24. júlí 2008 - Um öryggismál á sjó og í álverum

Rétt áður ellefu; í þetta sinn tuttuguogníu – við sjáum myndir þeirra í blöðunum; úngir glaðir hraustir menn, kjarni þjóðarinnar. Ef við lítum á skýrslur um skipatjón síðustu ára kemur í ljós hvernig mannfólkinu er kastað í sjóinn gegndarlaust einsog ónýtu rusli. Þessi sóun mannslífa er talin nokkurskonar sjálfsagður skattur sem þjóðin greiðir útgerðinni, í hæsta lagi að einhverjar viðkvæmar landkindur tala um “fórnir” eins og það væri einhver háheilög mannblót að drepa þannig fólkið, og guðfræðingar fara á stúfana í blöðum og kirkjum og segja “þeir hafa hreinan skjöld”, rétt eins og einhversstaðar væru einhverjir sem álitu þetta glæpamenn. Síðan þegja allir þángað til næstu handfylli af úngum glöðum hraustum mönnum er kastað niður til fiskanna. Hvenær lýkur þessari morðöld!

Þessi orð Halldórs Laxness voru samin árið 1944 og endurprentuð í sjómannablaðinu Víking rúmum 40 árum síðar. Þá var enn verið að drekkja sonum íslensku þjóðarinnar.

Þegar ég skrifaði pistilinn Álframleiðsla er vinnuvernd var mér snarlega svarað hæðnislega af einum áhangenda Seifing Æsland með því að kalla orð mín þrætubókarlist. Fyrir fólk sem hefur starfað á sjó í áratugi og og lent í ýmsu á sjó getur slíkt verið sem blautur sjóvettlingur í andlitið. Þetta var engin þrætubókarlist. Þetta var fúlasta alvara!

Þegar ég hóf störf á sjó árið 1966 voru líkurnar fyrir því að lifa af sjómennsku sem ævistarf fram að 65 ára aldri nálægt því að vera einn á móti einum að deyja af slysförum á sjó og þá miðað við dánartölurnar frá lokum seinni heimsstyrjaldar og næstu þrjátíu árin þar á eftir. Sum árin voru góð, önnur slæm eins og 1959 þegar drukknaðir Íslendingar voru nærri sex tugir. Líkurnar fyrir því að slasast á sjó voru einn á móti einum fyrir hver tíu ár sem ég yrði á sjó.

Ég var heppin, enda var ég einungis rúma tvo áratugi á sjó og slasaðist bara einu sinni og einungis þrjá mánuði frá vinnu. Þegar ég fékk gilsinn í hausinn þegar ég var 16 ára losnaði ég við hausverkinn eftir nokkra klukkutíma og þegar allt fór á bólakaf þegar ég var 17 ára, náði báturinn að rífa af sér brotsjóinn og einungis kokkurinn slasaðist þótt ýmislegt brotnaði af yfirbyggingunni. Það er þó mest um vert að ég lifði af sjómennskuna. Það gerðu ekki allir sem ég starfaði með á sjó. Á hverju ári fórust einhverjir tugir á sjó eða við sjó.

Á hverri vertíð voru einhverir að slíta af sér handleggi í netaspilum og lengi vel var ekkert gert til að fyrirbyggja að slíkt gæti átt sér stað, reyndar ekki fyrr en komið var fram á áttunda áratuginn. Hjálmar voru óþekktir á sjó. Fyrstu flotgallarnir komu um borð í íslensk skip um 1984, en krafa um flotbúninga ekki gerð fyrr en eftir Suðurlandsslysið á aðfangadagskvöld jóla 1986. Þegar skip fórst var enginn dreginn til ábyrgðar, kannski þá helst skipstjórinn ef hann lifði þá af slysið.

Góður kunningi minn var skipstjóri á flutningaskipi. Honum leist illa á veðurútlitið og tilkynnti það til skrifstofunnar. Þar var honum tjáð að ef hann þyrði ekki að fara með skipið út, yrði annar skipstjóri sendur út til að sigla skipinu. Því fór kunningi minn af stað með skipið. Skipið fórst en áhöfninni bjargað með naumindum. Kunningi minn fékk reisupassann.

Ekki man ég nákvæmlega hvenær Rannsóknarnefnd sjóslysa tók til starfa. Mig minnir þó að það hafi verið um 1974, í byrjun undir framkvæmdastjórn Þórhalls Hálfdánarsonar skipstjóra, jú þess hins sama sem hafði áður stjórnað drengjaheimili með heraga. Þórhallur vann mikið og gott uppbyggingarstarf og síðar tók Kristján Guðmundsson skipstjóri við keflinu þegar Þórhallur fór á eftirlaun. Vandamálið með Rannsóknarnefnd sjóslysa á þessum árum var að nefndin hafði ekkert vald og veit ég ekki til að það hafi breyst neitt. Fólk má alveg leiðrétta mig ef það hefur breyst. Um leið verður að viðurkennast að með stofnun nefndarinnar var stigið fyrsta skrefið í að nútímavæða öryggismál sjómanna.

Það var svo með tilkomu flotbúninganna og Slysavarnarskóla sjómanna sem farið var að taka málin alvarlega og alvarlegum slysum á sjó tók að fækka að einhverju ráði. Það er þó ekki nóg að gert og sjálfsagt að veita Rannsóknarnefnd sjóslysa og yfirvöldum meiri völd í þeim tilfellum sem eitthvað er áfátt í slysavörnum á sjó.

Sjómennska hefur verið stunduð á Íslandsmiðum í þúsund ár, álvinnsla í einungis 39 ár. Þrátt fyrir það er löngu kominn tími til að yfirvöld læri af álverunum og beiti öryggiskröfum þeirra til hagsmuna fyrir sjómenn þessa lands. Svo geri ég þá kröfu til álversandstæðinganna að þeir noti vitið og hætti að hæðast að hinum lofsamlegu öryggiskröfum álvera þessa lands, þakki þeim frekar fyrir að vilja skila starfsfólkinu heilu heim að lokinni vaktinni í kerskálanum.

23. júlí 2008 - Ostagerð er hergagnaiðnaður, eða hvað?

Áður en ég lýk umfjöllun minni um ál, langar mig til að svara nokkrum gagnrýnisröddum á orð mín um álframleiðslu og þá fyrst og fremst um neikvæðasta bullið í þeim efnum. Þar vil ég byrja á að fjalla um orð Evu Hauksdóttur og Jóns Steinars Ragnarssonar um álframleiðsluna sem þau ásamt Seifing Æsland vilja kenna við hergagnaiðnað.

Það er hægt að nota ótrúlegustu hluti í hernaði, þar má nefna ál og þar má einnig nefna ost. Þegar hermaðurinn vaknar að morgni fær hann sér gjarnan staðfastan og góðan morgunmat svo hann verði frekar hæfur til að fara út og drepa fólk. Hann fær sér morgunkorn með mjólk og brauð með osti, því eins og Osta- og smjörsalan hefur svo rækilega minnt okkur á með skemmtilegum hætti í auglýsingum sínum, þá gefur osturinn okkur kraft til að vinna afrek, reyndar líka óhæfuverk, í lífinu. Semsagt, ostagerð er hergagnaframleiðsla.

Seifing Æsland hafa mótmælt hergagnaframleiðslu Orkuveitunnar við höfuðstöðvar hennar, þ.e. framleiðslu á rafmagni. Því er sjálfsagt að minna þá á að vestan við Orkuveituna eru höfuðstöðvar hergagnaframleiðandans Osta- og smjörsölunnar. Austan við Orkuveituna er svo annar hergagnaframleiðandi, Vífilfell hf (fjallið heitir Vífilsfell) sem framleiðir kók, en á myndum sem sýndar eru frá herbúðum hermanna í Írak, eru þeir drekkandi kók í tíma og ótíma, semsagt annar hergagnaframleiðandi. Þessu til viðbótar má þess geta að amrískir herforingjar eru ekkert hrifnir af áli. Þeir vilja stál í Hömmerana sína og skriðdrekana og myndu gjarnan hafa stál í flugvélunum líka ef það væri mögulegt.

Ég legg til að Jón Steinar og Eva Hauksdóttir ásamt þessu Seifing Æsland liði hætti að rugla eilíflega um áliðnaðinn sem hergagnaiðnað og reyni að koma sér niður á jörðina.Varðandi orð Jóns Steinars um að álverð fari eftir hernaði, þá er það álíka gáfulegt og mótmæli hans gegn góðri leiðni áls. Staðreyndin er sú að með hækkuðu heimsmarkaðsverði á olíu, aukast kröfurnar um léttari málma í farartæki og þá sérstaklega áls.

Unnsteinn bendir á að notkun plasts í flugvélum sé sífellt að aukast. Í nýjustu flugvélum, t.d. Dreamliner er talsvert um koltrefjaefni sem er enn léttara en ál í byrðing, en þar með er ekki sagt að það ryðji áli í burtu nema að hluta enda er grind flugvélarinnar áfram úr áli Þá er koltrefjaefni þegar komið sem byrðingur í kappakstursbíla sem sést ágætlega á því að verð eins kappakstursbíls í Formúlu 1 hleypur á mörgum tugum milljóna. Það er samt heilmikið ál í þeim bílum.

Eva Hauksdóttir heldur því fram að Alcoa fremji mannréttindabrot í Mexíkó. Það er ljótt mál. Flytjum framleiðslu þeirra frá Mexíkó til Íslands og losum þá þannig við þá áþján að fremja mannréttindabrot í Mexíkó. Við skulum taka fagnandi á móti þeim og bjóðum þeim að vera hér án mannréttindabrota.

Sumt fólk hefur bent mér á að ekki sé gott að hafa öll eggin í sömu körfunni. Ég get alveg tekið undir það. Við brenndum okkur á því 1967-1969 og ég vona að þeir tímar komi aldrei aftur. Þótt það séu fleiri körfur í dag en voru þá, er nauðsynlegt að auka enn á fjölbreytni í atvinnulífinu, helst á eins umhverfisvænan hátt og mögulegt er. Það þýðir að við höfum ekkert að gera við olíuhreinsunarstöðvar. Um leið eigum við að gera kröfur til þeirra aðila sem fá að reka hér stóriðju að þeir reyni að vinna efnin á eins umhverfisvænan hátt og hægt er og þá með ákveðin umhverfismarkmið í huga. Það þýðir meðal annars að fjöldi mengunarslysa sem hefur átt sér stað við Járnblendiverksmiðjuna á Grundartanga og sem ég hefi séð með eigin augum eiga alls ekki að líðast og tel ég að beita eigi fyrirtækið háum sektum í hvert sinn sem slíkt skeður. Á sama hátt á að gera kröfur til álvera um þróunarvinnu sem miði að auknum mengunarvörnum í framtíðinni.

22. júlí 2008 - Álframleiðsla er atvinnuöryggi

Það var árið 1967 sem kreppan brast á. Þetta var engin smákreppa. Síldin, þetta silfur hafsins, brást sökum ofveiði. Á sama tíma varð verðhrun á mörkuðum fyrir frystan Þorsk í Bandaríkjunum. Þessu var mætt með stórfelldri gengisfellingu haustið 1967 og annarri stórri gengisfellingu árið 1968 og dollarinn fór úr 43 krónum í 88 krónur. Byggingariðnaðurinn hrundi saman, útgerðir gátu ekki gert upp við sjómennina sem þó þurftu að taka á sig stórfellda skerðingu á aflahlut til viðbótar við gengisfellingarnar, þúsundir manna og kvenna flúðu land, til Svíþjóðar og Ástralíu, það var kreppa.

Mitt í öllu myrkrinu sást í örlítinn ljósgeisla. Ofarlega í Þjórsá var verið að virkja fyrir hina nýstofnuðu Landsvirkjun og suður í Straumsvík var verið að byggja álver. Þetta var ekki stórt álver, heldur svona lítið og krúttlegt svo notuð séu orð Kolbrúnar Halldórsdóttur og Steingríms Jóhanns Sigfússonar sem sjá lítil 100.000 tonna álver á Bakka og í Reyðarfirði í draumum sínum, en Straumsvíkurverksmiðjan var aðeins 33.000 tonn að stærð er hún var formlega vígð í maí 1970, en framleiðslan hófst ári fyrr.

Síðan þetta var hefur álframleiðendum fjölgað. Auk Straumsvíkurverksmiðjunnar er komið álver í Reyðarfirði og annað á Grundartanga. Samtals starfa um 1400 manns í þessum verksmiðjum auk margra afleiddra starfa og heildarframleiðslugetan er nærri 800.000 tonn á ári. Á sama tíma og framleiðslan hefur stóraukist, hefur störfum í fiskvinnslu fækkað verulega og fiskafli dregist svo verulega saman að það eitt hefði orsakað mjög alvarlega kreppu hefðu Íslendingar ekki haft neitt annað til að reiða sig á. Það má vel vera að Íslendingar séu að keyra inn í kreppuástand, en það er ekki áliðnaði að kenna heldur umframeyðslunni og minnkuðu sjávarfangi af mannavöldum.

Árið 1967 voru öll eggin í sömu körfunni. Með álverum fjölgaði körfunum og um leið tækifærunum í íslenskri atvinnusögu. Nú þurfa t.d. margir Austfirðingar ekki lengur að velja á milli sjómennsku eða brottflutnings til að lifa af. Það eru komin fleiri atvinnutækifæri og brátt mun sama tækifæri geta boðist Þingeyingum þótt enn séu mörg ljón í veginum, en meðal þeirra eru menn sem telja sig vera umboðsmenn Norðausturlands á Alþingi. Um leið er nauðsyn á að auka enn fjölbreytnina, hvort heldur það verður í formi gagnaþjónabús eða annars þess iðnaðar sem veldur ekki alvarlegum umhverfisspjöllum á heimsvísu.

21. júlí 2008 - Álframleiðsla er vinnuvernd

Fyrir nokkrum árum fór ég ásamt hópi áhugafólks um öryggi á vinnustöðum austur á firði og heimsóttum meðal annars álver Alcoa á Reyðarfirði sem þá var í smíðum undir stjórn Bechtel. Þar kynntum við okkur öryggisreglur og framgang við byggingaframkvæmdirnar. Eftir ágæta kynningu á framkvæmdunum héldum við aftur í rútuna sem átti að fara með okkur upp á Hérað. Við höfðum ýmislegt að ræða um þegar inn í rútuna var komið og alltaf beið bílstjórinn.
„Á ekki að keyra af stað?“ kallaði einn fram til bílstjórans.
„Nei“ svaraði bílstjórinn, „ekki fyrr en allir eru sestir og búnir að setja á sig öryggisbelti.“

Öryggiskröfurnar voru einfaldlega það miklar inni á framkvæmdasvæðinu að enginn bíll fékk að hreyfa sig inni á svæðinu öðruvísi en að allir væru í öryggisbelti, enda voru sárafá óhöpp við byggingu álversins og þetta smitaði sig yfir á starfsemina sjálfa þegar Fjarðaál hóf rekstur álvers Alcoa á Reyðarfirði. Kröfurnar voru ekki í líkingu við þetta hjá yfirverktakanum við byggingu Kárahnjúkavirkjunar, (Impregilo) sem sýndi sig í nokkrum banaslysum auk fjölda smærri slysa.

Fyrstu árin sem Ísal starfaði í Straumsvík urðu mörg alvarleg slys þar þar á meðal einhver banaslys. Þá var mengunin frá álverinu talsverð og gert gaman að Hafnfirðingum, þeir þyrftu ekki að tannbursta sig því þeim nægði að brosa í átt að álverinu og þannig fengju þeir nægt flúor. Með auknum kröfum um mengunarvarnir var hafist handa um að loka kerjunum í álverinu og sömuleiðis voru kröfur um öryggi stórlega auknar. Þetta hefur meðal annars skilað sér með stórfækkun slysa og ef mig misminnir ekki, varð síðasta banaslys hjá verktaka fyrir kannski sex árum síðan. Sjálf sé ég fyrir mér að eftir örfá ár verði hafist handa um niðurdælingu koltvísýrings frá verksmiðjunum til að binda hann í jarðveginum fremur en að sleppa honum út í andrúmsloftið.

Bæði Fjarðaál og Ísal hafa verið brautryðjendur í aukinni öryggisvitund íslensku þjóðarinnar, kannski einnig Norðurál, en ég þekki síst til þar. Á sama tíma hefur vissulega einnig orðið jákvæð þróun í hinum þjóðlegu atvinnugreinum, en því miður hefur það tíðkast fram að þessu að fórna nokkrum íslenskum sjómönnum á hverju ári, en algengt var, að nokkrum tugum sona þjóðarinnar var drekkt á ári í þágu þjóðlegra atvinnugreina. Þetta var talið vera eðlilegur fórnarkostnaður og fátt gert til að bæta úr fyrr en um miðjan níunda áratug síðustu aldar. Það er því kannski eðlilegt að margir sjómenn hafa sóst eftir því að vinna í því örugga starfsumhverfi sem felst í álverum.

Í dag reyna stærri fyrirtæki á Íslandi að taka álverksmiðjurnar sér til fyrirmyndar í öryggismálum, til dæmis með innleiðingu OHSAS18001 öryggisstaðalsins, en stutta lýsingu á honum má lesa á heimasíðu Ísal. Þess má geta að fólk sem ekki þekkir til öryggisstaðla, gerir oft grín að kröfunum, enda virka þær stundum öfgafullar og fáránlegar. Það hefur hinsvegar sýnt sig að betra er að hafa reglurnar til vinna eftir og viðurkenna frávik sem geta komið upp á, heldur en að hafa fáar eða engar reglur.

Mótmælendum til happs gera öryggisreglurnar ráð fyrir óvæntum atvikum eins og mótmælum og er þá vinna stöðvuð uns hættan hefur verið fjarlægð, hvort heldur það er með handtökum eða samkomulagi. Það má því segja að álframleiðsla er vinnuvernd!

20. júlí 2008 - Álframleiðsla er umhverfisvernd

Enn og aftur tröllríður álumræðan þjóðfélagsumræðunni. Hvert gáfnaljósið á fætur öðru lýsir yfir andstöðu sinni við álver og álversframkvæmdir, hlekkjar sig við vinnuvélar og klifrar upp í krana.

Prófum að snúa þróuninni við og hættum að framleiða ál. Hvernig verður þá ástandið í heiminum eftir nokkurn tíma? Allur tiltækur kopar mun klárast í heiminum á stuttum tíma. Flugvélafloti heimsins mun ganga úr sér því enginn mun framleiða þyngri flugvélar á tímum minnkandi olíubirgða. Bílarnir verða miklu þyngri og eyða þarafleiðandi meira eldsneyti og það þarf stjörnulaun til að hafa efni á að reka bílana á eftir, enda mun eyðslan jafnast á við herjeppa á borð við Hummer. Afleiðingarnar munu lýsa sér í auknum gróðurhúsaáhrifum. Reiðhjólin verða mun þyngri nema auðvitað þau sem kosta bílverð. Svona má lengi upp telja. Það er einfaldlega staðreynd að ál er nauðsynlegt í heimi þverrandi orkuauðlinda.

Til þess að nýta eldsneytisforða heimsins á sem hagkvæmastan hátt er nauðsyn á enn meiri álframleiðslu og það er alveg ljóst að hið háa verð sem fæst fyrir álið á heimsmarkaði í dag stafar af því að ekki er framleitt nóg af áli. En þá kemur spurningin. Hvernig er hægt að framleiða ál á sem umhverfisvænstan hátt? Er það með því að framleiða álið í Kína þar sem nóg er af ódýru vinnuafli og kolum í jörð? Nei, slíkt myndi auka verulega á gróðurhúsalofttegurndir í heiminum og auka á þá loftmengun sem þar er þegar komin á hættustig.

Það er ljóst að til að framleiða ál á sem umhverfisvænstan hátt, er einfaldast að framleiða það þar sem nóg er til af ódýru rafmagni sem framleitt er á umhverfisvænan hátt. Það hefur einmitt verið stefna íslenskra stjórnvalda að bjóða álframleiðendum aðstöðu hér á landi og nýta sér hina ódýru og hreinu orku og er það vel.

Ég viðurkenni alveg að það felst lítil náttúruvernd í orðum mínum, en líta má á minniháttar spjöll á íslenskri náttúru sem fórnarkostnað til að koma í veg fyrir enn frekari loftmengun í heiminum rétt eins og að þess þarf á þeim fáu stöðum í heiminum þar sem kostur er á ódýrri og hreinni orku til álframleiðslu. Um leið er það áminning til okkar um að fara varlega til að ganga ekki of langt gegn náttúrunni.

Með þessar staðreyndir í huga get ég ekki annað en flokkað mótmæli gegn álframleiðslu sem baráttu gegn umhverfisvernd þótt þau megi vissulega flokka undir náttúruvernd.

19. júlí 2008 - Hvernig á að rata úr Árbænum og yfir í Mosfellsbæinn?

Ég ætla að vona að ég móðgi engan upprunaMosfelling með því að tala um Mosfellsbæ en ekki Mosfellssveit Um leið vil ég taka fram að ég rata ágætlega úr Árbæjarhverfinu upp í Mosfellsbæ. Það er bara ekki víst að allir ökumenn rati þessa leið.

Ég fór ásamt vinkonu minni á fjall á föstudaginn á bílnum hennar. Hún þekkir lítið til Árbæjarhverfisins og þegar við fórum niður Hálsabrautina fór hún framhjá Krókhálsi, en þaðan er hægt að fara til austurs og komast beint yfir í Grafarholtshverfið og þaðan áfram út á Vesturlandsveginn. Það voru bara engar merkingar þess efnis að þetta væri hægt, allavega engar sem ég man eftir og þá alls ekki á réttum stöðum.

Þegar komið er aðeins neðar á Hálsabrautina er hægt að beygja til vesturs Grjóthálsinn og beygja þaðan ómerkta leið og komast þannig beint út á Vesturlandsveginn. Það eru bara engin merki þess að slíkt sé hægt, allavega man ég ekki neinum slíkum merkjum.

Vinkona mín gleymdi að beygja eftir minni og hélt áfram niður Hálsabrautina og endaði á Stórhöfðanum. Þar beygði hún til austurs og þremur hringtorgum síðar var hún komin í Grafarholtshverfið þaðan sem leiðin var auðveld framhjá bankanum og Húsasmiðjunni og út á Vesturlandsveginn og við komumst alla leið upp að Esjurótum og síðan fótgangandi það sem eftir var leiðarinnar upp Esjuna.

Ætli Gatnamálastjóri fái prósentur af bensínsölu olíufélaganna?

18. júlí 2008 - Nei takk!

Ég á kisu sem hljómar eins og Björk Guðmundsdóttir. Hún heitir Tárhildur og er algjör grátkisa. Nágrannar mínir á hæðinni fyrir neðan kalla hana Vælu, aðrir kalla hana Væluskjóðu, en hún hrellir allt hverfið með vælinu í sér í hvert sinn sem henni finnst hún ein í vondum heimi og byrjar að kalla á hjálp.

Þrátt fyrir þetta þykir mér ofurvænt um Tárhildi og hefi ítrekað farið með hana á dýraspítalann til að kanna hvað er að henni, en þau finna ekkert að henni ennþá. Ég neyðist sennilega til að senda hana á söngnámskeið til að hún læri einhverja þægilegri söngrödd, t.d. Ninu Hagen eða Marianne Faithful. Allavega fær hún engin aukastig hjá mér fyrir að væla eins Björk Guðmundsdóttir.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/07/18/a_soguslodir_bjarkar/

17. júlí 2008 - 60 kílómetrar á 16 klukkustundum og einni mínútu

Ég vil taka fram að ég ætla ekki að grobba mig af eigin afrekum, heldur eru þetta tölurnar yfir sundafrek Benedikts Hjartarsonar sjósundkappa er hann synti yfir Ermarsundið á miðvikudag.

Það sýnir best hversu mikið afrek er um að ræða, að stysta vegalengdin á milli Dover í Englandi og Cap Griz Nes í Frakklandi eru 34 kílómetrar. Hinir miklu straumar í sundinu voru sífellt að bera Benedikt af leið og því urðu syntir kílómetrar nærri helmingi fleiri en stysta vegalengdin. Sjálf fór ég ekki að fylgjast með afrekinu fyrr en á síðustu klukkutímunum um leið og ég fór að kynna mér sögu ætlaðs landtökustaðar á netinu. Þarna var t.d. háð grimmileg orrusta 25 maí 1940 á milli Þjóðverja og Frakka þar sem Frakkarnir börðust til síðasta manns.

http://en.wikipedia.org/wiki/Cap_Gris_Nez

Því er sjálfsagt að óska Benedikt sem og öllu fylgdarliði hans til hamingju með afrekið.

16. júlí 2008 - Að fagna fánanum

Íslendingar eru heppnir. Eftir að hafa gert kröfu um bláhvíta fánann í upphafi tuttugustu aldarinnar var gert samkomulag um að bæta rauðum kross í fánann og úr varð hinn fagri íslenski fáni sem allir Íslendingar geta verið og eru stoltir af. Var hann samþykktur með lögum frá 19. júní 1915 og öðlaðist alþjóðaviðurkenningu sem siglingafáni 1. desember 1918.

Danir eru enn heppnari. Það var 15. júní árið 1219 sem Dannebrog féll af himnum ofan og flæktist í hausnum á Valdimar sigursæla einum fjölmargra forfeðra allra Íslendinga. Sem betur fer meiddist Valdi ekkert enda gerði hann Dannebrog að fána sínum eftir þetta og hefur hann verið fáni danska heimsveldisins fram á þennan dag.

Ekki eru allar þjóðir jafnheppnar. Ein þeirra er íraska þjóðin. Á sama tíma og Ísland hefur notið þess að vera með einn þjóðfána, hefur Írak verið með minnst sex fána og ákveðnar kröfur valdhafa um enn fleiri. Verstur allra var þó fáninn sem Bandaríkjamenn ætluðu að þröngva upp á írösku þjóðina og var sá fáni svo líkur fána Ísraels í hönnun að tókst að móðga öll þjóðarbrot Íraks.

Með naumindum tókst að afstýra hneykslinu, en það breytir ekki því að á síðustu fimm árum hafa Írakar orðið að fagna þremur tegundum þjóðfána og nú á að velja þann fjórða.

Æ, hversu lengi eiga Írakar að gjalda?

15. júlí 2008 - Af Evruumræðunni

Ég man þá tíð er fólk tók með sér tugi þúsunda í hundrað krónu seðlum til nota erlendis þegar það fór til útlanda. Ég man líka eftir því þegar sumir gengu á milli banka erlendis til að reyna að skipta íslenskum krónum, en ef það tókst var það með miklum afföllum. Á sama tíma þurfti að herja út gjaldeyrir á svörtum markaði á Íslandi til að hafa nóg fyrir sómasamlegu sumarleyfi á sólarströnd eða þá góðri borgarferð í Evrópu. Efnahagsmálin á Íslandi áttu sér helst hliðstæður í rússneskum rúblum eða pólskum zloty á tímum „alræðis öreiganna“ í Austur-Evrópu. Þetta gjörbreyttist með þátttöku Íslands í Evrópusamstarfi undir heiti EES, bara ekki nóg.

Einhver ágætur maður datt niður á þá snjöllu hugmynd að hægt væri að taka upp evru án þess að ganga í Evrópusambandið. Þessi maður hefur kynnt sér Evrópumálið með þátttöku sinni í einhverri Evrópunefnd sem er að störfum á Alþingi og veit að sú hugmynd sem hann kastaði fram á heimasíðu sinni er bull. Hann er ekki að meina neina alvöru með þessum orðum, heldur er hann að gefa í skyn að hægt sé að fara aðra leið að alvöru gjaldmiðli en að ganga í Evrópusambandið. Þetta gerir hann til að slá ryki í augu flokkssystkina sinna sem eru orðin þreytt á hinni neikvæðu afstöðu flokksforystunnar í garð Evrópusambandsins.

Björn Bjarnason veit það jafnvel og ég og sennilega enn betur, að til að komast í Myntbandalag Evrópu þarf þjóðin að búa við jafnvægi í fjármálum, lága verðbólgu og lága vexti. Íslenska þjóðin var nálægt því að búa við slíkt jafnvægi á seinni helming síðasta áratugar, en heldur ekki söguna meir. Við búum ekki við slíka hagstjórn í dag. Það er ekkert mál að binda krónuna við Evru, eða norska krónu, eða þá bandarískan dollar, en um leið og þau bönd verða rofin aftur, fer allt til fjandans. Þá er óstöðug krónan betri við slíkar aðstæður.

Allt tal um að taka upp Evru eða dollar eða norska krónu með núverandi efnahagsstjórn er því tómt bull. Einasti raunhæfi gjaldmiðillinn að hengja sig á við núverandi aðstæður er Zimbvabe dollarinn. Og hver vill binda sig við Zimbvabe dollarann? (Geir Haarde átti kannski við Zimbvabe dollar þegar hann vildi binda okkur við dollarann).

Það væri því best að Björn og Geir hætti þessu bulli og taki þátt í undirbúningi undir þátttöku í Evrópusamstarfi undir merkjum Evrópusambandsins. Að því loknu verður hægt að vinna að því að koma á jafnvægi í efnahagsmálum þjóðarinnar og losa okkur við Seðlabankann undir Seðlabanka Evrópu.

14. júlí 2008 - Af árlegum Safnadegi

Safnadagurinn 2008 var á sunnudag og ég hugsaði mér gott til glóðarinnar og hugðist kíkja á tvö söfn. Ég byrjaði á að aka alla leiðina vestur í gömlu höfn og ætlaði að kynna mér starfsemi Ljósmyndasafns Reykjavíkur, ekki síst í ljósi erinda sem ég tel mig eiga við safnið á næstunni.

Ég kom inn í Grófarhúsið og í afgreiðslu Borgarbókasafnsins talaði ég við ungan mann sem vildi gjarnan leiðbeina mér á besta veg, en því miður var hann ekki viss um að mikið væri um að vera á Ljósmyndasafninu. Ég fór samt upp og þar var ljósmyndasýning Viggós Mortensen í gangi, ekkert annað. Engan starfsmann Ljósmyndasafnsins sá ég og það var harðlæst inn á afgreiðslu safnsins og öll ljós slökkt á Safnadegi ársins 2008.

Eftir þetta kom ég við í Kolaportinu þar sem andrúmsloftið var öllu betra og margt áhugavert í horninu hjá Gvendi dúllara. Á leiðinni heim hugðist ég kynna mér annað safn sem ég hafði séð á netinu að væri opið. Þar var allt slökkt og læst. Það var þó huggun harmi gegn að mikið var um að vera á Árbæjarsafni.

Þegar heim var komið, sá ég á netinu að tilkynningin um opnun seinna safnsins var frá því í fyrra og slæm reynsla af þessum degi kannski gefið tilefni til að hafa lokað að þessu sinni.

Af hverju klikkaði Safnadagurinn svona? Er sunnudagur nærri miðjum júlí kannski það vitlausasta sem hægt er að hugsa sér fyrir söfn í Reykjavík? Eða er ég að misskilja tilgang Safnadagsins?

-----oOo-----

Með þessu fá hin franskættaða Victoría Bernadotte og franska þjóðin hamingjuóskir með daginn.

13. júlí 2008 - Það styttist í endalokin.

Nei, nei, dúllurnar mínar, ég er ekkert að boða heimsendi. Ég sit bara hér heima á laugardagskvöldi með ískaldan öl og hugsa um hve ég hefi það gott þrátt fyrir allt hið neikvæða í kringum okkur. Að vísu er ég enn að velta því fyrir mér hvernig ég geti fjármagnað Parísarferð í lok september án þess að það bitni á öllu hinu sem ég þarfnast og kostar peninga, en það hlýtur að bjargast ef ég fresta bílkaupum í nokkra mánuði í viðbót.

Það er þó eitt sem angrar mig þessa dagana. Sumarfríið mitt er að verða búið. Ég er búin að einbeita mér að því að gera ekki handtak í fjórar vikur og einungis tvær vikur eftir áður en þrældómurinn byrjar aftur. Um leið get ég ekki annað en verið ánægð með fríið.

Oft nýtti ég sumarfríið með því að skreppa á sjóinn til að afla mér aura svo ég gæti framfleytt mér af fátæklegum launum mínum á eftir, eða þá að ég vann eitthvað aukalega í landi með fríinu. Í versta falli sleit ég fríið í sundur, tók það í bútum og geymdi hluta fram á veturinn og tók dag og dag þegar eitthvað skemmtilegt var í gangi. Núna hefi ég notið veðurblíðunnar þótt flíspeysan hafi venjulega verið nálæg, rölt á fjöll og haft það huggulegt hér heima, sofið til hádegis og dundað mér við ketti og blóm og bókalestur eftir hádegið.

Ég skil ekkert í því af hverju það gengur ekkert að ná af mér spikinu.

12. júlí 2008 - Seifing Æsland hópurinn gengur aftur

Ég heyrði í einhverjum ungum manni í útvarpinu á fimmtudagseftirmiðdaginn sem virtist vera fulltrúi Seifing Æsland hópsins. Ekki náði ég nafninu á drengnum, en ástæða þess að ég hóf að hlusta var að hann hljómaði ekki ósvipað og Andri Snær Magnason sem mun vera andlegur leiðtogi Íslandshreyfingarinnar.

Þessi drengur talaði mikið um hið vonda ál, ekki bara álframleiðslu heldur hversu skítt fólkið hefði það sem vann við álboxíð einhversstaðar úti í heimi og því ætti að stöðva álframleiðslu. Drengurinn vitnaði einnig í einhvern indverskan hugsuð frá þessu álboxíð svæði og sá vissi svo sannarlega lengra nefi sínu og sem dæmi um hæfni mannsins nefndi unglingurinn að þessi indverski hugsuður hefði kallað til eitthvert svæði á Indlandi þar sem ætlunin væri að vinna álboxíð en slík vinnsla þar jafnaðist á við menningarlegt þjóðarmorð.

Þá vitum við það og jafnframt hvað ég get verið vitlaus. Auðvitað er allt óréttlæti þessa heims afleiðing af iðnbyltingunni. Það var ekki einu sinni búið að finna upp álið þegar iðnbyltingin hófst, hvað þá eyða einum olíulítra í iðnað. Síðan var álið fundið upp og þarmeð mannvonskan.

Af einhverjum ástæðum fæ ég á tilfinninguna að mótmælendurnir í Seifing Æsland séu fæddir tvö hundruð árum of seint og væru best geymdir í torfkofum.

Er ekki kominn tími til að þessir krakkar finni sér eitthvað annað áhugamál að berjast fyrir?

11. júlí 2008 - Af fótboltavandræðum

Það var snemma á sjöunda áratugnum sem ég fór í fyrsta sinn á alvöru fótboltaleik á Laugardalsvellinum. Þar áttust við KR og Valur og að sjálfsögðu unnu kapparnir í KR þessa rauðu með sjö mörkum gegn tveimur. Nú á fimmtudagskvöldið tóks þessum rauðu, sem nú eru eiginlega búnir að selja sál sína til Voðafóns, að hefna sín og kostaði það grátur og gnístran tanna, bæði í Árbæ og Vesturbæ.

Úr því ég er farin að tala um fótboltafélag er ekki úr vegi að gráta örlög annars uppáhaldsfélags, en Halifaxhreppur sem lengi barðist hetjulegri baráttu við að halda sér uppi í langneðstu deild með dyggum stuðningi Gísla bónda Einarssonar í Lundarreykjadal og Skessuhorns, en féll fyrir nokkrum árum niður í kvenfélagsdeildina, varð gjaldþrota í vor.

Ég heimsótti félagið þegar ég átti síðast erindi til Mannshestaborgar fyrir tveimur árum og var mér vel fagnað, þó fremur aurunum sem ég greiddi fyrir ýmsa minnisgripi um þetta fornfræga félag. Daginn eftir að ég heimsótti Halifaxhrepp leit ég við hjá öðru félagi, ekki eins frægu, en það heitir Manchester United. Þar voru allir minningargripir helmingi dýrari. Síðan hefur United of Manchester verið annað uppáhaldsfélag mitt á eftir Halifaxhreppi.

Rétt eins og United of Manchester var stofnað af einlægum aðdáendum Manchester United þegar það lenti í höndunum á fjárglæframanninum Malcolm Glazer vestur í nýlendunum, þá var Halifaxhreppur endurreistur af stuðningsmönnum félagsins og nýtt nafn tilkynnt í fyrradag. Það heitir nú F.C. Halifax Town en gamla nafnið var Halifax Town afc.

Hið nýja félag þarf ekki að hefja keppni á botninum eða tíundu deild eins og United of Manchester, heldur var það aðeins fellt niður um þrjár deildir og mun því spila í áttundu deild næsta vetur eða eins og það heitir fínu nafni: Northern Premier League Division One North. Þess má geta að þetta er sama deildin og United of Manchester lék í síðasta vetur, en þeir unnu sig snarlega upp úr henni á einu ári.

Ég óska að sjálfsögðu báðum liðum allra heilla í framtíðinni

10. júlí 2008 - Æ, vesalings Hanna Birna

Þá hefur „minnihlutinn“ loksins látið í sér heyra varðandi hneykslið vegna fúaspreksins á Laugavegi 4-6. Því miður kemur það dálítið seint, allavega hefði mátt heyrast hærra í Degi og félögum þegar sá blörraði keypti ruslið fyrir 580 milljónir. Þá þegar var vitað að kostnaðurinn við að breyta húsunum yrði vart undir hálfum milljarði.

Til frádráttar upphæðinni koma fáeinar milljónir fyrir sölu á draslinu. þar ber fyrst að geta að ekki er viðbúið að hátt verð fáist fyrir Laugaveg 6 nema þá helst til íbúðar en ég á ekki von á að einhver nýríkur þyrlueigandinn hafi efni á að greiða hundruð milljóna fyrir lítið einbýlishús, eina hæð og ris þótt hann fái nostalgíukast. Svipaða sögu má segja um tvíbýlishúsið að Laugavegi 4. Til þess að búa þar verður fólk að hafa grónar lappir í flokk þess blörraða sem er víst ekki einu sinni flokksbundinn nema þá helst í Sjálfstæðisflokknum. Það er auðvitað möguleiki á að einhver nytsamur sakleysinginn í Vinstrigrænum hafi hlotið arf og geti keypt hjallinn.

Af glerbyggingunni á bakvið er fátt jákvætt. Hvaða verslunareigandi vill kaupa sér glerhúsnæði í bakhúsi í felum til að hefja blómlegan verslunarrekstur í hnignandi miðbæjarkjarna þar sem engu má breyta og ekkert má rífa til að mæta þörfum nútímans?

Ég er ekki viss um að hálfur milljarður fáist fyrir draslið þannig að fimm þúsund króna kostnaður á hvern Reykvíking er hrein draumsýn. Mig grunar að lokareikningurinn á hvern borgarbúa verði nær tíu þúsundum.

Því er eðlilegast lóðirnar verði óbreyttar eins og þær eru næstu tvö árin en að kofarnir verði snarlega rifnir daginn eftir næstu borgarstjórnarkosningar þegar sá blörraði og Villi hætta í pólitík.

En mér fannst vesalings Hanna Birna ekki neitt sannfærandi þegar hún talaði um flottheitin í hjöllunum endurbyggðum. Það skil ég vel.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/07/10/dagur_kostnadur_mun_meiri_en_haldid_er_fram/

10. júlí 2008 - Annað verkefni fyrir háaldraðan málfarspervert

Ekki ætla ég að kasta rýrð á Guðmund Þóroddsson því þótt hann verki nánast afbrigðilega feiminn, þá leynir hann á sér og hefur t.d. leikið Elvis af stakri snilld.

Það sem ég sé athugavert við fréttina í Netmogganum er hið sama og á þriðjudag því uppsetning fréttarinnar er gjörsamlega út úr kú rétt eins og að illa gefinn Víkverjabloggari hafi skrifað hana.

Enn og aftur fer ég fram á það við yfirmenn hins „unga“ blaðamanns að þeir sendi hann í ritþjálfun til okkar háaldraða málfarsperts, en fái prófarkalesara til starfa við Netmoggann að öðrum kosti.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/07/09/gudmundur_tok_gogn_med_ser/

9. júlí 2008 - Verkefni fyrir háaldraðan málfarspervert!

Ég tók þátt í fræðslugöngu um Elliðaárdalinn á þriðjudagskvöldið. Talningarmeistarar göngunnar töldu um hundrað manns í göngunni, en lögreglan sem fylgdist með göngunni úr fjarlægð mun sennilega hafa talið fjöldann um þrjátíu, enda var henni stjórnað af Stefáni Pálssyni.

Sú tíð er liðin er Morgunblaðið var til fyrirmyndar í réttritun. Þeir þóttu að vísu aldrei sleipir í reikningi og eru ekki enn, ekki frekar en lögreglan, en málfarið þótti snilld nema þegar Styrmir kom af settinu.

Þegar ég las fréttina um lögguna í Hafnarfirði í Netmogganum fór ég að velta fyrir mér hvort ekki þyrfti að hressa upp á íslenskukennsluna meðal blaðamanna Morgunblaðsins, því svo vitlaus var fréttin að innihaldið fór fyrir ofan garð og neðan hjá mér, Það var eins og að einhver illa gefinn bloggari hefði skrifað fréttina og er þá djúpt sóst til samanburðar svo vitnað sé í gáfaðan Víkverja Morgunblaðsins.

Mér datt fyrst til hugar að senda athugasemd til ritstjórnar Morgunblaðsins, en hætti við. Við eigum okkar sjálfskipaða háaldraða málfarspervert, sjálfan H.M. Sigurð Hreiðar. Ekki veitir af að hressa upp á íslenskukunnáttuna hjá blaðamönnum Morgunblaðsins og ég treysti H.M. Sigurði Hreiðar betur en öðrum til þess erfiða starfa.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/07/08/glaefraakstur_i_hafnarfirdi/

8. júlí 2008 - Um kisur, börn og sandkassa

Hér fyrir neðan lóðina okkar er uppgjafa gæsluvöllur sem nú hefur verið lagður niður sem slíkur og í staðinn gerður að almennum leikvelli fyrir almenning. Þrátt fyrir nálægð leikvallarins höfum við sem búum hér, haldið áfram að halda við leiktækjunum á lóðinni okkar, enda fáum að treysta í stjórn Reykjavíkurborgar, né hvenær einhver nýr meirihluti ákveður að fjarlægja allt klabbið og reisa blokk í stað leikvallarins til að hafa af okkur sólskinið.

Um daginn fjárfestum við í nýjum sandkassa fyrir börnin í stað þess risastóra sem kominn var til ára sinna og að auki fullur af kattaskít og ónothæfur fyrir börn að leik. Við fengum okkur svo dúk yfir til að minnka möguleika katta á að gera þarfir sínar í sandkassann og til að framlengja notagildi kassans til þeirra nota sem hann er ætlaður.

Eitthvað voru kettirnir ósáttir og fylgdist ég með einum þar sem hann klóraði án afláts í dúkinn í von um að komast í gegn og gera þarfir sínar. Honum varð þó ekki að ósk sinni og sendi þá hugskeyti til borgarstjórans í Reykjavík sem var fljótur að sinna erindi kattarskammarinnar.

Í morgun mætti sex manna vinnuflokkur frá Reykjavíkurborg með vörubíl og traktorsgröfu, setti nýjan sandkassa á gæsluvöllinn fyrrverandi og fyllti af dýrindis kattasandi.

Nú geta bæði kisur og börn glaðst, börnin yfir að geta verið í friði með sandkassann sinn og kisurnar yfir sínum einkasandkassa á lóð gamla leikvallarins.

8. júlí 2008 - Læknuð af Formúlufíkn?

Sú var tíðin að ég mátti ekki til þess hugsa að missa af einu einasta móti í Formúlunni, sat sem límd fyrir framan sjónvarpið á meðan Michael Schumacher ók hring eftir hring og náði hverjum heimsmeistaratitlinum á fætur öðrum. Síðan eru liðin einhver ár.

Á sunnudaginn var fór ég í gönguferð, rölti upp með Brunnsánni í Hvalfjarðarbotni og upp á Botnsheiðina, langleiðina í átt að Skorradalnum eftir því sem kallast Síldarmannagötur. Er ég taldi mig komna nógu nærri Skorradalnum og sannanlega komin efst í Grafardalinn, fannst mér nógu langt gengið að sinni og sneri við í leit að sólgleraugunum mínum sem ég hafði lagt frá mér við Tvívörður, nánar tiltekið á annarri hinna nýrri af vörðunum sem eru á milli gömlu Tvívarðanna.

Ég fann sólgleraugun og leiðina til baka í Hvalfjörðinn og sömuleiðis fann ég bílinn minn enda vel útbúin með bæði kompás og GéPéEssinn minn góða. Það var hinsvegar ekki laust við þreytumerki eftir átta tíma göngutúr og ég fór að hlakka til að stíga á vigtina að morgni.

Gleymdi ég ekki einhverju? Jú reyndar. Á leiðinni heim úr Hvalfirðinum og þar sem ég hafði ákveðið að fara Mosfellsheiðina heim lenti ég í niðaþoku og mundi eftir atviki þar sem heimsmethafinn í fjölda heimsmeistaratitla og fjölda mótssigra í fór fram úr öllum í úrhellisrigningu uns hann lenti aftan á þeim síðasta og báðir duttu úr keppni. Úr keppni? Átti ekki að vera Formúlukeppni á sama tíma og ég var á leiðinni í Hvalfjörðinn? Þegar heim var komið reyndist svo vera og ég hafði steingleymt henni. Fólk verður samt að fyrirgefa mér því heimsmethafinn í fjölda heimsmeistratitla og fjölda mótssigra er fyrir löngu kominn á eftirlaun, reyndar um leið og áhugi minn fyrir Formúlukeppninni fór á sömu leið.

-----oOo-----

Svo á ein ung frænka mín í föðurætt fertugsafmæli í dag. Til hamingju með daginn J.Ó.L.

7. júlí 2008 - Á Þingvöllum gilda sömu reglur jafnt yfir alla!

Ég heyrði þessa auglýsingu í útvarpinu á laugardagskvöldið, en man ekki hvort hún kom frá Þingvallanefnd eða einhverjum þeim öðrum sem eiga að gæta þjóðgarðsins á Þingvöllum. Úr ruslahaug minninganna birtist heimsókn mín til Þingvalla sumarið 1989, skömmu áður en ég flutti til Svíþjóðar. Einhver gamall karl frá Póllandi sem starfaði sem páfi í Róm flutti messu á Þingvöllum og blessaði skrílinn. Framan við páfann sátu ríkisstjórn, alþingiþingismenn, erlendir sendiherrar og önnur fyrirmenni hins opinbera valds í þægilegum stólum. Í brekkunum fjarri páfanum sat alþýða Íslands. Þarna gilti ekki sama reglan jafnt yfir alla.

Ellefu árum síðar kom ég til Þingvalla ásamt Lindu frænku frá Ameríku og sýndi henni staðinn þar sem langafi hennar hafði frumflutt lag sitt við Öxar við ána fyrir rúmri einni öld. Á Þingvöllum var verið að undirbúa kristnihátíð. Niðri á völlunum höfðu verið reist tjöld fyrir fyrirfólkið. Alþýðan mátti sitja áfram í brekknunum og hylla fyrirmenn hins opinbera valds. Linda frænka orðaði það sem hún sá sem að það væri verið að hylla ríkisstjórnina en ekki Jesús Krist. Fyrri daginn sem kristnihátíðin var haldin, völdum við að skoða ýmislegt merkilegt á Suðurlandi, afleiðingar jarðskjálfta nokkrum dögum áður, Gullfoss, Geysi. Við tókum stóran krók framhjá vegalokunum vegna kristnihátíðar á Þingvöllum og létum hátíðina eiga sig. Ég var á vakt seinni daginn sem hátíðin var haldin.

Þegar haldin var hátíð á Þingvöllum í tilefni af 50 ára afmæli lýðveldisins var ég fjarri góðu gamni og get því ekki tjáð mig um það. Þá tók ég þátt í hátíðarhöldunum á Skansen í Stokkhólmi þar sem ein regla gilti fyrir alla sem tóku þátt.

Á Þingvöllum er sagt að sömu reglur gildi jafnt yfir alla.

6. júlí 2008 – Framtíð lýðræðis og varavaravaraborgarfulltrúi Frjálslynda flokksins

Ég stóð lengi vel í þeirri trú að í borgarstjórn væru jafnmargir varamenn og aðalmenn í borgarstjórn, þ.e. að fyrir hvern borgarfulltrúa sem einhver flokkur vinnur í kosningum væri annar til vara sem fengi titilinn varaborgarfulltrúi.

Á sunnudagsmorguninn er ætlunin að senda út viðtal undir heitinu Framtíð lýðræðis og sem Ævar Kjartansson og Ásgeir Þór Árnason tóku við Ástu Þorleifsdóttur varaborgarfulltrúa eins og hún er kynnt í dagskrárkynningu Rásar eitt. Ég get ekki annað en velt því fyrir mér hvort hún hafi rétt á því að titla sig varaborgarfulltrúa rétt eins og vafi sá sem umlykur miðborgarstjórastjóratitil Jakobs Frímanns Magnússonar verkefnastjóra þess blörraða í miðborgarmálum Reykjavíkur.

Með sínum 6527 atkvæðum kom Frjálslyndi flokkurinn einum manni að í Reykjavík við síðustu borgarstjórnarkosningar, hinum óháða og blörraða sem má helst ekki nefna nema á jákvæðan hátt því annars móðgast hann. Varaborgarfulltrúinn heitir Margrét Sverrisdóttir og er hún meðlimur í Íslandshreyfingunni. Ef sá blörraði veikist sem getur alls ekki skeð því þá móðgast hann, tekur Margrét Sverrisdóttir við stólnum og „meirihlutinn“ riðar til falls. Ef svo illa skyldi fara að bæði borgarstjórinn og varaborgarfulltrúinn skyldu vera fjarverandi, fær Guðrún Ásmundsdóttir varavaraborgarfulltrúi og leikkona að verma sætið um tíma. Þá fyrst ef hún getur ekki heldur setið í borgarstjórn fær varavaravaraborgarfulltrúinn að setjast í stól borgarfulltrúa.

Ég velti því fyrir mér hvort ekki sé nær að Ásta Þorleifsdóttir titli sig sem varamann varafulltrúa varaborgarfulltrúa Frjálslynda flokksins í Reykjavík? Þá um leið hvort hún megi titla sig sem varaborgarfulltrúa? Eða geta allir þeir sem voru á framboðslistum sem komu inn manni í borgarstjórn titla sig sem varaborgarfulltrúa.

Eða er kannski framtíð lýðræðis í Reykjavík í hættu með núverandi borgarstjóra og fylgiliði hans?

5. júlí 2008 - Staksteinar og Ögmundur

Það er hægt að sjá ýmislegt jákvætt í flestu fólki. Þannig hefi ég ritað nýlega jákvæð orð um Árna Johnsen sem ég hélt fyrirfram að myndu aldrei koma úr mínum penna. Á sama hátt er hægt að finna eitthvað jákvætt um allt fólk. Þannig var talið að einhver versti fjöldamorðingi sögunnar hefði verið barngóður þótt slíkt verði ekki sagt um ónefnda kaþólska biskupa og háskólakennara sem þó eru vafalaust ágætis fólk að öðru leyti. Þannig er hægt að finna eitthvað jákvætt um allt fólk þótt stundum sé ákaflega djúpt á gæðunum sbr. hinn nýlátna Jesse Helms (eitt versta afturhald þessa heims og þótt víðar sé leitað) og aðdáanda hans númer eitt, George Dobbljú Bush. Segja mátti um þá tvo að það þurfti að kafa býsna djúpt til að finna eitthvað jákvætt en það hlýtur að vera þarna samt.

Það verður seint sagt um mig að ég teljist til aðdáenda Staksteinahöfundar Morgunblaðsins. Þvert á móti hefur einhver versti skammarpistill sem ég hefi sent frá mér á bloggi, fjallað um ónefndan Staksteinahöfund Morgunblaðsins eftir óvenju harkalega árás ónefnds Staksteinahöfundar á vinstrafólk á Íslandi. Í gær varð ég þó að játa að ég og höfundur Staksteina vorum sammála um Ögmund Jónasson. Því ætti ekki að vera nauðsynlegt að bæta um betur. Ég ætla samt að gera það.

Sú afturhaldsstefna sem birtist í orðum Ögmundar á dögunum er hann lét birta hugleiðingar sínar um slit á EES-samningnum fannst mér lýsa ákaflega miklu þori af hálfu Ögmundar. Hverjum öðrum hefði dottið til hugar að vilja innleiða hér gamalt haftakerfi sem er loksins horfið úr íslensku þjóðlífi, þá ekki eingöngu höftin sem hurfu með innleiðingu EES-samningsins, heldur og önnur þau höft og (ó)siði sem enn voru við lýði þegar Ögmundur ruddist fram á sjónarsviðið sem fréttamaður og síðan sem pólitíkus.

Er fólk virkilega búið að gleyma því þegar allt íslenskt atvinnulíf byggðist á sjávarútvegi og landbúnaði, þ.e. öll eggin í sömu körfunni? Það var allsráðandi (með vondum afleiðingum 1967-1969) þar til fyrsta álverið tók til starfa árið 1969 og reyndar lengi enn. Er fólk búið að gleyma því er fólk var bundið átthagafjötrum með atvinnu- og gjaldeyrishömlum þar til fyrir aðeins örfáum árum? Er fólk nokkuð búið að gleyma hinum frjálsa vinnutíma sem í reynd var við lýði á Íslandi þar til EES-samningurinn tók gildi. Er fólk nokkuð búið að gleyma því hvernig krónan féll þúsundfalt á verðbólgutímum fyrir inngöngu í EES og mun reyndar halda áfram að sveiflast uns Evrópubúar munu hafa vit fyrir okkur og veita okkur inngöngu í Evrópusambandið og losa okkur þannig undan áþján Seðlabankans? Er fólk nokkuð búið að gleyma því hvernig fólk þurfti að halda fyrir nefið þegar ekið var nærri botni Hvalfjarðar eða í gegnum mörg sjávarþorp og óþefurinn kallaður peningalykt? Ég brosi enn þegar nefnd eru mál á borð við sjónvarpslaus fimmtudagskvöld og í júlí, áfengislaus miðvikudagskvöld og bann við neyslu á öli á sama tíma og fólk mátti drekka sig blindfullt af sterku áfengi. Þetta var tíðin sem Ögmundur sér í hillingum með orðum sínum gegn aðild að EES-samningnum. Eitt smámál um ríkisstyrki í samanburði við allt þetta er nánast hlægilegt.

Nei, gamli tíminn sem Ögmundur virðist vilja innleiða er liðinn og kemur vonandi aldrei aftur. Orð Ögmundar verða því að flokkast með öðrum afturhaldsorðum sem verða best gleymt sem hluta af hita umræðunnar.

Sörrý Ögmundur minn, mér þykir samt vænt um þig og margar skoðana þinna.

4. júlí 2008 - Að hlaupa í veg fyrir flugvélar!

Enn einu sinni fóru bloggheimar offari. Með miklum tilfinningahita var ekki gerður greinarmunur á brottvísun manns og þess að hugsanlega stofna fjölda mannslífa í hættu.

Ég vil byrja á að taka fram að ég er ósammála íslenskum stjórnvöldum þegar gripið er til brottvísunar fólks úr landi. Þar minnist ég þess er ég bjó í Svíþjóð og sá þar skrá yfir fjölda flóttamanna sem höfðu fengið hæli í hinum ýmsu Evrópulöndum sem pólitískir flóttamenn. Nokkur ríki voru áberandi lægst, Finnland var með fáa, Grikkland var með sjö, en eftirbátur allra var Ísland með einn flóttamann ef mig misminnir ekki. Þótt annar hafi bæst við með tilkomu eins frá Sri Lanka, er Ísland enn langsamlega lægst Evrópulanda. Það nægir að skoða mál Kenýamannsins til að skilja hvernig Íslendingar komast hjá því að taka á móti pólitískum flóttamönnum.

Þegar tveir unglingar hlupu út á flugbraut á Keflavíkurflugvelli á fimmtudagsmorguninn gerðu þeir ekkert til hjálpar umræddum Kenýamanni. Þvert á móti sköpuðu þeir stórhættu fyrir almenna flugfarþega og sköpuðu að auki fordæmi fyrir dómsmálaráðherra að herða mjög á löggæslunni og hinum svokölluðu öryggismálum. Rétt eins og æðibunugangur tveggja gasskrækjandi lögreglumanna með piparúða gaf honum möguleika á að krefjast aukinna fjárveitinga og hörku af hálfu njósnardeildarinnar, hinnar svokölluðu greiningardeildar, er hætta á að hann muni nýta sér tækifærið að heimta aukna öryggisgæslu í ljósi þess að kjánarnir tveir óðu inn á flugbrautina. Fyrir bragðið urðu þeir þess valdandi að öll mótmæli vegna Kenýamannsins verða skoðuð í ljósi flugbrautarmálsins og dæmd út frá því.

Það er svo önnur saga að sex ára hámarksrefsiramminn fyrir að hlaupa inn á flugbrautina getur orðið alltof vægur þegar hugsað er út í það manntjón sem getur hlotist af því að unglingar hlaupi í veg fyrir flugvél í flugtaki.

3. júlí 2008 - Hrafnhildur ofurkisa og Ögmundur Jónasson!

Ögmundur Jónasson átti greinar í þremur dagblöðum á miðvikudag, eina sem ég get svosem verið sammála að einhverju leyti, en tvær fjölluðu um eilífa andstöðu hans við framtíð Íslands innan evrópska efnahagssvæðisins. Ég ákvað að skrifa pistil um andstöðu hans, enda sjálf eindregið fylgjandi Evrópusambandsaðild, en það hljóp eitthvað í nýju tölvuna mína.

Þegar ég ætlaði að leita uppi gögn frá því Alþingi samþykkti EES-samninginn vildi tölvan ekki hlýða mér. Ég ætlaði að endurræsa tölvuna, en hún neitaði að lofa mér að endurræsa sig. Að sjálfsögðu bölvaði ég glænýrri tölvunni og því að vírusvörnin hans Frissa fríska sleppti óþverranum í gegn. Þá rak ég augun í skýringuna.

Hrafnhildur ofurkisa hefur stundum lagst fram á skrifborðið mitt á meðan ég er að vafra um netheima. Núna lá hún sofandi á borðinu eins og svo oft áður, en hafði lagt aðra framloppuna á Esc takkann. Um leið og ég færði á henni loppuna lagaðist allt og ég gat tekið gleði mína á ný.

Skammirnar í garð Ögmundar Jónassonar verða þó að bíða betri tíma.

1. júlí 2008 - Umferðarreglurnar!

Ég bíð enn eftir fleiri neikvæðum atriðum varðandi álið en því að það geti valdið lækkuðu PH-gildi í vatni og á meðan ég bíð eftir fleiri atriðum langar mig að nefna eituráhrifin þegar ál tærist í seltu eins og sjó. Ég ætla að gefa þessu einn sólarhring í viðbót.

Ég lendi oft í því að ég kemst ekki framhjá bíl sem ekur of hægt á vinstri akrein. Sjálf reyni ég að hafa ákveðna reglu í huga þegar ég er úti að aka. Ef bíll fer framúr mér hægra megin, ek ég of hægt á vinstri akrein og flýti mér yfir á hægri akrein. Það skeður reyndar ekki oft, en kom þó fyrir mig á mánudagskvöldið. Ég hafði farið framúr bíl á löglegan hátt, þ.e. á vinstri akrein, en áður en ég færði mig yfir á hægri akrein tók ég eftir að lítill sportbíll sem hafði verið fyrir aftan mig skaust yfir til hægri framfyrir bílinn sem ég hafði rétt farið framúr og skaust fram úr mér hægra megin án þess að mér gæfist kostur á að víkja með því færa mig til hægri.

Hvernig hefði verið tekið á hugsanlegum árekstri ef ég hefði fært mig yfir á hægri akrein og rekist á bílinn sem ekki hafði verið þar sekúndubroti áður?

30. júní 2008 - Ál gegn áli!

Ég rakst á góða vinkonu mína sem um leið er ein skærasta stjarnan innan Vinstrigrænna á föstudagskvöldið og innti hún mig eftir því hvort ég ætlaði ekki að mæta á tónleikana í Laugardalnum á laugardag. Samvisku minni trú þrátt fyrir einlægan áhuga minn á Þvottalaugunum, lét ég hana vita að ég yrði fjarri góðu gamni á fjöllum þetta sama síðdegi og fremur en að móðga bæði hana og son minn sem er einlægur aðdáandi Sigurrósar, sleppti ég því að bæta við að ég vildi heldur hlusta á vælið á alvörufuglum en vælið í söngfuglum.
Á sunnudag gaf Vísir.is í skyn að sumir áheyrendur á tónleikunum virtust hafa misskilið boðskapinn og skilið eftir sig mikið magn af áli í formi drykkjaríláta.

http://visir.is/article/20080629/FRETTIR01/680636992

Sumir vita að ég hefi löngum verið höll undir áliðnað. En úr því ég fæst ekki til að snúa af vondri braut minni með tónleikum, verð ég að fara fram á það við ykkur sem lesið orð mín að þið segið mér hvað er svona hræðilega vont við ál sem getur orðið til þess að ég snúi af villubrautinni.

Það þýðir ekkert að koma með slagorð, einungis staðreyndir takk!

-----oOo-----

Í dag eru liðin 40 ár síðan Kristján Eldjárn var kosinn forseti Íslands, kosningar sem um leið sýndu að meirihluti Íslendinga er í eðli sínu vinstrisinnaður.

29. júní 2008 - Leggjarbrjótur lagður að velli

Úr því ég er komin af stað að nýju í gönguferðirnar er algjört skilyrði að rölta þá frægu gönguleið sem kennd er við Leggjarbrjót og liggur á milli Hvalfjarðar og Þingvalla. Að þessu sinni fór ég ekki ein, heldur plataði Sverri kunningja minn til að rölta með, en hann hefur gengið áður með mér, t.d. á Vífilsfellið og Fanntófell.

Eitthvað vorum við lengi að koma okkur í gírinn, koma þeim vinstrigræna í stæði nærri Svartagili í Þingvallasveit og halda síðan að Stóra-Botni í Hvalfirði þar sem hinn bíllinn var skilinn eftir. Klukkan var því um tvö þegar lagt var upp frá Stóra-Botni, en sú leið var valin þótt sé almennt talin verri, en vegna leiðinda norðanáttar þótti skynsamlegra að vera með vindinn í bakið.

Það var gaman þótt erfitt væri að ganga úr Hvalfirðinum og reyndar alla leiðina að Sandvatni þar sem tekin var góð pása. Leiðin frá Sandvatni yfir hinn eiginlega Leggjarbrjót og áfram til Þingvalla var ekki eins skemmtileg þótt hún væri meira niður á móti, stórgrýtt nánast alla leið þótt stór hluti niðurferðarinnar væri í einhverjum troðningi. Það gefur auga leið að ég átti ekki til nógu sterk lýsingarorð yfir hina þægilegu Selvogsgötu í samanburði við þennan andskota sem Leggjarbrjótur kallast. Ekki er það til að bæta úr að talsverður fjöldi var á gangi á laugardeginum sem er eitthvað annað en Selvogsgatan, en ég hefi aldrei mætti lifandi manneskju þar á sveimi fyrr en komið er niður að Kaldárseli.

Með Leggjarbrjótnum er ég búin að ljúka tveimur af fjórum áætluðum dagsgöngum sumarsins. Núna eru Síldarmannagötur eftir í báðar áttir sem og vonandi Látrabjargið sem auðvitað hlýtur að teljast lokatakmark þessa sumars, en auk þeirra hefðbundnar fjallgöngur í nágrenni Reykjavíkur.

28. júní 2008 - Ó, ég þekkti þig ekki í fötum!

Á föstudagskvöldið var haldin afmælis- og fagnaðarhátíð Samtakanna 78 í Hafnarhúsinu og auðvitað var ég þar. Eins og gefur að skilja var allt litróf regnbogafánans statt í samkvæminu, allar gerðir fólks, samkynhneigt þó í meirihluta, flottasta fólk bæjarins sem og það mest útlifaða, prestar og alþingismenn, verkamenn og húsmæður, vélfræðingar og háskólafólk.

Ég gaf mig á tal við glæsilega konu í léttum sumarkjól, taldi mig þekkja hana en kom henni ekki fyrir mig í fyrstu andrá. Einhver kynnti okkur og orðin í fyrirsögninni voru komin fram á tungubroddinn þegar ég áttaði mig og náði að hemja mig. Ég hefði sennilega orðið mér til skammar hefðu þau komist alla leið enda var þetta í fyrsta sinn sem ég sá séra Ásu Björk Ólafsdóttur fríkirkjuprest án prestakragans.

27. júní 2008 - Er baráttunni þá lokið?

Í dag er blásið til fagnaðar. Það tók einungis 30 ár og nokkra daga að vinna fullnaðarsigur gagnvart lagasetningavaldinu og öðlast full réttindi samkynhneigðu fólki á Íslandi til handa. Og blaðamenn spyrja hvort baráttunni sé þá ekki lokið?

Það er enn löng og erfið leið framundan. Þótt Alþingi og ríkisstjórn hafi viðurkennt tilverurétt samkynhneigðra og þjóðkirkjan opnað dyr sínar fyrir samkynhneigðum er slíkt enginn lokasigur. Það er enn til fólk þarna úti sem neitar að horfast í augu við þá staðreynd að til er fólk sem er samkynhneigt. Því fólki fer að vísu fækkandi, en á meðan fordómar eru til verður að halda baráttunni áfram. Þá má ekki gleyma því að Samtökin 78 eru virk í alþjóðlegri baráttu Amnesty International og IGLHRC fyrir mannréttindabaráttu LGBT hópa (samkynhneigðra, tvíkynhneigðra og transgender fólks) um allan heim.

Í viðtali við Morgunblaðið í gær benti Frosti Jónsson formaður Samtakanna 78 á það tómarúm sem aðrir hópar búa við í samfélaginu og benti sérstaklega á transgender einstaklinga, en ríkisvaldið hefur hingað til lokað augunum fyrir tilverurétti og forðast að takast á við málefni okkar, í besta falli bent á úrelt og hlægileg nafnalög sem ástæðu til að þegja mál okkar í hel. Þar er enn reynt að hjúpa málin með þögninni.

Þegar ég horfi aftur í tímann, á síðustu tólf árin sem liðin eru frá því ég kom heim frá Svíþjóð, hefur í reynd ekkert þokast í réttindamálum transgender fólks á Íslandi. Einasta breytingin hefur átt sér stað hjá almenningi sem smám saman hefur aukið traust sitt í okkar garð, en hið opinbera vald heldur áfram að hunsa okkur.

Það hefur vissulega margt gerst á bakvið tjöldin. Íslenska þjóðin veit nú að við erum til og íslenska þjóðin er farin að taka tillit til málefna okkar. Þá hefur nefnd sem á sínum tíma var sett á laggirnar að frumkvæði Ólafs Ólafssonar þáverandi landlæknis, bætt verulega störf sín með auknu frjálsræði og vönduðum vinnubrögðum gagnvart þeim einstaklingum sem sækjast eftir leiðréttingu á kyni. Eftir sitja nafnalögin, hin heilaga kýr sem undirstrikar mannréttindabrotin gagnvart okkur.

Um leið og ég óska öllu samkynhneigðu fólki til hamingju með glæsilegan árangur baráttu sinnar á Íslandi, ítreka ég enn og aftur að baráttunni er hvergi nærri lokið.

LGBT = Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender
IGLHRC = International Gay and Lesbian Human Rights Commisson.

26. júní 2008 - Þjóðsöngvar allra landa sameinist!

Sú var tíðin að ég þjáðist af þjóðrembu. Þegar ég var sem verst mátti ég ekki sjá útlending án þess að fyllast viðbjóði og þótt ég hafi læknast að mestu á mörgum árum sem ég sigldi á milli landa, eimdi enn af þessari þjóðrembu minni þegar ég flutti til Svíþjóðar árið 1989. Þar hurfu síðustu leifarnar af þjóðrembunni þótt enn sé ég ósátt við einstöku menningarþætti þjóða sem eru okkur fjarlægar í háttum auk þess sem mér rennur enn vatn á milli skinns og hörunds er ég heyri Íslending syngja á útlensku á Íslandi.

Meðal þeirra þátta sem taldir eru tilheyra þjóðerni eru fáni og þjóðsöngur og um hvorutveggja hafa verið sett lög á Íslandi. Ef þarf að hvetja til samstöðu þjóðarinnar nægir að veifa fánanum og þá berja sér allir á brjóst og vaða út í opinn dauðann með þjóðsönginn á vörunum. Íslenski þjóðsöngurinn er ekki þesslegur að við syngjum hann á banabeði á vígvellinum, enda gamall lofgjörðarsálmur, en fáninn stendur fyllilega fyrir sínu. Bara verst að við eigum enga óvini til að berjast við þrátt fyrir vonda tilraun Davíðs og Halldórs til að eigna okkur slíkan fyrir fáeinum árum.

Í stað raunverulegra óvina hefur íslenska þjóðin eignast „óvini“ á íþróttavellinum. Þar skilur á milli mín og þjóðarinnar þar sem ég get ekki sagt sumum þjóðum stríð á hendur á íþróttasviðinu. Ég er oft hrifin af Þýskalandi, stundum Svíþjóð en sjaldnast Íslandi á því sviði. Helst er ég þó hrifin af einstaklingum sem standa uppúr og eru öðrum fremri. Í Evrópukeppninni sem senn fer að ljúka var ég hrifnust af Hollandi vegna frábærrar frammistöðu þeirra fyrstu leikina. En svo fór sem fór.

Ég hafði lúmskt gaman af þjóðsöngvunum. Þótt þýski þjóðsöngurinn sé sá sem blæs mér baráttu í brjóst, fóru Ítalirnir með yfirburðasigur þegar þeir sungu þjóðsönginn sinn í upphafi hvers leiks. Í síðasta leiknum sem þeir spiluðu, gegn Spáni, sungu allir Ítalirnir hástöfum þjóðsönginn sinn misjafnlega fölskum rómi á meðan Spánverjarnir steinþögðu þegar þeirra þjóðsöngur var leikinn. Allir vita hvernig fór en Ítalirnir fóru heim í sumarfrí sáttir við sína frammistöðu, enda urðu þeir Evrópumeistarar í þjóðsöngnum.

Kannski þarf að finna hvetjandi þjóðsöng með alþýðlegu lagi til að ég fari að þjást af þjóðrembu á ný.

25. júní 2008 - Leitað að óargardýrum á Selvogsgötunni!

Í tilraunum mínum til að finna ísbirni og önnur óargardýr í nágrenni Reykjavík hélt ég í göngu á þriðjudaginn og byrjaði í nágrenni við fæðingarstað langalangömmu minnar í Herdísarvík. Þar var ekki mikið um ísbirni hvorki í eða án sauðagæru enda búið að loka svæðinu með rafmagnsgirðingu merktri Sauðfjárveikivörnum. Ekki sá ég heldur neina fýla né ljón og einasta fjallageitin var steingeitin ég. Eftir nærri tveggja tíma labb norðaustur með girðingunni fann ég loks tröppur yfir girðinguna og af ummerkjum að dæma, þóttist ég vita að nú væri ég komin að Selvogsgötunni.

Eftir það hélt ég norður í óvissuna uns ég kom að Kaldárseli í Hafnarfirði nokkrum klukkutímum síðar. Fátt óvænt sá ég á göngunni utan eina og eina lóu sem kallaði á nöfnur sínar og varaði við mannaferðum. Ég lenti einu sinni í hagléli og kröftugum regnskúr og varð það helsta hættan sem ég kynntist á leiðinni, en slíku er auðvelt að mæta með regnfatnaði.

Þegar ég hélt niður frá Grindarskörðum sá ég skrýtið spor í brekkunni og hefði haldið að þar hafi farið sovéskur kafbátur á skriðbeltum ef ekki hefði verið fyrir þá sök að Sovétmenn eru hættir að hrella sænsk hernaðaryfirvöld með slíkum farartækjum í sænska skerjagarðinum. Þá eiga sovéskir kafbátar erfitt um vik að athafna sig í 450 metra hæð yfir sjávarmáli. Því dró ég þá ályktun að þarna hefðu unglingar á torfærumótorhjólum verið að tæta upp viðkvæman jarðveginn. Enn voru ísbirnir saklausir.

Síðar rakst ég á spor eftir snjómanninn ógurlega í Þríhnúkahrauni austan Helgafells í Hafnarfirði. Ég hefði vafalaust hringt í sjónvarpið, Landhelgisgæslu og sérsveit lögreglu ef ég hefði ekki vitað að Snjómaðurinn ógurlegi hefur aldrei fundist á Íslandi og sennilega útdauður líka enda voru sporin orðin að steini. Skömmu síðar rakst ég á nýleg spor eftir ísbirni, en þeir ísbirnir voru greinilega í feluleik enda notuðu þeir hófa til að fela ummerkin eftir sig.

Loksins taldi ég mig hafa fengið stóra vinninginn eftir langa og erfiða göngu. Ég sá skógarbjörn einn mikinn er ég var komin framhjá Helgafelli, en mikil voru vonbrigðin þegar nær dró því þetta var bara hann Snati litli í fylgd tveggja stúlkna sem virtust alveg óhræddar við hann. Allavega líktist ekkert þeirra ísbjörnum.

Ég er sólbrunnin í andlitinu. Ekki orð um harðsperrur.

25. júní 2008 – Enn ein herferðin gegn of háu bensínverði

Nokkrir aðilar hafa sent mér áskorun um að hætta að versla bensín við Shell og Neinn þar til verðið hefur lækkað því eins og þeir segja, olíufyrirtækin ráða yfir umtalsverðum hluta af bensínverðinu.

Þegar ég sé myndasýninguna sem ber það með sér að þeir sem bjuggu hana til er nýbúnir að uppgötva ágæta eiginlega PowerPoint myndakerfisins, þá get ég ekki hrifist með, gengið á torg og hafið að berjast gegn olíufurstunum, allavega ekki á þeim forsendum sem höfundarnir hafa lagt upp með. Til þess er bjartsýnin of mikil og sigurinn auðveldur.

Höfundarnir halda því fram að miklu meira sé til af olíu í heiminum nú en fyrir 35 árum. Það getur hver sem er séð í hendi sér að staðhæfingin er röng. Það minnkar sem af er tekið. Það sem höfundarnir eiga sennilega við er að það er vitað um meiri olíu í dag en fyrir 35 árum, en sú olía fer líka þverrandi.

Þá benda höfundarnir á ranga aðila sem verstu okrarana. Ef olíufélögin myndu minnka álagningu sína niður í núll, myndi olíuverðið lækka eitthvað, kannski niður í 140-150 krónur. Ég veit ekki hversu mikið, enda skiptir það ekki öllu máli. Olíuverðið yrði samt of dýrt þótt öll olíufélögin færu á hausinn vegna engrar álagningar.

Stóri okrarinn í málinu eru ekki olíufélögin, heldur Ríkið. Ríkisstjórn og Alþingi viðhalda háu olíuverði, ekki vegna þess að það sitji svo hræðilega illir aðilar við stjórnvölinn, heldur vegna þess að ef skattar yrðu ekki teknir af bensínverðinu, yrðu þeir bara teknir einhversstaðar annars staðar. Þá verður að hafa í huga að vesalings Ríkið er í peningavandræðum og þarf að slá há lán til að bjarga vesalings bönkunum svo við getum haldið áfram að fá lán fyrir stærri og flottari bíl sem eyðir meira bensíni.

Þetta kemur svo háu heimsmarkaðsverði lítið við.

Það er því bara eitt að gera ef fólk vill kvarta yfir háu bensínverði, kjósa með fótunum og labba, eða nota reiðhjól.

24. júní 2008 - Afsturlunarte á Jónsmessunótt

Í dag hafa dunið á landslýð auglýsingar frá til þess bærum yfirvöldum þar sem fólki er boðið upp á að spjalla við kýr og baða sig í dögginni í nótt ásamt einhverju fleiru sem ég kann ekki að nefna. Eitt vakti þó athygli mína. Það er boðið upp á afsturlunarte í Húsdýragarðinum.

Þótt ég sé ekkert sérstaklega hrifin af störfum þessara manna, finnst finnst mér þetta ekki rétt leið til að losna við fyrrverandi samgönguráðherra og hrellir þess núverandi af vettvangi stjórnmálanna.

23. júní 2008 - Engir ísbirnir í Elliðaárdal né á Reykjanesskaga

Það hefur löngum verið hægt að rekast á allskyns kynjaskepnur í Elliðaárdalnum á góðviðrisdögum. Þannig minnist ég þess er ég var einhverju sinni á bakvakt með Elliðaárstöðinni ásamt vatnasvæði stöðvarinnar, að ég þurfti að fara sérstaka eftirlitsferð vegna einhvers furðufugls sem hafði verið að bera sig fyrir smástelpum. Sá var svo heppinn að löggan náði honum á undan mér. Það hefði orðið saga til næsta bæjar ef frést hefði opinberlega af mér hlaupandi á eftir dónanum.

Ég fór í langa göngu um Elliðaárdalinn á sunnudag og sannfærðist um að hvorki ísbjörn né dóni væru þar á ferð. Ég komst heil heim og las þá á vefMogganum að gæslan hefði ekki fundið neinn ísbjörn á norðurslóðum, þó að frátöldum hvítum hesti nærri Skagatá. Ekki nægði þetta alveg til að sannfæra mig um ísbjarnalaust Ísland og hélt ég því í sérstaka ferð suður að Selvogi ásamt nágrannakonu minni. Þar gægðumst við upp fyrir skarðið sem er næst austan við Nátthagaskarðið og inn eftir Selstígnum. Þótt við hefðum farið mjög hljóðlega upp eftir troðningum og að vörðunni reyndist ekkert kvikt né hvítt þar á ferð nema auðvitað ef ísbirnirnir hafi verið komnir í hvítar sauðagærur því nóg var af sauðfénu í næsta nágrenni.

Það ætti því að vera óhætt fyrir Þórð stórkaptein og aðra sauðmeinlausa göngufélaga að ganga með Selvogsgötuna einhvern næstu dagana og fullvissa ég hann um að við munum ekki rekast á neina ísbirni á leið okkar til Hafnarfjarðar, en þar hefur ekki sést ísbjörn síðan Sædýrasafnið lokaði.

22. júní 2008 - Ný tölva

Ég man fyrir um 15 árum að mig langaði til að eignast tölvu og spurði sænskan vinnufélaga minn að því hvernig tölvu ég ætti að fá mér. Ekki stóð á svörunum og mæltist hann til þess að ég fengi mér tölvu með stýrikerfinu 386 með 4 mb vinnsluminni fremur en 2 mb, og hraðinn þyrfti að vera 66 mhz sem væri öllu öflugra en 33 mhz tölurnar sem þá voru vinsælastar á markaðnum, en harði diskurinn yrði að vera minnst 200 mb. Auðvitað yrði tölvan að vera hæf til notkunar á því flottasta sem nú væri komið, netinu.

Þessa dagana er ég að farast úr snobbi. Um daginn eignaðist ég nefnilega nýja tölvu, þriðju borðtölvuna sem ég hefi eignast, en auk þeirra hefi ég átt tvær fartölvur. Sú nýjasta er auðvitað langflottust og svo flott að það rignir niður í nasirnar á mér af snobbi þegar ég byrja að dásama gripinn, Dell XPS-420-V með 2 GB Dual vinnsluminni, 320 Gb hörðum diski og einhverjum lifandis helling af allskyns möguleikum sem ég kann ekki einu sinni að nefna. Auk þessa er ég með 500 Gb utanáliggjandi harðan disk fyrir tónlist og ljósmyndir Að sjálfsögðu er ég með Microsoft Vista Ultimate til að stýra kerfunum í tölvunni og Microsoft Office Ultimate fyrir daglega vinnslu, þráðlaust lyklaborð og mús og allskyns aðra möguleika sem ég kann ekki að nefna, enda kostaði tölvan nánast æruna.

Ég hafði ætlað mér að ganga Selvogsgötuna á laugardag, en allur dagurinn fór í að setja upp kerfi í nýju tölvunni, landakortin mín og Frissa fríska í stað Makkaffí. Það gefur auðvitað auga leið að ekki hefði fundist tækifæri til að ganga eitt né neitt þegar ung vinkona mín kom til að hjálpa mér við tölvuvinnuna.

-----oOo-----

Miðað við viðbrögðin hefði ég átt að skrifa um Lúkas eða meintan dýraníðing á laugardag, en ég ætla ekki að gera það. Ekki ætla ég heldur að skrifa um skuggann af hollenska landsliðinu í fótbolta né um 42 ára sjómennskuafmælið mitt. Þess í stað langar mig til að minnast ferfætts vinar míns sem bjó hér í blokkinni.

Grámann var fressköttur sem hélt að hann væri hundur, allavega hringaði hann skottið eins og íslenskur fjárhundur og var auk þess hvers manns hugljúfi. Ef hann sá einhvern koma að húsinu fylgdi hann með inn í húsið eins og Tryggur, en það var nóg að opna dyrnar út í garðinn og hann hélt rakleiðis út garð í stað þess að hlaupa upp til sín, en hann átti heima á hæðinni fyrir neðan mig. Um daginn var hann í rannsóknarleiðangri nærri Osta- og smjörsölunni þegar bíll kom og ók á hann og varð það hans bani.

Grámanns verður sárt saknað af íbúum hússins.

17. júní 2008 - Hér stöndum við með stjarfa hönd á pung!

Þessi yfirskrift gæti allt eins átt við Evrópukeppnina í fótbolta sem nú fer fram í Sviss og Austurríki og oft hefur mér dottið þessi ljóðlína úr Heilræðavísum til hugar þegar ég sé varnarmennina standa frammi fyrir boltanum þegar aukaspyrna er tekin. Ástæða þess að ég kalla fram þessi orð er þó önnur og betri.

Á sautjánda júní var tilkynnt hver væri borgarlistamaður Reykjavíkur næsta árið og í tilefni af því var blörraður borgarstjóri sem fæddur á Akureyri sýndur við afhendingu þessarar viðurkenningar til Þórarins Eldjárn sem ættaður er úr Svarfaðardal. Í þakkarávarpi þakkaði Þórarinn Reykvíkingum heiðurinn. Hann hefði þó fremur átt að þakka pabba og mömmu fyrir að hafa getið sig, fætt og alið upp í Reykjavík.

Þessi skortur á þakklæti Þórarins breytir þó ekki því að einasta ljóðið sem ég man af hans hálfu og Kristins Einarssonar var undir plakati á heimili mínu í fleiri ár fyrir um þremur áratugum, en plakatið góða var gert af grafiklistakonunni Sigrúnu Eldjárn sem af einhverri ótrúlegri tilviljun er systir borgarlistamannsins.

Með þessu óska ég borgarlistamanninum hjartanlega til hamingju með heiðurinn sem og borgarstjórn sem með þessu hefur tekist að framkvæma eina jákvæða ákvörðun á stuttum ferli sínum.

Heilræðavísur Þórarins Eldjárn og Kristins Einarssonar:

Hér stöndum við með stjarfa hönd á pung
því stjórnin ætlar brátt að reka herinn.
Hnýttar brúnir, lundin þykkjuþung,
þrotið hermangsfé og tæmd öll kerin.

Ef herinn fer þá fer vort eina traust,
þó finnst eitt ráð við því ef þú ert slunginn:
Ef landið okkar verður varnarlaust
er vörn í því að halda fast um punginn.

---

Að lokum vil ég taka fram að löngu síðar fékk ég annað og betra álit á Þór Vilhjálmssyni vegna starfa hans innan Mannréttindadómstóls Evrópu en ætla mætti af hrifningu minni á plakatinu góða.

16. júní 2008 - Hryllilegt glæpaverk

Kona ein í Saudi-Arabíu hefur verið staðin að verki við að fremja hryllilegan glæp. Ekki var þetta neinn smáglæpur á borð við hórdóm eða morð. Þetta var öllu verra. Hún var staðin að verki við að aka bifreið. Það hafði meira að segja gengið svo langt að hún var ekki stöðvuð fyrr en hún hafði ekið eina tíu kílómetra á leið sinni til að sækja eiginmanninn í vinnuna.

Eiginmaðurinn í þessu vinaríki Georges Dobbljú hefur verið látinn skrifa upp á að leyfa ekki konu sinni né öðrum húsdýrum að aka bifreið aftur.

http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=148&a=793999

14. júní 2008 - Hollendingarnir fljúgandi

Ég ætlaði að vera komin í sumarfrí frá blogginu, en ég get bara ekki þagað. Ég mun seint teljast til mikilla aðdáenda íslenskrar knattspyrnu, hvað þá erlendrar. Það fór þó ekkert á milli mála á föstudagskvöldið að Fylkir gjörsigraði Fram í fótbolta og ég sat eins og asni fyrir framan sjónvarpið mitt og fagnaði hverju marki þótt ég haldi með KR. Kannski ekki Fylki beint þótt ég búi í Árbæjarhverfi, heldur voru Hollendingar að pakka saman fyrrum heimsmeisturum Frakklands í landsleik í fótbolta, einungis örfáum dögum eftir að þeir burstuðu núverandi heimsmeistara Ítalíu.

Mín lið í boltanum eru að sjálfsögðu 1. Svíþjóð; 2. Þýskaland. Þótt ég teljist seint til sérlundaðra áhorfenda knattspyrnuleikja, get ég ekki annað en dáðst að hollenska landsliðinu og létts og heiðarlegs leiks þeirra sem er í öfugu hlutfalli við einhvern arfaslakasta leik Þýskalands sem ég hefi séð. Leikur Þýskalands gegn Króatíu á dögunum var eins og leikur Grindavíkur gegn Breiðablik, semsagt engin reisn yfir honum.

Ef Holland vinnur ekki Evrópumótið fer ég í alvarlega fýlu.

-----oOo-----

Svo fær sonardóttirin afmæliskveðjur í tilefni níu ára afmælisdagsins.

Föstudagur 13. júní 2008 - Ææææ, vesalings Bregovic!

Þótt ég hafi ætlað mér að vera komin í sumarfrí frá blogginu get ég ekki þagað yfir nýrri frétt í Dagens nyheter.Þar er sagt frá því að tónlistarmaðurinn Goran Bregovic sem er í miklu dálæti á Íslandi, hafi fallið fjóra metra niður úr kirsuberjatré í gær við heimili sitt í Senjak nærri Belgrað og orðið fyrir alvarlegum hryggskaða.

Ég þykist þess fullviss að aðdáendur Goran Bregovic sendi honum hugheilar kveðjur og óskir um bata.

http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=2374&a=778987

Um leið spyr ég: Er Bregovic á myndinni sem ég tók í Torino á Ítalíu haustið 2006? Tónlistin sem ég heyrði var dæmigerð fyrir Bregovic:

http://images14.fotki.com/v361/photos/8/801079/4304397/IMG_1375-vi.jpg

Föstudagur 13. júní 2008 - Sumarið er komið!

Það eru víða byrjuð sumarleyfi á Íslandi. Búið er að loka skólunum og Alþingi er lokað og þingmenn farnir heim í hérað að sinna ærburði (sauðburður er álíka mikið öfugmæli og undantekningin sem sannar regluna) og að undirbúa sláttinn. Þá er sjónvarpið komið í sumarfrí og fatt annað að að hafa þar en fótboltaleikir.

Við slíkar aðstæður er fátt að gera annað en að fara líka í sumarleyfi. Ég verð frá vinnu næsta mánuðinn og vonast til að geta sett tærnar upp í loft á meðan og jafnvel farið eina og eina gönguferð. Um leið sé ég enga ástæðu til að blogga daglega, en óttist eigi. Gömlu pistlarnir mínir verða öllum aðgengilegir þótt ég verði víðs fjarri og aldrei að vita nema ein og ein færsla læðist inn, t.d. í þeim tilfellum sem blörraður borgarstjóri gerir eitthvað skammarstrik af sér.

Að undanförnu hefi ég fengið nokkrar skammir fyrir að vera hægrisinnuð af því að mér líkar ekki málflutningur Bjarkar Guiðmundsdóttur í umhverfismálum, sömuleiðis fyrir að vera umhverfissóði af því að ég styð uppbyggingu áliðnaðar á Íslandi svo ekki sé talað um baráttuna gegn því að gera nótt að degi á Seyðisfirði og leggja niður sólarleysismánuðina á Ísafirði. Til að lofa lesöndum mínum að skamma mig eilítið betur ætla ég því að setja inn gamla færslu um ál sem birtist áður 3. febrúar 2007 og sýnir ágætlega hug minn til þessa eðalmálms á sama tíma og ég mótmæli atvinnuuppbyggingu á Bíldudal með því að sá atvinnulausi fái vinnu í olíuhreinsunarstöðinni sem ég vona að muni aldrei rísa.

Mig langar til að fjalla aðeins um hinn hataða málm ál sem virðist bannfærður í stjórnmálaumræðunni á Íslandi.

Þessi málmur er til margra hluta nytsamlegur, hann leiðir vel, hann er léttur eða aðeins þriðjungur af eðlisþyngd stáls. Hann er sterkur og þolinn og er notaður allt í kringum okkur. Sagt er að í Boeing 747 risaþotu séu um 75 tonn af áli. Ef stál væri notað þar í stað áls, kæmist fullhlaðin flugvélin trúlega aldrei á loft og jafnvel þótt finna mætti flugvöll sem væri nógu langur til að hún kæmist í loftið, þyrfti hún að lenda aftur á næsta flugvelli til að taka eldsneyti. Með öðrum orðum. Notkun áls í farartæki hefur gert það að verkum að þau brenna miklu minna eldsneyti en annars væri. Smábíll þeirrar gerðar sem Ómar Ragnarsson dreymir um, yrði á annað tonn að þyngd ef ekki væri vegna álsins í honum. Sömu sögu má segja um flugvélina hans. Hún myndi eyða óhemju eldsneyti í flugtaki ef ekki væri vegna álsins í Frúnni.

Þægindin við meðhöndlun efnisins hefur gert að verkum að útbreiðslan eykst stöðugt. Jafnvel þótt komnir séu nýir og léttari málmar á markaðinn eins og magnesíum eru þeir enn ekki samkeppnishæfir við ál í verði. Því mun ál verða ráðandi á markaðnum í mörg ár í viðbót auk þess sem einnig þarf dýrar og orkufrekar framleiðsluaðferðir við magnesíumvinnslu.

Það er álinu að miklu leyti að þakka að enn er ekki orðin olíuþurrð í heiminum.

Á Íslandi hefur tekist að skapa mjög neikvætt andrúmsloft gagnvart áliðnaði og menn sem kalla sig umhverfisverndarsinna ganga á torg og mótmæla þessum ágæta léttmálmi á sama tíma og heimurinn krefst meira áls. Það er ljóst að ef álið verður ekki framleitt á Íslandi, verður það framleitt annars staðar, hugsanlega með rafmagni sem framleitt er með olíu eða kolum með verulega auknum gróðurhúsaáhrifum.

Ég held að það sé kominn tími til að snúa umræðunni við og fagna framleiðslu léttmálma á Íslandi. Það er svo önnur saga að mikið af notuðu áli endar á haugunum í stað þess að fara í endurvinnslu og mætti gjarnan bæta við einu álveri til að endurvinna gamalt ál.


Ég læt heyra í mér í næsta mánuði eða fyrr ef ástæða þykir til.

12. júní 2008 - Bensínsparnaður?

Á þessum síðustu og verstu tímum er mikið rætt um kostnað við að koma sér til og frá vinnu. Sjálf brosi ég út í annað og monta mig af því að vera einungis fimm mínútur að ganga í vinnuna um leið og ég hæðist að þeim sem bera sig aumlega yfir eldsneytiskostnaðinum.

Umleið rifjast upp fyrir mér hegðun vinnufélaga míns í Svíþjóð sem hringdi einhverju sinni og tilkynnti að sér seinkaði á vaktina sökum þess að bílinn færi ekki í gang. Hneyksluðust þá sumir því pilturinn bjó í tíu mínútna göngufæri við vinnuna.

Það væri gaman að vita hversu mikið er um slík fyrirbæri á Íslandi.

11. júní 2008 - Barnaleg Björk og kjánaleg Condolezza!

Aldrei datt mér í hug að ég og Árni Johnsen ættum eftir að vera sammála í einu né neinu. En nú hefur undrið skeð því með grein í prentaðri útgáfu Morgunblaðsins á þriðjudag birtist grein eftir Árna sem var sem beint úr mínu hjarta.

Í grein sinni bendir Árni á þann barnaskap sem poppstjörnur og aðrir listamenn láta frá sér fara er þau álpast til að eyða einni nóttu á ári á Íslandi og nota þá tækifærið til að reyna að hafa vit fyrir þjóðinni og tala þá oft þannig að fólk eigi bara að hlusta á gáfumennin, hætta að byggja upp landið sitt og fara á kaldan klaka, allt fyrir mikla náttúrufegurð (mitt orðalag). Um leið bendir Árni á „hollráð“ frá erlendum stjórnmálamönnum og sérfræðingum sem eru að segja okkur hvernig við eigum að lifa á Íslandi á þeirra forsendum, en ekki okkar. Síðasta dæmið er yfirlýsing utanríkisráðherra Bandaríkjanna sem harmar að Íslendingar skuli hafa hafið hvalveiðar á ný. Sjálfir eru Bandaríkjamenn mestu hvalveiðimenn í heimi. Þá virðist ekkert varða um þótt hvalir kunni að éta okkur út á gaddinn.

Ég þarf ekkert að éta allt upp eftir Árna Johnsen en hvet fólk til að lesa grein hans um leið og ég frábið íslensku þjóðinni þess að fá aðra eins heimsókn og Condolezzu á dögunum sem reyndi að benda okkur á flísina í auga okkar um leið og hún sá ekki bjálkann í sínu samanber svar hennar við gagnrýni á fangabúðirnar í Guantanamo.

10. júní 2008 - Seinkum klukkunni!!!!

Hér með skora ég á ríkisstjórnina að seinka klukkunni til hins eina raunverulega tíma, þ.e. að miða tímabeltið á milli 15° og 30° gráður vestur við sólarstöðu, þ.e.einni klukkustund seinna en GMT og bæta þannig lífsgæði íslensku þjóðarinnar.

Seyðfirðingar geta svo bara hunskast fyrr í rúmið á kvöldið og byrjað að vinna fyrir hádegi svo þeir geti notið sólar eftir vinnu í stað þess að gera sig að fíflum með kröfunni um að vera á sama tíma og Bratislava í Slóvakíu.

http://ruv.is/heim/frettir/frett/store64/item211841/

9. júní 2008 - Samsæri Íslandshreyfingarinnar?

Þegar ég kveikti á sjónvarpinu áðan til að sjá undanfara fréttanna blöstu við mér lið Hollendinga og Ítala í fótbolta þar sem liðin voru að hlýða á þjóðsöngva landa sinna áður en leikur þeirra hófst á einhverjum fótboltavelli í Bern sem mun vera höfuðborgin í Sviss. Það sem vakti athygli mína voru þó ekki ungir menn sem sungu hástöfum þjóðsöngva sína fölskum rómi heldur sú staðreynd að inn í fána Ítalíu sem saumaður er á boli ítölsku fótboltastrákanna er rangsnúið merki Íslandshreyfingarinnar.

Ef fólk skyldi vera búið að gleyma Íslandshreyfingunni, þá er það flokkurinn sem Ómar Ragnarsson, Margrét Sverrisdóttir, Sigríður Jósefsdóttir og fleiri stofnuðu fyrir síðustu Alþingiskosningar.

-----oOo-----

Nú er leikurinn búinn og allir vita hvernig fór. Til glöggvunar má hér sjá merkið á brjósti ítölsku leikmannanna:

9. júní 2008 - Tveir skallapopparar í hjónaband

Það sem helst heyrði til tíðinda um helgina var að tveir skallapopparar hefðu gengið í hjónaband. Að vísu bundust þeir ekki hvor öðrum í heilögu hjónabandi, heldur fóru þeir sitt í hvora áttina, Bubbi kvæntist henni Hrafnhildi sinni (sem er ekkert skyld Hrafnhildi ofurkisu) og gaf út plötu, en gamli góði Villi kvæntist henni Gunnu sinni og hætti sem sem oddviti í borgarstjórnarmeirihlutanum ef meirihluta skal kalla.

Mér finnast annars einkennileg skilaboðin sem berast okkur í Morgunblaði dagsins. Á forsíðunni er sagt frá því að formaður og samstarfsmenn hafi þrýst á um ákvörðun, en að Vilhjálmur tók af skarið. Ég spyr bara, hvernig var þrýst á vesalings Villa? Var notuð þumalskrúfa eða kannski bara gamaldags aðferðir spænska rannsóknarréttarins sem nú hafa verið rifjaðar upp fyrir okkur vesæla farsímaeigendur? Ekki hefur hann verið beittur þrýstingi af samstarfsfólki sínu í borgarstjórn sem hafði hvað eftir annað lýst yfir stuðningi við hann og að þau flykktu sér að baki honum (eins og sjá má af sex andlegum rýtingum í baki vesalings Villa).

Einhvernveginn fæ ég á tilfinninguna að nú sé að hefjast valdabarátta fyrir alvöru í borgarstjórnarflokki Sjálfstæðisflokksins.

-----oOo-----

Svo fær Guðni Már hamingjuóskir með daginn

8. júní 2008 - Um vesalings Villa og "vini" hans

Í gær var tilkynnt opinberlega að Vilhjálmur Þórmundur væri hættur sem oddviti borgarstjórnarflokks Sjálfstæðisflokksins og að Hann Birna væri tekin við. Ekki veit ég hvort þessi ákvörðun hafi verið tekin á æðri stöðum eða innan borgarstjórnarflokksins sjálfs, en það skiptir ekki mestu máli, heldur hitt að vesalings Villi var orðinn blóraböggull fyrir mistökin í einhverju stórkostlegasta útrásartækifæri sem hefur gefist lengi, REI málinu.

Hanna Birna hefur vissulega verið býsna skelegg í opinberri umræðu að undanförnu, en hvort það nægi til að lyfta fylgi flokksins eitthvað hér í Reykjavík skal ósagt látið. Stór hluti af fylgishruninu er ekki kominn til vegna REI-málsins, heldur hins að Sjálfstæðisflokkurinn, að meðtalinni Hönnu Birnu, studdi óhæfan mann til setu í stól borgarstjóra, mann sem hefur miskunnarlaust troðið inn einkavinum sínum í æðstu embætti síðustu mánuði, sem og reynt að kollvarpa þeim skipulagshugmyndum sem jafnvel Sjálfstæðismenn hafa stutt að undanförnu. Þá snerist Sjálfstæðisflokkurinn öndverður við sjálfan sig í skoðunum er hann greiddi tillögum þess blörraða atkvæði að láta mig kaupa fúasprekið á Laugavegi 4-6 á 580 milljónir.

Sömuleiðis verður að hafa í huga að borgarstjórnarflokkur Sjálfstæðisflokksins stóð allur, að undanskildum Villa sjálfum, að því að klaga hann fyrir formanni og varaformanni Sjálfstæðisflokksins á síðasta hausti, verknaður sem varð þáverandi meirihluta að falli.

Vilhjálmur Þórmundur er örugglega hvíldinni feginn eftir orrahríð vetrarins og megi hann njóta hvíldarinnar framundan um leið og sjálfsagt er að óska honum og unnustu hans til hamingju með giftinguna í dag.

7. júní 2008 – Ég man enn þá tíð er heimsmarkaðsverðið á olíu var aðeins 100 dalir.

Í olíukreppunni haustið 1973 var víða skammtað rafmagn og jólin 1973 voru þau minnst skreyttu í Evrópu um margra ára skeið. Um svipað leyti vöknuðu Íslendingar við vondan draum og áttuðu sig á því að víða um land var verið að nota olíu til húshitunar að óþörfu. Í framhaldinu hófst hálfgert þjóðarátak til að tryggja jarðhita til húshitunar og má segja að íslenska þjóðin búi við hagnaðinn af þessu átaki enn í dag og muni gera um langa framtíð. En nú er það bara ekki nóg lengur.

Olíuverðið stígur enn. Það gægðist upp fyrir 100 dali um síðustu áramót en hefur ekki farið niður fyrir 100 dali síðan í lok febrúar og er nú að komast í 140 dala markið. Ég er ekki viss um að við sjáum það fara framar niður fyrir 100 dali, en það má ekkert útaf bregða í heimsmálunum til að það rjúki upp fyrir 200 dali. Ef Ísrael og Bandaríkin ráðast inn í Íran mun það vafalaust fara talsvert hærra, jafnvel 3-400 dali tunnan.

Það er kominn tími fyrir nýtt þjóðarátak á Íslandi. Tíma minnkaðrar olíunotkunar. Senn mun innanlandsflug leggjast af nema í neyðartilfellum. Bílar munu léttast og minnka og grípa þarf til nýrra úrræða í almenningssamgöngum. Það er kominn tími til að leggjast alvarlega í vangaveltur um nýja tegund samgangna, lestir.

Lestir eyða rafmagni og það er til nóg af því á Íslandi ef við bara viljum. Hvað um innanbæjarlestir í Reykjavík, hraðlestir til Keflavíkur, Akraness, Borgarness, austur fyrir fjall? Vöruflutningalestir meðfram hringveginum í stað þúsund dráttarbíla? Ætli Gurrí muni ekki njóta þess betur að þjóta upp á Skaga eftir vinnu á hálftíma með pendlinum (pendeltåget eða S-Bahn) í stað þess að veltast um í hávaðasömum strætisvagni auk þess sem bannað er að halda uppi samræðum við vagnstjórann í akstri. Þá er ný kynslóð að vaxa úr grasi sem sér möguleika á lífi þrátt fyrir bílleysi.

Ég ætla ekki að útfæra lestarsamgöngur í smáatriðum. Það er annarra að gera slíkt, fólks sem sér möguleikana á slíku. Það kostar peninga, en af hverju ekki að byrja? Á meðan gerir olían ekkert annað en að hækka og hækka. Þetta er engin dökk framtíðarsýn. Þetta er nútíminn.

Þótt ég muni enn þá tíð er olían kostaði 100 dali mun sá tími senn fyrnast í minningunni.

6. júní 2008 - Tilviljun eða hakkari?

Í hneykslan minni á mótmælum Félags kaþólskra leikmanna ákvað ég að kíkja inn á heimasíðu kaþólskra og rak þar augun í eftirfarandi:

Ýmsar sóknir bjóða til sölu bækur og trúarlega gripi. Í Landakoti í Reykjavík er stærsta bókabúðin á því sviði (á Hávallagötu 14). Hún er opin eftir messu á sunnudögum frá 12:00 - 13:30.
Umsjónarmaður er Jón Gnarr (sími 551 4302).
Kaþólska bókabúðin Hávallagötu 14, 101 Reykjavík.
Sími afgreiðslumanns: 551 4302

Ha, Jón Gnarr? Er hann ekki höfundur bráðfyndinna auglýsinga frá Símanum þar sem Jesús sér Júdas í myndsímanum sínum sem og auglýsingarinnar um rannsóknarréttinn? Eða er nafn Jóns Gnarr komið inn á heimasíðu kaþólsku kirkjunnar vegna mistaka eða sem hrekkur einhvers hakkara, en mig grunar að símanúmerið sem fylgir tilheyri Torfa Ólafssyni.
Hvað sem því líður sé ég ekki ástæðu til að segja upp símanum vegna skemmtilegra auglýsinga, ekki frekar en ég segi upp aðild að kirkjunni.


http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/06/05/segja_upp_vidskiptum_vid_simann/

http://www.vortex.is/catholica/dos.html

5. júní 2008 - Um olíuhreinsunarstöð í Arnarfirði

Ég hefi löngum verið hlynnt stóriðju á Íslandi og fullyrði að Íslendingar væru komnir á vonarvöl ef ekki væri fyrir þessi þrjú álver sem þegar hafa risið á Íslandi. Við höfum reynsluna af mjög svo einlitu samfélagi fiskveiða sem var hér á landi þar til nýlega samanber árin 1967 til 1969 þegar síldin brást og þorskurinn féll í verði á heimsmörkuðum. Þá var kreppa á Íslandi og þúsundir Íslendinga töldu hag sínum betur borgið með búsetu í Svíþjóð og Ástralíu. Það sem helst linar þjáningar fjármálalífs íslensku þjóðarinnar þessa dagana er mikil uppbygging í áliðnaði sem dreifir áhættunni á fleiri svið þegar loðnuveiðar eru takmarkaðar og þorskurinn kominn á válista hjá Hafrannsókn.

Ég hefi áður lýst þeirri skoðun minni að ég er andvíg fyrirhugaðri olíuhreinsunarstöð á Vestfjörðum og ég er það enn. Hinar nýju fréttir þess efnis að búið sé að ákveða staðsetningu hennar í landi Hvestu í Arnarfirði eykur enn á andstöðu mína því nú er ég ekki einungis andvíg stöðinni af hagkvæmnissjónarmiðum heldur einnig af umhverfissjónarmiðum.

Ástæðurnar fyrir andstöðu minni eru margar. Áliðnaðurinn hefur ekki náð hæstu hæðum vegna skorts á áli í heiminum. Það er enn mikil eftirspurn eftir léttari farartækjum sem eyða minni orku og það er sömuleiðis mikil eftirspurn eftir léttari öldósum :) Það er því enn vöntun á fleiri álverum. Hinsvegar er enginn skortur á olíuhreinsunarstöðvum. Það er þegar til of mikið af þeim út um allan heim. Það vantar olíu fyrir olíuhreinsunarstöðvarnar að hreinsa og olíubirgðir heimsins minnka stöðugt. Þær olíuhreinsunarstöðvar sem eru reknar í dag, há grimmilega baráttu sín á milli til að fá olíu til hreinsunar frá þverrandi olíulindum. Þær sem eru rótgrónar og liggja næst markaðnum eiga auðveldast með að bjóða hráolíukaupmönnum bestu kjörin. Olíuhreinsunarstöð við Hvestu er hvorki rótgróin né nærri neinum markaði. Að benda á Ísland sem markað er firra því olíuhreinsunarstöðin þarf margfaldan markað á við þann sem er á Íslandi til að geta borið sig.

Veðrið er veigamikill þáttur í rekstrinum umfram aðrar olíuhreinsunarstöðvar. Ég er ekki viss um að það yrði mikið eftir af hafnarmannvirkjum við Hvestu þegar koma veður á borð við 7-8. febrúar 1925, 4. febrúar 1968 og 25. febrúar 1980. Öfugt við Bíldudal sem býr við tiltölulega góða höfn af náttúrunnar hendi inni í Bíldudalsvogi, þá væri Hvestuhöfn fyrir opnu hafi til norðvesturs, langt til lands í norðaustri og því væru risaolíuskip sem væru við bryggju í veðrinu sem hrein náttúruvá. Einasta lausnin væri því sú að leggja olíuleiðslur þessa fimm kílómetra leið frá olíuhreinsunarstöðinni og inn á Bíldudalsvog en með slíku myndi olíuhöfn ryðja í burtu allri annarri starfsemi frá Bíldudal.

Annað náttúrulegt vandamál eru snjóflóð og skriðuföll. Úr giljum Bíldudalsfjalls hafa oft runnið skriður niður á þorpið og valdið mikilli eyðileggingu á stundum. Minnist ég þar m.a. aurskriðu í ágúst 1968 sem fór yfir óbyggðar lóðir og langleiðina niður að sjó, en sleikti húsin beggja megin við, en einnig þess er bjarg losnaði um miðja nótt úr fjallinu ofan við þorpið og endaði uppi í rúmi hjá Páli Kristjánssyni sem á þeirri stundu var staddur í eldhúsinu og slapp með skrekkinn. Þá má geta þess að Bíldudalur er flokkaður með snjóflóðasvæðum. Það er því ljóst að finna þarf byggð fyrir þúsundir nýrra íbúa á öðrum stað, hugsanlega hjá Litlu-Eyri eða Hóli, en annars í námunda við olíuhreinsunarstöðina sjálfa eins og það væri nú ákjósanlegur staður að búa á. Ekki gæti ég t.d. hugsað mér að búa í næsta húsi við vinnustað minn ;) hvað þá heila olíuhreinsunarstöð. (Hversu margar lesendur mínar ætli hafi fundið hinn dásamlega svartolíuilm sem leggur frá olíuhreinsunarstöðvum?)

Það er ekki úr háum söðli að detta fyrir Bílddælinga á þessum síðustu og verstu tímum í sögu þorpsins að hætta við þessar framkvæmdir. Allt frá því í stríðslok hafa allar tilraunir til að byggja upp öflugan sjávarútveg á Bíldudal runnið út í sandinn á skömmum tíma. Fyrir bragðið hefur fólksfjöldi ávallt verið misjafn, þetta tvö til fjögur hundruð íbúar. Nú á síðustu árum hefur fjöldinn aukinheldur farið niður fyrir 200. Þá á allt í einu að byggja upp 500 manna vinnustað í túnjaðri þorps þar sem eingöngu eru um 100 vinnufúsar hendur. Það er því ljóst að flytja þarf inn vinnuaflið og ég er ekki viss um að það fáist á Íslandi þegar höfð er í huga einangrun þorpsins að vetrarlagi.

Það er margt sérkennilegt og fagurt í Arnarfirði. Þar eru hásæti tröllkarla og tröllkerlinga sem heita víst opinberlega Ytri-Hvilft og Innri-Hvilft, aðsetur galdramanna í Selárdal sem og listaverk Samúels Jónssonar, heimili Gísla á Uppsölum, hljómlistarsafn Jóns Kr. Ólafssonar á Bíldudal, hin stórkostlega náttúrufegurð og gróðursæld í botni Arnarfjarðar með Dynjanda sem drottningu vestfirskra fossa. Að norðanverðunni er fæðingarstaður Jóns forseta og hinn merkilegi vegaslóði frá Þingeyri og fyrir Sléttanesið að Auðkúlu. Þar gnæfir yfir hæsti tindur Vestfjarða, Kaldbakur tæpir þúsund metrar að að hæð. Þeir sem búa við slíka möguleika hafa mýmörg tækifæri til atvinnuuppbyggingar í ferðaþjónustu og þurfa enga óþarfa olíuhreinsunarstöð í staðinn fyrir fegurð Arnarfjarðar.

Gefum Arnarfirði grið frá vondum gróðapungum!

4. júní 2008 - Rauðhetta og úlfurinn

Eitt atvik rifjaðist upp með mér í tilefni af drápinu á ÍsBirni ÍsBjarnarsyni túrista í gær:

Það skeði eitt sinn er ég bjó í Jarmafellshreppi (Järfälla) í Svíþjóð að bifreið ók á eitthvað kvikindi sem líktist stórum hundi á hraðbrautinni E-18 í tíu mínútna göngufæri frá heimili mínu. Við athugun á hræinu reyndist um úlf að ræða, nánast við borgarmörk sjálfrar höfuðborgarinnar. Það setti ugg að sumum nágrönnum mínum sem flýttu sér að læsa börn sín inni af hræðslu við að Rauðhetta kæmi líka.

Nokkru síðar birtist lifandi skógarbjörn á svæðinu. Ekki man ég hvaða tegund en ekki var hann sérstaklega stór ef marka mátti fréttamyndir. Þá varð hegðun fólks þveröfug og öllu líkari því sem var fyrir norðan. Hann var hundeltur af forvitnum almenningi með fjölmiðlafólk í broddi fylkingar. Ekki man ég hver örlög hans urðu, en hið síðasta sem ég man af honum var að hann hafði synt út í Ekerö, sennilega ætlað að heilsa upp á kóng og drottningu sem búa í nágrenninu, á Drottningholm.

Kannski er forvitinn almenningur stærsta hættan fyrir þessi grey sem og sjálfan sig.

4. júní 2008 - Seinkum klukkunni!

Hugo Chavez, hinn alþýðlegi forseti Venezuela gaf út tilskipun á síðasta ári um breytta stöðu landsins í tímabeltinu miðað við 9. desember 2007, lét seinka klukkunni um hálfa klukkustund sem eftir það er í hádegisstað sólar klukkan 12 á hádegi í höfuðborginni Caracas. Sumir hægrisinnaðir fjölmiðlar á vesturlöndum tóku þetta óstinnt upp og hæddust að kappanum fyrir vikið, þar á meðal Blaðið eða 24 stundir, en í reynd var verið að gera hið eina rétta, færa klukkuna í rétt horf, miða klukkuna við stöðu sólar eins og gert hefur verið um aldir víðast hvar um heiminn.

Eins og allir vita sem vilja vita, þá er sólin hæst á lofti í Reykjavík um klukkan 13.28 á daginn, nærri einum og hálfum tíma eftir hádegið. Við austasta stað Íslands, Gerpi, er raunverulegt hádegi tæpum klukkutíma á eftir hinu rétta, þ.e. klukkan 12.54. Á Gerpi búa fáir (sic!) og ekki miklu fleiri á Seyðisfirði þar eystra en þar er hádegisstaður klukkan 12.56. Ef við hinsvegar skoðum hinn enda landsins, þá er Látrabjargið einna afvegaleiðast en þar er hádegi klukkan 13.38 svo að vissulega er þar réttur staður fyrir þá sem eru afvegaleiddir í lífinu.

Með því að seinka klukkunni um eina klukkustund kemur upp önnur og öllu betri staða. Hornfirðingar og Vopnfirðingar verða þá einna fremstir meðal jafningja með réttan hádegistíma, en næst þeim koma smáþorp á borð við Seyðisfjörð sem séð hefur stöðu sína betri fyrr á tímum, en útkjálkastaðir á borð við Reykjavík verða einungis 28 mínútum á eftir réttum hádegistíma. Hádegistíminn heima hjá mér verður klukkan 12.27 og von til að hinir afvegaleiddu verði leiddir á rétta braut sem munar heilli klukkustund, enda mun þá einungis muna 38 mínútum á tímanum hjá þeim.

Því hvet ég alla til að krefjast réttrar klukku fyrir Ísland, líka Seyðisfjörð.

http://www.ruv.is/heim/frettir/frett/store64/item210687/

3. júní 2008 - Túristi felldur fyrir norðan

Í morgun varð vart við norrænan túrista á ólöglegum hraða á Þverárfjallsvegi á milli Skagastrandar og Sauðárkróks. Þegar var haft samband við lögreglu sem mætti á staðinn. Sömuleiðis dreif af mikinn fjölda heimamanna sem vildu líta túristann augum. Hann tók því á rás undan mannfjöldanum á ólöglegum hraða og óttaðist lögreglan að hann myndi hverfa þeim sjónum og valda spjöllum á íslenskri náttúru og óspjölluðum meyjum í Skagafirði. Blönduóslögreglan ákvað þá að aflífa túristann áður en hann kæmist yfir í umdæmi Sauðárkrókslögreglunnar.

Hugmyndir eru um að stoppa túristann upp, öðrum túristum til viðvörunar sem voga sér að aka of hratt í umdæmi Blönduóslögreglunnar.

http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/06/03/skyrist_a_naestu_dogum_hvad_verdur_um_isbjorninn/

3. júní 2008 - Eðlileg skjálftavirkni?

Þessi fyrirsögn á netsíðu Morgunblaðsins sló mig dálítið. Eðlileg skjálftavirkni! Hvað er eðlileg skjálftavirkni? Er hún fimm á Richter eða bara þrír? Eða er hún ofsafengin og sjö á Richter? Ég hefi aldrei kynnst eðlilegum jarðskjálfta.

Ég man 17. júní árið 2000. Ég var nýkomin í land eftir að hafa náð einu stykki síldarkvóta í sumarfríinu mínu frá Orkuveitunni og ég settist loks við tölvuna mína heima og kallaði upp fólkið mitt í Bandaríkjunum og Kanada á netinu. Linda frænka í Las Vegas sat við sína tölvu og þar sem við ræddum málin einni viku áður en hennar var von til Íslands í fyrsta sinn ævi sinnar, fór allt að skjálfa í kringum mig. Ég varð hrædd þar sem ég var uppi á sjöttu hæð í Hólahverfinu í Breiðholtinu. Einhverjar bækur duttu úr hillum og tölvuskjárinn hoppaði á borðinu. Ég færði mig fram á gang og ýtti tölvuskjánum aðeins inn á skrifborðið í leiðinni. Svo dró úr skjálftunum og ég færði mig inn aftur. Tíminn virtist lengi að líða og skjálftarnir harðir.

Jarðskjálfti verður aldrei eðlilegur. Hann er náttúrulegur en alls ekki eðlilegur. Ég mun aldrei venjast jarðskjálfta hversu oft sem ég kynnist þeim. Á fimmtudaginn var ég á öruggasta hugsanlega stað þegar jarðskjálftinn kom, í stjórnstöð Orkuveitunnar. Samt fylltist ég af beig þótt ekki fyndi ég fyrir sama ótta og fyrrum.

Á sunnudag fór ég og heimsótti starfsfélaga mína á Nesjavöllum. Þar höfðu öll kerfi staðist skjálftana þótt sjá mátti nýjar sprungur á milli byggingahluta virkjunarinnar þar sem gert er ráð fyrir hreyfingum. Ekki langt frá virkjuninni mátti sjá afleiðingar skjálftanna á fimmtudag og íbúar Selfoss, Hveragerðis og Ölfuss munu eiga lengi við eftirköstin af því sem gekk á.

Nei, skjálftavirkni verður aldrei eðlileg.

2. júní 2008 - Sjóræningjafánar betri en sá íslenski?

„Nýsett lög um íslenska skipaskrá skipta í raun engu máli. Skipafélögin hafa komið sér vel fyrir undir fánum annarra ríkja og njóta þar lagaöryggis og stöðugleika.“

Þessi orð eru höfð eftir forstöðumanni flutningasviðs Samtaka verslunar og þjónustu á forsíðu sunnudagsblaðs Fréttablaðsins á sjómannadag 2008 þar sem forsíðufyrirsögnin er að ekkert íslenskt flutningaskip er á skipaskrá hérlendis. Orð forstöðumannsins vekja hjá mér ugg. Ástæður þess eru meðal annars að sjávarútvegsráðherra og fleiri valdamenn á Íslandi hafa kallað skip með heimahöfn á eyjunni Dominika í Karabíska hafinu fyrir sjóræningjaskip þegar þau hafa verið að veiðum utan íslenskrar landhelgi. Rúmum hundrað sjómílum frá Dominika er önnur eyja þar sem ríkir svipað lagaumhverfi og er því einnig sjóræningjaeyja ef taka skal orð sjávarútvegsráðherrans trúanleg. Hún heitir Antigua og þar eiga heimahöfn mörg þeirra skipa sem sigla með vörur á milli Íslands og annarra landa, þar á meðal nokkur skip Eimskipafélagsins sem eru í föstum áætlunarsiglingum til og frá Íslandi. Þau njóta því lagaöryggis og stöðugleika undir sjóræningjafána.

Ef taka skal orð forstöðumannsins alvarlega, er sjóræningjafáni í meiri metum en íslenski fáninn. Þetta eru skýr skilaboð til hinnar deyjandi íslensku farmannastéttar á sjómannadaginn 2008 um leið og þau lýsa ágætlega virðingu fyrir íslenska þjóðfánanum og álitinu á íslensku þjóðskipulagi.