2. júní 2009 - Notuðu hamarinn hans afa síns!

Morgunblaðið segir frá því að búið er að gera við nærri tveggja alda gamlan bát, Vigur-Breið sem smíðaður var fyrir 1829. Við viðgerðina að þessu sinni var notaður hamarinn hans afa sem hann erfði frá afa sínum. Það er að vísu búið að skipta um haus tvisvar og skaft sex sinnum á hamrinum góða, en samt er þetta gamli góði hamarinn sem einnig var notaður við viðgerðina á bátnum fyrir hálfri öld og fyrir heilli öld og nokkrum sinnum áður.



Annars er merkilegt hve sum skip endast vel. Gott dæmi er hið fræga skip Narfi RE-13 sem var smíðað fyrir Guðmund Jörundsson árið 1960 í Rendsburg í Þýskalandi sem síðutogari. Skipinu var breytt í frystitogara fljótlega, síðar í skuttogara um 1974. Nokkrum árum síðar var því breytt í nótaskip og selt austur á Eskifjörð og hlaut þá nafnið Jón Kjartansson SU-111 og reyndist hið mesta happaskip undir því nafni. Fyrir um áratug var skipt um framhluta skipsins og allt ofandekks, nýjar íbúðir og nýr vélbúnaður, reyndar skipt um aðalvél öðru sinni frá upphafi árið 1999.

Skipið heitir nú Lundey NS-14 og er enn gamli góði Narfi í skráningarskjölum. Það má hinsvegar velta fyrir sér hversu mikið er enn eftir af upphaflega Narfa RE-13. Svipað held ég að eigi sér stað varðandi Vigur-Breið þótt ekki ætli ég að álasa þeim sem héldu við bátnum og endurnýjuðu eftir þörfum í gegnum aldirnar, fremur þakka þeim fyrir gott verk og viðhald menningarverðmæta.



-----oOo-----

P.s. Myndirnar af Narfa/Lundey eru í eigu Guðmundar St. Valdimarssonar og HB-Granda hf.

http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2009/06/02/vidgerd_lokid_a_elsta_skipi_landsins/

1. júní 2009 - Strokufangar?

Þótt ekki þekki ég mikið til rauna fanga, hefi ég séð einhverjar kvikmyndir þar sem fangar ætla sér að strjúka, grafa heil göng með teskeið eina að vopni, gera kílómetra löng göng með því að fylla buxnavasana af mold og láta sáldrast niður á jarðveginn úr vösunum svo lítið beri á á leyfilegum útivistartímum.

Á sunnudagskvöldið komst ég að svipaðri flóttatilraun. Mínar ástkæru kisur voru búnar að gera sér áætlun um flótta frá mér, því auðvitað eru þær ekkert að tilkynna mér hvað þær aðhafast meðan ég er í vinnunni.

Eftir að heim var komið og ég búin að láta renna í bað, fannst mér grunsamlegt hve Tárhildur grátkisa hafði mikinn áhuga fyrir loftristinni við baðkarið. Ég fór að skoða ristina og sá að búið var að plokka í burtu sílikonið að þremur fjórðu sem hélt loftristinni á sínum stað, þannig að sílikonið hélt einungis ristinni að ofanverðu. Ég lyfti henni og horfði beint í flóttaleg augu Hrafnhildar ofurkisu sem hafði komið sér fyrir undir baðkarinu.

Það var mér bæði ljúft og skylt að tilkynna Hrafnhildi ofurkisu að þessi flóttaleið er ekki sú rétta ef hún vill komast út í góða veðrið. Síðan lokaði ég gatinu aftur með nýjum umgang af sílikon.

Mig grunar að Hrafnhildur ofurkisa verði mér ekki þakklát fyrir lagfæringuna á loftristinni við baðkarið, ekki frekar en fangarnir í kvikmyndinni The Great Escape.

31. maí 2009 - Kreppa?

Það eru komin mánaðarmót, enn einn nýr greiðslumánuðurinn framundan með vandræðum og höfuðverk eða hvað? Ég fór að velta fyrir mér vandamálum mínum og þjóðarinnar.

90% vinnufærra Íslendinga eru með vinnu. Ég líka. Álíka margir Íslendingar eru með lánin sín í skilum eða þá skuldlausir. Ég er líka með lánin mín í skilum þótt ekki sé ég skuldlaus, með dýrt íbúðarlán, krítarkortaskuldir og yfirdrátt á bankareikningi. Samt hefi ég það ekkert verra en meðaljón og meðalgunna og stend kannski betur en í lok góðærisins alræmda.

-----oOo-----

Fyrir tveimur árum eignaðist ég bókina „Þú átt nóg af peningum“ eftir Ingólf H. Ingólfsson. Þótt ekki tryði ég öllu því sem þar stóð, áttaði ég mig á því við lestur bókarinnar að heimilisbókhald væri nauðsyn og að vextir væru of háir. Vandamál mitt var bara hvernig ég gæti náð niður vöxtunum vitandi að ég hefði engin áhrif á stýrivexti Seðlabankans og ég ýtti vandamálunum á undan mér og var alltaf blönk í lok kortatímabils og um mánaðarmót. Ég gerði mér þó grein fyrir því að ég gæti hugsanlega sparað 30-40 þúsund krónur á mánuði og hélt áfram að eyða umfram efni og greiða alltof mikið í vexti um hver mánaðarmót.

Ofan á öll önnur vandamál var stöðugur þrýstingur á mér í bílamálum. Gamli vinstrigræni eðalvagninn minn frá síðari hluta síðustu aldar þótti fremur þreytulegur og ekki laust við að hann væri farinn að skipta um lit á brettaköntunum að aftan, smárispur hér og þar auk tveggja smábeygla eftir árásir innkaupakerra. Kunningjahópurinn var aukinheldur duglegur að hvetja mig að fá mér nýrri bíl og ég var ekkert frábitin slíku þótt slíkt kostaði áframhaldandi blankheit í góðærinu. Þegar komið var fram á síðari hluta september í fyrra var ég farin að kíkja á bílasölur og meira að segja búin að finna rétta bílinn fyrir mig og ég sendi inn fyrirspurn um bílinn til sölumanns hjá bílasalanum.

Það liðu tvær vikur áður en sölumaðurinn svaraði mér með safaríku tilboði er hann kom úr ferð til útlanda. Í millitíðinni hafði skollið á kreppa, bankakerfið var hrunið og þjóðfélagið í algjöru uppnámi. Og ég þorði ekki að grípa tilboðið góða og ákvað að ná niður vöxtunum fyrst.

Síðan þetta var eru liðnir nærri átta mánuðir. Allt verðlag hefur farið upp úr öllu valdi, útborguð laun mín hafa lækkað vegna minnkaðrar yfirvinnu og hækkaðra skatta og vextirnir hafa verið í hæstu hæðum. Um síðustu áramót fór ég að flokka útgjöldin til að átta mig betur á bruðlinu, borga niður yfirdráttarlánin og hvíla veltukortin um sinn, á meðan ég væri að komast yfir það versta. En það sem mest er um vert er að ég frestaði öllum bílakaupum í minnst eitt ár.

-----oOo-----

Ég ek enn á gamla vinstrigræna eðalvagninum mínum frá síðari hluta síðustu aldar. Brúnu blettirnir á brettaköntunum að aftan hafa stækkað eitthvað, en hann slapp samt í gegnum skoðun án sérstakra ráðstafana í febrúar. Íbúðarlánin hafa vissulega hækkað og eru sennilega búin að ná íbúðarverðinu er þessi orð eru rituð, en það skiptir mig litlu máli því íbúðin var keypt til að búa í henni, en ekki til að selja hana aftur. Kisurnar mínar dafna vel og vextirnir af yfirdráttarlánunum og krítarkortaskuldunum eru á hraðri niðurleið. Í dag hefi ég það betra en í lok góðærisins svokallaða, farin að leika mér að áætlunum um næstu utanlandsferð og sé fram á bjarta daga framundan.

Það er komin kreppa.

30. maí 2009 - Ónæm fyrir skjálfta?

Það var víst jarðskjálfti nærri Grindavík á föstudagskvöldið og ég fann ekki neitt. Kannski var ekki mikið að missa af.

Fyrir réttu ári var ég á vaktinni þegar síðasti Suðurlandsskjálftinn reið yfir og fann ágætlega fyrir honum. Ég fann sömuleiðis mjög vel fyrir skjálftunum árið 2000, enda bjó ég þá uppi á sjöttu hæð í Hólahverfinu.

Ég held samt að ég sé ekki orðin ónæm fyrir jarðskjálftum þótt ekki hafi ég fundið þennan. En það er kannski ekki við miklu að búast þegar verið er að busla í baði og smáskjálfti suður með sjó breytir ekki miklu þar um.

29. maí 2009 - Í þá gömlu góðu daga ...

Fyrir síðustu helgi fór aðeins um mig þegar sýndar voru myndir frá hvítasunnugleðinni 1969 austur á Þingvöllum og það sagt vera frá hvítasunnugleðinni 1968 í trailer sem fylgdi kynningu Fréttaaukans. Því auðvitað var ég á Þingvöllum í rigningunni, drullunni og viðbjóðnum sem einkenndi hvítasunnuhelgina 1969.

Það voru fleiri þar en ég. Þar voru 2500 unglingar að drekka sig fulla í fyrsta sinn eða annað eða þriðja. Öfugt við marga var ég edrú, enda nýlega komin með bílpróf og harðneitaði að keyra bíl fyrir einhvern sem var orðinn of fullur til að rúnta um svæðið sjálfur. Að lokum fór hann í bíltúr ásamt einhverjum félögum sínum og festi bílinn svo rækilega í drullunni að bíllinn náðist ekki upp fyrr en gleðinni var lokið og runnið af gæjanum.

Þetta var líka einasta útihátíðin þar sem helsti forvígismaður þjóðarinnar gekk um á milli dauðadrukkinna unglinga til að kynna sér málin með eigin augum og var þetta jafnframt einasta skiptið sem ég hitti Bjarna heitinn Benediktsson. En svona var lífið í þá daga.

Þrátt fyrir allt er margt svipað því sem var fyrir 40 árum. Það er kreppa eins og þá. Það eru gjaldeyrishöft eins og þá og helstu ráð ríkisstjórnarinnar til að afla tekna fyrir ríkissjóð eru hækkanir á áfengi og tóbaki, bensíni og olíum, rétt eins og gerðist iðulega fyrir 40 árum. Og Íslendingar flúðu þúsundum saman til útlanda í atvinnuleit fyrir 40 árum, rétt eins og nú.

Drottinn minn, er hugmyndaflug íslenskra ráðamanna enn háð sömu takmörkunum og fyrir 40 árum? Allavega er ég farin að finna fyrir fiðring undir sólunum.

28. maí 2009 - Um einkavæðingu

Ég sat stjörf fyrir framan gamla sjónvarpstækið mitt á miðvikudagskvöldið og fylgdist með þegar sýnt var hvernig stöku ríki höfðu einkavætt, rafmagn, neysluvatn, heilbrigðisþjónustu og lestarsamgöngur með skelfilegum afleiðingum fyrir íbúana. Ég efa ekki að tekin voru slæm dæmi um einkavæðingu og fór að velta þessum hlutum fyrir mér hér á Íslandi.

Einkavæðingin er komið að hluta til í heilbrigðisþjónustu á Íslandi. Tannlæknakostnaður er alfarið einkavæddur, vinkona mín fór í aðgerð til leiðréttingar á kyni og var frá vinnu í sex vikur. Hún fékk ekki greidd veikindalaun á meðan á veikindunum stóð af því að hjá einkafyrirtækinu sem hún vinnur, eru ekki greidd veikindalaun þegar fólk fer í aðgerð til leiðréttingar á kyni.

Neysluvatnskerfi eru sem betur fer í eigu sveitarfélaga. Aðeins er þó farið að örla á einkavæðingu í rafmagni og heitu vatni með stofnun Geysis Green Energy sem er jú að hluta til í einkaeigu. Og engar eru lestir á Íslandi, því miður, en strætisvagnasamgöngur í eigu sveitarfélaga. Við erum semsagt enn í góðum málum hvað varðar birtu, yl og samgöngur, en þau mál eru hinsvegar ákaflega brothætt.

En ég fór að velta öðru máli fyrir mér. Það voru bara talin upp fjögur atriði í sjónvarpsmyndinni. Það vantaði hið fimmta, auðlindirnar. Þar stendur Ísland ekkert sérstaklega vel með óveiddan fiskinn í sjónum í eigu örfárra kvótagreifa sem eru búnir að veðsetja hann upp í topp í mörg ár framtíðar að hætti Enron, hins gjaldþrota bandaríska orkufyrirtækis.

Við erum kannski þrátt fyrir allt í sömu aðstöðu og þróunarþjóðirnar sem tekin voru mið af í sjónvarpsmynd miðvikudagskvöldsins.

17. maí 2009 - Um mótorhjólaslys

Ég var á ferð um Sæbrautina á föstudag og tók þá eftir mótorhjóli sem nálgaðist mig óðfluga. Ég fylltist valkvíða því ökumaður hjólhestsins virtist fara framúr bílum eins og væri hann í stórsvigi. Mér tókst þó að halda mér á hægri akrein um leið og hjólið skaust framúr mér og hélt áfram stórsviginu austur eftir Sæbrautinni. Á sama tíma veitti ég athygli öðru mótorhjóli sem kom á móti og virtist halda uppi samskonar leikfimi vestur eftir Sæbrautinni.

Í gegnum huga mér fór auglýsingin frá Umferðarstofu sem margsinnis hefur verið sýnd í sjónvarpi síðustu dagana, fremur óhugnanleg auglýsing, en því miður sönn.

Fyrir fáeinum árum voru miðaldra hjón að fara á bifreið sinni út frá verslunarmiðstöð í Upplands-Bro norðan Stokkhólms þegar mótorhjól kom og klippti bíl þeirra næstum í sundur. Svo ljót var aðkoman að lögreglan treysti sér ekki til að fullyrða hvort líkin í brakinu væru þrjú eða fjögur fyrr en eftir klukkutíma. Þau reyndust vera þrjú, hjónanna og ökumanns mótorhjólsins. Síðar reiknaði einhver umferðarsérfræðingur það út að miðað við þyngd hjólsins og styrkleika bílsins, hefði hjólið þurft að vera á minnst 175 km hraða til að klippa bílinn svona í sundur, sennilega þó á miklu meiri hraða.

Ef myndirnar eru skoðaðar vel sést hvar mótorhjólið situr fast inni í bílnum. Fyrir áhugafólk um bíla skal þess getið að bíllinn er af gerðinni Volkswagen Golf, en að auki fann einhver það út að hjólið væri af gerðinni Yamaha 750 cc, semsagt ekkert rosalega öflugt hjól.

Það væri ágætt að skoða þessar myndir aftur næst þegar auglýsingin birtist í sjónvarpi.

16. maí 2009 - Friðlýsingin á skjön....

....við Natóaðild, segir í forsíðufyrirsögn í Fréttablaðinu í dag. Þar er haft eftir Bjarna Má Magnússyni að yfirlýsing ríkisstjórnarinnar um friðlýsingu Íslands gegn kjarnorkuvopnum sé í bága við skuldbindingar Íslands við Atlantshafsbandalagið.

Og hvað með það? Til þessa hefur Ísland verið sem þægur rakki í bandi stjórnvalda í Washington í kjarnorkumálum og löngu kominn tími til að breyta því. Það er kannski í lagi að bíða eftir að einhverjir ofbeldisfuglar í Nató fari að segja Íslandi fyrir verkum í þessum efnum, en sjálfsagt að því verði svarað með tafarlausri úrsögn úr Nató um leið og sparaðar verði talsverðar fjárhæðir með því að leggja nýstofnaða Varnarmálastofnun niður.

15. maí 2009 - Júrótrash

Þegar ég kom í vinnuna á fimmtudagskvöldið var ömurleg sjónvarpsdagskrá í gangi, samansafn af vondum lögum víða að úr Evrópu og duldist þá engum að Júróvisjón var byrjað aftur þótt ætla mætti að keppninni hefði lokið í febrúar, allavega hvað Íslendinga snertir.

Þar sem ég sinnti verkefnum kvöldsins heyrði ég einhver léleg lög leikin og auglýsingar á milli, en gaf mér þó ekki tíma til að hlusta að ráði. Það var því ekki fyrr en hápunktar laganna voru leiknir í belg og biðu sem ég reyndi að hlusta og niðurstaðan var einföld. Ekkert laganna hlaut náð fyrir mínum eyrum, reyndar ekki frekar en hið útlenska framlag Íslands. Það verður kannski að segja framlagi Íslands til hróss að það sómir sér vel í hópi lélegra laga, enda er það einasta von þess um að ná langt á alþjóðlegum vettvangi.

Framlag Íslands er vissulega skárra en verstu lögin sem Ísland hefur sent í keppnina. Þó veitti ég því enga athygli lengi framan af þegar það var spilað, en þegar búið að var að spila það nógu oft til að það mætti verða áheyrilegt var ég búin að fá leið á því.

Loks legg ég til að Ríkisútvarpið spari sér kostnaðinn við Júrótrash keppnina í framtíðinni.

12. maí 2009 – Um kynvillinga, kynskiptinga og aðra fáráðlinga

Á unglingsárum mínum var samkynhneigt fólk kallað öllum illum nöfnum, stundum öfuguggar eða sagt að fólkið væri sódómískt, hvaðan svo sem það orð er komið. Þá voru orð eins og hommar og lesbíur ágætlega þekkt, en ef þau orð komu fyrir í opinberri umræðu, var snarlega strikað yfir þau af málfarsráðunautum og orðið kynvillingar sett í staðinn. Þegar Samtökin 78 voru stofnuð árið 1978 vildu einhverjir háðfuglar í hópi samkynhneigðra nota undirtitilinn Félag íslenskra kynvillinga, en sem betur varð ekkert af slíku og hommar og lesbíur þráuðust í gegnum múra og yfir þröskulda málfarsráðunautanna uns orðin hommar og lesbíur fengu viðurkenningu samtímis því sem samkynhneigð kom inn sem samheiti fyrir þessa hópa í þjóðfélaginu.

Um helgina var unnið hörðum höndum við gerð nýs stjórnarsáttmála Samfylkingarinnar og Vinstri hreyfingarinnar - græns framboðs og þar kom í mannréttindahlutanum að setja inn í stjórnarsáttmálann ákvæði um bætta réttarstöðu transgender fólks á Íslandi. Fólkið sem vann að stjórnarsáttmálanum setti inn orðin: Hugað verði að réttarbótum í málefnum trans-gender fólks í samræmi við ábendingar Umboðsmanns Alþingis.

Þetta fór heldur betur fyrir brjóstið á málfarsráðunautunum. Rétt eins og fyrir þrjátíu árum er þeir strikuðu yfir homma og lesbíur og settu kynvillinga í staðinn eins og til að niðurlægja þessa þjóðfélagshópa, strikuðu þeir nú yfir trans-gender fólk og settu kynskiptinga í staðinn. Þeir hefðu alveg eins getað sagt kynvillinga enda orðin svipuð að upplagi og bæði ætluð til að niðurlægja viðkomandi einstaklinga. Þetta tókst sem betur fer ekki, því með dyggum stuðningi Dags B. Eggertssonar og síðar einnig Önnu Pálu Sverrisdóttur og fleiri aðila, tókst að henda kynskiptingunum út úr stjórnarsáttmálanum og setja transgender fólkið aftur inn í sáttmálann.

Ég ætla ekki að hafa eftir eldri rammíslensk og viðurkennd orð sem notuð voru um fólk sem þjáist af þroskahömlun eða geðsjúkdómum ýmiskonar. Kannski mættu málfarsráðunautarnir taka einhver þeirra orða til sín sem starfsheiti, t.d. eitthvert þeirra sem eru á lausu í fyrirsögninni.

Ég vil loks þakka Degi B., Önnu Pálu og öðrum sem tóku til máls á fundinum um transgenderákvæðið í stjórnarsáttmálanum á sunnudaginn fyrir skelegg orð og stuðning okkur til handa.

7. maí 2009 – Er íslensk þjóð að vitkast?

Stundum þegar ég heyri minnst á skoðanakannanir, fæ ég nettan aumingjahroll af tilhugsun um vesalings fólkið sem tók þátt í skoðanakönnuninni og svaraði út í hött af því að það hélt að könnunin fjallaði um allt annað en það sem raunverulega var spurt um. Frægasta dæmi um slíkt er sennilega þegar guðfræðideildin var látin framkvæma skoðanakönnun um trúhneigð og hamingju Íslendinga og auðvitað reyndust Íslendingar vera trúgjarnastir og hamingjusamastir allra þjóða.

Að undanförnu hefi ég furðað mig á stjórnmálaöflum sem vilja banna Íslendingum að kanna hvað sé hægt að fá í skiptum fyrir aðildarviðræður við Evrópusambandið. Þessari afneitun Sjálfstæðisflokks og Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs er að sjálfsögðu stýrt af flokkseigendafélögum þeirra í LÍÚ og þeim Hörleifi og Ragnari. Sjálf hefi ég aldrei getað skilið hvað er svona slæmt við að upplýsa íslenska þjóð hvað fæst í skiptum fyrir aðild að Evrópusambandinu enda sjálf löngu orðin Evrópusinni og meðlimur í Evrópusambandinu með tvöfalt ríkisfang.

Nýjasta skoðanakönnun Gallup sýnir okkur augljóslega að íslensk þjóð vill kynna sér hvað er í boði í Evrópumálunum og ég sé enga ástæðu til annars en að virða þessa skoðun íslensku þjóðarinnar, enda er ég sannfærð um að hægt verður að fá ýmislegt út úr slíkum samningaviðræðum, umfram allt virðinguna sem glataðist með útrásinni og síðar efnahagshruninu.

6. maí 2009 - Slysabætur

Ég hefi einu sinni slasast lítillega við vinnu. Það var ekkert stórt vandamál, enda borgaði útgerðin undir mig far heim með næstu flugvél eftir að komið var í land erlendis. Eftir nokkrar vikur í veikindaleyfi, fór ég svo að vinna hálfan daginn á viðhaldsdeild útgerðarinnar og síðan allan daginn eftir því sem heilsan batnaði.

Í dag fæ ég á tilfinninguna að allt sé komið upp í loft. Ekki vegna þess að íslensk fyrirtæki séu hætt að gera vel við það starfsfólk sitt sem slasast við vinnu, fremur vegna fjölda auglýsinga um slysabætur sem fjöldi lögheimtufyrirtækja bjóðast nú til að innheimta fyrir hugsanlega skjólstæðinga sína, svo mikinn fjölda að ætla mætti að um miklar fjárhæðir væri hér um að tefla.

Þessar auglýsingar blasa við allsstaðar, á facebook, dagblöðum, flettiskiltum og svei mér þá ef þær eru ekki líka komnar í sjónvarp. Græðgisvæðingin hélt vissulega innreið sína inn í íslenskt þjóðfélag fyrir fáeinum árum, en ekki átti ég von á því að hún væri orðin svona hræðilega amerísk.

Ég veit ekki hvað skal segja. Skyndilega eru slys og óhöpp orðin að féþúfu og ég óttast að græðgisvæðingin sé komin inn í hina ýmsu anga þjóðlífsins. Þar á ég ekki aðeins við slysabæturnar, heldur og kröfur þeirra sem geta vel greitt skuldir sínar sem þeir hafa sjálfir stofnað til, um niðurfellingar þessara sömu skulda á kostnað okkar hinna og nánast gjaldþrota ríkissjóðs, en fara í greiðsluverkfall ella.

4. maí 2009 - Slóðaskapur við stjórnarmyndun?

Það er kvartað og kveinað yfir þeim tíma sem það tekur að mynda nýja ríkisstjórn. Ég skil það ekki. Það er verið að kvarta yfir ríkisstjórnarmyndun þótt sama ríkisstjórn sitji við völd og kemur hugsanlega til með að sitja í þeirri næstu. Þó hafa stjórnarmyndunarviðræður tekið styttri tíma en oftast áður.

Það var slegið met í viðræðunum 1991 þegar Davíð og Jón Baldvin féllust í faðma úti í Viðey. Þær viðræður stóðu aðeins í tíu daga. Nú eru einungis liðnir átta dagar frá þeim tíma þegar ljóst var hvaða flokkar gætu myndað saman ríkisstjórn. Meðaltalstími stjórnarmyndana frá 1987 er 13 dagar. Af hverju á þessi stjórnarmyndun tveggja mjög ólíkra flokka að taka skemmri tíma?

Er fólk búið að gleyma ríkisstjórn Gunnars Thoroddsen sem tók 67 daga að mynda, eða þá seinni ríkisstjórn Ólafs Jóhannessonar 1978 sem tók 66 daga, hvorutveggja þegar þjóðin var að sigla sig í kaf í óðaverðbólgu upp á allt að 80%.

Nei, þótt vika sé langur tími í pólitík, er hún fljót að líða í stjórnarmyndunarviðræðum.

1. maí 2009 - Hornið á Austurstræti og Lækjargötu

Það eru held ég liðin tvö ár frá því húsin á horni Austurstrætis og Lækjargötu brunnu, nánast til ösku. Síðan hefur fátt verið gert á lóðinni annað en að moka óbrunna spýtnabrakinu í burtu og girða rústasvæðið af. Það hafa komið upp allskyns hugmyndir um að endurbyggja húsin í því sem kallað er upprunaleg mynd, þ.e. í einhverri mynd sem enginn þekkir, enda var annað húsið byggt löngu fyrir daga ljósmyndatækninnar og hitt litlu yngra, en enginn núverandi Reykvíkingur man húsin eins og þau litu út í upphafi.

Á dögunum kom fram ný og kannski stórkostleg hugmynd um nýtingu lóðanna fremur en að láta þær standa þarna á bak við girðingu. Ég viðurkenni alveg að ég á ekki hugmyndina, heldur barst mér hún frá Gísla Hrafni Atlasyni (syni Atla alþingismanns). Hún gengur einfaldlega út á að breyta þessum lóðum í vinnusvæði fyrir langyngstu verktakana, þ.e. börnin.

Þegar ég átti leið um miðborgina í kröfugöngu dagsins, staðnæmdist ég við girðinguna og sá fyrir mér þetta flotta leiksvæði innan girðingar. Þar mætti koma fyrir bekkjum og borðum, flottum leikkastala, rólum og öðru því sem börn hafa gaman af á meðan foreldrarnir hvíla sig eftir gönguferð dagsins. Þetta yrði opinn leikvöllur þar sem börn og fullorðnir gætu komið saman og þar sem atvinnulaust fólk fengi vinnu við viðhald og eftirlit. Kostnaðurinn við leiksvæðið yrði hvort eð er álíka mikill og af því að girða svæðið sem er margfalt lægra en af eftirlíkingu húsa sem enginn vill kaupa.

Þar sem ég stóð við girðinguna átti séra Örn Bárður leið framhjá með reiðhjólið sitt og náði ég að planta þessari hugmynd inn hjá honum. Mér fannst hann taka vel í þessa tillögu.

Nú þarf bara að selja skipulagsyfirvöldum þessa hugmynd, en reka þau ella.

30. apríl 2009 - Ítrasta krafa um ESB

Eins og allir vita sem vilja vita, er Samfylkingin stærsti stjórnmálaflokkur Íslands í dag. Stærsta félagið í Samfylkingunni er Samfylkingarfélagið í Reykjavík, grasrót Samfylkingarinnar, sú hin sama sem hélt frægan fund í Þjóðleikhúskjallaranum 21. janúar síðastliðinn með stórkostlegum árangri. Sjálf held ég góðum tengslum við öflugan hóp í grasrótinni allar götur síðan fundurinn var í Þjóðleikhúskjallaranum og fæst okkar erum áhrifamikil hjá toppunum í Samfylkingunni.

Ég hitti nokkra félaga úr grasrót Samfylkingarinnar á dögunum og við ræddum Evrópumál. Í spjalli okkar kom skýrt fram sú krafa margra okkar að þegar í stað yrðu lögð drög að aðildaumsókn í ESB með það að markmiði að komast að samkomulagi um aðildarsamning í Evrópusambandið og þjóðaratkvæðagreiðslu um samkomulagið í kjölfarið með lýðræðislegum hætti. Öll önnur niðurstaða í stjórnarmyndunarviðræðunum væri óásættanleg og myndi sennilega valda alvarlegum átökum innanflokks.

Allar ákvarðanir um frestum á aðildarviðræðum munu líklega leiða til þess að pottar og pönnur verða tekin á ný úr eldhússkápunum og skundað á Austurvöll með tilheyrandi látum og kröfum um lýðræðislegar umbætur. Þá verður hvorki gaman að vera sósíaldemókratískur endurskoðunarsinni né vinstrigrænn einangrunarsinni. Þá ætlast ég líka til þess að Samfylkingarfélagið í Reykjavík leiði baráttuna gegn uppgjöfinni fyrir andstæðingum okkar.

Við slíkar aðstæður er betra að vera í stjórnarandstöðu.

30. apríl 2009 - Gönguferðir í náttúrunni

Það fylgdi heilmikið ferðablað með Mogganum sem kom í hús á miðvikudagsmorguninn. Ég fór að fletta bæklingnum og inni í blaðinu sá ég mynd frá orkuverinu á Nesjavöllum og með grein um þjónustu Orkuveitunnar var mynd af gönguhóp að klöngrast yfir erfitt svæði.

Æ, hvað ég öfunda þetta fólk að vera svona frjálst úti í náttúrunni hugsaði ég með mér. En það er eins og að fremsta manneskjan á myndinni sé með bakpoka frá Orkuveitunni velti ég fyrir mér er ég skoðaði myndina betur um leið og mér fannst ég kannast við úlpuna og göngustafina og húfuna á manneskjunni.

Þar sem ég horfði á myndina í blaðinu, rann smám saman upp fyrir mér að ég var að dást að mynd af sjálfri mér.

29. apríl 2009 - Þráinn Bertelsson

Þessa dagana eru háværar kröfur upp þess efnis að Þráinn Bertelsson afsegi sér heiðurslaunum listamanna í ljósi þess að hann hefur verið kosinn á Alþingi. Ég er ósammála þessu.

Þráinn hefur sýnt af sér mikla listamannshæfileika með kvikmyndum sínum og bókum og þessir hæfileikar hans hafa valdið því að Alþingi Íslendinga hefur valið hann til þeirrar heiðursviðurkenningar að vera sannur og góður listamaður. Þótt hann fái launað starf á Alþingi Íslendinga á hann að njóta áfram heiðurslaunanna, enda má reikna með því að hann hætti ekkert að vera snillingur þótt hann setjist inn á Alþingi.

Látum hann því njóta vafans og halda viðurkenningum sínum rétt eins og aðrir listamenn á undan honum þótt þeir hafi þegið heiðurslaun meðfram öðrum greiðslum sínum. Það er engin spilling fólgin í slíku!

28. apríl 2009 - Ég kaus Evrópusambandið

Eftir kosningar gengur hver vinstri græninginn fram og heldur því fram að ekki hafi verið kosið um Evrópusambandið í kosningunum heldur einvörðungu endurreisn efnahagslífsins. Þetta er rangt hvað snertir minnst 30% þjóðarinnar. Við kusum endurreisn efnhagslífsins með hjálp inngöngu í Evrópusambandsins og létum alla vita sem vildu vita að fyrsta baráttumál Samfylkingarinnar í kosningunum var aðildarumsókn að Evrópusambandinu.

Er ég flutti heim frá Svíþjóð árið 1996 hélt ég áfram að styðja Alþýðubandalagið af gömlu vana, því einnig R-listann. Eftir að Alþýðubandalagið lagðist af og Vinstri hreyfingin – grænt framboð tók við, hélt ég áfram að styðja VG þó með hálfum huga. Ég var þó efins, því hvorki studdi ég Evrópusambandsfjandskap Vinstri grænna né öfgafulla náttúruverndarstefnu þeirra. Það sem gerði þó útslagið var sú ákvörðun VG að slíta R-listasamstarfinu fyrir sveitastjórnarkosningarnar 2006 og í framhaldinu gekk ég með í Samfylkinguna.

Ég hefi ekki alltaf verið sátt við verk Samfylkingarinnar, sérstaklega eftir efnahagshrunið síðastliðið haust. Ég fann þó að ég var ekki ein um óánægjuna og á fundinum í Þjóðleikhúskjallaranum 21. janúar s.l., náði ég góðri sátt við Samfylkingarfélagið í Reykjavík sem tóku af skarið og létu alla vita að stjórnarsamstarf Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks væri hið versta mál og bæri að slíta hið bráðasta.

Ég tók þátt í kosningabaráttunni á dögunum. Ég var sátt við kosningabaráttuna og ég var miklu meira en sátt við kraftmikla Evrópustefnu Samfylkingarinnar. Evrópustefnan sameinaði okkur og við urðum stærsti stjórnmálaflokkur á Íslandi.

Ef Samfylkingin verður ekki við kröfum kjósenda sinna og gerir ekki alvöru úr kröfum sínum um aðildarumsókn að Evrópusambandinu, mun fylgið hrynja af henni, mun hraðar en það kom, því fjöldi fólks veit að besta kjarabótin er aðild að Evrópusambandinu.

26. apríl 2009 - Ég er hluti af elítunni

Já, ég er hluti af elítunni sem átti að vera nýtt skammaryrði Steingríms Jóhanns Sigfússonar um okkur sem styðjum aðildarviðræður við ESB. Það þarf ekki annað en að skoða allar myndbandsupptökurnar sem eru til af mér í hinum ýmsu sjónvarpsstöðvum og úrklippurnar úr gömlum dagblöðum og tímaritum til að sannfærast enn betur um að ég sé hluti af þessari ágætu elítu.

En ég hefi gert meira til að vinna fyrir þessari ágætu nafnbót. Ég hefi vakað fleiri klukkustundir en Steingrímur Jóhann við að draga björg í bú og ég hefi líka dýft höndunum í kalt vatn sem er meira en hægt er að segja um Steingrím Jóhann. Þessvegna er ég líka hluti af elítunni sem Steingrímur kallar svo. Það er eitthvað annað en þetta strangheiðarlega lið sem berst svo hjartanlega gegn aðildarviðræðum við ESB. En ég hefi líka lent í því að fá ekki greitt fyrir vinnu mína á sjó, en það verður að hafa það hugfast að þar var strangheiðarlegt útgerðarauðvald á ferðinni sem, rétt eins og Steingrímur Jóhann, berst einarðlega gegn aðildarviðræðum við ESB.

Langar vinnulotur á sjó og svikin laun hafa gert mig að hluta elítunnar sem berst fyrir aðildarviðræðum við ESB, því þótt við höfum samið um aukaaðild að ESB sem fært hefur okkur ýmsar tryggingar gegn vinnuþrælkun, má betur ef duga skal. Þess vegna ítreka ég stuðning minn um aðildarviðræður við ESB.

Það er líka ágætt fyrir Steingrím Jóhann að vita að í elítunni er fólk sem er alið upp í fátækt fjarri miðbænum, hefur þurft að vinna fyrir hverri krónu í sveita síns andlits og býr í lítilli blokkaríbúð ofan við Ártúnsbrekkuna.

Ef barátta Steingríms Jóhanns er honum jafnmikið hjartans mál og hann vill vera láta, þá er einfaldast fyrir hann að setjast í stjórnarandstöðu með Sjálfstæðisflokknum og bjóða Framsóknarflokknum og Borgarahreyfingunni að taka keflið þar sem hann skildi það eftir og semja um aðild að bandalagi siðaðra þjóða undir merkjum Evrópubandalagsins. Þessir tveir hópar hafa lýst sig reiðubúna að taka þátt í viðræðum um Evrópusambandsaðild. Þessvegna erum ég og Samfylkingin ekki ein um að vera elítan, heldur einnig meirihluti þeirra sem sitja á Alþingi eftir nýafstaðnar kosningar.

25. apríl 2009 - Örlagadagur Jóhönnu

Kosningadagurinn 2009 er örlagadagur fyrir Jóhönnu Sigurðardóttur. Vissulega kom hún, sá og sigraði er hún tók að sér að leiða ríkisstjórn Samfylkingar og Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs, en meira má ef duga skal.

Það er alveg ljóst að stærsta flokknum á Alþingi eftir kosningarnar verður falið að leiða nýja ríkisstjórn og sjálf treysti ég Jóhönnu Sigurðardóttur best til slíkra starfa. Þess vegna ætla ég á kjörstað og kjósa Samfylkinguna því þótt Jóhanna sé ekki í framboði í Reykjavík suður þar sem hún ætti þó að vera miðað við búsetu hennar, þá nýtast öll atkvæði greidd Samfylkingunni, Jóhönnu til framdráttar. Því vona ég heitt og innilega að fólk sjái sér fært að styðja hana og Samfylkinguna til áframhaldandi forystu í ríkisstjórn og til að leiða samningsviðræður við Evrópusambandið.

Enn og aftur ítreka ég, merkjum x við S.

24. apríl 2009 - Er komið bullandi góðæri?

Ég heyrði áðan auglýsingu þar sem ung stúlka er sögð segja, að hún ætli að kjósa Sjálfstæðisflokkinn, af því að þá muni greiðslurnar af íbúðaláninu hennar lækka úr 120 þúsundum niður í 60 þúsund. Á sama tíma býður Framsóknarflokkurinn 20% lækkun lána eins og ekkert sé. Fleiri slík tilboð hefi ég heyrt að undanförnu, öll jafnfáránleg.

Ég næ þessu ekki. Er komið góðæri á Íslandi? Allt frá því ég man eftir mér hefur íslenskt efnahagslíf verið keyrt áfram í einni allsherjar rússíbanareið þar sem fólk er ríkt einn daginn og bláfátækt hinn næsta. Á síðstliðnu hausti hrundi allt og talað var um fleiri ára kreppu með miklu atvinnuleysi og erfiðleikum. Örfáum mánuðum síðar keppast hægri flokkarnir um að bjóða gífurlegan afslátt af húsnæðislánunum og benda meira að segja á að það kosti ekki neitt. Hverjir eiga þá að borga?

Einn þeirra sem standa fyrir þessum góðærisauglýsingum heitir Illugi Gunnarsson og hann telur ástæðulaust að ræða um styrki til sín í undanfara kosninga og vill halda umræðunni við hina alvarlegu stöðu efnhagsmála sem vart eru mikið mál ef marka má góðærisauglýsingarnar. Sjálf er ég ósammála manninum því ég vil vita hvort fólki í framboði sé treystandi áður en ég merki við flokkinn þeirra.

Annar sem stendur fyrir góðærisauglýsingum heitir Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og hann boðaði annað efnahagshrun í gær, en heldur samt áfram að boða 20% niðurfellingu lána. Skýringin á hruninu sem hann boðar felst kannski í þessum 20% sem hann ætlar að veita okkur.

Sjálf ætla ég að greiða ósk minni um stöðugleika í framtíðinni atkvæði mitt og sá stöðugleiki fæst einvörðungu með því að tengja efnahagslífið við efnahag annarra þjóða með inngöngu í Evrópusambandið og síðar upptöku alvöru gjaldmiðils.

24. apríl 2009 – Soffía frænka og ræningjarnir

Við jafnaðarfólk gumum okkur stundum af því að vera með Soffíu frænku í forystu okkar, því rétt eins og Soffía frænka var oft reið í Kardemommubænum, er Jóhanna Sigurðardóttir oft reið út í óréttlátt samfélag gagnvart þeim sem minna mega sín.

Sjálfstæðismenn reyndu að koma með svar við þessu og á sumardaginn fyrsta kölluðu þeir til, svo ekki var um villst, helstu andstæðinga Soffíu frænku til að skemmta blessuðum íhaldsbörnunum í rigningunni.



Eins og allir vita sem hafa séð Kardemommubæinn, tókst Soffíu frænku að siða ræningjana til svo um munaði og verður sá leikur vonandi endurtekinn nú á laugardag þegar Soffía frænka í líki Jóhönnu Sigurðardóttur mun siða til þá félaga Kasper, Jesper og Jónatan í líki Illuga, Guðlaugs og Sigurðar Kára.

23. apríl 2009 - Með blóðbragð í munni

Þessi ágæta grein eftir Stefán Benediktsson er tekin beint úr tímaritinu Herðubreið:

Smalamennska í Skaftafelli var ekki spennandi ferð á gæðingum um hálendi
Íslands með kviðlinga á vörum. Nei, hún var margra daga hlaup upp um fjöll
og firnindi með blóðbragð í munni og lafandi tungu af mæði.

Þannig séð mjög svipuð lífi Íslendings á seinni hluta 20 aldar.

Frá því að ég fæddist hefur krónað minnkað um 25% á ári og er nú um 1/2000 af því sem hún var fyrir tæpum 70 árum. Þetta þýðir að á hverju fullorðinsári hef ég eytt þremur mánuðum á hverju ári kauplaust í vinnu vegna krónunnar, sem hefur ekki stöðvast í hrapi sínu nema nokkur andartök á meira en hálfri öld.

Kostnaðinn af hrapinu hef ég greitt í lægri launum, hærra verðlagi, hærri sköttum, hærri vöxtum og lægra þjónustustigi en á öðrum Vesturlöndum. Yngsta barnabarnið mitt er tveggja ára og krónurnar sem það fékk í fæðingargjöf eru orðnar helmingi færri í dag.

Af hverju þarf þetta að vera svona?

Viljum svona óstjórn og óreiðu til eilífðarnóns?

Viljum við ekki búa við lægra verðlag, hærri laun, lægri skatta, lægri vexti og hærra þjónustustig en við búum við núna… að ég tali nú ekki um líf án verðbólgu?

Eiga börn okkar það ekki skilið að geta notað laun sín án þess að verðbólgan skerði þau um 25%?

Ég hef meiri áhyggjur af börnum okkar en 50 fjölskyldum sem þykjast eiga fiskinn í sjónum.

Á unglingsaldri hélt ég að lífið snerist um að flestir væru blankir, alltaf, en allt í einu birti til og menn gátu farið í nám til útlanda og keypt sér húsnæði og þegar maður var farinn að halda að svona yrði restin af lífinu hrundi allt og aftur tók maður til við að vera blankur.

Svo birti aftur og í heilan áratug kynti brjáluð verðbólga undir brjáluðum framkvæmdum og gengið var fellt reglulega á hverju ári og þegar maður hélt að svona myndi það vera um ókomin ár kom verðtrygging.

Hún gerði skipulag á sparnaði og eyðslu mögulegt, en það varð síðan að engu þegar verðtrygging launa var afnumin, húsnæðisverð hrundi og lánin uxu mönnum yfir höfuð.

Eftir nokkur ár í basli kom nokkurra ára logn en aftur tók við kjararýrnun og hrun á fasteignaverði og loks enn ein bólan í kringum álver.

Stuttu eftir aldamót varð síðan allt vitlaust og hræðsluraddir, sem efuðust um að svona yrði framtíðin, voru kveðnar niður með digurbarkalegum fullyrðingum um skyndilega snilligáfu okkar í fjármálum.

Nú er ég enn og aftur á kunnuglegum slóðum, því við höfum svo oft verið í þessari stöðu.

Nú þarf ég að kjósa milli flokka sem vilja áframhaldandi krónu með háum vöxtum og verðlagi ásamt lágum launum, lágu þjónustustigi, 25% verðbólgu og gjaldeyrishöftum eða þeirra sem vilja aðild að 300 milljón manna myntsvæði og einu verðlags- og þjónustusvæði án hafta og verðbólgu.

Það er góð tilfinning að eiga val.


Ég ítreka að þessi snilldargrein er eftir félaga Stefán Benediktsson

22. apríl 2009 - Kæra Framsókn!

Ég er móðguð. Í DV í dag birtist listi yfir verstu óvini Framsóknarflokksins að ykkar mati og mig er þar hvergi að finna! Hvað þarf ég eiginlega að gera til að teljast í hópi óvina Framsóknarflokksins? Af hverju er ég ekki á listanum. Ég fer í bullandi fýlu.

Í mörg ár lagði ég Framsóknarflokkinn í einelti, hæddist að forystumönnum hans og dró þá Halldór, Guðna og Jón Sig. sundur og saman í háði og spotti. Áður skaut ég mörgum föstum skotum á sjávarútvegsstefnu Framsóknarflokksins undir stjórn Halldórs Ásgrímssonar erfðaprins útgerðarinnar Skinneyjar á Hornafirði. Ekki bætti ég frekar úr með háði mínu gagnvart Guðna beljukyssi og nuddaði salti í sárin með orðum mínum í garð Jóns Sigurðssonar fyrrum Seðlabankastjóra og ekkiþingmanns. Ekki urðu orð mín neitt betri eða mýkri við innrás þeirra Halldórs og Davíðs inn í Írak né við fjölda annarra mála sem upp komu í staðfestri sambúð þeirra félaga sem síðan endaði með skilnaði eftir að Geir hitti sætustu stelpuna á ballinu og skildi Framsókn eftir úti í kuldanum fyrir tveimur árum.

Ég vil í þessu sambandi benda á fjölda pistla minna á http://velstyran.blogspot.com/ sem beindust beint að Framsóknarflokknum og einstöku forystumönnum og ollu vinaslitum nokkurra flokksbundinna Framsóknarmanna við mig og sýna þannig hversu mikill óþverri ég er í garð Framsóknar. Þá eru nefndir til sögunnar, auk þeirra sem áður eru nefndir, menn á borð við Björn Inga og Óskar Bergsson. Ekki má gleyma Hömmernum sem varð mér að ótæmandi uppsprettu bloggskrifa og svo hjónabandi Binga og Villa viðutan í borgarstjórn Reykjavíkur.

Ég viðurkenni að ég hefi ekki verið mjög dugleg við að leggja Framsókn í einelti á undanförnum tveimur árum. Ástæðan er einföld. Maður ræðst ekki á liggjandi andstæðing. Það er algjört lágmark að hann rísi á fætur áður en ráðist er að honum aftur, en því miður virðist ekki mikil von til þess miðað við síðustu skoðanakannanir.

Ef þið lofið að taka mig aftur á lista óvina ykkar, lofa ég ykkur á móti að ég skal sparka í ykkur af öllu afli, hvort heldur þið eruð standandi eða liggjandi.

Með kærum sumarkveðjum

Anna K. Kristjánsdóttir

22. apríl 2009 – Dugnaður Ríkisútvarpsins

Þá er Ríkisútvarpið sjónvarp að ljúka yfirferð sinni um kjördæmin fimm. Kjördæmin eru að vísu sex, en íbúar eins þeirra eru ekki í húsum hafandi og því var ákveðið að halda tvo kosningafundi í Reykjavík norður en sleppa því að halda fund í slömminu í Reykjavík suður, þ.e. Breiðholti, Árbæ og Smáíbúðahverfi auk Camp Knox. Selásblett og fleiri álíka hörmungarsvæðum.

Þessi ákvörðun sjónvarpsins er að vísu enginn fögnuður fyrir okkur íbúa í Reykjavík suður, en við erum líka annars flokks þegnar í þessu samfélagi sem sést best á því að flestir frambjóðendurnir í okkar kjördæmi koma úr Reykjavík norður og skiptir þá litlu hvaða stjórnmálaflokk er um að ræða.

21. apríl 2009 – Ólík sjónarmið frambjóðenda Vinstrigrænna

Að undanförnu hafa heyrst ólík sjónarmið á meðal frambjóðenda Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs á afstöðunni til Evrópusambandsins. Á meðan sumir frambjóðendur hér á höfuðborgarsvæðinu hafa rætt um hógværu leiðina, það er opnað á þann möguleika að fyrst verði kannað hvað hægt er að fá í samningum við Evrópusambandið áður en boðað verði til þjóðaratkvæðagreiðslu, vilja aðrir eins og Jón Bjarnason og Atli Gíslason viðhalda harðlínustefnu að hætti Hjörleifs Guttormssonar.

Það er allstór hópur Evrópusinna sem segjast ætla að styðja Vinstrigræna í kosningunum á laugardag. Með afstöðu Atla og Jóns er stuðningi þeirra við samningaviðræður við Evrópusambandið kastað á glæ með atkvæði greiddu fólki á borð við Atla og Jón. Þetta er í reynd sama hugsanavillan og þegar Evrópusinnar flokksbundnir í Sjálfstæðisflokknum ætla samt að styðja gamla flokkinn sinn eins og hingað til.

Ef kjósendur vilja samningaviðræður við Evrópusambandið, er aðeins ein leið fær og hún er fólgin í stuðningi við Samfylkinguna.

21. apríl 2009 - Af spíttbátum og speedbátum

Í gamla daga lét maður sig dreyma um að fá sér hraðbát og fylla af sprútti og öli, skreppa yfir hafið og losa í einhverjum eyðifirði og síðan út aftur. Aldrei varð neitt úr þessum hugmyndum enda dýrt að flytja nokkra ölkassa og fáeinar flöskur af brennivíni yfir hafið á þennan hátt og þyrfti að vera í talsverðu magni til að ferðin borgaði sig en þetta var á meðan enn ríktu áfengishöft á Íslandi með banni á sölu á áfengu öli. Nú hefur önnur kynslóð Íslendinga framkvæmt þessa sömu hugmynd, en ekki með sömu vörur og við höfðum í huga. Munurinn er þó sá að þeir nota ekki speedbáta (þ.e. hraðbáta) til flutninganna heldur spíttbáta með seglbúnaði.

Mér finnst þetta fáránlegt. Fyrir tveimur árum var hópur ungra manna gripinn fyrir dópsmygl með spíttbát og dæmdir til langrar fangelsisvistar. Núna lendir annar hópur í þessu sama og maður spyr sig hvort þessir ungu menn læri ekkert af reynslunni? Af hverju voru bátverjar ekki á gangmiklum mótorbát, bát sem gengur á minnst 30 mílna hraða?

Um leið fer ég að velta fyrir mér hvort þetta sé fyrsta ferðin eða hvort svona ferðir hafi verið farnar áður, þ.e. aðrar en þær tvær sem komust upp og svo ein ferð nokkru fyrr þar sem mjög ákveðinn grunur var um stórfellt fíkniefnasmygl. Einnig má spyrja sig þess hvort þessir menn hafi ekki verið undir eftirliti í lengri tíma og þá skiptir auðvitað engu máli hvort þeir sleppi aftur yfir hafið á hraðbátnum, þeir verða gripnir samt. Loks er álitamál hvort markaðurinn fyrir dýru efnin eins og kókaín sé búinn með efnahagshruninu þegar haft er í huga að samkvæmt upplýsingum lögreglu er stór hluti smyglsins hass og marjúana.

En við getum samt huggað okkur við að þessi farmur náðist og muni vonandi virka sem fælingarmáttur á næsta hóp dópsmyglara.

20. apríl 2009 - Klaufaleg auglýsingaherferð Sjálfstæðismanna

Við vitum öll að Sjálfstæðismenn langar mikið til að komast í faðm Evrsópusambandsins þótt bannað sé að segja slíkt upphátt af ótta við refsingu bláu handarinnar og útgerðarauðvaldsins. Nú hafa þeir fundið upp þá leið að taka upp evru í samstarfi við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn og auglýstu það í heilsíðuauglýsingum, t.d. í Fréttablaðinu í morgun.

Evrópusambandið hefur þegar mótmælt þessari ósk Sjálfstæðisflokksins og virðist hún því endanlega runnin út í sandinn sama dag og eytt var miklum fjárhæðum í að kynna hana.

Sjálfstæðismönnum, sem ekki eru múlbundnir af félagsskírteininu, skal því bent á aðra leið, en hún felst í að kjósa Samfylkinguna sem ein flokka hefur mjög ákveðna stefnu í efnahagsmálum sem meðal annarra gengur út á samningaviðræður við Evrópusambandið með aðild og tengingu krónunnar við evru og vonandi upptöku hennar í framhaldinu.

-----oOo-----

Það væri svo fróðlegt að fá svör við því af hverju Sjálfstæðismenn hafa klippt út mynd af Guðlaugi Þór Þórðarsyni úr einni auglýsinga sinna þar sem sýndir voru forystumennirnir í Reykjavík ásamt formanni og varaformanni og sett Kristján Þór Júlíusson í staðinn. Er Guðlaugur Þór þá orðinn álíka óhreinn innan flokksins og Árni Johnsen?

19. apríl 2009 - Illa undirbúin rógsherferð

Nýjasta útspil Sjálfstæðismanna á hendur Samfylkingunni felst í að koma því inn hjá fólki að Samfylkingin hafi staðið í álíka mútuþægni og Sjálfstæðisflokkurinn á árinu 2006. Með því að segja frá þessu án þess að geta þess hver fyrirtækin eru, ætla Heimdellingarnir að koma því inn hjá háttvirtum kjósendum að Samfylkingin hafi falið eitthvað á því ári.

Það er eðlilegt að það sé reynt. Nú er fylgi Sjálfstæðisflokksins vonandi komið í sögulegt lágmark eftir mútuhneykslið á dögunum og allt reynt í Valhöll til að slá frá sér. Ef Sjálfstæðismenn hefðu haft eitthvað á Samfylkinguna hefðu þeir vafalaust nafngreint fyrirtækin, en svo var ekki. Vafalaust geta þeir fengið einhverja flokksbundna fyrirtækjaeigendur sem eru í FL okknum til að ljúga sökum á Samfylkinguna, en þá standa orð á móti orði og einungis hægt að planta fræjum efa í hjörtu kjósenda en ekki mikið meir úr þessu. En úr því aðdróttanirnar hafa þegar verið framreiddar, verður miklu erfiðara að fá fólk til að trúa nýjum aðdróttunum en ef þær hefðu komið strax með nöfnum og tilheyrandi.

Því verður slíkur áróður aðeins vindhögg úr þessu, einungis sex dögum fyrir kosningar.

http://eyjan.is/blog/2009/04/19/vantadi-milljonastyrk-a-lista-samfylkingar/

18. apríl 2009 - Um vetrardekk

Þessi stutti pistill fjallar ekki um svifryk af völdum nagladekkja. Ástæðan er einföld. Mig grunar að ein stærsta ástæðan fyrir myndun svifryks á götum Reykjavíkur og nágrennis sé vegna lélegra efna sem notuð eru í gatnagerð hér og sem tætast upp við minnstu snertingu dekkja við malbikið. Allavega finnst mér mjög óeðlilegt að sjá hve göturnar í Reykjavík koma miklu verr undan vetri á sama tíma og nagladekk eru mjög algeng í Stokkhólmi án þess að sjái á götunum á sama hátt og þrátt fyrir saltburð á báðum stöðum. Að auki stórsér stundum á nýlögðu malbikinu að hausti.

Frá vinnustað mínum blasir við hjólbarðaverkstæði eitt í Reykjavík. Það virðist ekki hafa verið mikið að gera þar að undanförnu, allavega ekki fyrir páska, en síðustu dagana hefur verið löng röð af bílum fyrir utan sem bíða eftir dekkjaskiptum. Það virðist hafa verið opið þar í morgun því löng röð bíla var þar fyrir utan allan morguninn, en eftir að lokaði eftir hádegið, hefur mátt sjá einn og einn bíl renna þar að í von um að enn væri verið að skipta um dekk.

Þetta er dæmigert fyrir Íslendinga. Það er ekki farið að huga að sumardekkjunum fyrr en komið er að síðustu dagsetningu leyfilegrar notkunar á nagladekkjum og þá einvörðungu til að spara sér tuttuguþúsund kallinn sem það kostar að trassa dekkjaskiptin og þá fer allt í óefni. Á sama hátt fara fæstir á dekkjaverkstæði fyrr en eftir að fyrsti snjór fellur að hausti til að skipta aftur yfir á vetrardekkin. Þeir aðilar sem ekki ná því að skipta fyrstu dagana eftir fyrstu snjókomu haustsins, bíða þá þar til snjókoma númer tvö að hausti skellur á okkur því engum dettur í hug að skipta yfir á vetrardekkin á meðan sól skín í heiði þótt kominn sé vetur.

Sjálf ek ég um á heilsársdekkjum og hefi ekki miklar áhyggjur af dekkjaskiptum að vori né hausti. Ég á að vísu nagladekk á felgum heima í geymslu, en hefi ekki fengið tækifæri til að nota þau að vetri til undanfarin ár þar sem ekki hefur verið farið í langferð að vetri til og fá tækifæri hafa gefist til að nota þau innanbæjar þessi sömu ár. Ef ég þarf að skreppa út úr bænum tekur það mig einungis um klukkutíma að sækja dekkin og koma þeim undir bílinn og hinum dekkjunum inn í geymslu í staðinn.

-----oOo-----

Ég ítreka svo þakklæti mitt til Sjálfstæðismanna á Vesturlandi sem auglýstu að Samfylkingin væri hlynnt nánari samvinnu við Evrópuþjóðir Með orðum þeirra þykir eðlilegast að ætla að þeir berjist áfram fyrir áframhaldandi einangrunargildum gömlu borgarastéttarinnar.

18. apríl 2009 - Takk Sjálfstæðismenn :-)

Það er ekki oft sem hægt er að þakka pólitískum andstæðingum fyrir stuðninginn en það gerðu Sjálfstæðismenn í Stykkishólmi á dögunum er þeir auglýstu, að vísu með sínum orðum, að atkvæði greitt Samfylkingunni væri atkvæði með Evrópusambandsaðild. Þetta gerðu þeir með heilsíðuauglýsingu í Stykkishólmspóstinum ásamt meðfylgjandi mynd af Steingrími Jóhanni, einum stuðningsmanna sinna í andstöðunni gegn Evrópusambandinu.



Nú er bara að vona að þessi auglýsing Sjálfstæðismanna í Stykkishólmi verði öllum Evrópusinnum vestra til skilnings á því að einasta örugga leiðin fyrir Evrópusinna er að greiða Samfylkingunni atkvæði sitt.

17. apríl 2009 – Um stjórnlagafrumvarpið

Í morgun hrósuðu sér íhaldsmenn yfir því að hafa unnið fullnaðarsigur í deilunni um stjórnarskrána. Það er að vísu rétt að þeim tókst að tefja stjórnarskrárfrumvarpið um einhver þing, en rétt eins og valdaflokki fyrri hluta tuttugustu aldarinnar tókst ekki að koma í veg fyrir kjördæmabreytinguna 1959 sem þýddi fall Framsóknarflokksins, þá mun valdaflokki síðari hluta tuttugustu aldarinnar ekki takast að fresta stjórnarskránni til enda veraldar. Þvert á móti mun málþóf Sjálfstæðismanna og þumbaraháttur þeirra nokkrum dögum fyrir kosningar einvörðungu verða til enn frekari fækkunar atkvæða þeim til handa í kosningum.

Sjálf hefði ég kosið að Alþingi færi ekki heim fyrr stjórnarskrármálinu yrði lokið, en úr því ekki má læsa þingmenn inni á meðan þeir ljúka þessu máli, þá verða þeir sjálfum sér að fíflum og Alþingi til minnkunar með málþófinu. Með þessu hafa Sjálfstæðismenn sýnt sitt rétta andlit og hver virðing þeirra er fyrir lýðræðinu.

15. apríl 2009 – Fjölmiðlar og framtíðin í augum Bjarna formanns

Bjarni Benediktsson nýr formaður Sjálfstæðisflokksins kvartaði sáran í útvarpinu í gær yfir þeirri vonsku fjölmiðlafólks að vilja fremur eyða púðrinu í spillinguna innan Sjálfstæðisflokksins en að ræða framtíð íslensku þjóðarinnar og þau verkefni sem væru framundan.

Öfugt við Bjarna fundust mér athugasemdir fjölmiðlafólksins mjög eðlilegar því hvernig á að vera hægt að ræða um framtíð sem er byggð á spillingu? Byrjum fyrst á að hreinsa til innan Sjálfstæðisflokksins og svo skulum við ræða framtíð án spillingar.

-----oOo-----

Til að slá ryki í augu almennings hafa Sjálfstæðismenn reynt að benda á að þriðjungur þeirra styrkja sem komu í hendur Samfylkingunni árið 2006 kom frá fyrirtækjum tengdum Baugsveldinu. Ég efa ekki að þessar tölur séu réttar án þess að kanna þær, þótt komnar séu frá vafasömum pappírum. Um leið fer ég að velta fyrir mér hversu stór hluti af styrkjum Sjálfstæðisflokksins komu frá sömu aðilum og tel ég þá ekki með 30 milljóna mútugreiðslur til Sjálfstæðisflokksins í árslok 2006 frá Baugsfyrirtækinu FL-grúpp. Gaman væri ef Sjálfstæðismenn svöruðu mér þessu.

-----oOo-----

Ég var að sörfa á netinu og fann þá mynd af þeirri verstu galeiðu sem ég hefi starfað á um dagana. Þar var um að ræða gámaskipið Laxfoss III, ex City of Hartlepool, en skipið var eitt ár á þurrleigu hjá Eimskip undir fána Bahamas. Eftir að því var skilað til eigenda sinna fékk það nafnið City of Manchester. Hvar það er niðurkomið í dag hefi ég ekki hugmynd um. Það sem bar þó af í veru minni á skipinu var aðalvélin, en hún var af gerðinni Doxford 58JS3, þriggja strokka og sex stimpla vél, tilraunasmíð sem kom framleiðandanum á hausinn á stuttum tíma eftir afhendingu á fyrstu vélunum, en vélstjórunum látlausu svefnleysi og höfuðverk meðan á verunni um borð stóð.

Það er engin slík vél um borð í skipi í dag, en stofnað hefur verið Doxford-safn um einu vélina sem varðveist hefur en safnið mun vera skammt frá Newcastle upon Tyne í Englandi. Þar eru einnig höfuðstöðvar Doxford klúbbsins, en inngöngu í hann fá einungis þeir vélstjórar sem klappað hafa Doxu á leið yfir hafið sem og hönnuðir og smiðir Doxfordverksmiðjunnar í Englandi. Þeir eru flestir komnir til ára sinna.

14. apríl 2009 - Af heimilisbókhaldi

Frá síðustu áramótum hefi ég haft það fyrir venju að safna saman öllum greiðslukvittunum með það fyrir augum að koma mér upp heimilisbókhaldi. Þótt ég hafi haft ýmsar grunsemdir um bruðl á ýmsum viðum, var það ekki nóg og því nauðsynlegt að sjá bruðlið svart á hvítu.

Eftir nokkrar tilraunir við að flytja heimilisbókhald Landsbankans yfir á eigin tölvu gafst ég upp á stýringu annarra á fjármálum mínum, notaði páskahelgina í að útbúa mitt eigið heimilisbókhald í Excel og notaði seinnipartinn í gær til að færa inn á bókhaldið á eyðslunni allt frá áramótum. Ég viðurkenni alveg að mikið af ætluðu bruðli er ekkert bruðl, heldur eðlileg útgjöld, dýrir hlutir eins og klipping, fatnaður og lækniskostnaður, en samt. Ég fann fljótlega atriði þar sem má spara án þess að slíkt komi niður á mínu þægilega líferni. Vissulega mætti alveg fækka alveg ölinnkaupum, en það er ekki það versta. Það sem kom verst út miðað við ætlaða eyðslu voru daglegar nauðsynjavörur eins og matvæli og almennar heimilisvörur.

Mánaðarkostnaðurinn við heimilishaldið reyndist fjórðungi hærri en ég hafði áætlað. Er nema von að fólk eigi ekki fyrir mat lengur? Allt félagsmálabatteríið gengur út á að bjarga heimilinum frá því að missa húsin á uppboð, en sá hlutinn er hjá mér í nokkuð góðu jafnvægi og á það vafalaust við um fleiri. Á sama tíma hefur brauðið og viðbitið hækkað upp úr öllu valdi.

Vonandi að okkur takist að viðhalda núverandi stjórnarmynstri eftir kosningar og áhyggjurnar verða minni en ella.

-----oOo-----

Svo er sjálfsagt og eðlilegt að óska KR til hamingju með Íslandsmeistaratitilinn í körfubolta 

13. apríl 2009 - Um heilindi Einars

Ég hefi ávallt litið á Einar Kr. Guðfinnsson sem heiðarlegan stjórnmálamann, að vísu stjórnmálamanns sem hefur orðið að lúta í gras í skoðunum fyrir útgerðarauðvaldi og kvótakóngum, en samt heiðarlegs manns sem á erfitt uppdráttar með skoðanir sínar í flokki sínum. Þó fór ég að efast eftir nýjasta pistil hans á heimasíðu sinni, en þar endar hann pistilinn á þessa leið:

„Með þessum hætti og fyrir atbeina forystu flokksins hefur verið varpað skýru ljósi á málið. Flokkurinn hefur játað mistök með því að endurgreiða upphæðina og menn axlað ábyrgð. Þannig hefur verið tekið heiðarlega á málinu og af myndarskap, rétt eins og okkur ber að gera við svona aðstæður.

Í þessum efnum eins og öðrum ber okkur að virða sannleikann og hafa heiðarleika í hávegum, eins og alltaf. Það hefur og er aðalsmerki Sjálfstæðisflokksins og því merki höldum við hátt á lofti.“

Einar Kr. Guðfinnsson kallar þetta mistök. Flokksforysta hans gerir sig seka, í besta falli, að hafa látið milljarðaglæpamenn bera á sig fé til að kaupa sér velvilja, í versta falli stórfelldar mútur. Slíkt eru engin mistök. Það má vera að þessi fjáraustur til Sjálfstæðisflokksins frá útrásarvíkingunum hafi verið löglegur, en siðlaus var hann tveimur dögum áður en lög tóku gildi sem bönnuðu slíkt athæfi.

Nei Einar minn. Þetta voru ekki mistök, hvort heldur Guðlaugur Þór Þórðarson lét félaga sína taka á sig sökina eður ei. Það voru enn síður mistök ef um var að ræða mútuþægni eins og suma grunar.

Ég ætla samt að vona að ég þurfi ekki að efast um heilindi Einars Kr. Guðfinnssonar, heldur vil ég fremur líta svo á að pistill hans hafi verið mistök sem honum beri að biðjast afsökunar á.

Pistillinn í heild sinni:
http://www.ekg.is/blogg/nr/1008

12. apríl 2009 - Mary Poppins

Það mætti ætla að ég sé orðin meiri veimiltíta en á árum áður, en á laugardagskvöldið sat ég sem límd yfir 45 ára gamalli kvikmynd sem ég hafði séð oftar en einu sinni sem barn og tvisvar eða þrisvar áður á fullorðinsaldri, kvikmynd þar sem ég þekkti söguþráðinn ágætlega, en gat ekki slitið mig frá henni fyrr en henni lauk.

Ég viðurkenni alveg að ýmsar hugmyndir fóru í gegnum huga minn meðan á sýningu myndarinnar stóð í sjónvarpinu og þá held ég að Sigurjón Þ. Árnason komist seint með tærnar þar sem bankamaðurinn George Banks í kvikmyndinni Mary Poppins var með hælana, hvort heldur er í sönglist eða sporlipurð.

Ekki veit ég hvort það er merki um kreppuhugsun að hafa gaman af þessari gömlu barnamynd um bankastjóra sem kvæntur er róttækum femínista og með göldrótta barnfóstru eða hvort það er merki um þrá til fortíðar og barnæsku þegar árin eru byrjuð að færast yfir mig.

11. apríl 2009 - Hvað um felustyrki stjórnmálaflokkanna?

Á þeim árum sem ég starfaði hjá Eimskip fóru gjarnan einhverjir skipverjar í frí skömmu fyrir kosningar til atkvæðasmölunar fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Oftast voru þetta stýrimenn sem héldu launum hjá Eimskip meðan á smöluninni stóð og héldu svo til skips að nýju að afloknum kosningum. Þegar þeir vildu svo hætta til sjós og komast í land, opnuðust þeim allar dyr og þeir fengu þægileg störf í landi, ef ekki hjá Eimskip, þá hjá ríki eða borg (meðan íhaldið réði borginni) eða þá hjá fyrirtækjum og stofnunum sem tengdust flokknum.

Ég hefi heyrt að Framsóknarflokkurinn hafi einnig átt sitt fólk hjá Samskip sem sinnti sömu erindum fyrir kosningar. Ég er ekki viss um að þetta viðgangist lengur, ekki vegna þess að skipafélögin hafi ekki efni á þessu lengur, heldur vegna þess að skipverjar skipanna eru flestir útlendingar sem ráðnir eru í gegnum starfsmannaleigur í Lundúnum.

Ætli þessi „sjálfboðaliðastörf“ fyrir ofangreinda flokka hafi verið skráð í bókhald flokkanna? Ég held ekki. Það er talsverður kostnaður fólginn í þessari atkvæðasmölun, en með því að menn þessir voru á launum hjá viðkomandi skipafélagi, lagðist enginn kostnaður á stjórnmálaflokkana.

Það má vel vera að þessi aðferð sé enn við lýði á fiskiskipaflotanum. Ég þekki það ekki, en mér þykir það samt líklegt. Það getur verið nauðsynlegt að tryggja að atkvæðin skili sér í tíma ef skipið er á sjó á kosningadaginn. Ég efa þó að þetta sé gert af vinstri flokkunum. Að minnsta kosti var ég aldrei hvött til að kjósa utankjörstaðar meðan ég var á sjó, enda ávallt verið yfirlýst vinstri manneskja.

Þá eru það auglýsingarnar. Fyrir kosningarnar 2003 blöskraði mér hinar yfirgengilegu auglýsingar Framsóknarflokksins. Reyndar einnig fyrir kosningarnar 2006 og 2007. Sjálfur hefur Framsóknarflokkurinn mótmælt kostnaðinum, enda með lokað bókhald til 2007, og því erfitt að sannreyna auglýsingakostnaðinn. Það má líka vel vera að Framsókn hafi rétt fyrir sér og að einhver stórfyrirtæki úti í bæ hafi greitt auglýsingarnar fyrir hönd Framsóknarflokksins og skráð í bókhaldið hjá sér og hjá auglýsingastofunni sem auglýsingu fyrir Kaupþing, VÍS eða Samskip.

Ég held því að það sé ljóst að til að losna við spillinguna, þurfi að krefjast miklu meira gegnsæi en nú er.

10. apríl 2009 - Af sjóræningjum

Loksins, loksins, sögðu sumir þegar sjóræningjar réðust á dansk/bandaríska gámaskipið Maersk Alabama. Þeir sem svo kaldranalega orðuðu hlutina voru ekki að segja neitt grín. Alþjóðasamfélagið hefur gert alltof lítið til að stöðva þessa sjóræningja frá ódæðum sínum og ljóst að til að valdamenn vöknuðu, þyrfti skip frá valdaríki að lenda í höndunum á þeim.

Maersk Alabama er eitt minnstu gámaskipa Mærsk samsteypunnar, og lestar einungis um 1100 gámaeiningar, mun minna en Goðafoss og Dettifoss en nokkru meira en Arnarfell og Helgafell. Þá gengur skipið einungis 18 sjómílur og því auðveldari bráð en risaskip Mærsk af E gerð, en þau skip ganga 25 sjómílur og lesta á milli 11000 og 15000 gámaeiningar og fara reglulega um þetta varasama hafsvæði án vandræða.

Ég hefi að vísu haft lúmskt gaman af myndum af Maersk Alabama. Íslenskar sjónvarpsstöðvar sýna gjarnan myndir af tveimur ólíkum skipum, en þeim til gleði má þess geta að seinni myndin er af Maersk Alabama ex Alva Mærsk. Það er skipið með yfirbygginguna aftast. Allskyns skip hafa verið sýnd með fréttum af þessu sjóráni og þar má nefna að danska blaðið Politiken birti mynd af Emmu Mærsk (einu risaskipanna) og kallaði Maersk Alabama. Sjálf hélt ég vart vatni af hrifningu minni á þessu risaskipi þegar það fór í sína fyrstu ferð haustið 2006 sbr fyrri færslur mínar um Emmu Mærsk.

http://velstyran.blogspot.com/2006/09/14-september-2006-jremba-og-strsta.html
http://velstyran.blogspot.com/2006/09/15-september-2006-bloggkaffi.html

Með því að ráðist hefur verið að skipi með bandaríska áhöfn er möguleiki á að bandaríski flotinn skerist í leikinn og beiti sér af afli til að stöðva þessi sjórán. Nógu lengi hafa farmenn þurft að sigla um þetta hafsvæði í óvissu um örlög sín.

Besta lausnin er þó sú að alþjóðasamfélagið komi á virku stjórnkerfi í Sómalíu svo hægt verði að stöðva sjóránin innan frá.

9. apríl 2009 - Einustu múturnar?

Nú þegar Sjálfstæðisflokkurinn hefur viðurkennt að hafa tekið á móti tvennum mútum, samtals að upphæð 55 milljónir má fullyrða að þeir hafi aldrei áður og muni aldrei aftur þiggja mútur af þessu tagi, sem sést best af því hve fljótir þeir voru að lofa endurgreiðslu á aurunum. Eða hvað? Um leið má velta fyrir sér hvaðan þeir ætla að sækja aurana til endurgreiðslunnar því vafalaust eru þessar 55 milljónir löngu búnar og talsverðar skuldir eftir dýrar kosningabaráttur undanfarinn áratug. Kannski eru fleiri svona háar upphæðir í felum í einhverjum kjöllurum stórhýsisins á horni Skipholts og Bolholts.

Hin óheyrilega barátta Sjálfstæðismanna fyrir hagsmunum útgerðarauðvaldsins undanfarna daga styðja enn frekar þá skoðun sumra að talsverðir fjármunir séu enn á leiðinni inn í kosningabaráttuna bakdyramegin frá útgerðarfyrirtækjum. Þetta þarf ekkert að koma fram í bókhaldi flokksins. Ímyndum okkur að HB-Grandi kaupi heilsíðuauglýsingu á síðum Morgunblaðsins um ágæti Sjálfstæðisflokksins eða einstöku frambjóðenda. Slík auglýsing þarf hvergi að koma fram í bókhaldi Sjálfstæðisflokksins því HB-Grandi greiðir hana og Morgunblaðið gefur út kvittun til HB-Granda, en nafn flokksins kemur hvergi fram í bókhaldinu þótt auglýsingin sé hreinn áróður fyrir flokkinn. Auk þess heyrði ég, þótt óstaðfest sé, að einhverjir frambjóðendur í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins á dögunum hefðu bæði reynt að beita þessari aðferð og viljað auglýsa nótulaust til að koma í veg fyrir að gera grein fyrir kostnaðarbókhaldinu við prófkjörið.

Sjálfstæðismenn eru sennilega ekkert einir um stórfellda mútuþægni í kosningasjóði sína þótt þeir séu örugglega langverstir. Þar má benda á hrikalegar auglýsingaherferðir Framsóknarflokksins fyrir alþingiskosningarnar 2003 og 2007 svo ekki sé talað um Hummerherferðina 2006 sem skiluðu fáum sætum fyrir flokkinn þótt þeim tækist að lafa inni í borgarstjórn og á Alþingi. Þar væri gaman að vita hversu mjög útrásarvíkingar Framsóknarflokksins eins og Sigurður Einarsson og Ólafur Ólafsson studdu flokkinn.

Ég ætla ekki að halda því fram að múturnar séu einskorðaðar við þessa tvo flokka þótt vafalaust hafi þeir verið stórtækastir á þessu sviði. Það er hinsvegar ekkert gaman fyrir flokk á borð við Samfylkinguna að hefja kosningabaráttu í dag með tveggja ára kosningaskuld á bakinu og bendir ekki til að stórfelldar mútugreiðslur til hennar hafi verið í gangi. Það er samt mikilvægt að allar greiðslur til flokksins alla þessa öld verði gerðar opinberar til að hreinsa andrúmsloftið.

Stuðningsfólk Samfylkingarinnar hefur aldrei verið hrifið af ofþenslu og fjármagnsaustri í auglýsingum fyrir flokk né frambjóðendur. Þar sönnuðust ágætlega hrikalegar auglýsingaherferðir eins frambjóðanda í prófkjörum fyrir kosningarnar 2003 og 2007 með engum árangri sem leiddi loks til þess að hann yfirgaf Samfylkinguna sem og umframeyðsla eins frambjóðanda í prófkjörinu á dögunum sem olli verri útreið en stefnt hafði verið að.

5. apríl 2009 - Hrapandi valdastjörnur

Að undanförnu hafa Sjálfstæðismenn klifað á því sínkt og heilagt að ekki hafi verið samþykkt stjórnarskrárbreyting í hálfa öld þar sem ekki hafi verið samkomulag á milli allra flokka. Þetta er alveg rétt og engin ástæða til að rengja það á nokkurn hátt, enda ástæðulaust að breyta stjórnskipunarlögum eins ríkis nema ástæða sé til þess.

Stjórnarskrárbreytingin 1959 var viðamikil. Þar voru tekin upp kjördæmi í stað sýslna sem var mikil þörf á í breyttu samfélagi þar sem íbúar í bæum og borg höfðu tekið við af bændasamfélaginu og vildu fá aukin réttindi til samræmis við fjöldann. Auðvitað var Framsóknarflokkurinn á móti þessari breytingu. Hann var hinn gamli valdaflokkur bændastéttarinnar og hafði haft mikil völd og marga þingmenn miðað við atkvæðafjöldann sem voru að baki hverjum þingmanni. Því var það eðlilegt að Framsókn berðist gegn breytingunni sem hinn fallandi valdaflokkur.

Í dag er það Sjálfstæðisflokkurinn sem berst fyrir völdum sínum gegn vilja meirihluta þjóðarinnar. Útgerðarauðvaldið krefst valda þeirra sem það öðlaðist smám saman frá aldamótum til 1959 og þjónarnir halda uppi málþófi á Alþingi og benda á þá staðreynd að ekki hafi verið stjórnarskrárbreyting án þátttöku allra flokka frá 1959. Það er eðlilegt. Sjálfstæðisflokkurinn er hin fallandi stjarna nýrrar aldar rétt eins og Framsóknarflokkurinn var fallandi stjarna fyrir hálfri öld.

Mér finnst eðlilegt að Alþingi fari ekki heim fyrr en að afloknu málþófinu og stjórnarskrárbreytingunni. Ef alþingismenn Sjálfstæðismenn vilja heldur syngja gamla söngva á Alþingi í stað þess að berjast fyrir endurkjöri meðal fólksins í landinu finnst mér sjálfsagt að lofa þeim slíku. Langt málþófið verður bara þeirra tap þótt helst vildi ég að næsta þingfundi verði ekki frestað heldur haldið áfram þar til Sjálfstæðismenn hætta málþófinu. Það yrði þá ekki í fyrsta sinn sem menn þurfa að standa í þrjá sólarhringa til að koma í veg fyrir að skútan fari á hliðina.

4. apríl 2009 - Breiðavíkurdrengir og Múhameðsteikningar

Fyrir fáeinum misserum var farið fram á það við þáverandi forsætisráðherra Geir Haarde, að hann bæðist afsökunar fyrir hönd íslenska ríkisins á illri meðferð sem Breiðavíkurdrengir urðu fyrir, löngu fyrir setu hans í stjórnarráðinu. Hroki Geirs reyndist of mikill til að hann gæti sagt þessi fáu orð sem segja þurfti til að öllum liði betur. Það reyndist hinsvegar léttur leikur fyrir Jóhönnu Sigurðardóttur er hún hafði tekið við embætti, að biðjast afsökunar á meðferð ríkisins á þessum drengjum mörgum áratugum eftir að Breiðavíkurheimilið var lagt niður og rétti þannig fram sáttahönd.

Nú hefur annar slæmur pólitíkus bitið í skottið á sjálfum sér í slíkum málum. Þar á ég við Anders Fough Rasmussen forsætisráðherra Danmerkur og ábyrgðaraðila fyrir þátttöku Danmerkur í innrásinni í Írak. Nú vill hann gerast forstjóri fyrir Nató og þá segja Tyrkir nei, að vísu ekki vegna innrásar Danmerkur í Írak sem væri yfrið nóg, heldur vegna þess að hann bað múslíma ekki afsökunar á móðgunum danskra þegna á hendur hinum mjög svo fjölbreyttu trúarbrögðum þar sem andstaða gegn persónudýrkun á spámanninum er álíka heilög og krossinn í kristinni trú.

Hvorki Geir Haarde né Anders Fough Rasmussen eru persónulega ábyrgir fyrir hegðun þegna sinna né heldur atburða í fortíðinni. Með því að biðjast afsökunar eru þeir því ekki að sýna fram á iðrun á einhverju sem þeir hefðu getað gert öðruvísi, heldur eru þeir að sýna fórnarlömbum annarra og trúarbrögðum annarra virðingu, því virðing fyrir öðrum er allt sem þarf til að biðjast afsökunar.

En rétt eins og Geir er á hraðri leið til gleymsku, þá helst fyrir hroka gagnvart þjóð sinni og þá ekki einungis í Breiðavíkurmáli, þá stefnir Anders Fough í sömu átt, því sá sem sýnt hefur öðrum hroka í stað virðingar uppsker sem hann sáir.

http://velstyran.blogspot.com/2006/02/8-febrar-2006-af-mhame-spmanni.html
http://velstyran.blogspot.com/2006/02/11-febrar-2006-ll-drin-skginum.html

Til að geta lesið þær skammir sem ég hlaut eftir pistlana mína fyrir rúmum þremur árum verður að ýta á „comments“ með pistlunum.

4. apríl 2009 - Innilokunarkennd – myrkfælni

Ég kom við í samkvæmi hjá Orkuveitustarfsfólki á föstudagskvöldið. Þar hitti ég gamlan félaga minn frá Vestmannaeyjum og eiginmann konu sem starfar hjá OR og við tókum tal saman. Hann fór að segja mér frá því að hann hefði nýlega komið inn í stærsta ketil á Íslandi, þ.e. ketilinn hjá Sementsverksmiðjunni á Akranesi. Og nostalgían fór á kreik að venju.

Það var 1992 sem verið var að endurbyggja stærsta ketilinn okkar við Hässelbyverket í Stokkhólmi, ketill hvers rafalinn gaf 160 Megavött út á netið, en eitt af því sem þurfti að framkvæma, voru loftstreymismælingar í rafsíum útblásturs frá katlinum. Það var farið af stað að leita einhvers starfsmanns sem þyrði að láta loka sig inni í rafsíunni og mæla flæðið eftir fyrirfram ákveðinni áætlun og eftir að nokkrir starfsmenn höfðu afþakkað boðið ákvað ég að slá til og lét loka mig inni með mælitæki og vasaljós.

Rafsían var stór, tíu metrar á hvern kant og ég þurfti að príla fram og aftur, upp og niður eftir grind í miðjunni í kolsvarta myrkri á meðan fullur loftþrýstingur var á kerfinu. Þrátt fyrir allar mínar fóbíur, tókst mér að yfirvinna innilokunarkennd, myrkfælni, einmanaleika og lofthræðslu þessar klukkustundir sem mælingin stóð yfir og þar sem engin hjálp gat komið til inni í risastórum kassa af stáli ef eitthvað færi úrskeiðis meðan á mælingunni stóð.

Verkefnið gekk ljómandi vel, en fegin var ég þegar ég losnaði úr prísundinni tveimur tímum síðar. Þess má geta að ketillinn sem sendi sótið í gegnum þessa rafsíu er 35 metrar á hæð, en um 15 metrar á breidd og dýpt og fimmtán olíubrennarar sem halda 154 bar þrýsting og allt að 540°C gufuhita í katlinum.

3. apríl 2009 – Okkar helstu og bestu vinir

Í morgun mótmælti þingmaður Sjálfstæðisflokksins því að Jóhanna Sigurðardóttir fór ekki á snobbfund leiðtoga Natóríkjanna í Strassburg, eða eins og þingmaðurinn orðaði það, á fund okkar helstu og bestu vinaþjóða.

Sér nú hver vináttuna þar sem þingmaðurinn ætlaðist til að Jóhanna mótmælti hryðjuverkalögum einnar þessara svokölluðu helstu og bestu vinaþjóða á hendur íslensku þjóðinni. Á sama tíma logar allt í óeirðum í Strassburg og kannski það sé skýringin á því af hverju Sjálfstæðisflokkurinn vill Jóhönnu burt. Svo má einnig velta fyrir sér hvort ekki sé af öðrum ástæðum sem þeir vilja Jóhönnu veg allrar veraldar, t.d. þeirrar að þeir óttast hana.

Loks má spyrja hvað Sjálfstæðismenn myndu segja ef Jóhanna færi burt, hvort þeir myndu þá ekki mótmæla fjarveru hennar?

28. mars 2009 - Davíð og Jesús

Eins og alþjóð ætti að vera kunnugt, nefndi Davíð Oddsson á landsfundi Sjálfstæðisflokksins að ekki væri einu sinni hægt að gúggla á hinn nýja og norska Seðlabankastjóra.

Það er kannski rétt, en um leið tókst Davíð að koma sér á síður Wikipedia fyrir ummæli sín um Jesús Krist.

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_people_who_have_claimed_to_be_Jesus

P.s. 1. apríl.
Messías eða félagar hans hafa augljóslega kvartað því færslan er horfin af Wikipedia. En ummælin lifa eftir sem áður.

28. mars 2009 - Af Evrópusambandssamþykkt Sjálfstæðisflokksins

Hestaeigandi bauð bónda einum skipti á hrossum og þótt hann héldi því fram að um mikinn gæðing væri að ræða, afþakkaði bóndi því eins og hann sagði eftirá:

„Þótt minn hestur sé bæði gamall og haltur, þá þekki ég hann og fer aldrei að skipta á honum og einhverju hrossi sem ég þekki ekki.“

Samþykktin á landsfundi Sjálfstæðisflokksins gegn Evrópusambandinu var af sama toga. ef við fáum einungis að sjá gallana við Evrópusambandið eða fáum ekki að vita kostina, er mjög líklegt að þjóðin hafni því að hefja samningaviðræður um inngöngu í Evrópusambandið og við fáum að búa áfram við einangrun, ónýtan gjaldmiðil og óðaverðbólgu. Þessi tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðsla er því vilji hatrömmustu Evrópusambandsandstæðinga, ekki einvörðungu í Sjálfstæðisflokknum, heldur og manna á borð við Hjörleif Guttormsson og Ragnar Arnalds.

Því segi ég, hefjum samningaviðræður við Evrópusambandið. Ef þær skila engu, verður viðræðunum sjálfhætt, annars lýkur þeim með samkomulagi sem að sjálfsögðu verður borið undir þjóðaratkvæði til samþykkis eða synjunar.

27. mars 2009 - Veðrið

Anna biður þjóðina afsökunar á að hafa gert þau mistök að sjá ekki að frostið um helgina er Evrópusambandinu að kenna.

Með þessu er ég búin að játa mín mistök eins og Geir Haarde.

26. mars 2009 - Soffía frænka

Ónefndur frambjóðandi var á ferð um Austurland á dögunum og þar fékk hann óvægna spurningu um Jóhönnu Sigurðardóttur forsætisráðherra frá einum kjósanda, en honum fannst hún alltaf svo þurr og reið í sjónvarpsviðtölum.

Frambjóðandinn benti kjósandanum á að Jóhanna væri kannski svipuð og Soffía frænka. Betra væri að hafa Soffíu frænku til að hafa stjórn á ræningjunum en að þeir léku lausum hala og næðu aftur völdum.

17. mars 2009 - Loksins Loksins

Nú er það ljóst að Fjármálaeftirlitið hefur sent mál nokkurra lífeyrissjóða til sérstaks saksóknara til rannsóknar. Það kemur mér ekki á óvart, enda hefi ég sjálf tapað stórfé á þessum sömu lífeyrissjóðum.

Það er þó eitt sem ég skil ekki alveg. Lífeyrissjóðurinn Kjölur er settur undir tilsjón Viðars Lúðvíkssonar, en lífeyrissjóður Eimskipafélagsins er settur undir tilsjón Láru V. Júlíusdóttur. Fyrir um tveimur árum rann lífeyrissjóður Eimskipafélagsins inn í lífeyrissjóðinn Kjöl sem þá var stofnaður af nokkrum lokuðum lífeyrissjóðum, þ.e. auk Eimskipafélagsins, lífeyrissjóði Flugvirkjafélagsins, starfsmanna Olíverslunar Íslands, Mjólkursamsölunnar og Áburðarverksmiðjunnar ef ég man rétt. Sjálf á ég umtalsverða fjármuni í lífeyrissjóði Eimskips/Kili eftir margra ára störf hjá Eimskip.

Það var haldinn fundur í Íslenska lífeyrissjóðnum um miðjan desember og þar var kynnt mikið tap sjóðsins eða nærri þriðjungur að raunvirði. Þar fór nokkur kynning fram á því hvaða fyrirtækjum hafði verið fjárfest í og það voru ekki falleg nöfn í ljósi kreppunnar. Viku síðar (tveimur dögum fyrir jól) var haldinn fundur í lífeyrissjóðnum Kili og þar mætti sami sjóðsstjóri og svaraði fyrir verk sín. Tapið var líka ótrúlega svipað og í Íslenska lífeyrissjóðnum. Þar var fundargestum neitað um að sjá nöfn fyrirtækjanna sem fjárfest hafði verið í, en stjórnarformaður Kjalar fullyrti að einungis væri um að ræða mjög traust og áreiðanleg fyrirtæki.

Þess má geta að stjórnarformaður lífeyrissjóðsins Kjalar er nú starfsmaður eins þeirra fyrirtækja sem nú eru í eigu Stoða hf (FL-grúpp). Sjálf sá ég enga ástæðu til að halda áfram viðskiptum við Íslenska lífeyrissjóðinn og flutti séreign mína yfir á lífeyrisbók Landsbankans. Ég get hinsvegar ekki flutt eign mína í lífeyrissjóðnum Kili neitt og því háð duttlungum þeirra sem þar ráða ríkjum.

Án þess að ég viti neitt, þá grunar mig að tveir aldnir heiðursmenn frá Eimskip hafi þrýst á kröfur þess að mál umræddra lífeyrissjóða voru send til sérstaks saksóknara frá Fjármálaeftirlitinu, þeir Kristján Guðmundsson fyrrum skipstjóri og Sigurður Jónsson fyrrum yfirvélstjóri, en báðir voru þeir mjög ósáttir við afgreiðslu mála á fundinum 22. desember og þeirra leyndar sem málið var hjúpað.

Þeim sé þökk fyrir að halda okkur vakandi fyrir spillingunni.

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2009/03/17/fimm_lifeyrissjodir_i_rannsokn/

14. mars 2009 - Skemmtilegri prófkjörsbaráttu lokið

Þegar horft er um öxl og reynt að draga lærdóm af prófkjöri Samfylkingarinnar, þá held ég að Sigríður Ingibjörg sé ótvíræður sigurvegari. Hún er fulltrúi grasrótarinnar ásamt Önnu Pálu Sverrisdóttur sem þarf að gjalda fyrir ungan aldur.

Sjálf setti ég Jóhönnu í fyrsta sæti, enda þurfti hún á því að halda frá almennu flokksfólki í þeirri von að atkvæðin yrðu henni hvatning til að sækjast eftir formannsstól Samfylkingarinnar á landsfundinum eftir tvær vikur. Þá reyndi ég mitt besta til að tryggja Sigríði Ingibjörgu glæsilega kosningu og það tókst.

Ég ætla ekkert að gefa upp hvernig ég raðaði á listann að öðru leyti en því að ég setti Jóhönnu í fyrsta og Sigríði Ingibjörgu mjög ofarlega. Þarna var mikill fjöldi mjög hæfra einstaklinga sem kepptust um sæti á framboðslistanum og það var einfaldlega mjög erfitt að gera upp á milli þeirra og mega aðeins merkja við átta manneskjur. Um leið var fyrirsjáanlegt að nokkur tilfærsla ætti eftir að eiga sér stað eftir að fyrstu tölur voru kynntar, bæði í ljósi þess hve mikil dreifing virtist vera á atkvæðum við fyrstu tölur, en yngri flokksmenn hafa sennilega gert meira af því að kjósa á netinu, en þeir eldri frekar á kjörstað. Því var eðlilegt að Ásta Ragnheiður og Helgi Hjörvar myndu síga framúr á lokasprettinum þegar síðustu atkvæðin, öll greidd á kjörstað, voru talin.

Þótt ég hafi þegar óskað Sigríði Ingibjörgu sjálfri til hamingju með frábæran árangur, er sjálfsagt að ítreka það hér um leið og ég hlakka til áframhaldandi samstarfs með henni og öðru frábæru fólki innan Samfylkingarinnar.

http://www.mbl.is/mm/frettir/kosningar/2009/03/14/asta_ragnheidur_i_8_saeti/

13. mars 2009 - Örvhentir Íslendingar

Fyrir nokkru ritaði ég stuttan pistil um örvhenta Bandaríkjaforseta, en það hefur orðið mikil fjölgun í stéttinni með þeim Reagan, gamla Bush, Clinton og nú síðast Obama, en undanvillingurinn hans gamla Bush, þ.e. George Dobbljú Bush er að sjálfsögðu öfgasinnaður hægrimaður á öllum sviðum og skrifar með hægri.

En það eru fleiri örvhentir en Bandaríkjaforsetar og ég. Má þar nefna Leonardo da Vinci, Michelangelo, Paul McCartney, Jóhönnu af Örk, Victoriu drottningu, Ayrton Senna og sjálfa hönd Guðs, Diego Armando Maradona (við skulum ekkert hafa hátt um þann síðastnefnda)

Á miðvikudagskvöldið var ég stödd á kynningarfundi frambjóðenda í prófkjöri Samfylkingarinnar. Þar sem ég sat við borð ásamt hópi fólks, veitti ég því athygli að uppáhaldsframbjóðandinn minn í prófkjörinu tók upp penna og hóf að rita hjá sér athugasemdir á blað og að sjálfsögðu notaði hún vinstri hendina.Þetta gladdi auðvitað mitt vinstrisinnaða hjarta, en um leið fór ég að velta fyrir mér hvaða þekktir Íslendingar eru örvhentir. Einhverjar uppástungur?

-----oOo-----

Enn og aftur vil ég svo hvetja Samfylkingarfólk að fara inn á http://samfylking.is/ og greiða þar atkvæði. Þá er ekki úr vegi að muna okkar konu í prófkjörinu, Sigríði Ingibjörgu Ingadóttur en lesa má um hennar hjartans mál á síðunni

http://sigriduringibjorg.is/

12. apríl 2009 - Óþarfi að biðja mig afsökunar!

Sem eitt þessara barna sem ólust upp á barnaheimili, fjarri foreldrunum, var algjör óþarfi að biðja mig afsökunar á einu né neinu. Þrátt fyrir neikvæða umræðu um barnaheimilið Reykjahlíð þar sem ég eyddi stórum hluta æskunnar, leið mér vel þar og tel að ég hafi farið þaðan betri manneskja en þegar ég kom þangað. Flest þau börn sem ég hefi rætt við eftir að umræðan kom upp um vond barnaheimili, eru mér sammála og höfum mörg okkar gefið skýrslu þar að lútandi til nefndar um vistheimili sem er að vinna í þessu máli.

Um leið vil ég þakka Jóhönnu Sigurðardóttur fyrir afsökunarbeiðni hennar gagnvart Breiðavíkurdrengjum og öðrum þeim börnum sem telja sig hafa verið misrétti beitt í æsku. Það er í sjálfu sér lítið verk að biðja fólk afsökunar á misgjörðum þeim sem framkvæmdar voru af stjórnvöldum, en samt treysti Geir Haarde sér ekki til að segja þessi orð á formlegan hátt og er það í samræmi við önnur embættisverk hans í forsætisráðuneytinu. Nú hefur Jóhanna tekið af skarið og er hún enn meiri manneskja fyrir bragðið.

http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2009/03/12/afsokunarbeidni_vegna_breidavikur/

12. mars 2009 - Baráttuhetja myrt

Haustið 2005 tók ég þátt í fyrsta þingi Evrópsku Transgendersamtakanna sem haldið var í Vínarborg í Austurríki. Þetta var í fyrsta sinn sem mér auðnaðist að taka þátt í alþjóðlegu samstarfi transgender fólks, en þarna hittust tæplega 130 transgender og intersex einstaklingar frá mörgum löndum Evrópu til skrafs og ráðagerða og til að bindast samtökum um réttindamál sín.

Þarna sameinaðist fólk frá Portúgal, Tyrklandi, Bosníu, Þýskalandi, Rússlandi, Finnlandi og raunar flestum ríkjum Evrópu, tengdist í samtökunum Transgender Europe og þar sem ég sat í stjórn næstu þrjú árin á eftir.

Meðal fólks sem ég kynntist á þinginu voru Ebru og Demet, tvær transkonur sem höfðu átt undir högg að sækja í heimalandi sínu, Tyrklandi, en þær voru báðar ákafar baráttukonur fyrir réttindum transgender einstaklinga í samtökunum Lambda Istanbul og höfðu sýnt af sér ótrúlegan kjark með því að koma fram opinberlega í Tyrklandi og segja frá tilfinningum sínum og skoðunum, í landi sem hatar allt sem ekki fellur inn í þjóðfélagsnormið. Ástandið sem Ebru og Demet lýstu fyrir mér, var hrollvekjandi. Transfólki er misþyrmt, rekið úr vinnu, ofsótt, nauðgað, jafnvel myrt, yfirleitt allt gert til að gera því lífið leitt.

Ég hitti Ebru og Demet aftur á öðru þingi TGEU sem haldið var í Berlín vorið 2008. Á þeim tíma sem liðinn var frá fyrsta þinginu hafði margt áunnist, það var farið að hlusta á þær. Þær töldu sig finna fyrir bættum viðhorfum í samfélaginu í sinn garð og annarra sem voru í svipaðri aðstöðu, kannski fyrir þá sök að þær börðust opinberlega fyrir réttindum transgender fólks og þær töluðu fyrir réttindunum án þess að vera á bak við luktar dyr.

Fyrir skömmu síðan barst Ebru alvarleg hótun frá ókunnum aðilum í Istanbul, nógu alvarleg til að hún sá ástæðu til að hafa samband við lögreglu og óska verndar. Hún hafði oft fengið hótanir áður, en nú fannst henni sem alvara væri á bakvið og hafði því samband við lögregluna. Lögreglan sá ekki ástæðu til að verða við óskum hennar og þann 10. mars 2009 fannst hún myrt á heimili sínu í Istanbul.

Þótt Ebru sé fyrsta baráttukonan úr Evrópsku transgendersamtökunum til að falla fyrir hendi morðingja, er hún alls ekki fyrsta transgender manneskjan til að verða fórnarlamb hatursglæps af þessu tagi, en árlega falla á milli 20 og 30 transgender manneskjur fyrir hendi morðingja, langflestar lítt þekktar sem hafa lifað í felum fyrir sviðsljósi forvitninnar.

Mig langar til að biðja alla sem lesa orð mín að minnast Ebru með hlýhug og virðingu.

-----oOo-----

Á myndinni er Ebru til vinstri og Demet til hægri. Á milli þeirra er formaður frönsku transsamtakanna Caritig, Armand Hotimski.

10. mars 2009 - Jóhanna Sigurðardóttir

Nú þegar Ingibjörg Sólrún Gísladóttir hefur ákveðið að leggja stjórnmálin á hilluna um sinn, er full ástæða til að velta fyrir sér hver taki við keflinu af henni. Jóhanna Sigurðardóttir hefur hafnað því að taka við formennskunni svo ætla mætti að nú væri að hefjast slagur um forystuna í Samfylkingunni.

Ég er ekki viss um að slagur um formennsku sé heppilegur um þessar mundir. Þótt finna megi nokkra góða frambjóðendur í formannsstólinn, er nóg að kljást við andstæðingana í kosningabaráttunni þótt ekki sé verið að berjast innbyrðis um völd. Því verðum við öll að hvetja reynsluboltann Jóhönnu Sigurðardóttur til að bjóða sig fram til formanns og við munum öll standa á bakvið hana í baráttunni fyrir betra samfélagi.

-----oOo-----

Ég vil halda áfram að minna á heimasíðu Sigríðar Ingibjargar Ingadóttur sem er í framboði í prófkjöri Samfylkingarinnar og hvet ég alla sem eiga kosningarétt í prófkjörinu, að merkja við hana í 3. sæti og helst ekki neðar en í 5. sæti.

http://sigriduringibjorg.is

8. mars 2009 - Ingibjörg Sólrún Gísladóttir

Ég kynntist Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur um áramótin 1996-1997 er hún kom í áramótasamkvæmi starfsfólks Veitustofnana sem haldið var af stjórn Veitustofnana, reyndar á sama tíma og ég kynntist Alfreð Þorsteinssyni og líkaði mér vel við bæði, en ég var þá nýbyrjuð hjá Hitaveitunni. Næstu árin á eftir rakst ég á Ingibjörgu Sólrúnu öðru hverju og þá einkum í tengslum við störf mín hjá Hitaveitunni, en hún var þá borgarstjóri. Ég þarf heldur ekki að taka fram að stuðningur þeirra beggja við mig varð mér ennfremur hvatning til að styðja þau og R-listann í sveitastjórnarkosningunum 1998 og 2002 þótt skoðanir mínar teldust vinstra megin við þeirra í landsmálunum.

Fyrir kosningarnar 2006 sagði Vinstri hreyfingin-grænt framboð skilið við R-listann í Reykjavík. Þetta, ásamt jákvæðum skoðunum mínum gagnvart Evrópusambandinu, varð til þess að ég sagði skilið við VG þar sem ég hafði reyndar aldrei verið flokksbundin, en fór yfir til Samfylkingarinnar þar sem ég gerðist formlegur félagi þá um vorið. Meðal þeirra fyrstu til að bjóða mig velkomna í Samfylkinguna var Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, en hjá henni fann ég fyrir trausti til frekari trúnaðarstarfa fyrir hreyfingu jafnaðarmanna.

Þar sem ég hefi verið virk innan Samfylkingarinnar á þessum tæpu þremur árum sem ég hefi verið flokksbundin, hefi ég ekki komist hjá því að kynnast þeim jákvæðu straumum sem Ingibjörg Sólrún hefur sent frá sér og stutt hana í flestum hennar verkum. Því fann ég, rétt eins og allur þorri Samfylkingarfólks, fyrir sárum missi er hún veiktist í upphafi kreppunnar síðastliðið haust. Svo snéri hún aftur, en einungis til skamms tíma.

Sjálf hirði ég ekki um tvenn ummæli sem hún hefði betur látið ósögð, því öll gerum við mistök, ekki bara einu sinni eða tvisvar, heldur margoft.

Á sjálfan kvennadaginn, ákvað hún að kveðja okkur að sinni. Þrátt fyrir grunsemdir mínar um að heilsa hennar væri verri en hún hafði gefið í skyn, kom ákvörðun hennar okkur öllum á óvart. Við eigum öll þá von í brjósti að Ingibjörg Sólrún Gísladóttir nái heilsu á ný og snúi aftur til baka að afloknum veikindum.

-----oOo-----

Varðandi orð Einars Mar Þórðarsonar stjórnmálafræðings í sjónvarpsfréttum á sunnudagskvöldið þess efnis að afsögn Ingibjargar Sólrúnar væri af pólitískum ástæðum, mátti hann vita betur, vitandi að Solla hefði frestað fleiri fundum síðustu dagana vegna veikinda.

8. mars 2009 - Sigríður Ingibjörg Ingadóttir

Á tímum þegar prófkjör eru enn notuð til að raða fólki á framboðslista, getur stundum reynst nauðsynlegt að kynna fólk til sögunnar sem gefur kost á sér í prófkjöri. Í prófkjöri eins og nú þegar sáralitlir peningar eru til í sjóði, veitir ekkert af að beita öllum tiltækum ódýrum og ókeypis ráðum til að auglýsa sinn frambjóðanda.

Þrátt fyrir fullt og oftast mikið traust mitt til annarra frambjóðenda Samfylkingarinnar, og að þeim öllum ólöstuðum, hefi ég heitið stuðningi mínum í fyrsta lagi til handa Sigríði Ingibjörgu Ingadóttur sem er í framboði í þriðja til fimmta sæti í Reykjavíkurkjördæmum. Það er stutt síðan ég kynntist henni, man fyrst eftir henni í tengslum við kosningarnar 2007, en vissi þá engin frekari deili á henni. Það var svo ekki fyrr en við bankahrunið sem nafn hennar heyrðist fyrst fyrir alvöru þrátt fyrir mikið og gott starf í grasrót Samfylkingarinnar, en hún hafði þá setið um skeið í valdalausu bankaráði Seðlabankans, en sem slík axlaði hún sína ábyrgð og sagði af sér í kjölfar hrunsins. Síðan þá hefur hún verið eins og rísandi sól á himni jafnaðarstefnunnar.

Sigríður er ung, rúmlega fertug. Hún er fordómalaus og hún er feministi sem kom úr kvennahreyfingunni til móts við Samfylkinguna. Hún er hugrökk og heiðarleg og vel menntuð í sagnfræði og hagfræði, en er í leyfi frá störfum í Félags- og tryggingamálaráðuneytinu þar sem hún starfar við húsnæðismál og almannatryggingamál auk þess sem hún er formaður stjórnar Ráðgjafarstofu um fjármál heimilanna.

Þess má geta að föðuramma Sigríðar var Ólafía Ingibjörg Óladóttir verkakona í Vestmanneyjum og baráttukona í verkakvennafélaginu Snót, hálfsystir Páls Eggerts Ólasonar lögfræðings og fræðimanns, en í móðurættina er hún komin frá Brigittu Þorvarðardóttur í Stíflisdal í Þingvallasveit og því fjarskyld mér í gegnum Kjósverja.

Sigríður Ingibjörg er gift Birgi Hermannssyni og eiga þau fjögur börn.

Frekar en að mæra hana frekar vísa ég á heimasíðu hennar og hvet Samfylkingarfólk í Reykjavík til að leggja henni lið í prófkjörinu sem hefst á mánudag, en aðra til að muna hana í samtölum við Samfylkingarfólk í Reykjavík.

http://sigriduringibjorg.is/

7. mars 2009 - Um útflutning ferskfisks

Fyrir um þrjátíu árum var talsverð umræða á Íslandi, þar sem þingmenn Alþýðubandalagsins og fleiri vildu koma í veg fyrir að íslensk fiskiskip sigldu með aflann óunninn til hafna erlendis og seldu hann þar á mörkuðum. Það var eðlilegt að sumir sæju ofsjónum yfir því bruðli sem fólst í því að halda skipum frá veiðum í marga daga á meðan verið var að sigla með aflann svo ekki sé talað um tap sjómannsins sem fiskaði ekki á meðan stóð á siglingunni. Reyndin var hinsvegar sú að söluverðið á ferskfiski var hærra á mörkuðum erlendis en fékkst fyrir fullunnar afurðir á mörkuðum á helstu mörkuðum okkar í Bandaríkjunum og því voru þessar siglingar þjóðhagslega hagkvæmar umfram fullvinnsluna í landi, enda dó þessi umræða út um leið og sannleikurinn varð ljós.

Nú er þessi umræða komin af stað á nýjan leik. Enn og aftur á fiskvinnslan í landi að bjarga þjóðarbúinu á sama tíma og markaðir erlendis fyrir frosinn fisk eru í lágmarki. Um leið er mér ómögulegt að mótmæla þessum nýgömlu kröfum einfaldlega af því að ég hefi ekki fylgst með þróun mála síðustu áratugina.

Það hefur margt breyst á síðustu þrjátíu árum. Það er orðið mun ódýrara að senda frosinn fisk til útlanda í gámum og því er útflutningurinn með ferskan fisk orðinn ódýrari en þegar heil skipshöfn sigldi með nokkur tonn af fiski á markað í Hull og Grimsby. Um leið veit ég ekki hvernig staðan er á fiskmörkuðum fyrir frosinn fisk, hvort frosni fiskurinn er orðinn verðmætari en ferskfiskurinn? Hvort heldur er, er nauðsynlegt að kanna möguleikana út í ystu æsar áður en farið verður út í að rústa ferskfiskmörkuðum fyrir vafasama atvinnubótavinnu.

6. mars 2009 - Tveir stórbrunar

Í dag eru liðin fjörtíu ár frá tveimur stórbrunum sem áttu sér stað um borð í íslenskum skipum og þar sem annar kostaði sex mannslíf.

Það var um klukkan 4 aðfararnótt 6. mars 1969 sem togarinn Hallveig Fróðadóttir var á leiðinni á miðin frá Reykjavík, að eldur kom upp í hásetaíbúðum frammi í bakka. Þegar í stað var hafist handa um slökkvistarf og kallað eftir hjálp og nokkur skip komu fljótlega til hjálpar auk þyrlu frá Varnarliðinu sem flutti tvo slökkviliðsmenn frá Reykjavík og sjúkraliða um borð í skipið. Eins og áður sagði, lokuðust sex menn inni í íbúðunum og fórust í brunanum, en átta menn hlutu reykeitrun og voru fluttir á sjúkrahús í Reykjavík.

Lengi var látið í veðri vaka af tillitsemi við ættingja hinna látnu að sprenging hefði orðið í ketilrými í bakkanum, en samkvæmt öðrum heimildum kviknaði í út frá logandi sígarettu, en röng fyrstu viðbrögð við brunanum mögnuðu síðan upp eldinn.

Eftir að áhöfn varðskipsins Þórs hafði aðstoðað áhöfn Hallveigar Fróðadóttur við slökkvistarfið, fylgdi skipið Hallveigu síðan til Reykjavíkur og lagðist þar að varðskipabryggjunni við Ingólfsgarð. Um kvöldið, en eftir að áhöfn varðskipsins hafði farið heim, gaus upp mikill eldur í íbúðum skipsins og tók það slökkviliðið í Reykjavík fleiri klukkustundir að ráða niðurlögum eldsins. Var þetta einn dýrasti bruni ársins 1969 í krónum talinn, því auðvitað eru mannslíf ekki metin til fjár. Varðskipið var síðan við bryggju við endurbætur það sem eftir var ársins 1969 og fór loks til gæslustarfa á ný í lok ársins eftir gagngerar endurbætur á íbúðum skipsins.

Ástæða brunans í Þór var ódýr brauðrist sem skilin hafði verið eftir í gangi. Menn höfðu verið að spara aurana og þegar vantaði brauðrist í borðsal yfirmanna var keypt sú ódýrasta sem til var á markaðnum, svo ódýr að hún slökkti ekki einu sinni á sér sjálf eftir að hafa ristað brauðið. Einhver hafði verið að rista sér brauð eftir að komið var að bryggju og gleymt ristavélinni í gangi og farið heim. Sömuleiðis voru fyrstu viðbrögð við brunanum um borð kolröng, því þegar vaktmaður sem átti að gæta skipsins kom um borð um klukkan 22 um kvöldið og uppgötvaði eldinn lét hann kalla í slökkviliðið og opnaði allt upp á gátt til að auðvelda slökkviliðinu aðkomuna, en magnaði eldinn upp með þessu háttalagi.

Báðir þessir brunar eru skólabókardæmi um hvernig á ekki að standa að slökkvistarfi hvort heldur er á sjó eða í landi.

4. mars 2009 - Um Landhelgisgæsluna

Í janúar bárust bárust okkur fréttir þess efnis að segja ætti upp 20 – 30 starfsmönnum Landhelgisgæslunnar í sparnaðarskyni og sá ég ástæðu til að skrifa pistil gegn þessu hættulega athæfi vegna þess hve þessar uppsagnir myndu skerða öryggi sjófarenda og ferðalanga á hálendinu. Nú eru þessar aðgerðir orðnar að veruleika, því miður.

Á sama tíma og þessar uppsagnir eiga sér stað, er hafist handa um að halda áfram byggingu tónlistarhússins í höfninni. Nú ætla ég ekki að skammast yfir byggingu tónlisarhússins þótt ég hefði fremur kosið að byggja það á þurru landi og fjarri höfninni. Ég er hinsvegar á þeirri skoðun að beita þurfi ítrasta sparnaði við byggingu hússins þótt það kosti mun lengri byggingartíma, fremur en að skera jafnmikið niður í rekstri Landhelgisgæslunnar sem raun ber vitni. Þá má sömuleiðis spara nokkra fjármuni með því að leggja niður Varnarmálastofnun og veita þeim peningum frekar í að kaupa olíu á varðskipin.

Það er alveg ljóst að eitt varðskip er ekki nóg til að halda uppi löggæslu á öllu íslenska hafsvæðinu og á sama hátt er ekki nóg að halda einungis úti lágmarksvöktun hjá þyrlubjörgunarsveit Landhelgisgæslunnar. Í því sambandi má benda á að þyrlubjörgunarsveit Varnarliðsins var ávallt með fjórar þyrlur reiðubúnar á Keflavíkurflugvelli, en að auki var fimmta þyrlan ávallt í viðhaldi. Á þeim tíma og jafnvel eftir að herinn fór, kom fyrir að engin þyrla var starfhæf hjá Landhelgisgæslunni.

Þessi mál hafa lagast verulega hjá Landhelgisgæslunni undanfarin ár þótt þyrlufjöldinn hafi aldrei orðið fullnægjandi. Nú stefnir Gæslan í að fara áratugi aftur í tímann í þyrluþjónustu. Þetta er ekki lengur spurning um sparnað peninga heldur sóun mannslífa og mun geta kostað verulegan niðurskurð á komum skemmtiferðaskipa sem og annarra ferðamanna til landsins ef fréttist að Íslendingar geta hvorki tryggt lengur öryggi ferðamanna á fjöllum né sjómanna á hafi úti, þar á meðal áhafna og farþega á stórum skemmtiferðaskipum ef alvarleg atvik koma upp þar um borð.

Íslendingar voru duglegir að drekkja sonum sínum í meira en þúsund ár á Íslandsmiðum. Á síðustu árum hefur tekist að fækka þessum slysum verulega og jafnvel koma í veg fyrir þau um tíma. Ef draga á úr björgunarmöguleikum Landhelgisgæslunnar, mun ekki líða á löngu uns Íslendingar geta tekið upp fyrri sið og haldið áfram að drekkja sonum sínum.

3. mars 2009 - Enn um söfnunarlífeyristryggingu

Eftir hremmingar síðustu viku er ég fékk hræðilegt yfirlit yfir söfnunarlífeyristryggingu mína ákvað ég að nota tveggja tíma hvíld á milli vaktar og læknisheimsóknar, koma við hjá Kaupþingi og segja upp söfnunarlíftryggingu minni. Sem ég og gerði.

Er ég kom á staðinn tók stúlka ein á móti mér með brosi á vör. Ég fór að afsaka mig, en brynjaði mig upp í að vera eins og umboðsmaður neytenda hjá Spaugstofunni, sagði upp lífeyristryggingunni minni, fyllti út skjöl þar að lútandi, þakkaði fyrir mig og hélt á braut. Og alltaf var stúlkan jafn þægileg og einlæg.

Er ég ók í burtu fann ég fyrir trega. Ekki vegna þess að ég væri að gera neitt rangt, heldur vegna þess hve vel var tekið á móti mér og mál mitt afgreitt fljótt og vel.

KB-líf má eiga það að þar er frábært starfsfólk.

1. mars 2009 - Úr fréttatíma Stöðvar 2

Það var fjallað um fegurðarkeppnina Ungfrú Reykjavík í fréttatíma Stöðvar 2 á laugardagskvöldið og fréttamaður tók sigurvegarann tali og meðal annars mátti heyra þetta:

Fréttamaður: „Ein spurning fyrir strákana þarna úti. Ertu á lausu?“
Fegurðardrottning: „Nei, því miður.“

Ef ég væri í svo slæmu sambandi að það mætti flokka það sem því miður, myndi ég skilja eins og skot!