slíkum pyntingum sem að þvinga fólk sem ekki er transgender eða transsexual að fara í kynskiptaaðgerð.

Bókin fæst hjá Amazon og kostar 16.96 $ auk sendingarkostnaðar

Fólk sem hefur áhuga á að taka þátt í starfi Verndarvættanna, samstarfshóps Amnesty um mannréttindi samkynhneigðra er hvatt til að hafa samband við Írisi Ellenberger: ie@amnesty.is

http://www.mbl.is/mm/frettir/frett.html?nid=1293164

21. september 2007 - Smyglað á Fáskrúðsfirði!

Í þá gömlu góðu daga þegar millilandaskipin komu við á ströndinni á ferðum sínum til og frá útlöndum, þótti sjálfsagt og eðlilegt að hafa tollverði starfandi á helstu viðkomustöðum þegar komið var frá útlöndum, ekki síst þegar haft var í huga að erfitt var að nálgast drykkinn görótta víða á landsbyggðinni. Þessir menn voru misjafnir eins og fólk er flest og sumir sem tóku starf sitt með meiri áhuga en aðrir, þar á meðal Herbert á Akureyri og tollvörðurinn á Fáskrúðsfirði. Ekki man ég hvað hann hét, en við skulum kalla hann Friðrik. Friðrik var reglusamur og uppfullur af gömlum ungmennafélagsanda og því lítt hrifinn af drykkjuskap og svalli.

Friðrik hafði það fyrir sið að standa við landganginn á meðan skipin lágu í höfn og fylgjast með allri umferð að og frá skipi og því hvort einhverjir væru að laumast frá borði með bokku innanklæða. Einhverju sinni sá hann hvar einn skipverja gekk niður landganginn og stillti sér upp á bryggjunni neðan við stefni skipsins, en annar skipverja fór fram á bakkann með bjórkassa. Sá kastaði bjórkassanum niður til drengsins sem stóð á bryggjunni, hann greip kassann fimlega og hljóp af stað upp bryggjuna. Friðrik hljóp af stað á eftir drengnum og í gegnum allt þorpið. Þótt drengurinn væri áratugum yngri en Friðrik, var sá gamli enn uppfullur af ungmennafélagsanda og náði drengnum á endanum utan þorpsins. Reyndist bjórkassinn vera tómur. Meðan á þessu stóð fór mikil sala á áfengi fram um borð í skipinu.

Í öðru tilfelli stóð Friðrik plikt sína við landganginn á meðan bát var róið að útsíðu skipsins og áfengið afhent í gegnum kýrauga í skjóli myrkurs.

Ekki tókst alltaf jafnvel að plata þann gamla. Eitt sinn var skipið farið og tveir ungir aðkomumenn settust á tröppur húss til að kasta mæðinni og létu flöskuna ganga á milli sín og grobbuðu hátt um hvernig þeir hefðu platað helvítis tollvörðinn. Skyndilega kom hendi aftanfrá og greip flöskuna af þeim. Var þar Friðrik sjálfur mættur utan við sínar eigin útidyr á náttklæðunum einum fata.

Frásagnir birtar með fyrirvara um nákvæmni sagnanna.

20. september 2007 - II - Ég skal kenna ykkur að smygla...

.... sagði miðaldra maður sem kom eitt sinn í heimsókn um borð til okkar þar sem við lágum í höfn í Bandaríkjunum. Skipstjórinn okkar hló að gestinum og spurði hvað hann gæti kennt okkur, dæmdur maðurinn fyrir stærsta áfengissmygl Íslandssögunnar eftir fræga ferð með Ásmundi til Belgíu haustið 1967.

Reynsla þessa manns flaug í gegnum huga mér er ég fylgdist með sexmenningunum sem héldu blaðamannafund í morgun skreyttir eins og sex jólatré. Á blaðamannafundinum fluttu þeir okkur hálfkveðna vísu um fíkniefnasmygl sem komist hefði fyrir á hálfu A4 blaði. Til hvers allt þetta umstang löngu áður en öll kurl eru komin til grafar? Hefði ekki verið nóg að senda út stutta fréttatilkynningu í byrjun til að lægja öldurnar og koma í veg fyrir kjaftasögur?

Þetta uppistand í upphafi máls minnir mig annars á áðurnefnt Ásmundarsmygl fyrir 40 árum. Þar gerðu fimmmenningarnir í áhöfn bátsins röð mistaka sem hver og ein hefði nægt til að benda á þá sem seka fyrir tilraun til stórsmygls. Sama virðist hafa verið á borðinu í gærkvöldi og morgun. Mennirnir leigja eða kaupa seglskútu, fylla af fíkniefnum og sigla til Íslands á hægustu ferð þegar allra veðra er von. Meðhjálparinn í landi á ekki einu sinni til farsíma til að hringja úr og virðist ekki hafa ráð á landakorti til að glöggva sig á að hann sé kominn til Fáskrúðsfjarðar.

Það þarf ekki sex löggur skreyttar eins og jólatré til að segja okkur að þessir svokölluðu fíkniefnasmyglarar eiga betur heima á uppeldisstofnun. Nær væri fyrir löggurnar að einbeita sér að því að finna þann aðila sem fjármagnaði glæpinn en að hreykja sér á skjánum.

20. september 2007 - Miðborgarvandamál

Í fyrrasumar kom ég til Manchester á heitasta tíma sumarsins. Um leið og ég hafði hent töskunum inn á hótel fór ég beint inn á Canal Street og hitti þar fólk sem ég hafði mælt mér mót við og þurfti nauðsynlega að fá mér einn öl eftir ferðina. Af því að fólkið sem ég hitti sat utandyra, var ölið afgreitt í plastmálum, ekki í gleri. Ef ég vildi drekka ölið úr glasi varð ég líka að drekka það innandyra. Í vor var ég í Amsterdam á Queensday. Þar var sama sagan nema að það var skilagjald á plastglösunum, tvær evrur fyrir að skila þeim tómum til baka.

Þegar ég var ung og falleg lokuðu allir skemmtistaðir í Reykjavík klukkan eitt á föstudagskvöldum og tvö á laugardagskvöldum. Fólk þurfti að vera komið inn fyrir klukkan hálftólf og hætt var að afgreiða brennivínið klukkan hálf eitt á föstudagskvöldum og hálftvö á laugardagskvöldum.

Skemmtistaðirnir voru víða. Glaumbær við Fríkirkjuveg, Sigtún við Austurvöll og Alþýðuhúskjallarinn neðst við Hverfisgötu. Aðrir helstu staðir voru Klúbburinn við Borgartún, Röðull við Skipholt og Þórskaffi við Brautarholt. Auk þeirra voru hótelin og salir þeim tengdir.

Það voru sífelld ólæti í íbúunum nærri Röðli. Þeir vildu losna við skemmtistaðinn úr nágrenninu. Að öðru leyti held ég að þessir fáu skemmtistaðir hafi verið að mestu leyti til friðs. Fólk hellti í sig eins miklu brennivíni og hægt var til að þurfa ekki að drekka eins mikið á staðnum og ef það var ekki ofurölvi þegar stöðunum var lokað, var haldið í næturteiti með hæfilegum skammti af slagsmálum í heimahúsum og afskiptum lögreglu af heimilishaldi í úthverfum Reykjavíkur.

Svo lagaðist ástandið. Fyrst var opnunartíminn rýmkaður og haft opið til klukkan þrjú á nóttunni. Ég man að ég kom eitt sinn á Sjallann á Akureyri og fannst nánast heimskulegt að þar var enn lokað klukkan tvö á laugardagskvöldi. Nokkrum árum síðar komu ölið og krárnar. Flennistóru skemmtistaðirnir á borð við Klúbbinn, Þórskaffi og Broadway í Mjódd lögðu upp laupana og ég flutti úr landi.

Einhverju sinni kom ég í heimsókn til Íslands og hreifst mjög af hinni sérstöku næturstemmningu, að sjá fullar götur af fólki á heimleið eftir skemmtanahaldið klukkan þrjú að nóttu. Þegar ég flutti svo heim sumarið 1996 var ástandið enn svona og sá ég það eitt slæmt við næturlífið að það var erfitt að ná í leigubíl heim. Skömmu síðar var afgreiðslutíminn gefinn nánast frjáls í stað þess að settar væru reglur misjafnan lokunartíma skemmtistaða og kráa. Það fannst mér synd að ekki væru settar sérreglur fyrir næturklúbba en að aðrar krár lokuðu klukkan þrjú eða í síðasta lagi klukkan fjögur.

Þótt ég hafi ekki reykt í mörg ár, held ég að reykingabannið hafi gert illt verra í Reykjavík. Nú verður fólk að fara út að reykja, en má ekki taka glösin með sér. Ekki hefi ég séð möguleika á að fólk fái að taka öl með sér í plastmáli eins og er leyfilegt í Amsterdam og Manchester. Þess í stað er fólki boðið upp á að reykja eða drekka, ekki hvorutveggja í senn. Nú situr fólk inni á kránum og tæmir glasið, fer svo út, hittir félagann fyrir utan, lendir á spjalli og þarf síðan að kasta af sér vatni. Þá er búið að loka eða biðröð til að komast inn aftur. Það er pissað í næsta húsasundi.

Nú vill lögreglustjórinn endurnýja gömul afskipti af heimilishaldi og sífelldum kvörtunum nágranna yfir næturpartíum á heimilum. Hann er strax farinn að hlakka til að kljást við nágranna margra lítilla skemmtistaða í úthverfum Reykjavíkur í stað þess að hafa allt á sama stað eins og Egill Vilhjálmsson hf auglýsti þegar ég var ung (ég er ennþá falleg og mun fallegri en áður).


Öll þessi “vandamál” sem ég hefi þulið upp eru smámál, reyndar svo lítil að einungis þarf að leita góðra lausna sem allir geta sætt sig við. Ég sendi tillögu að opnu pissiríi fyrir karla til Dags B. Eggertssonar í sumar og sem hann sendi áfram til framkvæmdasviðs Reykjavíkurborgar. Síðan hefur ekkert til þessarar tillögu heyrst og þykist ég vita að hún hafi verið talið óhæf fyrir karlmenn sem pissa alltaf framhjá. Ég er ekki með neina skyndilausn að hraðpissiríi fyrir konur.

Þá þarf einfaldlega að setja skýrari reglur um opnunartíma skemmtistaða, þeir ákveða fyrirfram hversu lengi þeir hyggjast hafa opið, veitingahús til eitt, krár til tvö eða þrjú eða fjögur um helgar. Sjálf er ég fyllilega sátt við að Næstibar sé opinn eins og nú er, til klukkan þrjú, því þá er ég yfirleitt komin heim og upp í rúm.

En ég held að það sé allt til þess vinnandi að vera ekki að endurvekja gamla fortíðardrauga með því að stytta opnunartímann um of og bjóða lögreglunni heim og að kljást við óeirðarseggi klukkan fimm og sex á morgnanna.

19. september 2007 - Að flytja hús í heilu lagi!

Flutningafyrirtækið ET með fjölda dráttarbíla á einhvern öflugasta dráttarvagn á Íslandi. Vagninn er með beygjur á flestum eða öllum öxlum og liðugur sem Mercedes ef flytja þarf þungavörur, hvort heldur er rafala í stöðvarhús Kárahnjúkavirkjunar, túrbínur til Hellisheiðarvirkjunar eða hús úr miðbænum og upp í Árbæjarsafn. Bifreiðarstjórarnir hjá þessu ágæta fyrirtæki eru kallaðir til flestum tilfellum þegar flytja þarf þungavörur enda orðnir reynsluboltar eftir margra ára þungaflutninga um land allt.

Á mánudagskvöldið var hús flutt af Hverfisgötu og að gatnamótum Bergstaðastrætis og Spítalastígs. Flutningurinn gekk illa og húsið ruggaði á flutningavagninum eins og væri það á ferð í haugasjó. Fyrir bragðið stórsá á húsinu og húsum sem voru í vegi hússins sem flutt var.

Í framhaldi þess að sýndar voru myndir af flutningnum í sjónvarpinu sem sýndi ágætlega að hvorki var dráttarvagninn góði notaður né reynsluboltarnir hjá ET, spyr ég:

“Af hverju var ekki notast við bestu mögulegu tækni til að flytja húsið þessa stuttu leið?”

http://www.mbl.is/mm/frettir/frett.html?nid=1292172

18. september 2007 - Útvísun eftir afbrot!

Í gær fréttist af því að íslendingur hefði verið verið dæmdur í tveggja ára fangelsi í Kaupmannahöfn auk tíu ára útvísunar frá Danmörku að afplánun lokinni. Mér fannst þetta mildur dómur miðað við umfang málsins og efa ekki að Íslendingurinn hefði fengið mun þyngri dóm á Íslandi þótt hann hefði sloppið við útvísun, enda bannað að vísa Íslendingum úr landi á Íslandi.

Í fréttum Ríkisútvarpsins fannst mér ég heyra hluttekningu með vesalings íslenska föðurnum sem á barn í Danmörku og sem hann fær ekki að sjá næstu tíu árin. Ég hefi enga samúð með honum. Hann hefur unnið fyrir dóm sínum og blessað barnið hans getur bara heimsótt hann til Íslands eftir lúkningu refsingar.

Annars skil ég ekki hvað er svona hörmulegt fyrir Íslending að vera vísað úr landi í Danmörku fyrir jafnmikinn glæp og hér um ræðir. Finnsk vinkona mín framdi afbrot í Svíþjóð, afbrot sem þykir ekki einu sinni afbrot í flestum ríkjum heims og var reyndar fyrst allra til að hljóta dóm fyrir afbrot sitt eftir nýlegum lögum um bann við vændi og starfsemi hóruhúsa í Svíþjóð. Hún hlaut fjögurra ára fangelsi og útvísun í tíu ár frá Svíþjóð að afloknu fangelsi. Dómurinn gegn henni þótti harkalegur í Svíþjóð, en þó var honum fagnað meðal feminista á Norðurlöndum, meðal annars á Íslandi.

Þótt ég hafi fyrirlitið atferli hinnar finnsku vinkonu minnar, þá aðstoðaði hún mig að koma mér fyrir í nýju landi er ég fluttist til Svíþjóðar árið 1989. Sjálf lauk hún prófi í félagsfræði í Svíþjóð og fjármagnaði menntun sína með vændi áður en hún stofnaði hóruhús þau sem hún var dæmd fyrir.

Núna virðast Íslendingar vera að hneykslast á því að íslenskur stórglæpamaður skuli ekki fá að búa áfram í Danmörku að aflokinni refsingu. Betur að Íslendingar geri slíkt hið sama og Danir og Svíar og ég efa ekki að íslenskir dómstólar dæmi eftir lögunum og sendi glæponana snarlega úr landi að aflokinni refsingu. Þeir eiga það skilið.

http://velstyran.blog.is/blog/velstyran/entry/140651/#comments

17. september 2007 - Að aflokinni afmælisveislu

Ég ætla ekkert að biðja mína kæru lesendur afsökunar á að hafa ekki skrifað neitt á laugardagskvöld eða á sunnudagsmorguninn. Ég var löglega afsökuð í leit að betra heilsufari undir sæng.

Sonur minn á þrítugsafmæli í dag og hélt veglega veislu á laugardagskvöldið. Ég veit að ykkur finnst ótrúlegt að ég, barnung stúlkan, skuli eiga börn um þrítugt, en það er samt dagsatt að tvö barna minna minna hafa náð þrítugu. Þetta var auðvitað kjörið tækifæri til að kynnast tengdafólki sonarins og skoða betur borgfirskar og skagfirskar ættir tengdadótturinnar. Veislan orsakaði að ég komst ekki á kráarrölt sem upphaflega var ætlun mín, heldur flýtti ég mér heim að sofa að veislu lokinni. Þegar haft er í huga lélegt drykkjuþol mitt mætti halda að ég væri ólétt en ekki tengdadóttirin.

Myndin er tekin í lok veislunnar á viðkvæmu augnabliki.

-----oOo-----

Þótt félagar mínir tveir, stýristrumparnir, sem eru annars vegar í norska skerjagarðinum og hinsvegar úti fyrir ströndum Kaliforníu, hafi vafalaust dansað stríðsdans eftir glæsilegan sigur KR-inga í íslensku úrvalsdeildinni ætla ég ekki að taka þátt í hrunadansinum með þeim að sinni, ekki fyrr en KR hefur náð að lyfta sér af botni deildarinnar og úr fallsæti.

15. september 2007 - II - Af hverju á ég að véfengja dómskerfið?

Nú líst mér á. Bloggheimar eru farnir að hafa áhrif á umræðuna og eru uppfullir reiði vegna mildunar dóms yfir nauðgara úr fjórum árum í þrjú og hálft. Sjálf á ég ekki til orð vegna vandlætingar því tilfinning mín segir mér að það eigi að steikja þennan mann í vítisloga um ókomna tíð í helvíti sem er að sjálfsögðu mun meiri refsing en dómskerfið vill ganga. Eins gott að tilfinningar mínar fái ekki að ráða för í þessu máli.

Dómar bloggheima (Moggabloggsins) hafa löngum einkennst af æsingi. Ekki er langt síðan sumir gengu svo langt gagnvart hraðakstri á mótorhjólum að þeir vildu aðfarir sem jafngiltu dauðarefsingu fyrir að fara yfir löglegan hámarkshraða. Ekki má heldur gleyma bloggdómum yfir meintum morðingja hundsins Lúkasar.

Fyrir nokkrum árum síðan, í kjölfar mikillar umræðu í þjóðfélaginu, voru refsingar fyrir fíkniefnabrot þyngdar verulega. Skyndilega heyrði maður um tíu og tólf ára fangelsi fyrir innflutning á eiturlyfjum. Refsingarnar voru farnar að nálgast ískyggilega refsinguna fyrir morð, reyndar svo að það fór að borga sig fyrir þann sem stóð í fíkniefnabrotum að ryðja hugsanlegum óvinum úr vegi til að hindra að þeir kjöftuðu frá. Var það þetta sem fólk vildi?

Þótt ég sé ósátt við dóminn skil ég dómarana mjög vel. Þeir þurfa að halda sig innan ramma laganna, skoða eldri dóma og þróun þeirra og jafnframt gæta þess að láta ekki einhver tilfinningaleg æsingarskrif hafa áhrif á sig um leið og þeir þurfa að gæta vissrar íhaldssemi í dómum sínum. Því treysti ég þeim til að dæma rétt þótt ég vilji sjá harðari dóma í nauðgunarmálum.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1291525

15. september 2007 - Stella frænka

Stella móðursystir mín, ein mín uppáhaldsfrænka, er áttræð í dag. Jónína Vilborg Þorbjörnsdóttir fæddist á Lokastíg 28 í Reykjavík 15. september 1927 og fimmta barn af níu börnum afa míns og ömmu, Þorbjörns Péturssonar vélstjóra frá Grjóta á Álftanesi og Arndísar Benediktsdóttur frá Vallá á Kjalarnesi.

Ekki ætla ég að mæra hana frænku mína um of því ég veit að henni líkar slíkt illa. Það verður þó að hafa í huga að hún kom ellefu börnum til manns á rúmum tuttugu árum, hið fyrsta fætt 1946 og yngsta barnið 1967. Um leið og síðasta barnið sleppti pela og bleyju tók við vinna utan heimilis þótt halda mætti að heimilishald væri yfrið nóg á heimili með barnafjölda. En það voru margir munnar að metta og ekki hægt að sækja í feita sjóði.

Hún missti Val mann sinn í desember 1979, lenti þá í enn einu baslinu sem oft einkennir fjölskyldur þar sem ómegðin var mikil. Samt tókst henni að ljúka sínu við skattstjórann með sóma eins og reyndar öllu sem hún tók sér fyrir hendur. Sjálf hugsa ég með hlýhug til hennar fyrir öll þau skipti sem ég leitaði til hennar á yngri árum.

Stella frænka býr nú á Hrafnistu í Reykjavík við slæma heilsu. Ég vona að börnin hennar safnist saman hjá henni og sýni henni þá virðingu sem hún á skilið á ævikvöldi. Sjálf mun ég hugsa hlýlega til hennar og reyna að kíkja við hjá henni við fyrsta hentugleika.

-----oOo-----

Það má og geta þess að fyrrum yfirmaður minn hjá Orkuveitu Reykjavíkur, áður Hitaveitu Reykjavíkur, Jón Hafsteinn Eggertsson vélfræðingur á einnig afmæli í dag, er sjötugur. Hann eyðir afmælinu með fjölskyldu sinni í Kaupmannahöfn. Hann fær sömuleiðis hlýjar afmæliskveðjur í tilefni dagsins.

14. september 2007 - Ekkert lítið hvað Íslendingar eru stressaðir...

....sagði vinkona mín sem býr í útlöndum og rak inn nefið hér í dag, drakk einn eða tvo kaffibolla, hringdi nokkur símtöl og var svo rokin aftur.

Ætli þetta sé rétt hjá henni?

Í gegnum huga minn fór bloggfærsla mín frá því í mars síðastliðnum er hún var stödd hér á landi. Í stað þess að endurtaka þá færslu, læt ég gömlu færsluna fylgja hér með:

http://velstyran.blog.is/blog/velstyran/entry/136465/

13. september 2007 - Ofurkisan Sybil

Þegar þessi orð eru rituð dundar Hrafnhildur ofurkisa sér við að leita skyldleika við kisur á borð við Sybil og Humprey í ættfræðiritum, en því miður er fátt um bækur um ætterni katta í bókasafninu mínu. Því finnur hún ekkert bitastætt í bókunum mínum.

Sagt er að lík börn leiki best. Fyrir allmörgum árum þegar Margareth Thatcher var forsætisráðherra Bretlands settist köttur einn að í Downingstræti númer 10. Sá fékk nafnið Humphrey. Að sögn kunnugra var honum vísað á dyr skömmu eftir að Tony og Cherie Blair settust að í húsinu fína. Í stað Humphreys komu kvikindi sem eiga betur við fólk á borð við Bush og Blair, enda enginn köttur lengur til að halda þeim í burtu.

Nú er Blair fjölskyldan farin. Í hennar stað flutti nýr fjármálaráðherra í Downing stræti númer tíu, en Gordon Brown settist að í húsinu númer 11 sem mun vera öllu fjölskylduvænna en hið fyrrnefnda. Með nýja fjármálaráðherranum Alastair Darling er kominn nýr fjölskyldumeðlimur í húsið sem tekur við hlutverki Humphreys heitins og hefur nóg að gera við að eyða meindýrum þeim sem gerðu sig heimakomin í tíð Tonys Blair. Þetta er kisan Sybil sem flutti alla leið frá Skotlandi á nýjar veiðilendur í Downing stræti númer tíu í Lundúnaborg.

Ég sel þessa sögu ekki dýrari en ég keypti hana og vísa því í heimildina:

http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=148&a=691828

12. september 2007 - Leikurinn fór illa!!!

Í gærkvöldi ætluðu mínir menn í Sameiningu Mannshestahrepps (FC United of Manchester
) að gjörsigra smáliðið Clithertoe í áttundu deild enska boltans á hraðri leið upp stigann í átt að úrvalsdeildinni þar sem gamla móðurfélagið Manchester United bíður örlaga sinna skjálfandi á beinunum. Þúsundum saman þyrptust stuðningsmenn liðsins okkar á völl andstæðinganna sem er einhversstaðar á milli Blackburn og Siglufjarðar og mættu þar nokkrum lafhræddum stuðningsmönnum Clithertoe sem hímdu undir vegg og þorðu sig hvergi að hræra fyrir ofureflinu. Og svo hófst leikurinn.

Kapparnir okkar voru fljótir að skora fyrsta markið og sýndu hvert framhaldið yrði, en fyrir einhvern klaufaskap tókst andstæðingunum að svara fyrir sig skömmu síðar með afar ljótu marki, svo ljótu að þess verður minnst um ókomna tíð, en þess ber að geta að okkar besti maður, Stuart Rudd, hefur verið í leikbanni nokkra síðustu leiki þrátt fyrir einstaklega prúðan leikferil. Okkar menn gerðu sig klára til að raða inn mörkunum þótt hinir pökkuðu í vörn eins og Mörlandinn gegn Márum á dögunum, komust í yndislegt færi, hlupu að boltanum sem átti að fara beint í bláhornið hjá andstæðingunum, gjörsamlega óverjandi fyrir markmannsræfilinn, en þá ....

.... slokknuðu öll ljós á vellinum og boltinn týndist með marki og markmanni.

Þegar í stað var kallað í Þórð rafvirkja (sem er ekki sonur Guðjóns rafvirkja) og eftir að hafa skoðað aðstæður um stund tilkynnti hann að það þyrfti að fá krana og skipta um allar perurnar í flóðlýsingunni og slíkt tæki minnst þrjá daga. Ákvað þá dómarinn að flauta leikinn af og sendi allan áhorfendaskarann heim enda óttaðist hann um öryggi allra þriggja stuðningsmanna Clithertoe auk leikmannahópsins ef hinar þúsundir prúðra stuðningsmanna FC United of Manchester tækju að ókyrrast í biðinni eftir að leikurinn hæfist aftur.

Í sakleysi mínu spyr ég hvernig leikur fer ef hann er flautaður af eftir að seinni hálfleikur er hafinn?

-----oOo-----

Svo fær 12. september hamingjuóskir með afmælið.

11. september 2007 - Tæknilegt afrek = fjöldamorð

Ég vil taka það fram í upphafi að ég get ekki með nokkru móti samþykkt fjöldamorð, ekki í neinu tilfelli né fyrir neinn málstað. Sama gildir um fjöldamorðin í New York 11. september 2001. Í mínum vinahópi eru það fyrst og fremst friðarmál sem eiga hug okkar allan og virðing fyrir manneskjunni á öllum stigum.

Árásirnar á tvíburaturnana 11. september 2001 voru tæknilegt afrek. Það hafði áður verið reynt að sprengja aðra bygginguna en ekki tekist. Aðferðin sem beitt var, var ótrúleg og reyndar svo að fyrirfram hefði ég haldið að hún væri óframkvæmanleg. Þegar haft er í huga hvernig byggingar eru reistar í dag annarsvegar og hinsvegar hvernig flugvélar eru byggðar hefði ég afskrifað þann möguleika að hægt væri að fella tvær af voldugu byggingum heims í einu vettvangi með flugvélum sem stýrt er að þeim. Því datt mér helst til hugar er útsending útvarps var rofin og sagt frá því að flugvél hefði lent á World Trade Center, að hin veikbyggða flugvél hefði orðið að klessu utan á annarri byggingunni og allir farþegarnir farist. Mér duttu aldrei til hugar þau byssukúluáhrif sem fulllestuð risaþota á 900 kílómetra hraða hefur þegar henni er beint inn í bygginguna. Þegar flugvélin er að auki nánast þunglestuð af eldsneyti verða áhrifin enn meiri.

Flugræningjarnir 11. september 2001 þurftu að hafa til að bera geysimikla verkfræðiþekkingu. Þeir völdu sér stórar vélar fullar af eldsneyti sem fljúga þvert yfir Ameríku til að tryggja sér sem mestan eyðileggingarmátt og tókst það. Minni flugvélar hefðu valdið skaða en engu hruni turnanna.

Þessir flugræningjar voru engir bjánar. Þeir sönnuðu fyrir okkur hve illskan getur komið miklu í verk með litlum tilkostnaði. Hinn vestræni heimur þarf enn að blæða fyrir verk þeirra. Gífurlegar öryggisráðstafanir fylgdu í kjölfarið og sér ekki enn fyrir endann á þeim. Almenningur á Vesturlöndum er sá sem tapaði stríðinu gegn hryðjuverkum, nákvæmlega eins og ætlunin var hjá þeim sem skipulögðu flugránin.

Austur í Afganistan eða Pakistan situr Osama bin Laden í helli sínum og hlær að okkur fíflunum því hans næstu hryðjuverk munu koma okkur á óvart rétt eins og hryðjuverkin 11. september 2001.

10 september 2007 – Öfgafólk í umhverfismálum!

Eins og allir lesendur mínir vita er ég talin með verstu umhverfissóðum, ek um á sjálfskiptum og eyðslufrekum Subaru Legacy, fell í trans ef ég heyri minnst á álver og míg næstum á mig af hrifningu yfir Kárahnjúkavirkjun og öðrum stórkostlegum atvinnutækifærum.

Fyrir nokkru síðan var mín vika í ruslinu í blokkinni þar sem ég bý og veitti ég því athygli að komin var vond lykt í ruslageymsluna. Við leit að orsökum kom í ljós að ein tunnan var með sprunginn botninn og þar hafði lekið einhver óþverri niður sem orsakaði að þrífa þurfti ruslageymsluna og fjarlægja leku tunnuna.

Það var kallað til fundar í húsfélaginu. Ekki bara vegna þessarar einu tunnu, heldur vegna fjölda annarra mála sem þurfti að ræða í húsfélagi þar sem samkomulag er gott og þar sem íbúarnir eru allir sammála um að gera morgundaginn betri en gærdaginn. Á fundinum var samþykkt að fækka um eina svarta ruslatunnu en taka þess í stað eina græna tunnu fyrir flokkað sorp og eina bláa fyrir dagblaðapappír.

Á sunnudagskvöldið voru nokkrir íbúanna að ræða óformlega um enn frekari framkvæmdir í stigaganginum þegar einn íbúinn sást læðast út frá sér og ætlaði að setja ruslið í sorprennuna. Rak þá einhver augun í að glitti í tóma mjólkurfernu í ruslapoka íbúans og var honum snarlega gert að snúa við og flokka sorpið áður en hann henti því.

Íbúinn sem flutti í húsið fyrir ári síðan er örugglega farinn að sjá eftir því að hafa keypt íbúð í húsi með samansafni öfgafólks í umhverfismálum þar á meðal mér sem ek um á vinstrigrænum Subaru.

Þeir kalla mig umhverfissóða!

9. september 2007 - Grískur fótbolti

Ef ég man rétt fór fram Evrópukeppni í fótbolta árið 2004 sem Grikkir unnu með hjálp þýsks þjálfara. Leikaðferð Grikkjanna gekk út á að pakka liðinu í vörn og reyna að skora úr skyndisóknum. Þessi aðferð tókst mjög vel og Grikkir hlutu bikarinn eftirsótta, en ekki þótti aðferðin áhorfendavæn.

Á laugardagskvöldið horfði ég á fótboltaleik í sjónvarpinu. Það kom ekki til af góðu því ekki var boðið upp á neitt annað í ríkissjónvarpinu fyrr en leiknum var lokið. Ekki þótti mér knattspyrnan rismikil sem boðið var upp á, bæði liðin inni á vallarhelmingi Íslendinganna mestallan tímann og svo var reynt að fara í skyndisóknir að grískum sið.

Sjónvarpsvélunum var einhverju sinni beint að landsliðsþjálfaranum þar sem hann var að tala í símann. Mér datt strax til hugar að nú væri Eyjólfur að ráðfæra sig við kollega sinn hjá gríska landsliðinu.

Má ég þá heldur biðja um góðan leik með Halifaxhrepp þar sem ólympíuhugsunin ræður ríkjum.

8 september 2007 - "Vorum við ekki saman .......

..... á Pétri Halldórssyni?” spurði leigubílstjórinn sem keyrði mig heim af Næstabar aðfararnótt laugardagsins. “Nei” svaraði ég, “það var búið að selja Pétur Halldórsson til Noregs þegar ég byrjaði til sjós”. Eftir miklar vangaveltur sannfærðumst um að hafa verið saman til sjós á Jóni Þorlákssyni og Þorkeli mána eftir miðjan sjöunda áratug síðustu aldar. Þegar heim var komið og ég þurfti að greiða reikninginn sá ég andlitið á bílstjóranum og reyndist hann vera Maggi, gamall skipsfélagi af þessum ágætu skipum. Það eru meira en 40 ár síðan síðast.

Föstudagskvöldið var vel heppnað. Ég skrapp í bæinn með Kristínu Eiríks og litum inn á Næstabar. Þar hittum við Guðrúnu Ögmundsdóttur og Andreu Gylfadóttur sem voru á ferli ásamt mökum og fjöldi fólks varð á vegi okkar sem við þekktum frá fyrri tíð eða þá fólk sem við vildum kynnast. Umfram allt gátum við fagnað nýjum vinum og yndislegu fólki sem við höfðum aldrei hitt áður.

Færri sögum fór af útmignum húsveggjum.

7. september 2007 - Að hreykja sér hátt....

Kunningi minn einn í gamla daga var lítt hrifinn af lágvöxnum yfirmanni í vinnunni sinni og lét það óspart í ljósi við hvern þann sem heyra vildi. Einhverju sinni hitti ég kunningja minn á förnum vegi og spurði hann hvort ekki væri farið að lagast á milli hans og yfirmannsins. Hann svaraði með eftirfarandi vísu:

Að hreykja sér hátt, það er siður
sem hérna sést stundum, því miður.
Það er glæsilegt oft
er þeir gnæfa við loft,
en slæmt ef þeir ná ekki niður.

Nú spyr ég. Hver samdi þessa ágætu vísu? Er hún orðrétt svona eða hefur hún skolast til í meðförum í gegnum árin? Það eru áratugir síðan ég heyrði vísuna fyrst, en hún rifjaðist upp fyrir mér á fundi er ég minntist eigin afreka á síðasta Gay Pride fyrir tæpum mánuði síðan.

6. september 2007 - Íslenskur hermaður kallaður heim

Markmið góðs hermanns í lífinu eru annað tveggja, að drepa eða verða drepinn.

Hún Valgerður ættingi minn Sverrisdóttir frá Lómatjörn (við erum báðar komnar í beinan kvenlegg frá Brigittu Þorvarðardóttur í Stíflisdal í Þingvallasveit) setti ofan í við Ingibjörgu Sólrúnu flokkssystur mína í fréttatíma sjónvarpsins á miðvikudagskvöldið fyrir þá hræðilegu ákvörðun að kalla heim einasta íslenska hermanninn sem er á vegum íslenskra yfirvalda í Írak. Þótt ég vilji helst ekki tala illa um hana Valgerði mína (öfugt við aðra Framsóknarmenn), verð ég samt að játa að ég er henni ósammála í þetta sinn.

Einn íslenskur hermaður gerir lítið gagn þar sem hann er einn og yfirgefinn og innilokaður á bakvið múra inni á græna svæðinu í Bagdað. Einsamall getur hann ekki farið út og drepið einn eða tvo meðlimi andspyrnuhreyfingarinnar eða gert annan usla í liði óvinanna. Hann getur heldur ekki sinnt hinu mikilvæga atriði hernaðar sem er að láta drepa sig. Bæði er það óþægilegt fyrir hermanninn sjálfan og sárt fyrir ættingjana. Því getur hann fátt annað gert en að halda áfram að naga neglurnar. Þegar hann er að auki búinn að naga allar neglurnar á puttunum og langt kominn með táneglurnar, er fátt um fína drætti og því get ég ekki annað en stutt Sollu í því að kalla drenginn heim.

Öfugt við aðgerðarleysið sem felst í að vera tákn fyrir Ísland á stað sem hann er hataður og fyrirlitinn, er verk fyrir manninn að vinna hér á landi. Hann getur valið um störf sem hér finnast á hverju strái. Það vantar duglega verkamenn í uppskipun, lífsreynda strætisvagnsstjóra í Skagastrætó til að stytta Gurrí stundir á leið í vinnuna, laghenta trésmiði til að byggja upp brunnin hús við Austurstræti og það vantar leikskólakennara með útgeislun til að uppfræða ungviði þessa lands.

Munum að það er ávallt þörf fyrir góðan og myndarlegan hermann sem snýr heill heim rétt eins og hermanninn í ævintýri H. C. Andersen, þó ekki væri nema að hjálpa gömlum konum að sækja eldfærin þeirra.

5. september 2007 - Er það vegna mín?

Í dag kemur góð vinkona mín í heimsókn til fósturjarðarinnar frá Svíþjóð þar sem hún er búsett ásamt eiginmanni og börnum. Þetta kemur sér vel einmitt þegar ég er að byrja í vaktafríi og þarf því ekki að mæta til vinnu. Við höfðum hugsað okkur að kíkja aðeins í bæjarferð um helgina og fá okkur í glas, mála bæinn rauðan og hugsanlega míga utan í einn eða tvo húsveggi.

Eitt veldur mér þó áhyggjum. Það er búið að kalla út víkingasveitina til að takast á við óaldarseggina í miðbænum. Það verður því ekkert tækifæri til að gera neitt skemmtilegt af sér.

Ekki vissi ég að ég hefði verið svona slæm á árum áður þegar ég stundaði næturlífið!!!

4. september 2007 - Fólk er fífl

Nokkrum árum eftir að Sovétríkin hrundu og leystust upp í frumeindir sínar var ég á ferð í Riga höfuðborg Lettlands. Þar sem við vorum akandi um gömlu miðborgina í leit að bílastæði sá ég röð af slíkum stæðum og öll auð. Nei, þarna mátti ekki leggja. Þessi stæði voru í eigu Mafíunnar.

Mikil ramakvein heyrast nú á Moggabloggi frá fólki sem dirfist að mótmæla því að yfirstéttin mætti í seinna lagi á tónleika í Laugardalshöll í fyrrakvöld. Sumt af þessu fólk sem hefur hæst á Moggabloggi vegna málsins var ekki einu sinni á tónleikunum og veit ekkert hvað það er að tala um.

Það þýðir ekkert að væla. Þetta ágæta fólk í Baugur grúpp og Kaupthing grúpp og FL grúpp (skrifað FJ grúpp) og öllum hinum grúppunum á landið og þjóðina og miðin og þarf ekki að hafa neinar áhyggjur af einhverjum kommúnistaplebbum sem eiga allt sitt undir yfirstéttinni. Sumir þessara einstaklinga greiða líka svo mikla skatta að árlegur skattur nemur meiru en ævitekjur sumra þeirra sem kvarta mest. Ef plebbarnir ætla eitthvað að þenja sig, flytja þessi ágætu fyrirtæki úr landi og hætta að borga skatta á Íslandi. Er það kannski ætlunin með þessum kvörtunum þessara kommaplebba? Því skuluð þið bara halda ykkur saman og hneigja ykkur. Svo er líka hægt að leggja niður nokkur af fyrirtækjunum í eigu þessa ágæta fólks og þá fer þjóðin á hausinn.

Á árum áður var oft talað um bananaríki þar sem eitt til tvö prósent þjóða átti allt landið og fólkið sem í því bjó. Nú þarf ekki lengur að tala um aðrar þjóðir í þessu sambandi því örfáir einstaklingar eiga Ísland og hina aumu þjóð sem hér býr. Það þurfti ekki einu sinni byltingu að ofan og ekki heyrðist múkk í skrílnum meðan eignaupptakan átti sér stað.

Þessir örfáu, innan við eitt prómill af þjóðinni, eiga stóran hluta kvótans, miðin og flotann, mestallan matvörumarkaðinn, bankana, apótekin, fjöldann allan af jörðum, einhver bílaumboð og orkufyrirtækin bíða handan við hornið. Brátt verða Alcoa og Alcan hið einasta sem ekki er í eigu þessara örfáu einstaklinga.

Ef einhver dirfist að mótmæla eignaupptökunni er sá hinn sami þegar í stað kveðinn í kútinn með því að þessir einstaklingar borgi svo mikið í skatta og því má ekki styggja þá. Fáir þora samt að mótmæla því margir eru í vinnu hjá þessum örfáu einstaklingum og atvinnuöryggið því í hættu. Þvert á móti berjum við okkur á brjóst og bendum á Illum og Nyhedsavisen og West Ham og hreykjum okkur af því hve Íslendingar séu nú duglegir.

Ágúst Bogason styggði yfirstéttina með því að benda á ruddaskapinn í þessu pakki í Morgunblaðinu í dag. Sumir bloggarar tóku undir með honum, en munu svo þagna eins og endranær. Ég líka því fólk er fífl.

Byltingin lifi eða hvað?

4. september 2007 - Herför Bjarna Harðarsonar

Hinn glænýi alþingismaður Bjarni Harðarson er þessa dagana í einkaherferð gegn öllum þeim sem hafa komið nálægt fjárveitingum vegna Grímseyjarferjunnar undanfarin ár og hefur í því sambandi kallað alla til ábyrgðar sem hafa komið nálægt málinu.

Hann getur alveg sparað sér stóru orðin. Þegar haft er í huga að ekki verður komist hjá því að útvega ferju til siglinga á milli lands og Grímseyjar, þá varð að gera eitthvað fremur en að flytja alla íbúana í land. Það má um leið segja að þau mistök sem áttu sér stað voru bundin við kaupin á ferjunni. Það sem skeði eftir að hún var keypt, var einungis eðlileg afleiðing af kaupunum og flokkast vart sem mistök eða bruðl.

Það einasta sem þarf að gera er að finna hver skrifaði undir kaupsamningana að ferjunni og spyrja hann hver hafi gefið grænt ljós á undirritun samningsins og reka þann hinn sama úr starfi, þ.e. ef hann er ekki þegar hættur!

3. september 2007 - Barátta bleiku svínanna

Þegar ég kom á vaktina á mánudagskvöldið var sjónvarpið í gangi og var þar að hefjast kappleikur í fótknattleik. Ekki get ég sagt að liðin tvö sem þarna eru að eigast við, höfði mikið til tilfinninga minna svo ég get með góðri samvisku snúið mér alfarið að ástundun vinnunnar. Þó varð mér starsýnt á leikmennina er þeir stóðu hlið við hlið á vellinum og létu hylla sig. Einustu leikmennirnir sem ekki voru með mynd af bleiku svíni framan á sér voru dómararnir.

Það er þó jákvætt að einhverjir eru hlutlausir í leiknum.

-----oOo-----

Á dögunum var vígð keppnishöll þriðja íþróttafélagsins í Reykjavík. Íþróttahöllin sú var ekki kennt við íþróttafélagið sjálft, heldur fyrirtæki í eigu bleiku svínanna og kallað Vódafónhöllin.

-----oOo-----

Fyrir rúmum tveimur árum eignaðist Malcolm Glazer knattspyrnufélagið Manchester United. Fóru þá margir dyggir stuðningsmenn félagsins í fýlu og stofnuðu sitt eigið félag, FC United of Manchester. Á fyrstu tveimur árunum unnu þeir sig upp um tvær deildir, en nú í haust byrjuðu þeir fremur illa og töpuðu fyrstu leikjum deildarinnar. Þeir fundu þó skotskóna og hafa nú unnið næstu tvo á eftir en að auki fyrsta leikinn sem þeir spila í bikarnum. Þess má geta að einkennisorð nýja félagsins er að sjálfsögðu í stíl við upphafið, en það er:

“I don´t have to sell my soul”

1. september 2007 - Það er ekki ....

....hægt annað en að brosa að vandamálunum hjá sumum svo ekki sé talað um stórkostlegar lýsingar þeirra hinna sömu.

31. ágúst 2007 - Fortíðarþrá!

Einhverjir leiðinlegustu bílar sem ég ek heita Landrover. Ég hefi “notið” þess að aka svonefndum Landrover Defender sem mun vera einskona her- eða landbúnaðarútgáfa af þessum jeppum og fæ alltaf þá tilfinningu að ég sé komin aftur til unglingsáranna þegar annar hver bóndi átti svona eðalvagn. Allt hristist og glamrar eins og maður sé kominn á gömlu malarvegina jafnvel þótt rennt sé eftir eggsléttu asfaltinu. Skiptir þá litlu máli hvort ekið er á Defender eða Discovery. Að auki er hávaðinn slíkur að nota þarf heyrnarskjól til að glata ekki síðustu leifunum af heyrn sem eftir er. Þá eru lopapeysan og föðurlandið nauðsynleg til að halda líkamshitanum eðlilegum á keyrslunni.

Í byrjun áttunda áratugarins komu Range Rover sem í Morgunblaðinu í dag eru sagðir vera undirútgáfa af Landrover. Ekki voru þeir alveg gallalausir heldur, þótt sagðir væru vera lúxusjeppar. Lengi vel var hávaðinn slíkur að teppaleggja þurfti hvert einasta eintak áður en hægt var að bjóða þeim upp á að aka eftir íslenskum vegum til að æra ekki bílstjórann og alla farþegana.

Það má eiginlega segja að einasti lúxusinn við þessi landbúnaðartæki sé verðið, en það er slíkt að einungis þeir sem vita ekki hvernig þeir geti eytt peningunum sínum, fá sér slíka bíla og fá væntanlega sláttuvél í kaupbæti þótt ekki vilji ég fullyrða neitt um það. (Umboðið er allavega kennt við landbúnað.)

Nú montar umboðið sig af því að nokkrir íslenskir milljarðamæringar eigi svona gripi. Ég held að það sé ekki vegna þægindanna heldur sé það gamla fortíðarhyggjan sem ræður för. Þá dreymir enn um sumardvöl í sveit á sínum unglingsárum og margir komnir með jörð til að hvílast frá erlinum við að græða peninga í höfuðborginni. Þá er ekki verra að hafa eitt stykki Landrover eða Range-Rover á hlaðinu og lofa minningunum að flæða um hugann. Svo eiga þessir menn yfirleitt öðruvísi bíla á hlaðinu heima hjá sér í höfuðborginni til nota innanbæjar.

30. ágúst 2007 - Ekkert hætt, bara löt

Stundum kemur yfir mig einhver bloggleti. Ég hefi ekkert að segja en þarf að halda uppi merkjum einhverra ímyndaðra vinsælda um dugnað á blogginu. Ég nenni því ekki lengur.

Ég tel hyggilegra að blogga eftir tilfinningunni, segja eitthvað ef ég hefi eitthvað að segja, en þegja þess á milli. Það getur vel verið að ég komi með eitthvað gáfulegt í kvöld, ef ekki í kvöld, þá á morgun eða hinn daginn.

Ég er allavega ekkert hætt, bara löt.

29. ágúst 2007 - Æsland og hin ruslheitin

Ég hefi stundum hæðst að þessum enskuslettum sem virðast komin til að vera í íslensku máli, svo mjög að góð og gild íslensk orð eru látin víkja. Flugfélagið Íslenskar hraðferðir er látið heita Æsland Express (skrifað Iceland Express) og skólabíllinn frá gömlu herstöðinni á Keflavíkurflugvelli er látinn heita Reykjanes Express. Á síður íslensku varðskipanna stendur risastórum stöfum Coast Guard. Blandaður hópur Íslendinga og útlendinga mótmælti virkjanaframkvæmdum undir heitinu Seifing Æsland (eða var það Seivíng Æsland?) og popparar landsins ætla allir að meika það á ensku. Fræg var deilan árið 2001 þegar sigurlagið Birta úr undankeppni Evrópusöngvakeppninar breyttist í Angel, þeir félagar Kristján og Gunnar breyttust í Two tricky og voru svo rassskelltir í lokakeppninni. Ísland heitir reyndar Island víða í Evrópu, jafnvel Islande eða Ijsland en enska útgáfan virðist samt ráðandi í túrhestaverslunum. Allt er merkt þessu Æslandi og erfitt að fá neitt sem merkt er Íslandi eða Island.

Það var ágætis viðtal við Spánarbúann Kristin Ólafsson í síðdegisútvarpinu á þriðjudag þar sem hann benti á þessa óheillaþróun tungumálsins. Þar ræddi hann meðal annars atvikið þar sem hann ætlaði að fá sér rauðvínsglas á veitingahúsi í Reykjavík, en stúlkan sem ætlaði að afgreiða hann kunni ekki íslensku. Á endanum þurfti að kalla til einhvern íslenskan yfirmann sem afgreiddi hann.

Með því að krefjast þess að íslenska sé ráðandi tungumál á Íslandi er ekki verið að kreista fram einhvern þjóðrembing, heldur einungis verið að krefjast þess að móðurmálið verði áfram ráðandi eins og síðustu þúsund árin. Um leið er engin ástæða til hafna öllum tökuorðum því oft hafa erlendar slettur fest sig í málinu þegar Íslendingar hafa búið til stirðleg orð yfir einstöku þætti mannlegrar tilveru, orð eins og bíll, bíó, pólitík og svo framvegis. Vonandi mun alþjóðlega orðið trans sömuleiðis festast í málinu í stað rangnefnisins kynskiptingur. (orðið trans er upphaflega komið úr latínu en Þjóðverjar byrjuðu að nota það í tengslum við það er líkamlegt kynferði fólks er ekki í samræmi við tilfinningar þess).

Mér kom til hugar að nýja áætlunarferðin á milli gömlu herstöðvarinnar og Reykjavíkur mætti heita Kleppur hraðferð, en það væri svo sannarlega rangnefni rétt eins og kynskiptingarnir. Því skulum við bara kalla áætlunarferðirnar Reykjanes-hraðferð!