3. júní 2008 - Eðlileg skjálftavirkni?

Þessi fyrirsögn á netsíðu Morgunblaðsins sló mig dálítið. Eðlileg skjálftavirkni! Hvað er eðlileg skjálftavirkni? Er hún fimm á Richter eða bara þrír? Eða er hún ofsafengin og sjö á Richter? Ég hefi aldrei kynnst eðlilegum jarðskjálfta.

Ég man 17. júní árið 2000. Ég var nýkomin í land eftir að hafa náð einu stykki síldarkvóta í sumarfríinu mínu frá Orkuveitunni og ég settist loks við tölvuna mína heima og kallaði upp fólkið mitt í Bandaríkjunum og Kanada á netinu. Linda frænka í Las Vegas sat við sína tölvu og þar sem við ræddum málin einni viku áður en hennar var von til Íslands í fyrsta sinn ævi sinnar, fór allt að skjálfa í kringum mig. Ég varð hrædd þar sem ég var uppi á sjöttu hæð í Hólahverfinu í Breiðholtinu. Einhverjar bækur duttu úr hillum og tölvuskjárinn hoppaði á borðinu. Ég færði mig fram á gang og ýtti tölvuskjánum aðeins inn á skrifborðið í leiðinni. Svo dró úr skjálftunum og ég færði mig inn aftur. Tíminn virtist lengi að líða og skjálftarnir harðir.

Jarðskjálfti verður aldrei eðlilegur. Hann er náttúrulegur en alls ekki eðlilegur. Ég mun aldrei venjast jarðskjálfta hversu oft sem ég kynnist þeim. Á fimmtudaginn var ég á öruggasta hugsanlega stað þegar jarðskjálftinn kom, í stjórnstöð Orkuveitunnar. Samt fylltist ég af beig þótt ekki fyndi ég fyrir sama ótta og fyrrum.

Á sunnudag fór ég og heimsótti starfsfélaga mína á Nesjavöllum. Þar höfðu öll kerfi staðist skjálftana þótt sjá mátti nýjar sprungur á milli byggingahluta virkjunarinnar þar sem gert er ráð fyrir hreyfingum. Ekki langt frá virkjuninni mátti sjá afleiðingar skjálftanna á fimmtudag og íbúar Selfoss, Hveragerðis og Ölfuss munu eiga lengi við eftirköstin af því sem gekk á.

Nei, skjálftavirkni verður aldrei eðlileg.

2. júní 2008 - Sjóræningjafánar betri en sá íslenski?

„Nýsett lög um íslenska skipaskrá skipta í raun engu máli. Skipafélögin hafa komið sér vel fyrir undir fánum annarra ríkja og njóta þar lagaöryggis og stöðugleika.“

Þessi orð eru höfð eftir forstöðumanni flutningasviðs Samtaka verslunar og þjónustu á forsíðu sunnudagsblaðs Fréttablaðsins á sjómannadag 2008 þar sem forsíðufyrirsögnin er að ekkert íslenskt flutningaskip er á skipaskrá hérlendis. Orð forstöðumannsins vekja hjá mér ugg. Ástæður þess eru meðal annars að sjávarútvegsráðherra og fleiri valdamenn á Íslandi hafa kallað skip með heimahöfn á eyjunni Dominika í Karabíska hafinu fyrir sjóræningjaskip þegar þau hafa verið að veiðum utan íslenskrar landhelgi. Rúmum hundrað sjómílum frá Dominika er önnur eyja þar sem ríkir svipað lagaumhverfi og er því einnig sjóræningjaeyja ef taka skal orð sjávarútvegsráðherrans trúanleg. Hún heitir Antigua og þar eiga heimahöfn mörg þeirra skipa sem sigla með vörur á milli Íslands og annarra landa, þar á meðal nokkur skip Eimskipafélagsins sem eru í föstum áætlunarsiglingum til og frá Íslandi. Þau njóta því lagaöryggis og stöðugleika undir sjóræningjafána.

Ef taka skal orð forstöðumannsins alvarlega, er sjóræningjafáni í meiri metum en íslenski fáninn. Þetta eru skýr skilaboð til hinnar deyjandi íslensku farmannastéttar á sjómannadaginn 2008 um leið og þau lýsa ágætlega virðingu fyrir íslenska þjóðfánanum og álitinu á íslensku þjóðskipulagi.

1. júní 2008 - Póstbáturinn

Ég skrifaði þessa frásögn á miðvikudaginn að beiðni 24 stunda í tilefni Sjómannadagsins. Blaðamaðurinn óskaði þess að fá að stytta greinina sem ég samþykkti fúslega. Á laugardagsmorguninn birtist svo frásögnin og hafði hún þá verið skorin niður við trog svo að neistinn í frásögninni var horfinn. Því tók ég mér það bessaleyfi að endurbirta frásögnina óstytta á blogginu mínu.

Ég var í mínum fyrsta túr til sjós á Jóni Þorlákssyni, gömlum nýsköpunartogara frá Reykjavík. Ég var fjórtán ára að aldri og enn blaut á bakvið eyrun. Jón Már, strákur ofan af Akranesi, nokkrum árum eldri en ég hafði tekið mig í kennslustund og varað mig við ýmsum þeim klækjum sem ég yrði örugglega beitt sökum reynsluleysis og aldurs. Fékk ég hjá honum ágæta fræðslu um hvernig ætti að trekkja upp togklukkur, sækja vakúm í fötu og gefa kjölsvínum og fleiri þau atriði sem nýliðar fengu gjarnan í sínum fyrsta túr.

Ekki fór ég varhluta af tilraunum skipsfélaga minna til að senda mig í allskyns erindi en sökum varnaðarorða Jóns Más tókst mér að víkja mér undan hrekkjunum.

“Póstbáturinn kemur í dag,” sagði mér einhver í heyranda hljóði.
“Já, já,” svaraði ég, “ég skal láta sem ég trúi þér.”
“Þetta er alveg satt. Póstbáturinn kemur alltaf á sunnudögum með nýjustu blöðin og selur okkur gos og sælgæti”

Svo leið sunnudagurinn og enginn kom póstbáturinn. Eitthvað hafa vaktfélagarnir fundið veikan blett á mér því þeir héldu áfram að klifa á póstbátnum vikuna á eftir, hann hefði ekki komist út vegna brælu og við fengjum bara tvöfaldan skammt af blöðum og nammi næsta sunnudag.

Svo kom annar sunnudagurinn á sjó. Ég fór í koju eftir morgunvaktina að venju, en þegar ég kom aftur í borðsal í kvöldmatinn áður en ég fór á næstu vakt, brá mér verulega. Menn sátu og voru að lesa nýjustu blöðin.

“Var þetta virkilega satt? Var póstbáturinn þá til eftir allt saman?” Ég fór að naga mig í handarbökin fyrir að hafa ekki trúað mínum kæru skipsfélögum sem sátu glottandi í borðsalnum með nýjustu blöðin fyrir framan sig.

Um kvöldið kom skýringin á nýjum dagblöðum. Skipverji á togaranum Surprise hafði veikst á útstíminu og verið sendur yfir til okkar sem vorum að ljúka veiðiferð svo hann kæmist fyrr undir læknishendur. Hann hafði að sjálfsögðu tekið blöðin með sér handa fréttaþyrstri áhöfninni á Jóni Þorlákssyni.

31. maí 2008 - Letingjar

Ég hefi verið að gæta tveggja fullorðinna fresskatta undanfarna daga á meðan eigendurnir skruppu til sólarlanda.

Annar þeirra er álíka duglegur og Garfield og kann best við sig sofandi með matardallinn við hliðina á sér. Þótt hann hafi verið settur út nokkra klukkutíma á dag nægir það ekki, því sökum letinnar þarf að bera hann út þegar kemur að útivistartíma, en hann er fljótur heim aftur þegar kallað er á hann.

Hinn kötturinn er enn furðulegri. Ekki er bara að hann hringar rófuna eins og íslenskur fjárhundur, heldur er hann svo mislyndur að hann snýr sér við og fer út aftur í fýlukasti þegar hann sér ekki eigendur sína. Ekki er það til að bæta úr að ég hefi gætt þess að hann valsi ekki um heimilið eins og kóngur í ríki sínu þegar ég hefi sett hann inn.

Eitt mega báðir kettirnir eiga. Þegar aðrir kettir í hverfinu ætla að ráðast á þá láta þeir sem ekkert sé og í versta falli ýta þeir hvæsandi köttum frá sér með annarri loppunni og geispa af leti.

30. maí 2008 - Af jarðskjálftum

Síðasta vetur tók ég mig til og um leið og ég sneri öllu við í íbúðinni minni, festi ég allar háu bókahillurnar mínar að ofanverðunni. Ég veit ekki hvort slíkt hefði bjargað neinu fyrir austan, en slíkt hefði örugglega ekki aukið á skaðann á Selfossi í gær.

Þegar jarðskjálftinn 17. júní 2000 reið yfir var ég stödd þar sem ég bjó uppi á sjöttu hæð í blokk í Hólunum og það hristist rækilega, bækur duttu úr hillum og mér tókst með naumindum að bjarga tölvuskjánum mínum frá að fara í gólfið. Ég kveikti á sjónvarpinu og þar sáust fullorðnir karlmenn hlaupandi í ráðaleysi á grænu grasi, gjörsamlega viti sínu fjær og fólk alltum kring veinandi af skelfingu. Engar fréttir bárust í útvarpi til að byrja með og Ríkisútvarpið fékk falleinkunn, ekki bara hjá mér, heldur líka hjá fjölda fólks, nema þá helst forföllnum fótboltabullum.

Þegar jarðskjálftinn 29. maí 2008 reið yfir var ég í vinnunni þar sem ekkert alvarlegt skeði og allir unnu sína vinnu af festu og öryggi. Þegar kveikt var á sjónvarpi voru alþingismenn sýndir tala niður til þjóðarinnar. Síðan kom langt og mikið viðtal við Björn Bjarnason dómsmálaráðherra. Björn Bjarnason er ekki í hópi uppáhaldsræðumanna minna og því leið ekki á löngu uns hækkað var aftur í útvarpinu og lækkað í Birni Bjarnasyni. Ég held bara að hann hafi verið leiðinlegri en fótboltaleikurinn 17. júní 2000. Allavega man ég ekkert hvað hann sagði svo vart hefur það verið merkilegt.

Heilmiklar upplýsingar fengust fljótlega í útvarpi og í vefmiðlum auk veðurstofu svo ekki var mikið að sækja í sjónvarpið, né heldur í gegnum Boldið á Stöð 2.

29. maí 2008 - Ég er í fýlu út í flokkinn minn!

Við borgarstjórnarkosningarnar 2006 tók ég í fyrsta sinn afstöðu gegn flokknum sem ég hafði stutt frá því Alþýðubandalagið var í reynd lagt niður. Þegar Vinstri hreyfingin, grænt framboð ákvað að yfirgefa R-listann í Reykjavík, var ég ekki með lengur og gekk á hönd Samfylkingunni og hefi verið flokksbundin þar síðan.

Samvinna mín við flokkssystkini mín hefur gengið framar vonum og þótt ég hafi ekki reynt að troða mér fram í flokksstarfi, hefi ég fundið fyrir trausti mér til handa innan Samfylkingarinnar. Um leið hefi ég reynt að beita gagnrýnni hugsun á flokksstarfið en þó í sátt við allt og alla. Fólk veit sem er, að ég er hrifin af iðnaðaruppbyggingu og auknu samstarfi við Evrópuþjóðir, helst innan Evrópusambandsins, atriði sem skildu mig og Vinstrigræna að.

En nú er ég í fýlu. Ekki er það einungis vegna framboðsins í Öryggisráðið sem ég tel hið versta mál, heldur fyrst og fremst lífeyrismál alþingismanna og ráðherra.. Ég get ekki með nokkru móti sætt mig við að lífeyrismálinu verði frestað í lengri tíma. Forystumenn Samfylkingarinnar hétu okkur því að þessi mál skyldu tekin til endurskoðunar á nýju þingi, en draga nú eyrun í málinu.

Lífeyrisfrumvarpið var keyrt í gegnum Alþingi á nokkrum dögum á sínum tíma. Það hlýtur að vera hægt að henda því jafnhratt og það komst á. Með þessu er ég ekki að halda því fram að niðurfelling þessara sérkjara alþingismanna eigi að vera afturvirk, sem er brot á stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, en hver sú vika sem líður án þess að lögin verða felld úr gildi, þýða framhald spillingar stjórnmálanna.

Ég set niðurfellingu þessara ólaga ekki sem skilyrði fyrir áframhaldandi stuðningi við Samfylkinguna, en ég verð að krefjast þess að þetta mál verði annað þingmál á hausti komanda (á eftir fjárlagafrumvarpinu) og að það verði ekki svæft í nefnd!

27. maí 2008 - Ég hitti strák á mánudagskvöldið

Orð mín má alls ekki túlka sem svo að ég hafi snúið frá villu míns vegar og farið að snúa mér að strákum, enda er orðið svo langt síðan ég stundaði ástarsambönd að slíkt heyrir nánast sögunni til. Samt hitti ég strák, engan venjulegan strák, heldur ungan pilt sem fæddist í röngum líkama og á sér þann draum æðstan að fá að vera strákur.

Mér finnst þetta vera hið versta mál. Þvílík firra. Ég get ekki ímyndað mér að nokkur vilji vera strákur, en samt, svona er lífið. Sumt fólk fæðist sem strákar og vilja vera stelpur en svo er líka fólk sem fæðist sem stelpur og vilja vera strákar. Við því er ekkert að gera.

Þótt umræddur strákur hafi vitað allt sitt líf að hann væri strákur í gervi konu, hefur hann enn ekki öðlast þá sálarró sem fylgir leiðréttingu á kyni. Um leið hreifst ég af opnu hugarfari hans og tjáningu. Þótt ég hafi haft það að reglu að hvetja engan til að halda áfram fyrr en allt er komið í óefni, gat ég ekki annað en hvatt hann til að halda áfram á sömu braut.

26. maí 2008 - Hægri umferð

Það eru kannski tuttugu ár síðan ég sat í bíl hjá eldri manni á leið okkar suður í Kópavog. Þar sem maðurinn ók löturhægt á vinstri akrein á Kringlumýrarbrautinni eins og komin væri vinstri umferð á ný, spurði ég manninn af hverju hann héldi sig á vinstri akrein á þessum hraða?
„Það er til að halda niðri umferðarhraða,“ svaraði maðurinn án þess að blikna. Ég vil taka fram að þessi maður er löngu hættur að aka bíl.

Það væri sem að bera í bakkafullan lækinn að láta mig fjalla um daginn sem skipt var yfir í hægri umferð, enda var ég víðs fjarri góðu gamni úti á sjó þennan dag fyrir réttum 40 árum. Þá var ég ekki einu sinni komin með bílpróf, að vísu komin með skellinöðrupróf, en vantaði enn nokkra mánuði í að öðlast aldur til bílprófs. Um leið er ástæða til að minnast alls hins góða sem og hins slæma sem þessi breyting hafði í för með sér.

Árin fyrir breytinguna hafði umferðarslysum fjölgað illilega og það var ljóst að eitthvað þyrfti að gera. Flestir bílar hér á landi voru ætlaðir fyrir hægri umferð (fyrsti bíllinn minn var reyndar með hægri handar stýri fyrir vinstri umferð). Þar sem vitað var að margir ættu erfitt með að venjast hægri umferð var hámarkshraði lækkaður víða um tíma, umferðaráróður stóraukinn, en fólk var um leið hvatt til að brosa í umferðinni og sýna tillitssemi gagnvart því fólki sem átti erfitt með að venjast breytingunni.

Þetta gekk eftir. Þótt smáslysum fjölgaði eitthvað í kjölfar breytingarinnar, fækkaði alvarlegum umferðarslysum verulega fyrstu árin á eftir. Fólk notaði stefnuljósin, athyglin var í hámarki og fólk brosti. Í dag er sem allt sé komið í sama farið og var. Sumir vita ekki til hvers stefnuljósatakkinn er, blaðra endalaust í símann í akstri og halda að það sé komin vinstri umferð. Sumir hafa reyndar haldið sig á vinstri akrein allar götur síðan 1968 og telja það vera hið eina rétta.

Kannski þarf nýtt umferðarátak til að bæta umferðarmenninguna á Íslandi, þó ekki væri nema í minningu átaksins og breytingarinnar í hægri umferð frá 1968.

25. maí 2008 - Tinni kominn með stelpu?

Eins og allir Íslendingar vita á þessari stundu vann Ítalía Júróvisjón með því að vera ekki með, en Ísland lenti í 14. sæti, einu sæti neðar en lagið sem ég var að hæðast að í fyrradag. Samt lenti það tveimur sætum ofar en flottustu lögin sem Ísland hefur sent í keppnina og fjórum sætum ofar en það lag sem Íslendingar og Svíar höfðu spáð sigri svo þetta er kannski ekki eins slæmt og ætla má. :)

Þótt þessi slæmi árangur kæmi mér ekkert á óvart samanber færslur mínar síðustu dagana, þá gladdist ég helst yfir því að lettneska lagið lenti tveimur sætum ofar en það íslenska þrátt fyrir mjög neikvæð ummæli „virtra“ fjölmiðla í garð þess. Ég viðurkenni alveg að það var sem léleg kópía af lagi Mercedes Club og þess meiri ástæða til að velta fyrir sér hvort Ísland hefði ekki náð lengra með Barða og trumbuslögurunum heldur en þessu lagi.

Einhverju sinni las ég grein um teiknimyndapersónuna Tinna þar sem greinarhöfundur gat sér þess til að Tinni væri samkynhneigður. Ekki veit ég neitt um það né ástarævintýri þau sem honum og Kolbeini kaptein voru ætluð saman í laumi, en nú er komið babb í bátinn. Dagens nyheter í Svíþjóð hefur nefnilega uppgötvað að Tinni sé kominn með stelpu upp á arminn og kallar þar til sögunnar Friðrik Ómar og Regínu Ósk, eða svo vitnað sé beint í DN:

11. Island, Euroband, "This is my life"
Nu kan alla cyniker och/eller livsledsna personer lalla högljutt eller bara gå undan en stund. För låten bejakar livets låga stunder, det man får på köpet så att säga. Det som blir det blir. Och denna discodänga, framförd av Tintinkopia med tjej, är av må bra-slaget.
Ledord: E-Type. Regnbåge. Peptalk. Nittiotalsdisco. Livsglädje.

http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=2198&a=772999

Ég verð að játa að það er svipur með Friðrik Ómar og Tinna.

Með þessu vona ég að ég þurfi ekki að tjá mig frekar um vondulagakeppnina aftur fyrr en á næsta ári.

24. maí 2008 - Freymóðskar valkyrjur

Á tímum aukins frjálslyndis í ástarmálum í kringum 1970 heyrðust tvær hjárænar mótmælaraddir sem líktu sjáanlegum kvenmannsbrjóstum við klám af hinu versta tagi sem bæri að gera útlægt úr íslensku samfélagi hið bráðasta. Þessar tvær mótmælaraddir tilheyrðu þeim félögum Kristjáni Albertssyni rithöfundi og Freymóði Jóhannssyni sem einnig var kenndur við 12. september, listmálara og tónskáldi. Um tíma heyrðust þær raddir sem kölluðu mótmælin gegn kláminu freymóðsku. Ekki ætla ég að gerast svo djörf að geta mér þess til hvaða orð í íslensku máli átti að minna á freymóðskuna.

Í hádeginu á föstudag mættu nokkrar ungar og freymóðskar valkyrjur í Dómsmálaráðuneytið og hófu að þrífa þar innandyra. Þetta var þarft verk enda hefur ýmsu verið sópað út í horn og undir teppi þar á liðnum áratugum. Að sjálfsögðu mættu sjónvarpsmenn í ráðuneytið og filmuðu stúlkurnar við iðju sína, enda atlagan að ráðuneytinu þaulskipulögð.

Ekki var ég þó nógu ánægð með tiltektina. Það sem filmað var reyndist vera hálfgerður kattaþvottur og þá gleymdu þær að þvo ráðherranum á bak við eyrun, en vindþurrkaðir og veðurbarðir ættingjar mínir eiga á hættu allskyns sýkingar á milli eyrnanna í rokinu við Esjurætur, oft í marga ættliði.

-----oOo-----

Af gefnu tilefni vil ég taka fram að ég held með Ítalíu í Júróvisjón þetta árið.

23. maí 2008 - Til hamingju Ísland, við erum búin að vinna Júróvisjón....

....söng Silvía Nótt um árið og var snarlega send heim úr undankeppni Júróvisjón. Nú er Ísland komið í hóp þeirra 25 ríkja sem munu keppa úrslitakvöldið eftir nokkurra ára fjarveru frá úrslitakvöldi keppninnar.

Í útvarpi allra landsmanna er lagið sem erfitt er að muna spilað í öllum fréttatímum og látið með það eins og það sé búið að vinna Júróvisjón. Mér finnst það samt ekkert hafa lagast þrátt fyrir hinn glæsilega árangur Regínu og Friðriks, (ekki Nínu og Friðriks).

Kannski verð ég bara að fara niður í geymslu og leita að þjóðrembugeninu. Það hlýtur að vera þarna einhvers staðar. Það var allavega til staðar þegar Ísland lenti í 4. sæti árið 1990.

Kannski er skýringar að leita þegar nokkrir Íslendingar söfnuðust saman á krá á Södermalm í Stokkhólmi vorið 1996 og ætluðu að fylgjast með Júróvisjón og frábæru lagi íslenskrar söngkonu sem enginn hafði heyrt. Þegar hún hafði sungið lagið sitt, misstu Íslendingarnir áhugann á keppninni og snéru sér að öldrykkju og hafa sennilega týnt þjóðrembunni í ölæðinu í kjölfarið.

22. maí 2008 - Júróvisjónkjaftæði

Ef einhver heldur því fram að hann eða hún horfi ekki á Júróvisjón, þá er það kjaftæði. Á leið minni til vinnu á fimmtudagskvöldið voru göturnar steindauðar og jafnvel byggingasvæðið, þar sem verið er að byggja nýja heilsugæslustöð langt fram eftir öllum kvöldum, var lokað og enginn að vinna. Það er kannski eðlilegt því sumir byggingarverkamannanna gætu verið frá Austur-Evrópu.

Ég verð að viðurkenna að ekkert þeirra laga sem ég hefi heyrt er af þeim gæðum að ég geti greitt þeim atkvæði mitt, þar með talið íslenska lagið. Hinsvegar mega skipuleggjendur passa sig á að láta ekki vindvélina hennar Carólu Häggqvist brenna yfir svo mikið var hún ofnotuð í fyrstu lögum kvöldsins.

Ég sakna þess að heyra ekki HoHoHo we say HeiHeiHei án þátttöku Guðrúnar Gunnarsdóttur í keppninni í kvöld.

22. maí 2008 - Suzuki Vitara

Ég vil taka fram í upphafi að ég hefi ekkert á móti Suzuki Vitara, enda þekki ég bílinn ekki neitt, en í tilefni af auglýsingum að undanförnu þar sem Sveppi hefur verið að auglýsa Suzuki Vitara, kemur upp í huga mér gamall brandari sem ég heyrði fyrir löngu og var hann notaður óspart á einn vinnufélagann sem var yfirmáta ánægður með Vitarann sinn.

Það var eitt sinn sem Vitara og asni mættust á þröngum vegi.
„Góðan dag jeppi“ segir asninn við Vitara.
„Já góðan dag asni“ svarar Vitara.

Fór þá asninn að hágráta og inn á milli gráthviðanna heyrðist hann stynja:
„Úr því ég kallaði þig jeppa hefðir þú alveg getað kallað mig hest!“

21. maí 2008 - Öldungadeild MH

Í hillunum fyrir aftan mig er lítið kver, viðurkenning sem er árituð af Örnólfi Thorlacius fyrrum rektor Manntaskólans við Hamrahlíð ásamt dagsetningunni 21. maí 1988.

Það var 1985 sem mér fannst gamla Vélskólanámið ekki gefa mér þá lífsfyllingu sem ég sóttist eftir og því ákvað ég að setjast á skólabekk að nýju og þótt vélstjórnarnámið væri talið vera talsvert fleiri eininga virði en menntaskólanám fékk ég það einungis metið til 36 eininga í menntaskóla og þá aðallega í raungreinum. Því var ekki um annað að ræða en að byrja í öldungadeild MH með áherslu á bókleg fög.

Námið gekk þolanlega og ég lauk því á þremur árum. Ég var að vísu úti á sjó einn vetur af þessum þremur og því var verkefnum bjargað með hjálp póstsins og svo með því að hagræða fríium með tilliti til prófa. Ég bætti það svo upp síðasta veturinn enda frá vinnu stóran hluta vetrarins vegna slyss sem ég hafði orðið fyrir um sumarið. Ofan á allt var ég svo virk í félagslífi öldungadeildar jafnframt því sem ég vann í eigin málum með hjálp sálfræðings sem starfaði við skólann. Ég lauk svo náminu vorið 1988 eins og lög gera ráð fyrir með 13 einingar umfram tilskilinn fjölda til stúdentsprófs.

Við útskriftina 21. maí 1988 þurfti ég að mæta þrisvar í pontu í hátíðarsal MH, fyrst til að taka við einkunnablaðinu, síðan til að taka við bókinni góðu úr hendi Örnólfs og loks til að halda þakkarávarpið fyrir hönd nemenda.

Síðan þetta var hefi ég tvisvar haldið kynningar í MH, um áratug síðar í Norðurkjallara á lagningadögum og loks nú í vor í sálfræðitíma þar sem margir voru að útskrifast rétt eins og ég fyrir tuttugu árum.

Í dag er vélstjórnarnámið metið um 70 einungum hærra en stúdentsprófið.

20. maí 2008 - Hrefnuveiðar

Það er af sem áður var þegar ríkisstjórn Íslands fékk bandaríska setuliðið á Miðnesheiði til að gera loftárásir á háhyrningsvöður á miðunum til að fækka þeim aðeins, enda olli háhyrningurinn talsverðu tjóni á veiðarfærum (reknetum á síldveiðum?)

Ef ég man rétt var Keikó metinn á 60.000 kjötbollur handa hungruðum heimi. Þegar haft er í huga að hrefnur eru miklu stærri en háhyrningar, hvað geta þá 56.000 hrefnur gert í sama tilgangi? Ástæða þess að ég nefni þennan fjölda er sú að samkvæmt talningu árið 2004 var áætlað að 56.000 hrefnur væru á íslenska landgrunninu, en 184.000 í norður- og mið-Atlantshafi. Þetta þýðir með öðrum orðum að auðveldlega má tífalda veiðarnar frá þeim 40 hrefnum sem nú hefur verið gefið leyfi fyrir að veiða án þess að gengið sé á hrefnustofninn, sem offjölgar sér þessi misserin sökum lélegrar sóknar.

Utanríkisráðherra hefur sagt að verið sé að fórna meiri hagsmunum fyrir minni með hrefnuveiðum sumarsins. Ég er ósammála. Nær væri að hætta að eyða stórfé í tilgangslausan lobbýisma fyrir sæti í öryggisráði Sameinuðu þjóðanna og nota það fé sem sparast í að kynna sjávarútvegsstefnu Íslands, þar á meðal hvalveiðar. Ísland verður hvort eð er ekki annað en taglhnýtingur Bandaríkjanna í öryggisráðinu á meðan Sjálfstæðisflokkurinn ræður í ríkisstjórninni.

Með þessu legg ég til að heimilt verði að veiða allt það magn sem hægt er að selja af hrefnu þó að hámarki 300 hrefnur á ári fyrstu árin.

http://is.wikipedia.org/wiki/Hrefna

19. maí 2008 - Júrótrash!

Síðan ég vaknaði í morgun hefi ég heyrt hvert hallærislagið á fætur öðru í útvarpinu, svo hallærislegt að ætla mætti að Júrótrashkeppnin væri á döfinni. Og ég sem hélt í sakleysi mínu að henni hefði lokið þegar Íslendingar höfnuðu lagi sem hafði möguleika á sigri í keppninni og sendu Guðrúnu Gunnarsdóttur í þess stað til Belgrað.
Annars hafði ég lúmskt gaman af fréttum sem berast okkur þessa dagana frá Belgrað. Íslensku keppendurnir í Júrótrashkeppninni hittu krónprinsessu lýðveldisins Serbíu í þarlendu sjónvarpi á dögunum og var boðið í hanastél hjá henni.
„Ha, krónprinsessa lýðveldisins Serbíu?“
„Hvaða rugl er í gangi?“
„Er Serbía hætt að vera lýðveldi og orðið konungsríki?“

Sem betur fer er ástandið ekki orðið svona slæmt þótt íslenskir keppendur í Júrótrash séu enn sömu royalistarnir og þeir voru fyrir 1944. Þeim til upplýsingar skal þess getið að alþýðulýðveldið Júgóslavía var stofnað 29. nóvember 1945 og síðan eftir sundurliðun Júgóslavíu, sambandslýðveldið Serbía og Montenegro frá 2003 og lýðveldið Serbía frá 2006.

Það má svosem vel vera að einhverjir einstaklingar vilji eignast Serbíu í krafti erfða sinna, en serbnesku þjóðarinnar vegna verður þeim vonandi aldrei að ósk sinni og Boris Tadic forseti Serbíu getur varpað öndinni léttar.

18. maí 2008 - Dúa athugasemd

Það var tiltektardagur í lóðarfélaginu okkar á laugardaginn undir vökulum augum Dóru lóðarfélagsformanns sem sýndi okkur enga linkind. Þar sem ég var að hamast við að hreinsa undir rólunum spurði mig ein nágrannakonan:
“Ert þú Anna bloggari?”
Ekki gat ég neitað því þótt ég reyndi að gera sem minnst úr bloggskrifum mínum.
“Ég er Dúa,” segir konan um leið og hún fyllti plastpokann með laufblöðum frá því í fyrra.
“Ha, Dúa dásamlega?”
“Nei, nú er ég Dúa athugasemd eftir að ég sneri mér einvörðungu að því að gera athugasemdir við færslur annarra.”
Í gegnum hugann fóru meinlegar athugasemdir Dúu dásamlegu þegar ég hafði einhverju sinni hlaupið á mig í bloggfærslum mínum.
“Hvar býrð þú”, spurði ég.
“Beint á móti þér”
Dúa reyndist búa eftir allt hinum megin við garðinn, svo nálægt mér að við hefðum getað kallað athugasemdirnar yfir garðinn í stað þess að senda allt í gegnum netið.

17. maí 2008 - Allt á afturfótunum? Ekki alveg!

Þótt ég hafi verið virk í Amnesty International í nokkur ár, hefi ég ekki verið virk í hópastarfi nema í rúmt ár, eða frá því starfshópur um mannréttindi LGBT einstaklinga sem kallar sig Verndarvættirnar tók til starfa. Auk mánaðarlegra funda þar sem hópnum er úthlutað verkefnum þar sem við sendum bréf til stjórnvalda hinna ýmsu landa þar sem réttindum LGBT hópa er ábótavant, vorum við með öflugan hóp í Gleðigöngunni í fyrra þar sem ég ók á undan fótgönguliðinu á flottum Ford pickup skreyttum blöðrum og stóreflis hnattlíkani.

Auk verkefna frá Amnesty höfum við einnig tekið að okkur verkefni á vegum IGLHRC sem starfar alþjóðlega að sömu markmiðum og Verndarvættirnar. Ef lesendur mínar vita ekki hvað IGLHRC er, er bara að gúggla á svarið.

Það hafði rignt yfir mig tölvupóstsendingum frá meðlimum Verndarvættanna. Fundurinn er klukkan 17.15 og hann verður haldinn niðri á Laugavegi. Ég skráði þetta vandlega í dagbókina mína með margra daga fyrirvara og þegar ég taldi fundartímann nálgast hélt ég að heiman bölvandi umferðinni á föstudagseftirmiðdegi. Eftir langa mæðu komst ég loks niður í miðbæ og fann öllum að óvörum stæði rétt við Fríkirkjuna. Þegar ég ætlaði að greiða stöðumælagjaldið uppgötvaði ég mér til hrellingar að ég hafði gleymt veskinu heima, krossaði mig í huganum enda Almættið nálægt og læddist þaðan upp á Laugaveg.

Talsverður fjöldi var á ferðinni og flestir töluðu útlensku. Ég slapp þó framhjá þeim öllum og alla leið upp á Laugaveg, fimm mínútum á eftir áætlun. Þar var enginn og fundurinn átti að vera löngu byrjaður. Ég hringdi í hópstjórann.
“Ha, fundur núna? Ég boðaði fund þann 23. maí klukkan 17.15.”

Ég fann hvernig teygðist á eyrunum. Ég flýtti mér til baka að Fríkirkjunni og að bílnum. Mér létti. Alltjent hafði Almættið bænheyrt mig því engin lapplísa hafði hengt stöðumælasekt á bílinn minn og ég komst heil heim.

16. maí 2008 - Góðir grannar

Það var tiltektardagur í blokkinni þar sem ég bý á fimmtudagskvöldið. Flestir íbúarnir tóku til hendinni, þrifu og skrúbbuðu, máluðu og löguðu hitt og þetta. Slík var samstaðan að börn og jafnvel heimiliskettir tóku þátt í atinu þótt lítið gagn yrði að þeim síðarnefndu og þá fremur ógagn.

Að minnsta kostu urðu nágrannar mínir fyrir neðan mig ekkert hrifnir þegar Hrafnhildur ofurkisa bauðst til að aðstoða mig við að mála svalahandriðið hjá þeim en svört kisan skildi eftir hvít klóspor frá svölunum og yfir allt parketið á íbúðinni þeirra.

Það er viðbúið að ruslakarlarnir fái ofbirtu í augun þegar þeir sækja ruslið á föstudagsmorguninn. Þá má ekki gleyma að sumir nágrannarnir fylgdust í laumi með aðförunum á númer 56 og langaði til að vera með, eða öllu heldur, að slík væri samstaðan í þeirra stigagangi að allir legðust á eitt um að gera sinn stigagang betri. En óttist eigi, á laugardag verður lóðarhreinsidagur og þá verður nóg af verkefnum fyrir alla sem vilja taka þátt í að gera nágrennið aðeins betra en áður.

Með samstöðunni og góðum nágrönnum getum við gert nærumhverfið mun hlýlegra en áður og verið öðrum til hvatningar :)

15. maí 2008 - Make my day!

Ég átti erindi út á pósthús á miðvikudagseftirmiðdaginn þar sem ég átti sendingu geymda. Konan sem afgreiddi var hvers manns hugljúfi, bauð öllum góðan daginn og kvaddi sérhvern viðskiptavin með persónulegri kveðju. Ég var í fremur syfjuðu skapi, þoldi illa að yrt væri á mig eftir síðustu næturvakt og vildi helst flýta erindi mínu og án neinna óþarfa bragða.

Þegar ég gekk út úr pósthúsinu fann ég hvernig ég var orðin miklu léttari í skapi. Einhvernveginn var deginum bjargað og allt leit miklu betur út en áður en ég fór og sótti sendinguna á pósthúsið.

Getur það virkilega verið að einfaldur hlýleiki í mannlegum samskiptum geti haft svona mikið að segja?

-----oOo-----

Svo finnst mér að bifreiðarstjórinn á bifreiðinni RO-038 mætti tala aðeins minna í gemsann sinn og einbeita sér þess í stað að umferðinni. Þá myndi umferðin einnig ganga miklu betur.

13. maí 2008 - Fordómarnir mínir!

Ég hafði verið beðin, ásamt fleira fólki, að gerast sýningargripur í útskriftarverkefni stúlku einnar sem var að ljúka námi í Listaháskóla Íslands. Ég tók að sjálfsögðu vel í beiðnina og mætti upp að Korpúlfsstöðum á annan í hvítasunnu þar sem gjörningurinn átti að fara fram. Ég vissi fátt um það sem átti að fara fram annað en að verkefnið og gjörningurinn áttu að vera áminning til okkar um að heimurinn er ekki bara í hvítu og svörtu og alls ekki þegar um er að ræða kynferði og kynhneigðir.

Svo hófst gjörningurinn þar sem sýningargestir áttu að leysa af hendi nokkur einföld og saklaus verkefni. Þótt ég sæi ekki nema það sem fór fram í næsta nágrenni við mig, brosti ég samt í byrjun að hegðun sumra gestanna er þeir leystu hinar ýmsu þrautir. Sumir létu sig jafnvel hafa það að taka nokkrar leikfimisæfingar undir kristilegri leiðsögn af dvd-diski. Aldrei léti ég hafa mig út í svona lagað!

Bíddu nú hæg. Hvað voru krakkarnir að gera rangt? Flestir voru gestirnir ungir að árum, gjarnan á milli tvítugs og þrítugs. Raunverulega gat ég ekki annað en dáðst að þeim fyrir þorið, að framkvæma þær þrautir sem fyrir þá höfðu verið lagðar. Ég hugleiddi eigin unglingsár þegar svona lagað hefði verið útilokað, enda hermdu þá allir eftir þeim sem bar sig best hverju sinni og öll frávik frá meðalmennskunni voru bannfærð um leið og bólaði á þeim.

Hugsunin breyttist eftir 1968. Það kom fram ný kynslóð unglinga sem hættu að vera stereótýpur af hverjum öðrum og heimurinn verður aldrei samur á eftir. Sem betur fer.

Ég held að ég hafi uppgötvað örlítinn vott af mínum eigin fordómum þar sem ég sat í hópi ungs fólks á Korpúlfstöðum á annan í hvítasunnu.

12. maí 2008 - Af bókabrennum fyrir 75 árum

Þegar ég vaknaði á hvítasunnudagsmorguninn og hlustaði á morgunfréttirnar í útvarpinu var sagt frá því að á laugardag hefði verið minnst 75 ára frá bókabrennunum í Berlín, en þær fóru fram 10. maí 1933. Þar var brennt bókum eftir hina ýmsu höfunda sem ekki voru Þriðja ríkinu hliðhollir, gyðinga, sósíalista, og fleiri. Þá var þess sérstaklega getið að verstur hefði Karl Marx verið, en hann var bæði frumkvöðull kommúnismans og gyðingur.

Þegar Transgenderþinginu lauk í Berlín um síðustu helgi, ætluðu sumir þátttakenda að dvelja áfram í Berlín, en einhverjir ætluðu sér að vera viðstaddir vígslu minnismerkis um Magnus Hirschfeld og Institut für sexualwissenschaft sem starfaði í Berlín á árunum 1919 til 1933. Safninu var lokað af nasistum 6. maí 1933 og bókasafnið brennt með bókabrennunum miklu 10. maí, en það af starfsfólkinu sem ekki komst undan var sent í útrýmingarbúðir, þeirra á meðal Dorchen sem hafði farið í aðgerð til leiðréttingar á kyni tveimur árum áður og önnur manneskjan í heiminum sem hafði farið í gegnum leiðréttingarferli.

Sjálfur hafði stofnandi Institut für Sexualwissenschaft, Magnus Hirschfeld læknir og kynfræðingur (sexolog) verið í fyrirlestraferð um heiminn og gat einungis fylgst með ógnarfréttunum frá Berlín úr fjarlægð þar sem hann var staddur í París. Hann átti aldrei afturkvæmt til Þýskalands og lést í Nice í Frakklandi tveimur árum síðar. Í augum nasista þótti hann ugglaust enn verri en Karl Marx þar sem hann var gyðingur, sósíalisti og hommi og hafði skrifað bækur um rannsóknir sínar í kynfræðum.

Fyrir nokkrum árum síðan gerði Rosa von Praunheim leikna heimildarkvikmynd um Hirschfeld og stofnun hans í Berlín undir heitinu Der Einstein des Sexes og var myndin sýnd hér á landi við litla aðsókn á hinsegin kvikmyndahátíð snemma árs 2004. Það var synd því kvikmyndin var nokkuð góð sem heimildarkvikmynd og að mestu leyti laus við yfirdramatíseríngu bandarískra kvikmynda.

http://ruv.is/heim/frettir/frett/store64/item206016/

11. maí 2008 - Gáfaðir Kópavogsbúar í kexinu

“Kópavogsbúar eru gáfuðustu íbúar landsins ef marka má úrslitin í Útsvari, spurningakeppni sveitarfélaganna sem fram fór í gærkvöldi. Lið Kópavogs og Reykjavíkur kepptu til úrslita í hörkuspennandi keppni. Það var spurningin um Sæmund á sparifötunum sem færði Kópavogi sigurinn en Reykjavíkurliðið gataði á svarinu. Það er kremkex frá Fróni.”

Svona hljóðaði fréttin af úrslitakeppninni í Útsvari á föstudagskvöldið þegar hún var lesin upp í sjónvarpsfréttum á laugardagskvöldið.

Um leið og ég vil óska laganemunum ungu, ásamt Erni Árnasyni sem er álíka mikill Kópavogsbúi og ég sem á heima í Árbænum, til hamingju með sigurinn vil ég nefna að þetta er að sjálfsögðu allt gott og blessað og að mestu leyti rétt, þó ekki alveg. Það var ekki bara að hvorugt liðið vissi svarið við spurningunni um kexið og að spurningunni var beint að Kópavogsbúum sem götuðu á svarinu, heldur er nafnið Sæmundur tilkomið þannig að forstjóri kexverksmiðjunnar Esju var heiðursmaðurinn og fyrrum sjómaðurinn Sæmundur Elías Ólafsson fæddur 7. apríl 1899 og látinn 24. júlí 1983, en hann tók við rekstri Esju árið 1939. (sjá Bergsætt-I-174) Löngu síðar yfirfærðist nafnið Sæmundur á framleiðslu beggja verksmiðjanna, Esju og Fróns. Því er rétta svarið, kremkex frá Esju.

Það er svo allt annað mál að bæði liðin brugðust mér einnig með því að vita ekki nafnið á höfuðstaðnum á Sardiníu og þótt ég öskraði svarið á sjónvarpið mitt, nennti enginn að hlusta. Það er kannski eðlilegt að ég muni nafnið á þessum bæ því ég var einhverju sinni á ferð með innanlandsflugi á Ítalíu og fór af í Genúa, en farangurinn minn hélt áfram til Cagliari þaðan sem ég endurheimti hann tveimur dögum síðar.

Þessi færsla var í tilefni lokadags vetrarvertíðar 11. maí :)

10. maí 2008 - Jakob Frímann Magnússon

Tónlistarmaðurinn Jakob Frímann Magnússon er sagður hinn mesti andans maður. Ekki veit ég neitt um það, því þótt ég hafi mikið álit á öðrum núverandi og fyrrum Stuðmönnum á borð við Egil Ólafsson og Valgeir Guðjónsson, hefur mér ávallt fundist maðurinn fremur sjálfhverfur.

Fyrir nokkrum árum síðan bauð Jakob Frímann sig fram í prófkjöri til þingstarfa fyrir hönd Samfylkingarinnar í Reykjavíkurkjördæmum. Þrátt fyrir geysilegan kostnað og mikið umstang hlaut hann ekki þá vegsemd sem hann sóttist eftir og sennilega enn verri kosningu en nokkurn gat órað fyrir. Ekki veit ég af hverju, en kæmi ekki á óvart þótt umrædd sjálfhverfa hafi átt þar hlut að máli auk mikillar hrifningar hans á Tony Blair þáverandi forsætisráðherra Bretlands.

Aftur bauð hann sig fram fjórum árum síðar og þá í suðvesturkjördæmi og hlaut álíka útreið. Í kjölfarið sagði hann sig úr Samfylkingunni. Ekki ætla ég að velta því fyrir mér hvort umrædd sjálfhverfa átti þar hlut að máli eða hrifning hans á “hægrikratanum” Tony Blair sem mér finnst ómögulegt að líkja við jafnaðarmennsku.

Það var stofnaður “hægrigrænn” flokkur og enn fór Jakob Frímann í framboð og náði því nú að verma fyrsta sætið í Suðvesturkjördæmi fyrir Íslandshreyfinguna. Það dugði honum þó ekki því enn á ný var honum hafnað af kjósendum.

Skyndilega birtist Jakob Frímann á sjónarsviðinu á ný, í þetta sinn sem embættismaður borgarinnar án þess að hafa til þess stuðning borgarbúa, reyndar ekki frekar en sá blörraði sem réði hann, en sá hlaut einungis að hámarki 6527 atkvæði. Skelfing hvað þessi 6527 atkvæði eru búin að vera okkur dýr.

Það má svo velta því fyrir sér hversu mörg af þessum 6527 atkvæðum voru hugsuð til stuðnings Margréti Sverrisdóttur en ekki þeim blörraða.

Með þessum orðum ætla ég að ljúka vangaveltum mínum um þann blörraða þar til hann fremur nýtt klúður.

-----oOo-----

Svo fær Brynja frænka hamingjuóskir með hálfa tuginn, þótt ég geti ómögulega munað hvort hún er orðin hálfþrítug eða hálffertug.

9. maí 2008 - Enn af stefnuljósanotkun

Eins og þessar fáu lesendur mínar sem eftir eru vita, þá er ég mjög fylgjandi bættri notkun stefnuljósa, reyndar svo mjög að jaðrar við þráhyggju. Þannig reyndi ónefnd sendibifreið að kyssa afturstuðarann á bílnum mínum um daginn þar sem ég ók eftir einföldum hluta Keflavíkurvegarins og komst ekki hraðar vegna bifreiðanna á undan mér, en ég steinhætti við að tilkynna atferlið til yfirvalda þegar ökumaður sendibifreiðarinnar gaf stefnuljós og fór síðan í aðra átt.

Um daginn var ég stödd í Þýskalandi og veitti því þá athygli að Bensar og Bimmar sem framleiddir eru fyrir innanlandsnotkun þar í landi eru útbúnir með stefnuljósum, annað en þeir Bensar og Bimmar sem fluttir eru til Norðurlandanna. Ég sá engar Toyotur 200 eða Rangerovera og get því ekki dæmt um hvort þeir séu líka búnir stefnuljósum sem seldir eru á þýskum markaði.

Það ætti kannski að flytja Bensa til Íslands sem eru ætlaðir þýskum markaði!

8. maí 2008 - Af fótboltaspili

Að undanförnu hefi ég verið svo upptekin af að skrifa um leiðinlegt lið í borginni að ég hefi gleymt að skrifa um eitthvað skemmtilegt. Frekar en að eyða orðum mínum í enn einn lúserinn í borginni sem var reyndar síðast í framboði í kraganum án mikils árangurs, en náði feitu embætti gegnum blörraða spillingu, ætla ég að skrifa um fótbolta.

Eins og aðdáendur mínir vita er ég einlægur aðdáandi tveggja liða í ensku knattspyrnunni, jafnvel heimsótt annað liðanna, Halifaxhrepp í Vestur-Jórvíkurskíri. Þrátt fyrir einlægan stuðning minn gekk veturinn illa fjárhagslega og fór svo á miðjum vetri að liðið lenti í greiðsluerfiðleikum og var því refsað með tíu stiga frádrætti. Þar með var Halifaxhreppur kominn í bullandi fallhættu í kvenfélagsdeildinni (5. deild). Að lokum fór samt svo að því rétt tókst að halda sér áfram í deildinni með einu stigi umfram næsta lið fyrir neðan sem féll niður í 6. deild.

Hitt uppáhaldsliðið er svo auðvitað United of Manchester, þetta snilldarlið sem var stofnað fyrir þremur árum þegar gamla móðurfélagið lenti í höndunum á einhverjum fjárglæframanni vestur í nýlendunum. Fóru þá nokkrir brennheitir stuðningsmenn í fýlu og stofnuðu nýtt samvinnufótboltafélag þar sem hver meðlimur er eitt atkvæði. Þeir hófu svo að spila í tíundu deild haustið 2005 og unnu hana með glæsibrag. Ári síðar var níunda deildin lögð að velli og nú bættist enn ein dollan í safnið með öðru sæti í áttundu deild og sigri í úrslitakeppni annars til fimmta sætis. Það er því áframhaldandi sigurganga þar sem lið sjöundu deildar bíða skjálfandi í hnjáliðunum og styttist nú verulega í að gamla móðurfélagið verði lagt að velli, ekki nema svona 7 ár.

7. maí 2008 - Það hlýtur að vera erfitt....

.....að vera hluti af sexmenningaklíkunni og þurfa sífellt að réttlæta bjánaskapinn í þeim blörraða sem hefur minna en tíu prósent á bakvið sig eða að hámarki 6527 atkvæði. Þetta gildir bæði um orð hans um skipulag Vatnsmýrarinnar sem og stöðu mannréttindafulltrúa Reykjavíkur svo ekki sé talað um fúatimbrið sem hann lét mig kaupa á 580 milljónir.

Um leið er það furðulegt að sá blörraði þykist vera á móti mengun en berst hatrammlega fyrir hávaðamengun í miðborg Reykjavíkur.

Fyrir nokkru síðan las ég grein um Brommaflugvöll í Stokkhólmi og þess getið hversu nálægur hann væri miðborginni. Í greininni sem ég las í Morgunblaðinu var ákveðinna atriða ekki getið, enda um áróðursgrein fyrir áframhaldandi hávaðasamri flugvallarstarfseminni að ræða. Flugvöllurinn er samt nokkra kílómetra fjarlægð frá þinghúsinu auk þess sem aðflug frá suðaustri að flugvellinum er ekki leyft, þ.e. yfir miðborgina. Þú verður að lenda frá norðvestri þannig að lífið í miðborginni truflist ekki af flugumferð. Á minni stöðum í Svíþjóð er flugumferð ekki leyfð á kvöldin og nóttunni ef truflun stafar af, t.d. í Umeå. Í miðborg Reykjavíkur er erfitt að halda útifundi eða innifundi með opna glugga vegna flugumferðar.

Hvenær skyldu Hanna Birna og Gísli Marteinn skilja það að stuðningur þeirra við þann blörraða skaðar ímynd þeirra sem fulltrúa Reykvíkinga í borgarstjórn Reykjavíkur?

6. maí 2008 - Make human rights work

Ofangreind orð voru yfirskrift annars þings Evrópsku transgendersamtakanna sem haldið var í Berlín 2 - 4. maí 2008. Þau eru um leið áminning til allra um að mannréttindi eru víða fótum troðin, ekki einungis í þróunarlöndunum, heldur eru þau einnig þverbrotin víðast hvar í heinum vestræna heimi gagnvart transgender einstaklingum, ekkert einvörðungu af hálfu stjórnvalda, heldur almennt í samfélaginu.

Fólk er rekið úr vinnu, það fær ekki eðlilega læknisþjónustu, er sagt upp húsnæði, fyrirlitið og lagt í einelti fyrir þá sök eina að vilja vera það sjálft í samræmi við tilfinningar sínar. Það er rætt um það í hæðnistón, gert grín að því og mjög oft talað niður til þess í fjölmiðlum. Löggjafarvaldið tekur ekki tillit til þess í fjölmörgum ríkjum og setur því jafnvel slík takmörk að ómögulegt er að lifa upp til óska laganna og einasti kosturinn verður sá að leggjast í felur og læsa sig inni í skáp og gleypa lykilinn.

Nokkrar tilraunir hafa verið gerðar til að bindast samtökum á alþjóðlega vísu með misjöfnum árangri og var enn ein slík tilraunin gerð í Vínarborg í nóvember 2005 er nærri 130 transgender einstaklingar hittust í ráðhúsinu í Vín á fyrsta transgenderþinginu og bundust samtökum, Evrópsku transgendersamtökunum. Síðan þetta var hefur stjórn samtakanna unnið að uppbyggingu samtakanna. Það er ekki létt verk sem við tókumst á hendur á fjölmörgum fundum okkar, ýmist beint eða á símafundum því taka þarf tillit til margra sjónarmiða. Þannig eru viðhorfin í Austur-Evrópu gjörólík því sem er í Vestur-Evrópu og sömu sögu má segja um muninn á Norður-Evrópu og Suður-Evrópu, svo ekki sé talað um muninn á Evrópusambandinu og landanna sem eru utan þess. Þrátt fyrir þetta eigum við sameiginlegt markmið, að fá að lifa óáreitt og í sátt við sál og líkama og samfélagið allt.

Til að efla samhuginn hittumst við, rúmlega 180 einstaklingar frá 36 ríkjum, allt frá Íslandi til Kirgístan auk gesta frá Rómönsku-Ameríku og ræddum hugðarefni okkar í þrjá daga í Schöneberger rathaus í Berlín nú um helgina og reyndum að efla samkennd og samhug, hitta gamla og nýja vini og leggja línurnar fyrir baráttu næstu ára.

Ein af niðurstöðum þingsins var sú að við höfðum ekki unnið neina sigra frá fyrsta þinginu, en heildarþróunin er jákvæð og stefnan er í átt að auknu umburðarlyndi fyrir fólki hvers kyns eða kynhlutverks sem það er.

Á þinginu var minnst tveggja transgenderpersóna, þeirra Gisbertu og Lunu sem báðar voru frá Brasilíu en höfðu reynt að öðlast betra líf í Evrópu. Báðar voru þær myrtar í Portúgal á hrottafenginn hátt af hatursfólki í okkar garð, Gisberta í Porto í febrúar 2006 en Luna fannst myrt í ruslagám í Lissabon tveimur árum síðar.

Baráttunni fyrir mannréttindum er ekki lokið. Við erum rétt að byrja.

5. maí 2008 - Skemmtiatriði óskast í Reykjavík á 17. júní.

Auglýsingu þess efnis mátti heyra fyrir og eftir útvarpsfréttir nú í kvöld og jafnframt tekið fram hvar þessa auglýsingu væri að finna. Auglýsandinn var Þjóðhátíðarnefnd.

Ég er með hugmynd í þessu sambandi. Í Reykjavík finnst maður einn sem talinn er ákaflega húmorslaus. Ég legg til að þessi maður sem þykir svo leiðinlegur að hann hefur verið sýndur blörraður í Spaugstofunni til að fæla ekki áhorfendur frá þættinum, verði kallaður til og látinn segja brandara á Lækjartorgi á 17. júní. Með því móti slær hann tvær flugur í einu höggi, í fyrsta lagi, sýnir Reykvíkingum að hann sé ekkert leiðinlegur og í öðru lagi gerir hann eitthvað af viti, en slíkt er ekki hægt að segja um starf hans sem borgarstjóri Reykjavíkur.

Ég tek fram að ég á enga blörraða mynd af honum og þori því ekki birta óblörraða mynd til að fæla ekki lesendur mínar í burtu.

4. maí 2008 - Stephen Whittle

Professor Stephen Whittle er ótrúlegur persónuleiki. Allt frá því hann fór í aðgerð til leiðréttingar á kyni, aðeins 19 ára gamall árið 1975, hefur hann talað opinskátt um reynslu sína og verið öðru transsexualfólki til fyrirmyndar og síðar transgender fólki. Hann er í fullu starfi sem prófessor í lagadeild við Háskólann í Manchester jafnframt öðrum hugðarefnum sínum sem fjölskyldufaðir, formaður bresku transgendersamtakanna Press for Change og sem forseti WPATH. (World Professional Association for Transgender Health sem og stjórnarmaður í Evrópsku transgendersamtökunum (TGEU) þar sem ég hefi einnig átt sæti. Ekki má heldur gleyma að hann hefur fengið sérstaka heiðursviðurkenningu úr hendi Bretadrottningar fyrir störf sín í þágu transgender fólks um allan heim. Þessi mikli baráttumaður er illa haldinn af MS-sjúkdómnum.

Þegar leið á seinnihluta aðrar ráðstefnu Evrópsku transgendersamtakanna (TGEU) sem haldin er í Berlín fyrstu daganna í maí árið 2008 í Schöneberg Rathaus, þessum fræga stað þar sem John F. Kennedy þóttist vera Berlínarbúi vorið 1963, var haldinn aðalfundur samtakanna. Ég baðst undan að vera kosin áfram í stjórn, enda illa haldin af peningaleysi þrátt fyrir ánægjulegan styrk frá Minningarsjóði Margrétar sem gerði mér kleift að sækja ráðstefnuna og aðalfundinn. Fyrir orð Stephen Whittle samþykkti ég að taka áfram þátt í starfi TGEU, þó án beinnar þátttöku í aðalstjórn. Á aðalfundinum hlaut ég samt 70 atkvæði til áframhaldandi setu í stjórn þegar sá sem hlaut flest atkvæðin hlaut 88 atkvæði og hefði ég lent í fjórða sæti af níu í stjórninni ef ég hefði samþykkt áframhaldandi setu í aðalstjórn. Með þessari kosningu hlaut ég afgerandi kosningu sem varamanneskja og "auditor"
Það sem bar þó af á aðalfundinum var að Justus Eisfeld formaður TGEU kaus að yfirgefa stjórnina vegna flutnings síns til Bandaríkjanna og á hann bestu þakkir skildar fyrir störf sín. Í hans stað var einróma kosinn formaður sá sem endalaust getur bætt á sig verkefnum, MS-sjúklingurinn sjálfur, Stephen Whittle.

-----oOo-----

Það var haldið teiti TGEU í Berlín á laugardagskvöldið. Að sjálfsögðu var ég í teitinu sem og opinni skemmtun á eftir, þrátt fyrir klukkutíma ferðalag suður til Schönefeld á hótelið sem er skammt frá flugvellinum. Ég sleppti því einfaldlega að skipta um föt í millitíðinni.

Þegar ég var nýkomin inn á skemmtistaðinn hitti ég Stephen Whittle og tókum við tal saman. Kom þá einhver glæsileg drottning labbandi framhjá okkur, Stephen horfði á hana og svo á mig og spurði af hverju ég væri ekki í pilsi eins og allar trönsurnar sem og hinar sem voru vel til hafðar.
“Því get ég svarað,” svaraði ég um leið og horfði niður eftir sjálfri mér í bol og leðurjakka og gallabuxum að neðan, “það er vegna þess að ég er ordinary transsexual”

Þá hló Stephen Whittle.

2. maí 2008 - Aðalsteinn Jónsson

Það var um sumarið 1996 sem ég flutti til Íslands eftir áralanga dvöl í Svíþjóð uppfull bjartsýni og taldi mig færa í flestan sjó eftir að hafa lokið erfiðleikum mínum í lífinu, óvitandi að þeir voru kannski rétt að byrja. Ekki fór þó allt eftir bókinni og fyrsta mánuðinn gerði ég lítið meira en að sækja um störf, naga á mér neglurnar og velta fyrir mér hvort ekki væri best að koma sér út aftur.

Þá var það sem útgerðarstjórinn hans Alla ríka hringdi og bað mig að kom austur á Eskifjörð til afleysninga. Ég var síðan í afleysningum á skipum Hraðfrystihúss Eskifjarðar (síðar Eskju) að nokkru leyti um sumarið og haustið og síðan öðru hverju næstu árin til ársins 2000 er ég hætti alfarið að leysa af á sjó. Miðað við hvað hafði gengið á í atvinnumálum mínum mánuðinn á undan, fer enginn að segja mér að Emil Thorarensen hafi ekki ráðfært sig við Aðalstein áður en hann hringdi í mig.

Eftir þetta þegar ég var á Eskifirði rakst ég oft á Aðalstein, oft á bryggjunni þegar hann fór morgunrúntinn eða var að fylgjast með skipunum að koma í land, en stundum á skrifstofunni sem og einu sinni á árshátíð fyrirtækisins. Þótt hann virkaði dálítið stífur á mig í upphafi fór ekkert á milli mála að hann mat vinnandi hendur meira en einhverjar kjaftasögur um mig og virtist um leið hafa lúmskt gaman af þeirri lífsreynslu sem ég hafði gengið í gegnum.

Eitt má þó vera ljóst. Hefði ég ekki verið kölluð austur á Eskifjörð þennan júlídag árið 1996, hefði ég sennilega farið aftur af landi brott dagana á eftir og ósennilegt að ég hefði komið til baka næstu árin á eftir.

Með þessum orðum vil ég votta fjölskyldu Aðalsteins Jónssonar samúðarkveðjur mínar.

2. maí 2008 - Úlfur Hróðólfsson alias Wolfgang Müller

Sagt hefur verið um Íslendinga að þeir séu venjulega fljótir að þefa uppi landa sína þegar þeir eru á ferð erlendis. Ég hefi farið aðra leið, reynt að forðast þá en stundum er vart hjá hlutunum komist.

Fyrsta maí hitti ég tónlistarmanninn og rithöfundinn Wolfgang Müller. Ég veit ósköp vel að Wolfgang Müller er ekki íslenskur, fæddur í heimahéraði Volkswagen í Wolfsburg, kom út úr skápnum þegar slíkt var fátítt í hinu frjálslynda Þýskalandi og talar sáralitla íslensku. Um leið er hann betri Íslendingur en margur sá sem aldrei hefur farið út fyrir landsteinana. Hollusta hans gagnvart Íslandi lýsir sér kannski best í því að hann hefur komið minnst 25 sinnum til Íslands á tuttugu árum. Ekki er það til að draga úr ágætunum að hann er ákaflega kynþokkafullur og trönsurnar vinkonur mínar héldu vart vatni yfir honum.

Á síðasta ári kom út bók hans Neues von der Elfenfront - Die Wahrheit über Island og sjálf er ég ákaflega stolt yfir bókinni enda tvær myndir af mér í henni auk eins kafla af efni, allt samið af nærgætni og hógværð.

Það var því vart hægt annað en að fá að sjá þennan ágæta Íslandsvin um leið og skráningin á ráðstefnu TGEU fór fram í Berlin.

Um leið verður að taka það fram að litlar sem engar óeirðir voru á 1. maí í hverfinu hans Wolfgangs, Kreuzberg, en þess meiri í Hamborg.

http://www.wolfgangmueller.net/content/

1. maí 2008 - Ferðasaga

Það er sagt að það sé gaman í Berlín á 1. maí. Ekki veit ég neitt um það en vinir mínir í Berlín hafa ráðið mér að halda mér frá kröfugöngu dagsins.

Ég skrapp til útlanda á miðvikudagsmorguninn á Valborg, sjálfan 30. apríl. Slíkt þykir venjulega ekkert merkilegt og því er ástæða til að yppta öxlum og snúa sér að einhverju skemmtilegu í stað þess að lesa leiðinlega ferðasögu.

Þegar haft er í huga að lítið er til af peningum, ákvað ég að skera niður hótelkostnaðinn eins og hægt var þó þannig að ég næði öllu því skemmtilegasta á ráðstefnu TGEU í Berlín. Því enduðu pantanir þannig að ég fékk mér far með Æsland Express til Stansted en áfram þaðan með RyanAir til Berlínar og ég var mætt á Keflavíkurflugvöll eldsnemma á miðvikudagsmorguninn.

Ekki vantaði félagsskapinn þegar þangað var komið. Gamall skóla- og skipsfélagi var að fara í golfferð til Englands og höfðum við margt að spjalla um eftir að hafa ekki hist í 19 ár. Svo var flogið til Stansted. Þar tók við löng og leiðinleg bið eftir næstu vél.

Ég held að Stansted sé að verða of lítill flugvöllur. Það var ekki bara að flugvélarnar eiga orðið erfitt með að komast í stæði, heldur virðist starfsfólkið á flugvellinum þreytt og illa haldið. Ég fékk brottfararspjald í vélina til Berlínar löngu á eftir áætlun. Eftir að ég var komin inn í fríhöfnina kom í ljós að ég hafði fengið brottfararspjald á almenna biðröð þótt ég hefði greitt fyrir forgang í vélina. Hlaðfreyja sem ég talaði við var fljót að laga það atriði. Það var skrifað á brottfararspjaldið að ég ætti að fara í hlið nr 46. Svo var öllu fólkinu vísað á hlið 48 og loks á hlið 55. Flugvélin skilaði sér of seint vegna rigningar. Samt var fólkið rekið inn og svo var haldið af stað. Þá kom í ljós að flugstjórinn hélt að hann væri Eddie Irvine endurborinn og gaf allt í botn. Fyrir bragðið vorum við ekki tuttugu mínútum á eftir áætlun á áfangastað, heldur tíu mínútum fyrir áætlaðan lendingartíma. Hann hefði samt mátt lenda aðeins mjúklegar í Berlín.

Þegar ég var komin upp á hótel, búin að taka það verðmætasta upp úr töskunum og skrifa athugasemd þess efnis að ég væri komin draumastaðinn ákvað ég að fá mér einn lítinn öl fyrir svefninn og rölti niður á bar. Þar sem ég sötraði mitt öl veitti ég þvi athygli að maður einn sem sat við barinn, missti kort úr veskinu sínu án þess að taka eftir því. Ég rölti því yfir til kappans og rétti honum greiðslukortið hans. Nú er ég ekki lengur aðeins hreyfð af öli, heldur vel drukkin á kostnað mannsins sem endurheimti greiðslukortið sitt.

30. apríl 2008 - Ich bin ein Berliner....

...og ekki orð um það meir að sinni!

30. apríl 2008 - Galli í nýjum bílum.

Ég ók á eftir glænýrri Toyotu Landcruiser 200 á þriðjudag. Þvílíkur glæsivagn hélt ég í byrjun. Svo komst ég að því að hún hefur sama galla og einkennir marga nýlega Bensa og Bimma.

Toyotan reyndist vera með biluð stefnuljós.

29. apríl 2008 - Ljótasti garður í Árbæjarhverfi

Á vorin fer fólk að huga að görðum sínum, allir nema ég og nágrannar mínir. Svo mætti alltént halda því garðurinn okkar er ljótasti garðurinn í gervöllu Árbæjarhverfi.
Hér er allt í niðurníðslu. Grasbletturinn við gangstíga sem snúa að Hraunbæ er orðinn að moldarflagi vegna þess að bílum hefur verið lagt á grasinu. Trén eru ofsprottin og leiktækin ónýt. Göngustígar skakkir og skældir.

Næsti garður við, það er lóðin sem tilheyrir Hraunbæ 62-100, er gömul verðlaunalóð. Íbúarnir þar kosta til milljón á ári í lóðina auk framkvæmdafjár. Við horfum yfir til þeirra og fyllumst öfund.

Nágrannakona mín og ég fengum garðyrkjufræðing til að meta kostnað við lagfæringu lóðarinnar að frátöldum stækkunum bílastæða. Upphæðin nam fjórum milljónum. Það er sú upphæð sem það kostar að trassa viðhaldið í mörg ár. Við getum reynt að finna sökudólga, en það er sama hversu marga sökudólga við finnum. Hinir raunverulegu sökudólgar erum við sjálf sem búum innan marka lóðarfélagsins okkar. Það er okkar að taka til hendinni og það er okkar að framkvæma, ekki einhverra ímyndaðra sökudólga.

Á þriðjudagskvöldið verður haldinn aðalfundur lóðarfélagsins. Nágrannakonan hefur dregið mig á eftir sér og hvatt fólk til að mæta á fundinn og bent á að góða umhirðu garðsins er hægt að meta til fjár, því enginn vill kaupa íbúð í fjölbýli ef garðurinn er í rusli.

Mér skilst að formaðurinn sem kosin var til bráðabirgða í fyrra ætli að hætta. Ég veit um snilldarformann til að taka við, nágrannakonu mína sem af eldmóði sínum fær mig til að ganga með sér í hús og vekja fólk til umræðu og framkvæmda.

28. apríl 2008 - Af blörruðum borgarstjóra og verkum hans

Í viðtali sem fréttastofa Sjónvarpsins átti við blörraða borgarstjórann velti fréttamaðurinn fyrir sér hárri upphæð sem fyrri meirihluti hafði áætlað til Mannréttindaskrifstofu Reykjavíkur, en mig minnir að áætlaðar hefðu verið um 85 milljónir í verkefnið. Sá blörraði sem hafði nokkru áður keypt ónýt fúasprek við Laugaveginn á 580 milljónir vildi gera sem minnst úr Mannréttindaskrifstofunni og nefndi önnur verkefni mikilvægari þótt ekki hefði hann nefnt fúaspýtubruðlið sem ítrustu nauðsyn núverandi meirihluta sem virðist þó vera miðað við áherslurnar.

Ég hefi átt góð samskipti við Amnesty síðustu árin og er þar virkur meðlimur. Sömuleiðis hefi ég átt góð samskipti við Mannréttindaskrifstofu Íslands og ber mikla virðingu fyrir þeirri litlu en mikilvægu stofnun þótt Framsóknarflokkurinn hafi lagt stein í götu þessa skilgetna afkvæmis síns með því að minnka verulega veitingu fjármuna úr ríkissjóði til hennar á sínum tíma. Ég átti því von á góðu frá Mannréttindaskrifstofu Reykjavíkur. Nú hefur sá blörraði ásamt sexmenningaklíkunni tekist að koma í veg fyrir að Mannréttindaskrifstofan geti sannað tilverurétt sinn.

Enn ein ástæðan til að losna við þennan ömurlega svokallaða meirihluta og senda hann í gott frí sem fyrst og ekki síðar en í næstu kosningum þegar oddviti íhaldsins og sá blörraði munu væntanlega hverfa af sviði stjórnmálanna.

Annars er margt líkt með skyldum. Sá blörraði og íhaldið í Reykjavík hafa fallist í faðma rétt eins og ónefndur bæjarfulltrúi og íhaldið í Bolungarvík. Svo er fólk að tala illa um Framsóknarflokkinn.

Allavega finnast mér ákaflega skrítnar áherslurnar í borgarpólitíkinni þessa dagana.

27. apríl 2008 - Sprengikraftur

Hann var heppinn maðurinn á Kvisthaganum að ísskápurinn hans sprakk áður en hann hafði neytt innihaldsins.

Það hefur ekki verið neitt smádúndur sem geymt var í ísskápnum aðfaranótt laugardagsins. Allavega hefði ég ekki viljað neyta þess. Og þó. Kannski var maturinn í ísskápnum slíkur að gæðum að mátti líkja við sprengikraft.

-----oOo-----

Mér finnst að Spaugstofan hefði átt að hafa þann blörraða áfram blörraðan þó ekki væri nema vegna baráttu hans gegn mannréttindum samanber viðtal við hann í sjónvarpinu á laugardagskvöldið þar sem hann tók afstöðu gegn mannréttindum og Mannréttindastofu Reykjavíkur. Megi hann hverfa af sjónarsviði stjórnmálanna sem fyrst og vonandi löngu fyrir næstu kosningar.

26. apríl 2008 - 30 ára afmælisrit Samtakanna 78

Fyrstu kynni mín af Samtökunum 78 eru frá því 1984. Nokkrum árum áður, áður en Samtökin 78 voru stofnuð hafði ég reynt að komast í samband við Trixí, Guðmund Sveinbjörnsson til að ræða við hann þau vandamál sem ég taldi mig eiga við að etja, en tókst ekki, en sem forsvarsmaður samtaka sem kölluðu sig Iceland Hospitality, hafði hann neyðst til að flýja land og bjó í Kaupmannahöfn um tíma vegna fordóma samfélagsins. Því náði ég engum tengslum við fólk sem ég taldi mig helst eiga vissa samleið með í lífinu þótt ekki væri það á sviði kynhneigðar, fremur sem minnihlutahóps.

Það var því ekki fyrr en 1984 sem ég kynntist Elsu Þorgeirs í gegnum Stellu Hauks frá Vestmannaeyjum og síðan flestu því fólki sem hafði komið út úr skápnum á Íslandi á þeim tíma. Fram að því var ég sjálf í skápnum og þorði ekki að segja nokkurri lifandi manneskju frá tilfinningum mínum, þó með örfáum undantekningum. Ég hélt þó áfram að vera í skápnum opinberlega í nokkur ár til viðbótar, fordæmdi samkynhneigð þegar fólk heyrði til, en dáðist að hetjunum í laumi.

Það var svo ekki fyrr en um haustið 1987 fremur en vorið 1988 sem ég rak litla fingurinn útúr skápnum og enn fleiri árum síðar sem ég kom öll út sem transsexual.

Ég var að fá í hendurnar afmælisrit Samtakanna 78 og verð að lýsa yfir stórkostlegri hrifningu minni á ritinu og baráttu frumherja Samtakanna fyrir tilveru sinni á Íslandi, ættingjum mínum tveimur, þeim Herði Torfasyni og Sigurgeir Þórðarsyni sem hló ávallt svo dátt að hann fékk viðurnefnið Flissfríður. Þá má ekki gleyma Elsu og Stellu; Boggu og Gunnsu, Þorvaldi, Katli, Veturliða, Donna, síðar Jónasi og Ragnari, Stig og Einari Þór og fleirum sem veltu ekki bara steinum og fluttu fjöll, heldur gjörbyltu þjóðfélagi sem hataði þá. Og vopnin voru aðallega bros og hlýja og vinátta.

Alnæmið tók suma þessa menn, meðal þeirra Flissfríði og Trixí, Ketill og Jónas hafa einnig kvatt þennan heim, aðrir og aðrar eru enn í fullu fjöri og veita okkur hjartahlýju hvar sem þau fara um. Allt þetta ofangreinda fólk eru mínar hetjur og án þeirra brautryðjendastarfs hefði barátta mín mátt sín einskis.

Um leið og ég slít mig frá nostalgíunni sem fór um mig þegar ég las yfir 30 ára afmælisritið, vil ég óska Samtökunum 78 til hamingju með hið glæsilega afmælisrit sem og afmælisbarninu Boggu sem hefur haldið tryggðarvináttu við mig alla tíð frá fyrstu kynnum og fram á þennan dag.

25. apríl 2008 - Menntaskólinn við Hamrahlíð

Ég var mætt upp í MH fyrir klukkan átta í morgun, fór beint þangað eftir næturvaktina og hefði alveg getað óskað mér betri tíma til verkefnisins, að ræða við nemendur í sálfræðiáfanga um transgender. Það var búið að gera miklar breytingar á skólanum frá því ég lauk þar námi í öldungadeild fyrir réttum tveimur áratugum, stækka hann talsvert með hinni nýju viðbyggingu sem hýsir íþróttahúsið en um leið var svo margt sem var eins og á árum áður. Nokkra kennara rakst ég á sem höfðu ekkert breyst í áranna rás. Kannski höfðu þeir bara elst eins og ég, nema að þeir hafi staðið í stað á meðan ég hélt áfram á reynslubrautinni.

Þar sem ég gekk um skólann ásamt kennaranum og fylgdist aðeins með nemendum að dimmittera, þyrluðust upp minningarnar því það var hér sem ég fékk fyrstu jákvæðu viðbrögðin að því sem síðar var . Því var ég á réttum stað þar sem allt byrjaði.

Fyrirlesturinn gekk sæmilega, held ég. Sumir nemendanna voru vissulega misjafnlega syfjaðir eins og gefur að skilja á síðasta kennsludegi annarinnar, en um leið spurðu þeir spurninga sem ég reyndi að svara af bestu getu. Þó er ég víst vanhæf um mat á ágæti mínu og orða minna. Auðvitað missti ég úr eitt og annað af því sem ég ætlaði að segja og sömuleiðis saknaði ég þess að hafa ekki útbúið myndasýningu með erindinu, en þess ber að geta að þetta er í fyrsta sinn sem ég held fyrirlestur í þessum dúr þar sem möguleiki er á myndasýningu (powerpoint). En samt. Ég var ánægð að fyrirlestrinum loknum og gat farið heim að sofa með góðri samvisku.

Er ekki kominn tími á öldungadeild reunion?

24. apríl 2008 - Nýtt líf!

Sumir dagar eru mikilvægari en aðrir í lífi sérhverrar manneskju. Í ár ber sumardaginn fyrsta upp á einn mikilvægasta daginn í lífi mínu á eftir sjálfum afmælisdeginum og afmælisdögum barna minna. Til að til að koma ekki með sömu langlokuna og í fyrra, læt ég mér nægja að vísa til pistilsins sem ég setti inn fyrir ári síðan um leið og ég óska öllum nær og fjær gleðilegs sumars

http://velstyran.blogspot.com/2007/04/24-aprl-2007-goodbye-cruel-world.html

23. apríl 2008 - Ef ég væri lögga...

Ef ég væri lögga og myndi hlaupa um hjálmlaus, öskrandi gas í tíma og ótíma eins og hálfviti og sprautandi piparúða á vegfarendur, væri ég heppin ef ég fengi bara einn stein í höfuðið en ekki heilt malarhlass.

Ef ég væri aðgerðarstjóri lögreglu frammi fyrir mótmælendum og ætlaði að sýna vald mitt með því að brjóta mótmælin á bak aftur með ofbeldi, myndi ég senda löggu með hlífðarbúnað til að sprauta piparúða á mótmælendur en ekki aðra af tveimur löggum sem ekki voru með hjálm.

Ef ég væri dómsmálaráðherra í landi þar sem lögreglan hegðaði sér eins og ofangreind dæmi sýna, myndi ég segja af mér eins og skot í stað þess að heimta stofnun hryðjuverkasveita á borð við her og varalið.

Um leið er ég sannfærð um að þær fáu löggur sem ég þekki, myndu hegða sér öllu betur og skynsamlegar en ofangreind dæmi sýna, enda dagfarsprúðar manneskjur sem kunna lag á fólki.

23. apríl 2008 - Ég er ekkert hætt að blogga!

Gylfi bloggvinur minn er farinn að hafa áhyggjur af því að ég sé hætt að blogga. Það er fjarri sanni að ég sé hætt. Vandamál mitt er bara að síðustu dagana hefi ég einfaldlega verið á kafi í skemmtilegum verkefnum. Tvö þeirra eru þess eðlis að ég fórna jafnvel blogginu vegna þeirra. Það er annars vegar vinnsla á niðjatali sem þarf að vera komið í hendurnar á prentaranum fyrir helgina, hitt er enn skemmtilegra. Auk þessara verkefna eru þrír aðalfundir þessa dagana þar sem ég er í stjórn og þarf að sinna félögunum í tæpum frítíma mínum.

Ég tók að mér lítið en ánægjulegt verkefni fyrir skóla einn. Þótt verkefnið sé lítið, vil ég vanda til verka minna og sýna að ég sé traustsins verð. Vegna alls þessa ákvað ég að taka mér frí frá bloggi í nokkra daga.

Ég er þó ekkert hætt og mun blogga af endurnýjuðum krafti um leið og ég sé fram á hvíld. Það er helst að kisurnar mínar þurfi að líða fyrir dugnaðinn í mér.

21. apríl 2008 - Bloggleti

Ég hefi eytt allri helginni í að leiðrétta og bæta við upplýsingum í lítið niðjatal fyrir ættarmót sem á að halda í sumar. Það er einfaldlega engin orka eftir til að semja skemmtilegt blogg.

Frekar en að bulla einhverja vitleysu um manninn sem keypti löngu útrunninn og notaðan farmiða með Titanic 96 árum eftir að skipið sökk, ætla ég að þegja næsta sólarhringinn.

20. apríl 2008 - Leif Silberski

Ég hafði oft séð myndir af honum í blöðum og sjónvarpi, manninum með stóra gyðinganefið sem hafði komið hverjum grunuðum afbrotamanninum á fætur öðrum frá fangelsisvist. Það var ekki hægt annað en að bera virðingu fyrir honum þótt ég fyrirliti flesta skjólstæðinga hans. Hann var Sigurður Líndal og Jón Steinar Gunnlaugsson í sömu persónunni. Maðurinn sem vissi allt og varði lítilmagnann þegar ríkið vildi dæma hann í fangelsi. Og nú sátum við tvö ein í biðstofunni hjá TV2 í Stokkhólmi og áttum að fara í viðtöl í “Kastljósi” eða “Svíþjóð í dag” þeirra Svíanna

Við fórum að spjalla saman. Hann átti að útskýra einhver vafaatriði varðandi morð bandarískrar ruðningshetju á eiginkonu sinni (O.J.Simpson), ég að ræða um árangur leiðréttinga á kyni í Svíþjóð. Eftir að hafa kynnst íslenskri lögfræði lítillega, gat ég ekki annað en spurt stjörnulögfræðinginn spurninga og hann svaraði brosandi og af þekkingu. Við vorum vissulega bæði kunnug Rolf Luft ,helsta sérfræðingi Svíþjóðar og heimsins í innkirtlafræðum, en samt, Leif Silberski var höfuðið á vitneskjunni þegar kom að lögfræðinni. Eftir skemmtilega samverustund fór Leif Silberski inn í stúdíó og ég kortéri síðar.

Mörgum árum síðar les ég í blöðum að Leif Silberski er ráðinn til að verja hinn ógeðslega morðingja Anders Eklund sem myrti tíu ára telpu á reiðhjóli á leið heim af íþróttaæfingu. Með verjanda eins og Leif Silberski ætti að vera tryggt að morðinginn fái réttláta málsmeðferð.

19. apríl 2008 - Um lagfæringu á kyni

Við sem höfum farið í gegnum aðgerðarferli til leiðréttingar á kyni höfum iðulega mátt berjast við fordóma samfélagsins á margan hátt. Við höfðum ekki einungis þurft að verja heiður okkar í orðum heldur einnig í verstu tilfellum þurft að verjast líkamsárásum, bæði á Íslandi og erlendis.

Eitt af því sem hefur viðhaldið fordómunum eru orð á borð við kynskipti og kynskiptinga sem minnir óneitanlega á kynvillinga. Við höfum því mótmælt þessum orðum og bent á að sál okkar er kvenkyns og því er einungis verið að leiðrétta kyn okkar til samræmis við sálina þótt vissulega tökum við heilmikið með okkur yfir í kvennaheiminn við leiðréttinguna.

Um leið og ég fagna breyttu orðalagi Morgunblaðsins gagnvart okkur, þakka ég þeim fyrir ánægjulega þróun í orðalagi og virðingu fyrir baráttu okkar.

Þessarar ánægjulegu þróunar í íslenskri fjölmiðlun verður getið á ráðstefnu Transgender Europe í Berlín í byrjun maí næstkomandi um leið og tilkynnt verður um ánægjulega þróun í málum transgender fólks á Íslandi.

http://mbl.is/mm/folk/frettir/2008/04/18/sjonvarpsstod_i_libanon_fjallar_um_kynlagfaeringu/

19. apríl 2008 - Bjarki brást mér.

Mínir menn voru að keppa í spurningakeppninni í sjónvarpinu á föstudagskvöldið, hörkulið og tveir Dalbúar af þremur keppendum Mosfellinga. Það gerist ekki betra. En svo bregðast krosstré sem önnur tré. Enginn keppenda hvorugs liðsins gat svarað auðveldustu spurningum kvöldsins, spurningunum um Juan Manuel Fangio, Keke Rosberg og hinn sjöfalda meistara meistaranna, hinn háæruverðuga ellilífeyrisþega Michael Schumacher.

Og ég sem hélt að Bjarki vissi allt um bíla. Ég man meira að segja ennþá eftir Landróvernum sem presturinn faðir hans átti og græna Willýs steisjóninum sem Jóel faðir Kela og tengdafaðir Diddúar átti lengi, reyndar löngu áður en Diddú flutti í Dalinn góða.

Af hverju gat hann ekki komið til móts við minni mitt af bílnum hans föður síns og svarað einföldustu spurningum úr kappakstri? Ekki gerði steinaldartáningurinn betur með því að byrjað að tala um Emerson Fittipaldi sem varð heimsmeistari einungis tvisvar, 1972 og 1974, en átta menn hafa unnið fleiri titla en hann.

Reyndar held ég að mitt fólk hafi átt við ofurefli að etja. Hið einasta sem getur hjálpað öðrum liðum um stig í keppni við Garðbæingana er að eiga góða hlaupaskó.

18. apríl 2008 - Um gamalt frímerki á uppboði.

Fyrir einhverjum áratugum síðan mátti lesa frétt um gamalt frímerki í gamla DV og látið að því liggja að ef einhver ætti slíkt frímerki, gæti sá hinn sami eytt restinni af ævinni í suðurhöfum með romm og kók og lúxus það sem eftir væri. Ég gat ekki annað en hlegið því ég vissi að umrætt frímerki, elsta frímerki í heimi, var metið á fáeinar þúsundir íslenskra króna. Enn í dag er hægt að fá þetta ágæta elsta frímerki í heimi á fáeinar þúsundir íslenskra króna ef marka má ebay.

Síðustu tvo dagana hafa borist fréttir af fágætu frímerki á uppboði. Um leið spruttu fram ýmsir spekúlantar sem minnti að þeir hefðu átt slíkt frímerki og ættu kannski enn. Það þyrfti bara að láta meta merkið sem þeir ættu í eigu sinni og þeir gætu eytt ævinni í suðurhöfum með romm og kók og lúxus það sem eftir væri. Aftur hló ég.

Allt frá barnæsku safnaði ég frímerkjum. Það gekk misjafnlega og seldi ég hluta safns míns er ég keypti fyrsta bílinn minn 17 ára að aldri. Ég hélt þó áfram að safna í nokkur ár uns safnið mitt lenti í kassa og í geymslu. Fyrir nokkrum árum síðan er rýmkaðist um hjá mér, tók ég safnið mitt upp úr kössunum og hefi ég haft ánægju af safninu þótt enn vanti mig sama eldmóð og fyrrum hvað snertir frímerkjasöfnun, kom við á frímerkjauppboði fyrir nokkru síðan og fór heim með gullfallegt grafiklistaverk.

Það breytir ekki þeirri staðreynd að ég á þrjú frímerki í eigu minni sem bera hina frægu yfirprentun “þrír” eins og frímerkið fræga frá 1897 sem senn verður boðið upp vestur í Bandaríkjunum. Um leið verður að hafa í hug að frímerki með yfirprentuninni “þrír” er ekki bara eitt, heldur sex mismunandi og fer það eftir mismunandi tökkun, stóru eða litlu formati á “þrír” og loks hvort rauð yfirprentun “3” er á merkinu eður ei.


Verðmæti þessara fátæklegu frímerkja minna er einungis skráð um fimmtíu þúsund krónur fyrir hvert þeirra, en raunverulegt verðmæti kannski fjórum sinnum lægra enda hefur verulega dregið úr frímerkjasöfnun á síðustu áratugum. Einungis dýrustu frímerkin halda verðgildi sínu en þau eru líka mjög mjög sjaldgæf.

16. apríl 2008 - Af fjárlagasvindli

Einhverntímann endur fyrir löngu sat ég í skólanefnd Vélskóla Íslands og það þurfti að vinna að fjárveitingabeiðnum til tækjakaupa fyrir ört stækkandi skóla sem þó var í fjársvelti. Þegar óskirnar voru komnar í gegnum allt kerfið og allir sem höfðu farið höndum um beiðnina, höfðu skorið lítinn part af beiðninni, stóðu eftir einungis 10% af upphaflegri beiðni í frumvarpi til fjárlaga. Þá hélt skólanefndin grátandi á fund fjárlaganefndar og tókst að hækka fjárveitinguna í 20% af óskaðri fjárhæð.

Fyrir stóran og stækkandi skóla sem þá var, dugðu 20 prósentin skammt og því þurfti að plata kerfið til að fá sem mest fyrir aurana. Það voru keyptir tveir góðir rennibekkir. Til að fá verðið niður tók góðviljuð togaraútgerð að sér að kaupa bekkina fyrir skip sín og slapp þannig við gjöldin en að nafninu til voru gamlir rennibekkir í skipunum seldir skólanum þótt nýju bekkirnir færu stystu leið í skólann.

Þarna var ríkið að svindla á ríkinu til að fá sem mest fyrir peningana og dugði þó engan veginn til að laga bágborið ástandið í blönkum skólanum sem var í eigu ríkisins.

Þetta kom upp í hugann þegar ég heyrði um viðvarandi fjárhagshalla Landhelgisgæslunnar og skammir ríkisendurskoðunar vegna umframeyðslunnar. Það er ekkert eðlilegt að Landhelgisgæslan sem er í eigu ríkisins, skuli þurfa að kaupa olíuna á skip sín í Færeyjum til að sleppa við að greiða gjöld til ríkisins. Það má vera að hún sé hætt slíku svindli, en það breytir ekki því að hún þurfti að gera þetta í nokkur ár.

Á sama tíma og ekki er hægt að halda uppi öflugu eftirliti í hafinu umhverfis Ísland vegna fjárskorts, er örríkið Ísland að henda peningum í stríðsleiki í austurlöndum í trássi við vilja íbúa viðkomandi landa. Allavega get ég ekki túlkað júníformsleiki Íslendinga í Afganistan á annan hátt.

http://ruv.is/heim/frettir/frett/store64/item201838/

15. apríl 2008 - Beðið á gatnamótum.

Ég var úti að aka í morgun. Þar sem ég beið á rauðu ljósi voru þrír bílar á undan mér og tveir þeir fyrstu óku samviskusamlega af stað um leið og grænt ljós kom. Bílstjórinn á þriðja bílnum sat kyrr uns bíll númer tvö var farinn í burtu og fór þá að dunda sér við að setja bílinn hjá sér í gír og ók svo rólega af stað og rétt náði yfir áður en rautt ljós kom aftur.

Hugsanlega hefur maðurinn verið í vinnutímanum hjá hinu opinbera. Allavega fannst mér engin ástæða til þess að æsa mig, enda í vinnutímanum hjá opinberu fyrirtæki.

Spurningin er bara hvað bílstjórunum fyrir aftan mig fannst um svona töf? Hvort ætli svona háttalag valdi því að allir bílstjórar aka rólegar í kjölfarið með bros á vör eða að þetta valdi auknu stressi í umferðinni? Ég læt ykkur um að svara því.

14. apríl 2008 - Kisa sem þjáist af átröskun.

Ég er mað hálfgerðar áhyggjur af henni Tárhildi vælukisu. Ekki er það bara vegna þess að hún vælir svona mikið, fremur vegna þess hve hún er horuð.

Vegna þess hve hún er horuð hefi ég tvisvar leitað ráða hjá dýralækni. Enginn finnur samt neitt að henni, ekki heldur þegar ég bendi á að þrátt fyrir góða matarlyst, þá á hún erfitt með að halda niðri matnum sínum. Eins og ég hefi áður bent á, þá þykir henni fiskur góður og slíkar krásir getur hún sett í sig af miklum móð, en svo ælir hún þessu aftur. Ég hefi reynt að skammta henni matinn og þá hefur allt gengið betur. Ekki get ég kennt henni systur hennar um að éta frá henni því það er frekar á hinn veginn, að Tárhildur étur frá Hrafnhildi ofurkisu sem þó er feit og sælleg.

Spurningin er hvort ekki þurfi að fara með Tárhildi vælukisu til dýrasálfræðings?

13. apríl 2008 - Jónas Hallgrímsson og Sævar Ciesielski

Árið 1845 féll Jónas Hallgrímsson niður stiga í Kaupmannahöfn og fótbrotnaði. Í framhaldinu fékk hann blóðeitrun sem dró hann til bana. Nærri 163 árum síðar féll Sævar Ciesielski niður stiga í Kaupmannahöfn og brákaði á sér lærbein. Í framhaldinu fékk hann blóðeitrun og lenti á spítala þar sem hann mun vonandi hafa náð fullum bata.

Svo eru menn að tala um Jón og séra Jón!!!!

http://www.visir.is/article/20080411/FRETTIR01/254458248

13. apríl 2007 - Af refsigleði bloggsamfélagsins

Stundum blöskrar mér refsigleði fáeinna bloggritara sem ég hefi lesið og skiptir þá ekki máli hvort einhver hafi litið af hraðamælinum hjá sér til að fylgjast með umferðinni og gleymt sér augnablik eða hvort einhver hafi talið hundinn Lúkas pyntaðan til ólífis.

Þar sem ég er ekki fylgismanneskja harðari refsinga tel ég að ef endurskoða eigi refsilöggjöfina, eigi að gera það í heild sinni en ekki taka út einstöku refsiákvæði og þyngja þau sem veldur í framhaldinu innbyrðis skekkju í refsidómum samfélagsins. Þannig var þynging refsinga í fíkniefnamálum ákaflega varhugaverð á sínum tíma því hún gat kallað á breytt hegðunarmunstur afbrotamanna, en sá sem sér fyrir sér 12 ára dóm fyrir fíkniefni mun hugsanlega meta hvort það borgi sig að myrða til að sleppa við dóm sem gefur af sér 16 ára fangelsi.

Í fyrradag var ungur maður dæmdur til 7 ára fangelsisvistar af undirrétti í Færeyjum. Ég ætla ekki að deila um hvort sá dómur hafi verið of harður, en mig minnir að höfuðpaurinn í málinu hafi fengið um níu ára dóm á Íslandi fyrir sama brot. Samt snérist hluti bloggsamfélagsins við, fór að aumkvast yfir afbrotamanninn og kallað var í þekktan lögfræðing sem fann dómnum allt til foráttu. Til að fá fram enn frekari samúð var rætt við móður piltsins og málinu þannig gefið tilfinningalegt gildi því auðvitað þykir öllum mæðrum vont að sjá börn sín á bakvið rimla.

Það má svo í framhaldinu velta því fyrir sér hvort þessi tvískinnungur sé vegna þess að pilturinn er íslenskur?

Ef að líkum lætur, mun dómnum verða áfrýjað til Hæstaréttar Danmerkur. Sjálf ætla ég ekkert að segja álit mitt fyrr endanlegur dómur hefur verið kveðinn upp, ekki frekar en á öðrum undirréttardómum sem telja má of þunga eða létta eftir atvikum. Ef þeir sem eru málsaðilar una við dóm sinn er ekkert við því að segja, en annars frestast málið uns Hæstiréttur hefur kveðið upp sinn dóm.

Því er algjör óþarfi fyrir bloggsamfélagið að hengja dómarana. Þetta breytir auðvitað engu um að hin langa einangrunarvist að óþörfu í gæsluvarðhaldi er forkastanleg og á ekki að líðast í neinu samfélagi.

12. apríl 2008 - Ég man þá tíð er olíufatið kostaði aðeins hundrað dali!

Það var fyrir mörgum árum síðan að skipið sem ég var á, kom til hafnar í Felixstowe í Englandi. Ég þurfti aðeins að skreppa í land og sá þá eldgamlan bíl á flutningafleti sem átti að fara á einhverja sýningu í Englandi. Ekki man ég hvað bíllinn hét og ekki fannst mér hann fagur, furðaði mig reyndar í byrjun á því hve silfurgrár bíllinn var mattur að sjá. Það var ekki fyrr en ég fór að skoða bílinn þar sem hann beið eftirlitslaus á bryggjunni að ég rak augun í sýningarskilti sem lá hirðuleysislega í aftursæti bílsins með ýmsum upplýsingum um bílinn. Þá sá ég að yfirbyggingin var ekki bara silfurgrá, heldur var hún úr silfri, enda var hann sagður einn dýrasti bíll í heimi framleiddur um miðjan þriðja áratug tuttugustu aldar fyrir einhvern mahajara af Indlandi hvað svo sem það þýðir.

Á spjaldinu var þyngd bílsins gefin upp og vóg hann á við þokkalegan vörubíl og þótt ekki væri hann með rafmagnsupphalara var hann með tvöfalt gler og hægt að velja um ólitað gler eða litað. Ekki man ég hvað bíllinn var talinn eyða miklu, en þær tölur voru hrikalegar, svo mikið man ég.

Þessa dagana hafa verið hávær mótmæli vegna hins háa bensínverðs á Íslandi. Ég skil það vel því vissulega kemur bensínverðið við budduna hjá velflestum sem nota bíl að staðaldri. Það er um leið ljóst hverjum sem vill vita, að bensínverðið er mjög lágt í dag miðað við það sem það verður eftir nokkur ár. Það má vera að það taki einhverjar smádýfur en í heildina mun það stíga og stíga og verða óviðráðanlegt fyrir fjölda fólks eftir nokkur ár. Ef ekki verður fundin ódýr leið til framleiðslu eldsneytis sem getur leyst bensín af hólmi munu stórir bensínhákar verða verðlitlir. Enn meiri áhersla verður lögð á léttari bíla. Þyngri málmar í bílum munu hverfa að mestu, en ál og aðrir ódýrir léttmálmar leysa þá af hólmi.

Þessi dökka framtíð er engin framtíð. Hún er þegar orðin nútíð. Níðþungar lúxuskerrur eru að hverfa af götunum. Vegna þessa hefi ég ekki hirt um að styðja mótmæli bílstjóra þótt ég skilji þeirra sjónarmið.

George Dobbljú Bush fór í stríð vegna olíu. Það orsakaði hærra olíuverð og því tapaði hann stríðinu.

-----oOo-----

Systurnar Tárhildur og Hrafnhildur liggja afvelta eftir ýsusporðinn og síðan rjómalagaðan rækjukokteil í eftirrétt ;)

11. apríl 2008 - Viltu sjá Björgvin Halldórsson á sviði í Kaupmannahöfn á sumardaginn fyrsta?

Samkvæmt gömlum niðjatölum taldist Björgvin Helgi Halldórsson stórsöngvari fjórmenningur við mig. Þetta þótti mér hið besta mál uns ég rakst á villu í skráningum sem ég fékk svo staðfestar af mér betra fólki og allnokkur fjöldi hins ágætasta mektarfólks féll úr ætt við mig og ég fékk nánast enga í staðinn. Þetta breytir þó engu um að Björgvin heldur áfram að vera í sömu metum hjá mér og fyrrum.

Undanfarna daga hafa dunið á okkur vesælum auglýsingar frá Popplandi útvarpsins og Æslander sem mega ekki lengur heita Flugleiðir þar sem boðið er upp á ferð til Kaupmannahafnar til að hlýða á söng Björgvins Halldórssonar. Ég efa ekki að hann muni standa sig þar með prýði eins og hans er von og vísa, en drottinn minn. Ég verð seint það mikil grúppía að ég fari að eltast við jafnaldra minn Björgvin Halldórsson til útlanda, ekki frekar en Stuðmenn eða aðra þá Íslendinga sem hafa gaman af að syngja í útlöndum.

-----oOo-----

Frægðarljónin tvö, Tárhildur vælukisa og Hrafnhildur ofurkisa, eiga þriggja ára afmæli í dag og bíður þeirra vegleg fiskmáltíð þegar ég kem heim af vaktinni á föstudagskvöldið.

10. apríl 2008 - Með illu skal illt út reka....

..... sagði Davíð Oddsson um peningamálastefnu Seðlabankans á blaðamannafundi á fimmtudag þar sem tilkynnt var um enn eina vaxtahækkunina.

Fyrir rúmu ári þegar Breiðavíkurmálið komst í hámæli varð fólki tíðrætt um harðneskju Þórhalls Hálfdánarsonar forstöðumanns í Breiðavík árin 1964 – 1972. Einhverjir spekingar voru fljótir að finna út að Þórhallur hefði sennilega farið eftir ævafornum uppeldisreglum um að með illu skuli illt út reka. Allir vita nú hvernig það endaði og hver urðu eftirmælin eftir Þórhall Hálfdánarson.

Nú má velta fyrir sér hver verða eftirmælin um Davíð Oddsson?

10. apríl 2008 - Leiðinlegt blogg.

Ég ætla að vara ykkur við. Þessi bloggfærsla er ákaflega leiðinleg enda ætla ég að nefna hér nokkra leiðinlega menn að mínu mati.

Fyrstan skal nefna Al Gore. Ég man ekki betur en að hann hefði þótt ákaflega þurr og leiðinlegur þegar hann var var varaforseti Bandaríkjanna, jafnvel svo leiðinlegur að sá öfgafyllsti vann hann í kosningum árið 2000. Það má vera að hann hafi bætt ráð sitt og sé orðinn skemmtilegri en áður. Allavega vann hann Nobelsverðlaun og eitthvað þarf til slíkra hluta.

Næstur í röðinni er sá blörraði. Maðurinn er með svo leiðinlega rödd að það fer hrollur um mig þegar ég heyri í honum. En rétt eins og Al Gore, hefur sá blörraði gefið sig út fyrir að vera náttúruverndarsinni. Að vísu er hann ekki alveg heill í trúnni samanber flugvallarást sína og óskir um að setja jarðýtur á Laugaveginn og breyta honum í 19. aldar mynd sína. Þó grunar mig að hann hafi skopskyn. Þannig stóð ég í þeirri trú að Spaugstofan hefði verið að gera grín að honum með þætti sínum um Einn, tvo og Reykjavík, eða var það Einn, tveir og Borgarfjörður eystri? Í gær kom miði í póstkassann hjá mér þar sem minnt er á fund með þeim blörraða um Einn, tvo og Norðlingaholt, Grafarholt, Árbæ, Selás og Ártúnsholt. Með þessu er ég hætt að skilja hver er að gera grín að hverjum með þessari fíflalegu upphrópun.

Mig langar til að nefna tvo til viðbótar, þá Árna Finnsson og Hjörleif Guttormsson. Báðir þykja þeir með eindæmum þurrir og húmorslausir í tali og skrifum sínum.

Ég er viss um að ef allir umhverfisverndarsinnar væru jafnskemmtilegir og Ómar Ragnarsson væri miklu skemmtilegra að vera á móti virkjunum og stóriðju á Íslandi. Ég legg því til að hinir fjórir fyrrnefndu verði sendir á námskeið í bakföllum og skemmtilegheitum hjá Ómari. Þá væri líka svo miklu skemmtilegra að vera á móti þeim. Sjáið bara Hannes Hólmstein. Hann á sér fáa fylgismenn, en ég held að enginn geti haldið því fram að hann sé leiðinlegur! Þótt ég fyrirlíti skoðanir hans, get ég ekki annað en dáðst að mælsku hans.

9. apríl 2008 - Köttur kemur út úr skápnum!

Þegar kisurnar mínar vilja reka mig á fætur hafast þær ólíkt að. Tárhildur reynir að stanga mig þótt engin séu hornin, en Hrafnhildur ofurkisa byrjar að klóra í skáphurðina í svefnherberginu vitandi að slíkt er bannað.

Aðfararnótt þriðjudagsins var klórið í skáphurðina öllu meira en venjulega. Ég sá þó ekki ástæðu til róttækra aðgerða eins og þeirrar að fara á fætur heldur hvæsti á móti um leið og ég sneri mér á hina hliðina og hélt áfram að sofa. Klórið hélt áfram öllu ákafar en áður og loks sá ég engan annan möguleika en þann að senda Hrafnhildi fram. En þá var engin kisa sjáanleg að klóra í skáphurðina.

“Hvað hefur nú skeð?” hugsaði ég sem er vön að loka skáphurðunum á eftir mér í hvert sinn þegar ég hefi sótt eitthvað í skápinn.

Ég opnaði þá skáphurðina þaðan sem klórið kom og út kom Hrafnhildur ofurkisa fremur fúl á svipinn. Hún hafði þá læðst inn um leið og ég sótti eitthvað í skápinn áður en ég skreið uppí og ekkert látið á sér bæra fyrr en undir morgun þegar aðrar þarfir hennar fóru að gera vart við sig og henni fór að leiðast biðin í skápnum. Um leið má þess geta að Hrafnhildur ofurkisa er vel uppalin og var ekki búin að gera neitt það í skápnum sem orsakað hefði fýlu hjá mér.

Og þið sem hélduð að ég ætlaði að skrifa um samkynhneigð katta!

-----oOo-----




Norsk fuglalífsmynd sem var í sjónvarpinu á þriðjudagskvöldið vakti athygli Tárhildar litlu væluskjóðu. Ég hafði hingað til haldið að hún væri svo saklaus og gerði ekki fugli mein! Það verður erfitt að halda henni inni nú í sumar ef hún ætlar að halda áfram að fylgjast með fuglum á þennan hátt!

8. apríl 2008 - Enn af útigangsfólki

Það var sumarið 1974. Ég var stödd á krá í hinni ítölsku hafnarborg Genúa og drakk mitt öl ásamt dönskum skipsfélögum mínum af tankskipi sem ég var ráðin á milli bekkja í Vélskólanum og sem var í þurrkví í Genúa. Inn á krána kom drukkinn maður og lét okkur “baunana” fá það óþvegið á dapurri íslensku. Ég svaraði hástöfum í sömu mynt og sljákkaði þá nokkuð í manninum og gaf hann sig á tal við mig.

Hann kvaðst heita Gunnar og var frá Vestfjörðum. Hann hafði farið til Svíþjóðar ungur að árum og álpast þar um borð í flutningaskip, eða eins og hann sagði sjálfur, skrapp í sumarfrí til Svíþjóðar og var ekki enn kominn úr fríinu. Hafði síðan starfað um borð í sænskum og norskum skipum í hátt í tvo áratugi uns hann var settur í land ásamt öðrum Íslending vegna drykkjuskapar og óláta um borð í norsku skipi í Malaga á Spáni. Eftir þrjú ár á bísanum á Spáni höfðu hann og félaginn lent í útistöðum við réttvísina á Spáni og lögreglan náð félaganum og sent heim í flugpósti. Gunnar komst hinsvegar sem laumufarþegi með dönsku skipi til Genúa þar sem hann hafði verið á bísanum síðan þá þ.e. þremur árum betur.

Ári síðar ræddi ég mál þessa manns við Jónas Árnason rithöfund og alþingismann, enda taldi ég sögu hans best geymda í bók ritaðri af reynsluhöfundi á borð við Jónas. Því miður tókst aldrei að hafa uppi á manninum aftur og veit ég ekki hvort hann hafi endað lífið í eymd og volæði á sólarströndum Ítalíu eða hvort hann komst heim aftur.

Félaga Gunnars af bísanum á Spáni kynntist ég síðar í Vestmannaeyjum og staðfesti hann við mig einhverjar af þeim sögum sem Gunnar hafði sagt mér. Um leið skildi ég mætavel af hverju félagarnir höfðu verið settir í land því það þykir ekki til eftirbreytni að kaupa lifandi asna á markaði á Spáni, drösla honum um borð í skipið í skjóli nætur og reka hann inn til félaga asnans, norska yfirstýrimannsins á skipinu. Slíkt getur ekki annað en komist upp og valdið vandræðum!

Sennilegra er þægilegra að vera útigangsmaður á Ítalíu en á Íslandi, allavega sagðist maðurinn engan áhuga hafa fyrir að flytja heim aftur!

7. apríl 2008 - Formúlublogg eða hvað?

Sú var tíðin að ég var Formúluaðdáandi og missti helst ekki úr keppni ef mér var það unnt. Ég vaknaði jafnvel á nóttunni til að horfa á beinar útsendingar frá Formúlu 1 þótt vissulega hafi komið upp þau tímabil að áhuginn minnkaði eins og þegar fremsti heimsmeistari allra tíma lá heima í fótbroti haustið 1999.

Minnkaður áhugi tók sig svo upp aftur á síðasta ári þegar þessi sami fremsti heimsmeistari allra tíma fór á eftirlaun saddur keppnisdaga og liðu þá einhver mót sem ég lét mér nægja að heyra fréttirnar af keppninni. Sömu sögu var að segja af tveimur fyrstu mótum þessa árs.

Á sunnudagsmorguninn ákvað ég að horfa á eina keppni til athugunar á því hvort keppnisneistinn væri endurvakinn og kveikti á sjónvarpinu. Síðan þurfti ég að leita uppi hjáleigu Stöðvar 2 þar sem Formúlan átti að vera og fann hana fljótlega, að vísu mjög óskýra þar sem tvær myndir virtust ofan í hvorri annarri. Þrátt fyrir nokkra leit fann ég hvergi skýra rás á sjónvarpinu mínu þótt aðrar sjónvarpsstöðvar væru ágætlega skýrar þar á meðal Ríkissjónvarpið, Skjár 1 og Stöð 2. Þess má geta að ég er ekki með áskrift að Stöð 2 og þarafleiðandi engan myndlykil.

Það var ómögulegt að fylgjast með útsendingunni á þennan hátt og því þurfti ég að fylgjast með atburðum á brautinni á beinni útendingu http://formula1.com/ en þar er ekki um að ræða lifandi mynd af brautinni, einungis allar upplýsingar frá brautinni.

Ég er að velta því fyrir mér hvort þetta sé aðferð Stöðvar 2 til að þvinga fólk sem ekki er með áskrift, að kaupa áskrift til að sjá skýra mynd af keppninni. Það er hinsvegar kolólöglegt því í samningi við sjónvarpsstöðvar er krafa um að keppnin skuli sýnd í óruglaðri útsendingu. Með þessu móti getur Stöð 2 hugsanlega haldið því fram að þeir hafi uppfyllt skilmálana þótt svo sé ekki.

Það væri fróðlegt að vita hvort þessi hálfruglaða útsending hafi verið víðar en hjá mér?

-----oOo-----

Ég fór í bíó á sunnudagskvöldið og sá Stóra planið hans Poppóla deFleur. Ágætlega brosleg mynd en hefði mátt vera aðeins lengri. Það hefði kannski mátt beita skærunum aðeins minna á kostnað fjölda trailera sem voru sýndir á undan myndinni.

6. apríl 2008 - Hvað á að gera við rónana?

Það var á þeim tíma sem Þórskaffi var nýlega orðið að skemmtilegum vínveitingastað og Klúbburinn á fallanda fæti að ég fór ásamt hóp af fólki í Þórskaffi til að fagna einhverju sem man ekki lengur hvað var. Þarna inni hitti ég tvo gamla skipsfélaga frá upphafsárum mínum til sjós á nýsköpunartogurunum. Þeir voru að skemmta sér og létu það óspart í ljósi. Öfugt við flesta sem voru að skemmta sér í Þórskaffi þetta kvöld, voru þeir bláedrú. Þeir voru hættir að drekka.

Báðir þessir menn voru undan Jökli. Annar þeirra hafði haldið vinnu alla tíð þrátt fyrir mikla drykkju og óreglu, hinn hafði endað á götunni áður en honum var komið til bjargar og sendur í afvötnun. Hvorugur smakkaði áfengi eftir meðferðina. Ég man vel eftir H. þar sem hann var betlandi fyrir kogga á götum Reykjavíkur. Hann leit hræðilega út og var eins og flak að sjá, öllu verri en sá H. sem ég mætti síðar í Þórskaffi.

Örlög hans voru mér lengi hugleikin. Hvernig leið honum þar sem hann bjó á götunni? Hvernig líður þessu fólki sem hefur tapað öllu, þar á meðal reisn sinni á altari Bakkusar eða fíkniefnadjöfulsins? Hvað verður um þetta fólk? Ég veit að Samhjálp hefur lengi stutt þetta fólk til sjálfshjálpar og jafnvel komið því í meðferð. En þeirra góða framlag nægir ekki alltaf.

Við vitum að gamla farsóttarheimilið nægir engan veginn sem gististaður fyrir heimilislausa karlmenn. Þessvegna finnast þeir öllum að óvörum þar sem kviknar í húsum, venjulega vegna þess að þeir voru að reyna að halda á sér hita. Nú á að negla fyrir allar hurðir og glugga. Stundum finnast þeir dánir undir runna eða á öðrum þeim stað sem engum er ætlaður á köldum vetrarmorgni.

Ég komst ekki í afmælið þegar Svarkurinn hélt upp á 75 ára afmælið með stæl eins og fyrrverandi drykkjumanni sæmir. Hugur minn var samt hjá honum meira en tveimur áratugum eftir að hann drakk sinn síðasta sjúss. Þremur dögum eftir afmælið var hann látinn eftir hjartabilun. Það var miður því hann hafði svo sannarlega margt að segja frá. Ég veit hinsvegar ekki hvar H. er niðurkominn eða hvort hann sé enn ofanjarðar.

Þessir tveir ágætu menn kenndu mér að bera virðingu fyrir fólki, líka þeim sem hafa orðið undir í lífinu.

5. apríl 2008 - Ekki gera ekki neitt???

Systir mín vann í banka í nokkra áratugi, reyndar nýlega látin fara vegna aðhaldsaðgerða bankans. Mágkona mín vinnur í öðrum banka þar sem hún er í góðum metum rétt eins og systir mín taldi sig vera. Þrátt fyrir náin fjölskyldutengsl versla ég við hvoruga.

Þegar ég flutti heim frá Svíþjóð þurfti ég að finna mér banka til að eiga viðskipti við. Eðlilegast væri auðvitað að versla við minn gamla banka, Sparisjóð vélstjóra, en þá kom babb í bátinn. Minn fyrsti vinnustaður á Íslandi var á Eskifirði undir verndarvæng Aðalsteins Jónssonar, Alla ríka, og einasti bankinn á staðnum var Landsbankinn. Því var eðlilegast að hefja viðskipti þar.

Ég fékk fasta stöðu hjá Hitaveitunni og fljótlega eftir að ég hóf störf þar, átti ég erindi í Landsbankann við Grensásveg skammt frá vinnustað mínum. Þá hittist svo skemmtilega á að gjaldkerinn reyndist vera kona sem birtist mér eins og engill með skóflu þar sem ég sat föst í snjóskafli á Nesjavallavegi seint að kvöldi um hávetur og reyndi að krafla snjóinn frá bílnum með hulstri af viðvörunarþríhyrning. Auðvitað hélt ég áfram að versla við þennan sama banka.

Smám saman urðu viðskiptin að föstum viðskiptum og ég tryggði mér fastan þjónustufulltrúa í bankanum. Við settumst niður yfir greiðsluþjónustunni og gerðum greiðsluáætlun. Þegar henni var lokið sagði þjónustufulltrúinn við mig eftirfarandi orð sem brenndu sig inn í hugann: “Mér er sama hverju þú lendir í, ef þú lendir í greiðsluvandræðum, talaðu við mig áður en allt fer úr böndunum.”

Hinn fræga dag 11. september 2001 kom stóra vandamálið. Ég hafði skrifað upp á skuldabréf fyrir ungan mann sem nú hafði verið gjaldfellt og sent í lögfræðiinnheimtu.
Ég talaði við þjónustufulltrúann og hún gekk frá málinu með bros á vör án þess að ég þyrfti að fara á hausinn vegna greiðasemi minnar. Ég var komin út í bíl og að gatnamótum Fellsmúla og Grensásvegar þegar útsending útvarps var rofin vegna flugvélar sem flaug á WTC í New York.

Eins og gefur að skilja hefi ég haldið viðskiptunum við sama banka áfram. Mér hefur verið sýnt traust og ég reyni að svara því trausti, m.a. með því að vera ekki að fela neitt fyrir þjónustufulltrúanum eða bankanum jafnframt því sem ég hefi notað orð þjónustufulltrúans þegar ég hefi reynt að gefa sömu góðu ráðin til fólks sem hefur átt í vandræðum í fjármálum.

Síðar kom í ljós að langamma mín og langalangamma þjónustufulltrúans voru systur vestur í Helgafellssveit á Snæfellsnesi.

4. apríl 2008 - Sá blörraði málar hús í miðbænum!

Fyrir nokkrum árum varð hús eitt í eigu hins opinbera fyrir töluverðum árásum veggjakrotara. Ég sá verksummerkin þar sem ég átti leið framhjá umræddu húsi á leið til vinnu, hringdi í þann sem sá um ytra viðhald hússins og lét hann vita af ástandinu. Hann sendi menn sína tafarlaust á staðinn og máluðu þeir yfir skemmdirnar með hraði. Nokkrum dögum síðar var veggjakrotið endurtekið og málararnir mættu að morgni og máluðu yfir. Ekki veit ég hvort peningarnir fyrir spraybrúsum hafi klárast hjá drengjunum, en eftir nokkrar tilraunir gáfust þeir upp og hefur umrætt hús fengið að vera í friði að mestu eftir þetta.

Drengirnir sem þarna voru að verki voru listamenn og ekki hægt annað en að dást að verkum þeirra um leið og málað var yfir þau. Þeir gerðu þetta bara á vitlausum stað og á vitlausum tíma og synd að þeir fengu ekki góðan vegg til að skreyta.

Á fimmtudag boðaði sá blörraði til blaðamannafundar í Reykjavík þar sem hann tilkynnti stofnun nefndar til að ráðast gegn veggjakroti í miðbænum. Með honum voru helstu jólatré bæjarins, lögreglustjóri og slökkviliðsstjóri auk einhverra deildarstjóra hjá Reykjavíkurborg, en enginn málari. Samt tilkynntu þeir að þeir ætluðu að mála yfir veggjakrotið í bænum.

Gósentíð framundan fyrir veggjakrotara hugsaði ég. Blaðamannafundir af því tagi sem sá blörraði og félagar hans héldu eru um leið einhver vitlausasta aðferðin við að byrja baráttuna gegn veggjakroti og vandalisma. Það á bara að byrja, ekki í dag né á morgun, heldur strax og fyrsta veggjakrotið sá dagsins ljós. Þetta átti að ske steinþegjandi og hljóðalaust fyrir löngu síðan og án allra fréttamanna til að koma í veg fyrir að veggjakrotið yrði auglýst. Nú bíða drengirnir eftir því að málararnir komi og máli yfir gamalt veggjakrot svo hægt verði að byrja aftur með nýjar skreytingar.

Það á einfaldlega að beita aðferðum veggjakrotaranna sjálfra við að mála yfir verkin þeirra, framkvæma án kjánalegra blaðamannafunda.

Um leið velti ég því fyrir mér hvar vesalings rónarnir eiga að sofa þegar búið verður að negla fyrir öll op á mannlausum húsum í bænum, því einhversstaðar þurfa þeir að vera rétt eins og sá vondi. Það er hinsvegar efni í allt annan og heilan pistil.

3. apríl 2008 - Ekki borga fyrir ekki neitt

Einhver góður bloggari var að benda okkur vesælum á að það geti borgað sig að þræta í viðskiptum og nefndi dæmi til sönnunar máli sínu þar sem hann hafði nánast verið hlunnfarinn í viðskiptum, en einungis þrjóskan bjargaði honum frá miklum útgjöldum. Ekki man ég hver þetta var en upp í hugann rifjaðist gamalt ævintýri við stöðumælafyrirtæki.

Það mun hafa verið sumarið 1991 sem ég fór ásamt fleira fólki á flóamarkað suður í Älvsjömässan skammt sunnan (miðborgar) Stokkhólms. Þegar við höfðum átt einhver viðskipti og komum út í bíl, var kominn sektarmiði á bílinn. Í sakleysi mínu hafði ég lagt í gjaldstæði en ekki ókeypis bílastæði.

Ég fór í fýlu. Ég hafði ekki séð neinar tilkynningar um að greiða ætti í bílastæði á þessum stað, hvað þá séð greiðslukassa, sem ég reyndar fann eftir nokkra leit. Eftir að heim var komið settist ég niður og samdi bréf til bílastæðafyrirtækisins og tilkynnti þeim að ég neitaði að greiða sektina upp á 700 sænskar krónur sökum ónógra merkinga um greiðslur á bílastæðunum við Älvsjömässan. Fyrirtækið (einkafyrirtæki)svaraði mér og tilkynnti mér að ef ég greiddi ekki ekki sektina innan viss tíma yrði sektin send til innheimtu fyrir borgardómi Stokkhólms (Stockholms tingsrätt). Ég svaraði í sömu mynt, með hótunum um hið sama.

Málið fór í dóm. Þar var ég sýknuð af kröfunni sökum ónógra upplýsinga um gjaldskyldu á áður umræddum bílastæðum og fékk auk þess fáeinar krónur í bætur fyrir sviða og verk. Næst þegar ég kom að Älvsjömässan voru komin risastór skilti um gjaldskyldu á bílastæðum við sýningarsvæðið.

Nokkru síðar fékk ég bréf frá stöðumælafyrirtækinu sem ég gat um í upphafi þessa pistils. Þar var mér hótað öllu illu og ef ég greiddi ekki áður umrædda sekt myndi málið fara í dóm. Ég svaraði og tilkynnti fyrirtækinu að ef ég fengi svona bréf aftur, myndi ég kæra það fyrir tilraun til fjárkúgunar. Síðan hefi ég ekkert frá því heyrt.

2. apríl 2008 - Af hverju 19. aldar Laugavegur?

Ég heyrði einhversstaðar umræðu úr borgarstjórn þar sem Hanna Birna borgarfulltrúi talaði um 19. aldar Laugaveginn eins og ekkert væri sjálfsagðara en að breyta Laugaveginum í 19. aldar götumynd sína. Vafalaust hefur hún þetta eftir blörraða kallinum í Spaugstofunni, en gerir þetta fólk sér enga grein fyrir því hvernig Laugavegurinn leit út á 19. öld?

Það er alveg á hreinu að þetta fólk var ekki á Laugaveginum á þeim tíma sem um er rætt því þá myndi ekki heyrast múkk í því einfaldlega vegna þess að mestalla 19. öldina var enginn Laugavegur. Ofan við Bakarabrekkuna lá Suðurlandsvegurinn en Laugavegurinn fékk nafn sitt í lok aldarinnar (1888?) þegar vegur var lagður að Þvottalaugunum og lá að hluta til á gamla Suðurlandsveginum þar sem hann lá austur frá Bakabrekkunni. Ofan Bakarabrekkunnar voru nokkur kotbýli sem nú eru flest horfin, ef ekki hrunin vegna fúa, þá af mannlegum völdum.

Ef Hanna Birna og sá blörraði væru sjálfum sér samkvæm myndu þau láta setja jarðýtur á mestallt svæðið austan við kvosina og breyta svæðinu í græn tún fyrir kýr og kindur bænda í Reykjavíkurkaupstað. Við skulum vona að þeim verði ekki að ósk sinni.

1. apríl 2008 -Ekkert aprílgabb í ár!

Því miður hefi ég ekki haft tíma til að skrifa neitt síðasta sólarhringinn. Því hefur mér ekki auðnast að skálda eins og einni góðri aprílsögu frá fyrri árum og vísa bara á söguna frá því í fyrra sem er dagsönn,

http://velstyran.blog.is/blog/velstyran/entry/164167/


Ég er ekkert viss um að ég hafi tíma til bloggfærslna aftur fyrr en á miðvikudagskvöldið. Það kemur þó í ljós.